II SA/Po 438/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Drzazga Sędziowie Sędzia WSA Edyta Podrazik (spr.) Sędzia WSA Izabela Paluszyńska Protokolant st. sekr. sąd. Edyta Rurarz - Kwietniewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 06 października 2016 r. sprawy ze skargi J. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2016 r. Nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia oddala skargę Decyzją z dnia [...] marca 2016 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P po rozpatrzeniu odwołania J. B. z dnia [...] grudnia 2015 r. od decyzji Wójta Gminy K. z dnia [...] listopada 2015 r., nr [...] r., ustalającej środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającej na budowie 15 elektrowni wiatrowych o mocy pojedynczej turbin od 3,0 do 3,3 MW wraz z infrastruktury towarzyszącą na terenie gminy K. utrzymał na mocy art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1659), art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. art. 127 § 1 i art. 78 § 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 z późn. zm., dalej: "k.p.a."), art. 59 ust. 1 pkt 2, art. 61 ust. 1 pkt 1, art. 62, art. 71 ust. 1, art. 71 ust. 2 pkt 2, art. 80 ust. 1 i 2, art. 82 ust. 1, art. 85 ust. 1, art. 85 ust. 2 pkt 2, art. 85 ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz. 353, dalej: "u.u.i.ś.") oraz § 3 ust. 1 pkt 6b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz. 71) utrzymał w mocy w całości wymienioną decyzję z dnia [...] listopada 2015 r. W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że w dniu [...] grudnia 2014 r. E.-S. Sp. z o. o. w M. złożyła wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie 18 elektrowni wiatrowych o mocy pojedynczej turbiny od 3,0 do 3.3 MW wraz z infrastrukturą towarzyszącą na terenie gminy K.. Do wniosku o wydanie decyzji dołączono m.in. kartę informacyjną przedsięwzięcia, a następnie także mapy ewidencyjne i wypisy z ewidencji gruntów. Obwieszczeniem z dnia [...] stycznia 2015 r. organ I instancji zawiadomił strony postępowania i społeczeństwo o wszczęciu postępowania w powyższej sprawie, informując jednocześnie o organach właściwych, możliwości zapoznania się z aktami sprawy i wystąpieniu o wyrażenie opinii na potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Opinią z dnia [...] dnia 2015 r., znak [...], Wielkopolski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w P. uznał, że niezbędne jest przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i określił zakres raportu. Podobnie postanowieniem z dnia [...] lutego 2015 r., nr [...], Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w P. wyraził opinię o potrzebie przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i określił wymagany zakres raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Potrzebę przeprowadzenia omawianej oceny stwierdził również Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w N. T. w opinii z dnia [...] lutego 2015 r., nr [...], określając zarazem zakres raportu. Wobec tego postanowieniem z dnia [...] marca 2015 r. nr [...], Wójt Gminy K. nałożył na wnioskodawcę obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia i określił zakres raportu. W dniu [...] marca 2015 r. do organu I instancji wpłynął protest składany w imieniu mieszkańców wsi T., podpisany przez J. B. Prezesa Towarzystwa Przyrodniczego "S." w T. i sołtysa wsi T., Przewodniczącego Rady Gminy w K. oraz Członka Zarządu Rady Powiatu N.. Następnie w dniu [...] marca 2015 r. wpłynął wniosek stowarzyszenia Towarzystwo Przyrodnicze "S." (dalej: "Towarzystwo") o dopuszczenie do postępowania na prawach strony. Niemniej postanowieniem z dnia [...] maja 2015 r. Wójt Gminy K. odmówił dopuszczenia Towarzystwa do udziału w postępowaniu na prawach strony. P. tym w dniu [...] kwietnia 2015 r. do organu I instancji wpłynął raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Wobec tego obwieszczeniem z dnia [...] kwietnia 2015 r. organ I instancji poinformował społeczeństwo i strony o wszczęciu postępowania, prowadzeniu oceny odziaływania przedsięwzięcia na środowisko, złożeniu raportu, organach właściwych i możliwości złożenia przez społeczeństwo uwag i wniosków. Z kolei pismem z dnia [...] kwietnia 2015 r. organ I instancji wystąpił do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P. o uzgodnienie warunków realizacji planowanego przedsięwzięcia oraz do Wielkopolskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w N. T. o wydanie opinii w sprawie realizacji planowanego przedsięwzięcia. