II SA/Po 437/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jolanta Szaniecka Sędziowie Sędzia WSA Maria Kwiecińska Sędzia WSA Edyta Podrazik (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Mariola Kaczmarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 lipca 2013 r. sprawy ze skargi R. K. na decyzję Wielkopolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. z dnia [...] lutego 2013 r. Nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby oddala skargę Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] stycznia 2013 r. Komendant Miejski Policji w L. na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 w zw. z art. 45 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. nr 287 poz. 1687 z późn. zm.) zwolnił ze służby w Policji z dniem [...] stycznia 2013 r. R. K., nadając zarazem powyższemu rozstrzygnięciu na rygor natychmiastowe wykonalności na mocy art. 108 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (dz. U. z 2000 r. nr 98 poz. 1071 z późn. zm.). W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że w toku śledztwa prowadzonego pod sygn. akt [...] przez Prokuraturę Rejonową w L. R. K. został przedstawiony zarzut popełnienia przestępstwa, polegającego na tym, że w dniu [...] stycznia 2013 r. w L. przy ul. [...] oraz ul.[...], będąc w stanie nietrzeźwości, przy pomocy nieustalonego narzędzia dokonał uszkodzenia samochodów osobowych VW Passat nr rej. [...], Citroen Xara Picasso nr rej. [...] oraz VW Golf nr rej. [...], tj. o czym z art. 288 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. z 1997 r. nr 88 poz. 553 z późn. zm.). Skarżący przesłuchany w dniu [...] stycznia 2013 r. w charakterze podejrzanego nie przyznał się do zarzucanego mu czynu oraz odmówił składania wyjaśnień. Organ zwrócił się do Prokuratury Rejonowej w L. o udostępnienie i wykorzystanie akt sprawy karnej na potrzeby niniejszego postępowania administracyjnego. Do zakończenia postępowania dyscyplinarnego Prokuratura Rejonowa nie ustosunkowała się jednak do wniosku organu. O wszczęciu postępowania zmierzającego do zwolnienia skarżącego ze służby został powiadomiony Zarząd Terenowy NSZZ Policjantów, który zajął stanowisko w sprawie. Jest ono jednak niewiążące dla organu. W toku postępowania przesłuchano świadków M. M., M. B. i J. G., którzy opisali zdarzenie, do jakiego doszło w dniu [...] stycznia 2013 r. Skarżący został ustnie poinformowany w dniu [...] stycznia 2013 r. o zamiarze przeprowadzenia powyższych czynności, lecz nie skorzystał z przysługującego mu prawa. R. K. nie skorzystał również z przysługującego mu prawa do zapoznania się z materiałem zgromadzonym w aktach sprawy. Oczywistość popełnienia przez skarżącego zarzucanego czynu o znamionach przestępstwa, nie ulega wątpliwości, a charakter tego czynu uniemożliwia pozostawanie policjant w służbie. Potwierdza to przedstawienie skarżącemu zarzutów popełnienia przestępstwa z art. 288 § 1 k.k., ściganego na wniosek z oskarżenia publicznego. Świadkowie jako pokrzywdzeni złożyli przy tym stosowne wnioski o ściganie i ukaranie sprawcy uszkodzeń. Organ argumentował, że Policja stanowi umundurowaną i uzbrojoną formację służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Każdy policjant składając ślubowanie zobowiązuje się pilnie przestrzegać prawa. Za zasadne należy więc uznać zwolnienie ze służby policjanta, któremu przedstawiono zarzut popełnienia przestępstwa o wskazanym charakterze. Zwłaszcza, że popełnienie opisanego czynu przez skarżącego jest oczywiste. Pismem z dnia [...] stycznia 2013 r. R. K. odwołał się od powyższego rozkazu personalnego z dnia [...] stycznia 2013 r., zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie: (1) art. 7 k.p.a. poprzez niewzięcie pod uwagę i nieskonfrontowanie interesu społecznego i słusznego interesu obywateli przed jej wydaniem, (2) art. 97 ust. 1 pkt 4 k.p.a. poprzez niezawieszenie postępowanie, mimo że załatwienie niniejszej sprawy zależało od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ, (3) art. 107 k.p.a. poprzez wydanie decyzji niezawierającej prawidłowego uzasadnienia faktycznego, (4) odstąpienie od dalszego stosowania środka w postaci zawieszenia w czynnościach służbowych i zastosowanie fakultatywnego zwolnienia ze służby, (5) art. 43 ust. 3 powołanej ustawy o Policji poprzez niewystąpienie o wydanie stosownej opinii do właściwej organizacji zakładowej związku zawodowego. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że zarzucono mu czyn, którego ustalenie i przypisanie nastąpi dopiero w toku postępowaniu karnego. Co więcej, do opisanego zdarzenia mogło dojść w czasie, gdy R. K. nie pełnił służby, a sam czyn nie pozostawał w żaden sposób związany z pełnieniem służbą. Należy przy tym uznać, że postępowanie w przedmiocie zwolnienia ze służby zależy od wyniku postępowania karnego, co powinno z kolei uzasadniać zawieszenie pierwszego z nich na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Jeżeli bowiem postępowanie karne nie doprowadzi do ustalenia winy policjanta, to nie można mu przypisać popełnienia przestępstwa, co z kolei wyklucza zainicjowanie procedury zwolnienia ze służby. Poza tym organy administracji publicznej powinny w niniejszej sprawie zbadać nie tylko to, czy czyn zarzucany skarżącemu miał rzeczywiście miejsce, lecz także powinny ustalić, czy doszło do naruszenia przepisów o Policji. Ponadto, w zakresie nieuregulowanym w powołanej ustawie o Policji do rozważanego postępowania zastosowanie znajdują przepisy kodeksu postępowania administracyjnego. Skorzystanie z fakultatywnej przesłanki zwolnienia policjanta ze służby, o jakiej mowa w art. 42 ust. 2 wymienionej ustawy o Policji, wymaga zatem wykazania, że za takim rozstrzygnięciem przemawia interes społeczny i słuszny interes strony. Przesłanka ta nie została spełniona w niniejszej sprawie. R. K. pełni bowiem służbę w Policji już od kilkunastu lat i w tym okresie nie toczyło się przeciwko niemu żadne postępowanie dyscyplinarne. Tymczasem w wyniku zwolnienia ze służby utracił on pracę, co pociągnęło dla niego i jego rodziny bardzo dotkliwe skutki. Poza tym zaskarżona decyzja nie zawiera prawidłowego uzasadnienia faktycznego, gdyż brakuje w nim oceny wiarygodności zeznań świadków. Organ I instancji nie pozyskał również dokumentacji z prowadzonego postępowania karnego. Decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2013 r. Wielkopolski Wojewódzki Komendant Policji w P. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 127 k.p.a. utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny. W uzasadnieniu organ odwoławczy podzielił w pełni ustalenia faktyczne poczynione przez organ I instancji. Wielkopolski Wojewódzki Komendant Policji zauważył przy tym, że art. 42 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji służy ochronie społecznej roli Policji jako zorganizowanej formacji służącej społeczeństwu, a powołanej do ochrony bezpieczeństwa ludzi i utrzymywania porządku publicznego. Przepis ten zmierza zatem do jak najszybszego eliminowania ze struktury Policji funkcjonariuszy popadających w konflikt z prawem, którego przestrzeganie mają kontrolować, oraz przeciwdziałaniu takim zachowaniom, które mogłyby pozbawić Policję wiarygodności w oczach opinii publicznej. Z tej perspektywy nie ulega wątpliwości, że przesłanka oczywistości popełnienia czynu o znamiona przestępstwa została spełniona w rozważanej sprawie. Świadczy o tym zgromadzony w sprawie materiał dowodowy. Tym bardziej, że ze względu na zaufanie społeczne nawet popełnienie przestępstwa niezwiązanego ze służbą częstokroć