II SA/Po 434/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Izabela Paluszyńska po rozpoznaniu w dniu 30 lipca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi G. M. i A. V. na decyzję Wojewody P. z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania postanawia: odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi. /-/ I. Paluszyńska G. M. i A. V. (w jego imieniu G. M. zwana dalej skarżącą) wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na wskazane w rubrum niniejszego orzeczenia postanowienie Wojewody. WSA w Poznaniu postanowieniem z dnia 8 czerwca 2018 r. odrzucił skargę z powodu wniesienia jej z uchybieniem terminu. Odpis powyższego postanowienia doręczono stronie w dniu 26 czerwca 2018 r. (k. 25 akt sądowych). W dniu 3 lipca 2017 r. skarżąca złożyła osobiście w biurze podawczym tut. Sądu wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W argumentacji wniosku skarżąca wskazała, że nie została wezwana przez organ II instancji do usunięcia naruszenia, a skargę wraz z aktami organ przekazał Sądowi bez analizy. Podkreśliła we wniosku swoją ciężką sytuacje zdrowotną i materialną. W tym samym dniu skarżąca wniosła również zażalenie na ww. postanowienie o odrzuceniu skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, zważył co następuje: Wniosek należało oddalić. Zgodnie z art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. - w skrócie: "p.p.s.a."), czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. W myśl art. 86 § 1 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócić termin. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 p.p.s.a.). W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 p.p.s.a.). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 P.p.s.a.). Z powołanych wyżej przepisów jasno wynika, że przywrócenie terminu do dokonania czynności sądowej uzależnione jest od trzech przesłanek, po pierwsze: od zachowania stosownego terminu do złożenia wniosku, po drugie: od dokonania czynności, której nie dokonano w terminie, po trzecie: od uprawdopodobnienia przez wnoszącego wniosek braku winy po jego stronie w uchybieniu terminu. W myśl art. 88 p.p.s.a. spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. W związku z tym, że skarżąca wniosła zarówno wniosek o przywrócenie terminu, jak i zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi należało najpierw rozpoznać wniosek o przywrócenie terminu. W orzecznictwie wskazuje się bowiem, że ewentualne postanowienie sądu o przywróceniu terminu znosi skutki postanowienia o odrzuceniu środka prawnego, bez potrzeby uchylenia tego orzeczenia (por. postanowienie NSA z 27.04.2018r., sygn. II OZ 426/18 i wskazane tam orzeczenia). Skarżąca wniosek o przywrócenie terminu złożyła z zachowaniem 7 – mio dniowego terminu z art. 87 § 1 p.p.s.a. O uchybieniu terminu do wniesienia skargi dowiedziała się bowiem z postanowienia sądu z dnia 8 czerwca 2018 r., które odebrała 26 czerwca 2018 r. Wniosek o przywrócenie terminu złożyła 3 lipca 2018 r. (data wpływu do Sądu) podając, że składa go w związku z doręczeniem postanowienia o odrzuceniu skargi. Termin do złożenia przedmiotowego wniosku z art. 87 § 1 p.p.s.a zaczyna biec od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, jednak w realiach niniejszej sprawy nie mogło to nastąpić wcześniej niż od chwili, w której z całą pewnością można uznać, że skarżąca dowiedziała się o tym uchybieniu. Należało więc rozważyć, czy skarżąca uprawdopodobniła okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. W tym miejscu należy wyjaśnić, że strona wnosząca o przywrócenie terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowym musi wykazać (uprawdopodobnić), że w czasie biegu terminu do dokonania tej czynności zaistniała obiektywna przeszkoda uniemożliwiająca jej dokonanie czynności, a powstanie tej przeszkody nie było spowodowane jej działaniem i było od niej całkowicie niezależne. Kryterium braku winy, jako przesłanki przywracającej termin do dokonania czynności w postępowaniu sądowym, wiąże się z obowiązkiem szczególnej staranności przy dokonaniu tej czynności. O braku winy w uchybieniu terminowi można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Do niezawinionych przyczyn uchybienia terminu zalicza się m.in.: stany nadzwyczajne, takie jak problemy komunikacyjne, klęski żywiołowe (powódź, pożar), nagłą chorobę strony lub jej pełnomocnika, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą. W ocenie Sądu skarżąca nie wskazała na żadne okoliczności usprawiedliwiające złożenie przez nią skargi po terminie. Z pewnością okolicznością taką nie jest fakt przekazania przez organ skargi wraz z aktami do Sądu bez wzywania jej do usunięcia naruszenia. Organ przekazuje akta do Sądu wraz ze skargą (art. 54 p.p.s.a.) i ocena czy skarga została złożona w terminie dokonywana jest dopiero na etapie postępowania sądowego. Okolicznością taką nie jest również wezwanie do usunięcia braków formalnych takich jak złożenie pełnomocnictwa, które winno być do skargi dołączone, zgodnie z wymogiem z art. 46 § 3 p.p.s.a. Poza tym skarżąca nie powołała się na inne okoliczności, które stanowiłyby o braku jej winy w uchybieniu terminowi. To, że przekroczyła 30 – sto dniowy termin do wniesienia skargi o jeden dzień nie stanowi obiektywnej przyczyny uzasadniającej przywrócenie terminu. Wskazany w art. 53 § 1 p.p.s.a termin do wniesienia skargi jest bowiem terminem ustawowym i przekroczenie go o nawet jeden dzień powoduje skutki związane bezskutecznym dokonaniem czynności po tym terminie. W tym stanie rzeczy brak było podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącej. Mając to na uwadze Sąd na podstawie art. 86 § 1 i 3 w zw. z art. 16 § 2 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji postanowienia. /-/ I. Paluszyńska