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w N. T. zwrócił się do organu I instancji o uzupełnienie wniosku, który to następnie wniosek został przekazany inwestorowi, a informacja o wezwaniu do uzupełnienia obwieszczona stronom. Wyjaśnienia inwestora wraz z załącznikami graficznymi wpłynęły do organu I instancji w dniu [...] maja 2015 r. W tej samej dacie wpłynęło także pismo Towarzystwa z uwagami do raportu. Organ I instancji zauważył poza tym, że opinią z dnia [...] maja 2015 r. nr [...], Wielkopolski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w P. opinią sanitarną zaopiniował przedsięwzięcie w zakresie wymagań higieny radiacyjnej. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w P. zwrócił się z kolei do organu I instancji o wyjaśnienia, które ten złożył w piśmie z dnia [...] czerwca 2015 r. Natomiast Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w N. T. pismem z dnia [...] czerwca 2015 r. ponownie zwrócił się o uzupełnienie wniosku. W dniu [...] czerwca 2015 r. inwestor złożył wyjaśnienia do wezwania wraz z załącznikami. Z kolei w piśmie z dnia [...] czerwca 2015 r. na podstawie art. 29 u.u.i.ś. Towarzystwo wniosło uwagi do raportu. W odpowiedzi pismem z dnia [...] czerwca 2015 r. Wójt Gminy K. odmówił Towarzystwu udzielenia odpowiedzi na wniesione uwagi i wnioski, gdyż nie zostało ono dopuszczone do postępowania na prawach strony. Następnie pismem z dnia [...] czerwca 2015 r. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w P. wezwał inwestora do uzupełnienia raportu z zakresu ochrony przyrody i ochrony przed hałasem. O wyjaśnienia i uzupełnienia zwrócił się także Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w N. T.. W odpowiedzi inwestor w piśmie z dnia [...] lipca 2015 r. udzielił żądanych informacji, dokonując zarazem korekty lokalizacji turbin wiatrowych oraz zmniejszył ich ilość do 15 turbin. W związku z dokonaną zmianą wniosku, Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny pismem z dnia [...] lipca 2015 r. wezwał inwestora do kolejnych uzupełnień i wyjaśnień, podobnie jak Regionalny Dyrektor Ochrony środowiska w piśmie z dnia [...] sierpnia 2015 r. W piśmie z dnia [...] sierpnia 2015 r. inwestor przedstawił zatem aktualizację wniosku. Organ I instancji poinformował wobec tego o zmianie wniosku i możliwości składania wniosków i uwag, wyznaczając we tym celu 21-dniowy termin, a nadto poinformował o wyznaczeniu rozprawy administracyjnej na dzień [...] września 2015 r. Opinią z dnia [...] września 2015 r., nr [...], Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w N. T. pozytywnie zaopiniował nowy wariant planowanego przedsięwzięcia w zakresie wymagań higienicznych i zdrowotnych z zastrzeżeniem nieprzekraczania dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku. Pismem z dnia [...] września 2015 r. J. B., działając w imieniu własnym jak i Towarzystwa, wniósł uwagi do raportu. Postanowieniem z dnia [...] października 2015 r., nr [...], Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w P. uzgodnił i określił warunki realizacji planowanego przedsięwzięcia. Wspomniany organ uzgadniający nie stwierdził przy tym konieczności ponownego przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1 u.u.i.ś. Obwieszczeniem z dnia [...] października 2015 r., nr [...], Wójt Gminy K. zawiadomił strony o zakończeniu postępowania oraz o możliwości zapoznania się z aktami sprawy, jak również o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań w terminie 7 dni od daty doręczenia obwieszczenia. W dniu [...] października 2015 r. do organu I instancji wpłynął wniosek Stowarzyszenia "G. C." o dopuszczenie do postępowania na prawach strony na podstawie przepisu art. 31 § 1 K.p.a., o czym zawiadomiono strony postępowania. Stowarzyszenie zostało wezwane do uzupełnienia wniosku o statut Stowarzyszenia oraz odpis wpisu do KRS w terminie 7 dni. Termin upłynął bezskutecznie w dniu [...] listopada 2015 r. Organ odwoławczy dodał zarazem, że decyzją z dnia [...] listopada 2015 r. Wójt Gminy K. określił środowiskowe uwarunkowania dla omawianego przedsięwzięcia, przewidzianego do realizacji na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], obręb Ś., działkach nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], obręb T., działkach nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], obręb T., oraz działce nr [...], obręb D. (stacja transformatorowa). Na inwestora nałożono przy tym w szczególności obowiązek (1) dokonania w terminie nie dłuższym niż dwa miesiące od uruchomienia przedsięwzięcia pomiarów akustycznych, (2) dokonania ewentualnych korekt nastaw turbiny, gdyby doszło do przekroczeń dopuszczalnych poziomów hałasu oraz (3) przedstawienia wyników pomiarów z opisem korekt, a także (4) dokonywania okresowych monitoringów hałasu i przeprowadzenia analizy porealizacyjnej obejmującej ptaki i nietoperze wraz z raportowaniem wyników monitoringu ornitologicznego i chiropterologicznego. Informacja o wydaniu decyzji i o możliwości zapoznania się z jej treścią oraz zgromadzoną dokumentacją została obwieszona w dnia [...] listopada 2015 r. Zawiadomienia zostały dokonane natomiast w dniu [...] grudnia 2015 r. Odwołanie od powyższej decyzji z dnia [...] listopada 2015 r. złożył J. B. wraz z wnioskiem o przesłuchanie w charakterze świadka. W wymienionym odwołaniu zarzucił on organowi I instancji potwierdzenie nieprawdy, polegające na stwierdzenie, że (1) planowane turbiny mają być położne w odległości nie mniejszej niż 200 metrów od wykorzystywanych przez nietoperze cieków wodnych, szpalerów drzew i krzewów, (2) inwestor przychylił się do wszystkich uwag autora monitoringu chiropterologicznego, (3) nie dokonano wycinki drzew i krzewów na terenie inwestycji. Ponadto odwołujący się zarzucił niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy, mimo braków w raporcie, niezawarcie informacji, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę i w jakim zakresie zostały uwzględnione ustalenia poczynione w raporcie, a także uwagi i wnioski społeczeństwa. Kwestionowane rozstrzygnięcie zostało przy tym wydane w oparciu o dokumenty przedłożone przez inwestora oraz opinie i uzgodnienia innych organów. Organ I instancji nie dokonał własnej oceny zebranych w sprawie materiałów. Inwestor nie przeprowadził pełnej inwentaryzacji fauny i flory w odległości 100 metrów po jednej i drugiej stronie tras okablowania, podając zarazem nieprawdziwą informację o braku potencjalnie istotnych miejsc zimowania nietoperzy na terenach inwestycji. Ponadto nie uwzględniono wniosków zawartych w piśmie z dnia [...] września 2015 r., w świetle których inwestor zaniżył w raporcie ilość zinwentaryzowanych przydrożnych alei, zadrzewień, oczek wodnych, porostów, gatunków roślin naczyniowych i nie uwzględnił występowania mchów i grzybów wieloowocnikowych. Organ I instancji przedstawił również niekompletny protokół rozprawy, a raport wraz z załącznikami i uzupełnieniami w części dotyczącej badań terenowych i wnioskowania nie powinien być traktowany jako dowód w sprawie ponieważ jego treść jest niezgodna ze stanem faktycznym. Raport nie został także poparty dokumentacją fotograficzną, formularzami kontroli terenowej, protokołami z prac terenowych i zapisami GPS. Mając na uwadze powyższe okoliczności Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P przytoczyło przepisy, które w jego ocenie powinny znaleźć zastosowanie w rozpatrywanej sprawie, oraz wyjaśniło, że organy współdziałające wyraziły opinię o potrzebie przeprowadzenia ocenę oddziaływania na środowisko omawianej inwestycji i określiły zakres raportu. Ostatecznie na inwestora został nałożony obowiązek sporządzenia raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, który był wielokrotnie uzupełniany. Raport ten w celu dokonania uzgodnień był przesyłany do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P. oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w N. T. i Wielkopolskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w P.. Organy te uzgodniły i zaopiniowały w zakresie swoich kompetencji warunki realizacji przedsięwzięcia z zastrzeżeniami, które zostały uwzględnione w decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych dla planowanego przedsięwzięcia. Raport wraz z uzupełnieniami zawiera w ocenie organu odwoławczego wszystkie element wymienione w art. 66 ust. 1 u.u.i.