uniemożliwia dalsze pozostawanie funkcjonariusz na służbie. Czyn o znamionach przestępstwa z art. 288 § 1 k.k. jest przy tym szczególnie naganny w odbiorze społecznym i nie licuje z honorem, godnością i dobrym imieniem służby, o czym mowa w rocie ślubowania składanego przez policjanta. Fakt popełnienia przestępstwa przez policjanta, zwłaszcza będącego oficerem, zawsze znajduje bowiem szeroki oddźwięk społeczny. Dlatego naruszenie obowiązującego porządku prawnego, bez względu na to, jaki ma ono charakter, zawsze stanowi sprzeniewierzenie się obowiązkom policjanta. Nałożenie na funkcjonariuszy szczególnych obowiązków wiąże się właśnie ze społeczną rolą Policji i ma służyć przeciwdziałaniu zachowaniom, które mogłyby pozbawić ją wiarygodności w oczach opinii publicznej, zwłaszcza, że wiele uprawnień Policji pozwala na ingerencję w sferę wolności i praw obywatelskich. Dlatego też realizacja zadań policjanta nie jest możliwa przez osobę, na której ciążą zarzuty popełnienia przestępstwa, co z kolei uzasadnia zwolnienie takiej osoby ze służby. Organ wskazał przy tym, że zwolnienie ze służby powinno nastąpić po zasięgnięciu opinii organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów. Opinia ta nie musi być jednak pozytywna by zwolnić policjanta. Pismem z dnia [...] stycznia 2013 r. poinformowano Zarząd Terenowy NSZZ Policjantów przy Komendzie Miejskiej Policji w L. o wdrożeniu procedury zmierzającej do zwolnienia skarżącego ze służby oraz zwrócono się o wydanie stosownej opinii. W odpowiedzi uzyskano pismo z dnia [...] stycznia 2013 r. włączone do akt administracyjnych. Powyższe pismo z dnia [...] stycznia 2013 r. stanowi przy tym w ocenie organu II instancji opinię, o jakiej mowa w art. 43 ust. 3 powołanej ustawy o Policji. Skarżący twierdził natomiast, że organem właściwym do wydania takiej opinii jest wyłącznie Zarząd Wojewódzki NSZZ Policjantów województwa wielkopolskiego. Organ wskazał jednak na umowę z dnia [...] lutego 2000 r. zawartą pomiędzy Wojewódzkim Wielkopolskim Komendantem Policji i Zarządem Wojewódzkim NSZZ Policjantów województwa wielkopolskiego, która w § 4 przewiduje, że przed mianowaniem na stanowisko kierownicze, przeniesieniem lub zwolnieniem policjanta Wielkopolski Komendant Wojewódzki Policji oraz podlegli Komendanci Miejscy i Powiatowi zasięgają opinii o policjancie odpowiednio w Zarządzie Wojewódzkim lub Zarządzie Terenowym NSZZ Policjantów. Tym samym zarzuty podniesione w odwołaniu okazały się bezzasadne. R. K., mimo ponadto dwudziestoletniego stażu, powinien dawać rękojmię wypełniania roty ślubowania, czemu jednak nie sprostał. Pozostawienie w służbie sprawcy przestępstwa mogłoby natomiast wpłynąć demoralizująco na pozostałych funkcjonariuszy. Negatywne konsekwencje pozostawania w służbie policjanta, który utracił przymiot nieskazitelności charakteru, należy bowiem oceniać jako przewyższające uprawnienia zwolnionego policjanta, stanowiące słuszny interes strony. Pismem z dnia [...] marca 2012 r. R. K. zaskarżył powyższą decyzję z dnia [...] lutego 2013 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, zarzucając jej naruszenie: (1) art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 107 k.p.a. poprzez niestwierdzenia nieważności decyzji organu I instancji, mimo wydania jej z rażącym naruszeniem prawa, (2) art. 138 § 1 k.p.a. poprzez niewydanie decyzji uchylającej, mimo że niemożliwe jest załatwienie sprawy co do istoty z uwagi na braki merytoryczne i faktyczne, (3) art. 138 § 2 k.p.a. w zw. z art. 43 ust. 3 powołanej ustawy o Policji poprzez niewydanie decyzji uchylającej, mimo że nie zasięgnięto opinii właściwej organizacji zakładowej związku zawodowego, (4) art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez niezawieszenia postępowania, mimo że wynik