ś. Dokument ten jest kompletny i jednoznaczny, a zatem pozwala wydać decyzję określającą środowiskowe uwarunkowania. Odwołujący się nie przedstawił natomiast danych, na podstawie których można by powziąć wątpliwość co prawdziwości albo rzetelności raportu. Organ I instancji uwzględnił przy tym wyjaśnienia inwestora odnoszące się do kwestii braku istotnych miejsc zimowania nietoperzy na terenach inwestycji, inwentaryzacji fauny i flory tras okablowania, przydrożnych alei, zadrzewień, oczek wodnych, porostów oraz gatunków roślin naczyniowych. Organ II instancji również nie stwierdził błędów w raporcie, jego niekompletności bądź nierzetelnego sporządzenia. Ponadto zarzuty dotyczące niekompletności protokołu rozprawy i niecytowania pisma Towarzystwa są niedookreślone i nie wskazują na wpływ tych okoliczności na wydaną decyzję. Podobnie należy ocenić zarzut wskazujący na konieczność poparcia raportu dokumentacją fotograficzną, formularzami kontroli terenowej, protokołami z prac terenowych i zapisami GPS. Nie przedstawiono zarazem żadnej ekspertyzy, która wskazywałaby na wady raportu albo podważała przedstawione w nim twierdzenia i wyniki badań. W toku sprawy nie pojawiły się przy tym żadne argumenty potwierdzone dowodami czy nawet uprawdopodobnione przemawiające za negatywnym oddziaływaniem planowanego przedsięwzięcia na środowisko, które nie zostałoby uwzględnione w raporcie. Organ II instancji stwierdził zarazem, że zakres raportu oraz jego treść pozwalały na prawidłową ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Prawidłowe przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko następuje w przypadku, gdy organ poddał ocenie sporządzany raport o oddziaływaniu na środowisko, dokonał konsultacji z innymi organami i przeprowadził całą procedurę postępowania z udziałem społeczeństwa. Wszystkie te warunki zostały przez organ I instancji spełnione, a postępowanie zostało prawidłowo przeprowadzone. Wójt podawał do publicznej wiadomości społeczeństwu informacje wymagane art. 33 ust. 1 u.u.i.ś. Społeczeństwo było informowane o każdej czynności, która miała wpływ na przebieg postępowania i na treść wydanej decyzji, a na każde złożone pismo w sprawie udzielana była odpowiedź bądź też sporządzano informację o pozostawieniu pisma bez rozpoznania z podaniem przyczyny. Organ I instancji przeprowadził również rozprawę administracyjną otwartą dla społeczeństwa. Tym samym Wójt Gminy K. dopełnił wymogów powołanej ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko. Krąg stron postępowania ustalono przy tym na podstawie analizy zasięgu oddziaływania planowanego przedsięwzięcia oraz wypisów z rejestru gruntów obejmujących przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie oraz obejmujące obszar, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie, jak również kopie map ewidencyjnych obejmujące przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie, oraz obejmujące obszar, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie, jak również mapy akustyczne wyznaczające zasięg oddziaływania akustycznego. W ocenie organu II instancji tylko naruszenie konkretnej normy lub wykazanie konkretnego negatywnego wpływu przedsięwzięcia na środowisko lub zdrowie i warunki życia ludzi może stanowić podstawę odmowy wydania zgody. Tymczasem przedłożony w niniejszym postępowaniu raport został sporządzony prawidłowo i odniósł się do wszystkich potencjalnych zagrożeń związanych z realizacją przedsięwzięcia. Charakteryzuje on planowane przedsięwzięcie i zawiera wymagane ustawowe elementy, uwzględniające jego specyfikę, a postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone prawidłowo. Organ I instancji uzasadnił przy tym swoje stanowisko, które zawiera wszystkie niezbędne elementy. Organ I instancji zwracał się do organów mających wiedzę specjalistyczną odpowiednią dla właściwości rzeczowej danego organu i dokonując własnej oceny i końcowego uzasadnienia swojego stanowiska z tej wiedzy korzysta i posiłkuje się nią. W zaskarżonej decyzji zawarto zalecenia organów i dokonano ich