kontrolowanego rozstrzygnięcia zależał od rozstrzygnięcia innego organu, (5) art. 7 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie słusznego interesu obywatela i błędną interpretację interesu społecznego oraz (8) k.p.a. poprzez naruszenie zaufania obywatela do organów Państwa. W uzasadnieniu skarżący podtrzymał swoje zarzuty podniesione w odwołaniu z dnia [...] stycznia 2013 r. Poza tym R. K. wskazał, że rozkaz personalny z dnia [...] stycznia 2013 r. powinien być uchylony z uwagi na wątpliwości co do stanu faktycznego. Skarżący nie przyznał się bowiem do zarzucanego mu czynu, a do chwili obecnej nie został wniesiony akt oskarżenia. Niewykluczone zarazem, że taki akt oskarżenia nie zostanie w ogóle wniesiony. Tym samym postępowanie dyscyplinarne powinno być zawieszone na mocy art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. do czasu zakończenia postępowania karnego. W sprawie było natomiast możliwe zawieszenie skarżącego w czynnościach, co też początkowo zostało uczynione, lecz organ I instancji zmienił następnie własny rozkaz personalny, mimo braku jakichkolwiek przesłanek za tym przemawiających. Ponadto, należy się także przychylić do stanowiska Zarządu Wojewódzkiego NSZZ Policjantów z dnia [...] stycznia 2013 r., wedle którego art. 43 ust. 3 powołanej ustawy o Policji został naruszony w niniejszej sprawie poprzez nieuzyskanie opinii właściwej organizacji zakładowej związku zawodowego. Za zwolnieniem skarżącego ze służby nie przemawia również interes społeczny, skoro w chwili wydawania rozkazu personalnego z dnia [...] stycznia 2013 r. był on zawieszony w czynnościach, a zatem nie pełnił już czynnie służby. W odpowiedzi na skargę Wielkopolski Wojewódzki Komendant Policji w P. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoją dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje Skarga okazała się niezasadna. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrole działalności organów administracji publicznej. Jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem – art. 1 § 2 powyższej ustawy. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do ustalonego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. W świetle z kolei z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270), Sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, przy czym – jak wynika z treści art. 145 § 1 – Sąd uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie i orzeka o ich uchyleniu w sytuacji, gdy stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Na wstępie trzeba zauważyć, że R. K. zostały przedstawione trzy zarzuty o to, że w dniu [...] stycznia 2013 r. w L. na ul. [...] i [...], będąc w stanie nietrzeźwości, przy pomocy nieustalonego narzędzia dokonał uszkodzenia trzech samochodów osobowych, tj. o przestępstwo z art. 288 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny (Dz. U. z 1997 r. nr 88 poz. 553 z późn. zm.). Fakt przedstawienia skarżącemu powyższych zarzutów nie był przy tym kwestionowany przez żadną ze stron postępowania, choć R. K. nie przyznawał się w toku postępowania do zarzucanego mu czynu. Podstawę rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. nr 287 poz. 1687 z późn. zm.). Zgodnie z art. 41 ust. 2 pkt 8 powołanej ustawy policjanta można zwolnić ze służby w szczególności w przypadku (1) popełnienia czynu o znamionach przestępstwa albo przestępstwa skarbowego, jeżeli (2) popełnienie tego czynu jest oczywiste i (3) uniemożliwia dalsze pozostawanie w służbie. Tym samym odwołanie się do tego przepisu wymaga wykazania, że spełnione zostały łącznie wszystkie trzy przesłanki. Ponadto, jak wynika z art. 43 ust. 3 cytowanej ustawy, zwolnienie policjant ze służby na podstawie art. 42 ust. 2 pkt 8 tejże ustawy może nastąpić dopiero po zasięgnięciu opinii organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów. Odnosząc te uwagi do specyfiki rozważanej sprawy, nie ulega wątpliwości, że czyn zarzucany R. K. nosi znamiona przestępstwa, gdyż wyczerpuje opis zawarty w art. 288 § 1 k.k. Przestępstwo ścigane jest z oskarżenia publicznego na wniosek pokrzywdzonego, przy czym stosowne wnioski zostały złożone w niniejszej sprawie. Trzeba przy tym zaznaczyć, że ustawodawca celowo posługuje się w art. 42 ust. 2 pkt 8 powołanej ustawy o Policji zwrotem "czyn o znamionach przestępstwa", a nie pojęciem "przestępstwa". Popełnienie przestępstwa badane jest bowiem w ramach postępowania karnego. Natomiast do zainicjowania procedury zwolnienia policjanta ze służby w trybie art. 42 ust. 2 pkt 8 powołanej ustawy o Policji nie jest konieczne uzyskanie wyroku karnego skazującego, o ile naturalnie spełnione są pozostałe przesłanki, o jakich mowa w wymienionym przepisie. Brak było zatem podstaw do zawieszania kontrolowanego postępowania na mocy art. 97 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. nr 98 poz. 1071 z późn. zm.). Odmienna wykładnia pozostawałaby zarazem w sprzeczności z art. 41 ust. 1 pkt. 4 cytowanej ustawy o Policji, wedle którego prawomocne skazanie wyrokiem sądu za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego jest podstawą do obligatoryjnego, a nie fakultatywnego, zwolnienia policjanta ze służby. Z materiału zgromadzonego w aktach sprawy wynika zarazem, że popełnienie czynu zarzucanego skarżącemu jest oczywiste. Wskazują na to jednoznacznie zeznania M. M., który ujął R. K. bezpośrednio po zdarzeniu (k. 14-15 akt adm. organu I instancji). Zeznania te znajdują przy tym pełne oparcie w zeznaniach pozostałych świadków zajścia, tj. M. B. i J. G. (k. 16-19 akt adm. organu I instancji). Skarżący skorzystał natomiast z przysługującego mu prawa do odmowy składania wyjaśnień, co jednak nie uchyla obciążających go okoliczności. Zebrany materiał dowodowy nie pozwala bowiem na alternatywne i bardziej przekonujące wyjaśnienie zaistniałej sytuacji. Tym bardziej, że powyższe zeznania świadków są spójne, dokładne i szczegółowe, a ich wiarygodność nie budzi wątpliwości. Zarzucany skarżącemu czyn uniemożliwia także pozostawanie R. K. w służbie. Policja w świetle art. 1 ust. 1 powołanej ustawy o Policji stanowi bowiem umundurowaną i uzbrojoną formację służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Jak wynika przy tym, z art. 1 ust. 2 cytowanej ustawy, do podstawowych zadań Policji należy m.in. ochrona życia i zdrowia ludzi oraz mienia przed bezprawnymi zamachami naruszającymi te dobra, ochrona bezpieczeństwa i porządku publicznego, inicjowanie i organizowanie działań mających na celu zapobieganie popełnianiu przestępstw i wykroczeń oraz zjawiskom kryminogennym czy wreszcie wykrywanie przestępstw i wykroczeń oraz ściganie ich sprawców. Czyn zarzucany R. K. pozostaje natomiast w sprzeczności z wymienionymi zadaniami Policji. Uszkodzenie samochodów osobowych, nienależących do skarżącego, niewątpliwie bowiem stanowią niedozwoloną ingerencję w cudze poczucie bezpieczeństwa oraz w mienie pokrzywdzonych, a nadto takie działanie może być również przestępstwem z art. 288 § 1 k.k. Ponadto, zgodnie z art. 25 ust. 1 powołanej ustawy o Policji służbę w Policji może pełnić obywatel polski legitymujący się m.in. nieposzlakowaną opinią. Przed podjęciem służby policjant składa przy tym ślubowanie, które wedle art. 27 ust. 1 cytowanej ustawy obejmuje w szczególności zobowiązanie się do ochrony porządku prawnego, bezpieczeństwa Państwa i obywateli, przestrzegania dyscypliny służbowej, a także do stania na straży honoru, godności i dobrego imienia służby oraz do przestrzegania zasad etyki zawodowej. Czyn zarzucany skarżącemu o charakterze chuligańskim i szczególnie nagannym nie odpowiada powyższym wytycznym. Trudno bowiem oczekiwać od policjanta, który dopuszcza się uszkodzenia cudzego mienia by dawał on należytą rękojmię wykonywania swojej służby. Konsekwentnie trzeba zatem stwierdzić, że spełnione zostały wszystkie wymogi, od których zależy zastosowanie art. 42 ust. 2 pkt 8 wymienionej ustawy. Niemniej, R. K. wskazywał na nieuzyskanie w toku postępowania opinii właściwej organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów. Zarzut ten nie okazał się jednak trafny. Organ I instancji uzyskał bowiem opinię Zarządu Terenowego NSZZ Policjantów przy Komendzie Miejskiej Policji w L. z dnia [...] stycznia 2013 r., z której wynika, że skarżący został objęty w listopadzie 2012 r. ochroną prawną w związku z toczącym się przeciwko niemu postępowaniem dyscyplinarnym (k. 12 akt adm. organu I instancji). Z powyższego pisma wynika zarazem, że R. K. dał się poznać w toku dotychczasowej służby jako policjant koleżeński, który czasami służył radą i doświadczeniem policjantom z małym stażem służby. Należy jednak podkreślić, że opinia ta jest niewiążąca dla organu administracji publicznej i stanowi jedynie dowód podlegający ocenie w ramach postępowania dowodowego. Następnie jednak w piśmie z dnia [...] stycznia 2013 r. Zarząd Wojewódzki NSZZ Policjantów województwa wielkopolskiego wniósł o uchylenie decyzji organu I instancji, wskazując, że zgodnie z § 20 ust. 1 lit. c Statutu NSZZ Policjantów organizacją zakładową jest organizacja wojewódzka tego związku zawodowego, reprezentowana przez NSZZ Policjantów województwa wielkopolskiego (k. 27 akt adm. organu I instancji). Tylko ten ostatni podmiot mógł zatem wydać opinię, o jakiej mowa w art. 43 ust. 3 powołanej ustawy o Policji. Z takim stanowiskiem nie można się jednak zgodzić. Z § 4 ust. 1 umowy zawartej w dniu [...] lutego 2000 r. pomiędzy Wielkopolskim Komendantem Wojewódzkim Policji oraz Zarządem Wojewódzkim NSZZ Policjantów województwa wielkopolskiego wynika bowiem jednoznacznie, że przed mianowaniem na stanowisko kierownicze, przeniesieniem lub zwolnieniem policjanta Wielkopolski Komendant Wojewódzki Policji oraz podlegli Komendanci Miejscy i Powiatowi Policji zasięgają opinii o policjancie odpowiednio w Zarządzie Wojewódzkim lub Zarządzie Terenowym NSZZ Policjantów (k. 37-41 akt sądowych). Na marginesie należy zauważyć, że potwierdzeniem tej ogólnej regulacji jest także § 10 wspomnianej umowy, wedle którego Komendant przez wymierzeniem kary dyscyplinarnej powinien zasięgnąć opinii Zarządu Wojewódzkiego lub Zarządu terenowego NSZZ Policjantów. Tym samym uzyskanie opinii z dnia [...] stycznia 2013 r. jest w pełni wystarczające do wyczerpania trybu z art. 43 ust. 3 cytowanej ustawy, co czyni zarzut skarżącego bezpodstawnym. Trzeba przy tym zauważyć, że decyzja z art. 41 ust. 2 ustawy o Policji ma charakter uznaniowy, na co wskazuje użycie w tym przepisie wyrazu "może". Sądowa kontrola takich decyzji jest wprawdzie ograniczona, lecz nie oznacza to, że działanie organów administracji publicznej może w tym wypadku być zupełnie dowolne. Organy administracji publicznej są bowiem zobowiązane do dokładnego zebrania materiału dowodowego i rozważenia go jako całość przy uwzględnieniu interesu społecznego i słusznego interesu strony. Z tej perspektywy zaskarżone rozstrzygnięcia nie budzą wątpliwości Sądu i należy je uznać za prawidłowe. Organy administracji publicznej ustaliły bowiem stan faktyczny zgodnie z wytycznymi z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. nr 98 poz. 1071 z późn. zm.) i przekonująco uzasadniły wydane decyzje. W tej sytuacji Sąd nie znalazł podstaw do uwzględniania skargi. Skarga jako bezzasadna podlegała zatem oddaleniu na mocy art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270).