analizy oraz implementacji do decyzji. Nie można więc organowi I instancji zarzucić, że zastosował w decyzji zastrzeżenia, których wprowadzenia do warunków realizacji planowanego przedsięwzięcia domagały się organy występujące w postępowaniu, specjalistyczne w zakresie wydawanych przez siebie opinii czy uzgodnień. Organ odwoławczy nie stwierdził również, że brakuje informacji o tym, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę i w jakim zakresie zostały uwzględnione uwagi, wnioski i zastrzeżenia do raportu. Organ I instancji odniósł się bowiem do wszystkich złożonych w zastrzeżonym terminie uwag, zaznaczając, że przychyla się do wyjaśnień inwestora. Organ uznał wyjaśnienia te za kompletne, wystarczające do wydania decyzji i wiarygodne. Zgłoszone uwagi zostały rozpatrzone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Należy bowiem wyjaśnić, że decyzja środowiskowa jest etapem wstępnym i poprzedza uzyskanie kolejnych stosownych decyzji zmierzających do realizacji planowanego przedsięwzięcia. Wykonywanie warunków określonych w kolejnych decyzjach będzie kontrolowana przez właściwe organy. Decyzja ta nie przesądza zatem o realizacji przedmiotowej inwestycji, lecz jedynie ją przygotowuje. Sprzeciw społeczeństwa lub części stron postępowania wobec planowanej inwestycji nie może stanowić wyłącznej przesłanki odmowy określenia środowiskowych uwarunkowań. Uwarunkowania środowiskowe dla realizacji przedmiotowej inwestycji zostały oparte na wynikach postępowania w sprawie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Wszystkie postanowienia i opinie wydane w przedmiotowej sprawie charakteryzują się dużą dbałością o szczegóły, uzasadnienia ich są wyczerpujące i w pełni uzasadniają przesłanki, jakimi kierowały się organy podejmując takie rozstrzygnięcia. Pierwotne braki w raporcie zostały przy tym uzupełnione, co z kolei pozwala organom administracji publicznej w pełni ocenić oddziaływanie przedsięwzięcia na wszystkich jego etapach, w zakresie, w jakim można to uczynić, według dostępnej na dzień wydawania postanowień wiedzy. Organ I instancji przeanalizował i zweryfikował wszelkie możliwe oddziaływania generowane przez planowane przedsięwzięcie. Opracowany raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko został sporządzony zgodnie z ustalonym zakresem, z uwzględnieniem stanu współczesnej wiedzy i metod badań oraz istniejących możliwości technicznych, jak również dostępności danych. Organ miał możliwość oceny i weryfikacji zidentyfikowanych oddziaływań, które są rozpoznane i zbadane. Ponadto podjęte zostały możliwe dla tego typu inwestycji środki zapobiegawcze w postaci nałożenia obowiązku wykonania analizy porealizacyjnej w odniesieniu do ptaków i nietoperzy oraz oddziaływania akustycznego. Jednocześnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P zaznaczyło, że nie jest organem właściwym w sprawie rozpoznania zarzutu popełnienia przestępstwa. Rozpatrując jednak zastrzeżenia odwołującego się w tym względzie na gruncie postępowania administracyjnego, nie można stwierdzić, by organ I instancji poświadczał nieprawdę. Decyzja organu I instancji jest bowiem wynikiem dokonanej przez ten organ oceny i realizowaniem zasady swobodnej oceny dowodów, które trudno nazwać nadużyciem czy naruszeniem prawa. Organ I instancji posiłkował się przy tym danymi uzyskanymi od inwestora oraz wynikami badań przeprowadzonymi przez specjalistów w danej dziedzinie. Ustalenia te były wiążące, jeżeli z materiału zgromadzonego w sprawie nie wynikało nic innego. Ponadto zarzuty odwołującego się i użyte sformułowania są wyjęte z kontekstu całych wypowiedzi. Nie zawsze mają też znaczenie na tym etapie postępowania, jak np. sprawa wycinki drzew, która podlega odrębnej procedurze administracyjnej i niniejsza decyzja jej nie przesądza. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P nie znalazło także podstaw do uwzględnienia wniosku o przesłuchanie pana J. B.. Skarżący występuje w niniejszym postępowaniu jako strona, a nie jako świadek. Tym samym ma on prawo składania zarzutów, uwag i wniosków, z czego korzystał. Okoliczności wskazywane przez niego nie są zarazem okolicznościami wymagającymi udowodnienia. Pismem z dnia [...] maja 2016 r. J. B. zaskarżył powyższa decyzję z dnia [...] marca 2016 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, zarzucając organowi II instancji naruszenie art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 78 § 1 k.p.a. przez nieuwzględnienie wniosku dowodowego i nieustalenie wszystkich okoliczności faktycznych, na których powinno być oparte rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P powinno przeprowadzić dowód z przesłuchania go jako świadka. Pozwoliłoby to na wyjaśnienie i udowodnienie wskazanych przez niego zarzutów, uwagi i wniosków. Stanowisko organu II instancji jest przy tym powierzchowne, nierzetelne i tendencyjne. Ponadto, wbrew wywodom organu odwoławczego, decyzja z dnia [...] listopada 2015 r. nie spełnia wymogów formalnych. Organ I instancji nie wskazał bowiem, w jakim zakresie wziął pod rozwagę wnioski i zastrzeżenia złożone przez społeczeństwo. Wójt Gminy K. nie mógł bowiem w poruszanym zakresie ograniczyć się wyłącznie do uwzględnienia stanowiska inwestora. Organ I instancji nie odniósł się poza tym także do uwag Towarzystwa Przyrodniczego "S.". Ponadto społeczeństwo nie było informowane o każdej czynności podjętej w sprawie, m.in. nie przekazano wiadomości o wpłynięciu opinii sanitarnej z dnia [...] maja 2015 r. Wójt Gminy K. nie przedstawił także pełnego protokołu rozprawy administracyjnej z dnia [...] września 2015 r., a przy tym zastosował nieprawidłową numerację działek terenów związanych z inwestycją. Ustalenia dotyczące fauny i flory są z kolei nierzetelne, a nierzadko także nieprawdziwe. Nie można poza tym zgodzić się z twierdzeniem, że inwestor przychylił się do wszystkich uwag autora monitoringu. Wadliwe również w ocenie skarżącego przeprowadzono analizę akustycznego oddziaływania przedmiotowej inwestycji. Jednocześnie zmieniono planowane trasy okablowania łączące siłownie ze stacją transformatorową. Tymczasem środowisko przyrodnicze na nowo wyznaczonym obszarze nie zostało zbadane. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. W trakcie rozprawy w dniu [...] października 2016 r. J. B. powtórzył swoje stanowisko zawarte w skardze z dnia [...] maja 2016 r., rozszerzając zgłoszone dotychczas zarzuty. Zarzucił, że organ I instancji nie zasięgnął opinii Powiatowego Inspektora Sanitarnego w S., Wójta Gminy D. i Burmistrza Gminy P., mimo że inwestycja położona jest na terenie kilku gmin. Ponadto wniosek inwestora nie dotyczy całego przedsięwzięcia, ponieważ nie obejmuje przyłącza, którego realizacja objęta jest odrębnym rozstrzygnięciem. Nieprawidłowo również w ocenie skarżącego zasięgnięto opinii Wielkopolskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego, gdyż po wydaniu wspomnianej opinii inwestor zmienił częściowo lokalizację wiatraków, a także uzupełnił raport. Skarżący zaznaczył również, że niektóre turbiny wiatrowe nie spełniają wymogu oddalenia 40 m od drogi publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje Skarga okazała się niezasadna. Przed przystąpieniem do dalszych rozważań należy najpierw zauważyć, że pismem z dnia [...] grudnia 2014 r. E. S. Sp. z o.o. w M. wystąpiła do Wójta Gminy K. z wnioskiem o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla inwestycji polegającej na budowie 18 elektrowni wiatrowych o mocy pojedynczej turbiny od 3,0 MW do 3,3 MW wraz z infrastrukturą towarzyszącą, w tym stacją transformatorową o napięciu znamionowym 110 kV (k. 1 t. I akt adm. organu I instancji – wniosek i karta informacyjna przedsięwzięcia). Następnie w piśmie z dnia [...] lipca 2015 r. inwestor dokonał zmiany swojego pierwotnego wniosku przez ograniczenie liczby turbin wiatrowych oraz zmianę lokalizacji niektórych turbin, w ramach tego samego terenu inwestycji (k. 62, t. II akt adm. organu I instancji). Okoliczności te należy uznać za bezsporne, gdyż nie były kwestionowane przez żadną ze stron postępowania. Podstawę rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz. 353 z późn. zm., dalej: "u.u.i.ś."). Zgodnie z art. 59 ust. 1 u.u.i.ś., przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko jest niezbędna w przypadku realizacji (1) przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz (2) przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 u.u.i.ś. Jak wynika przy tym z § 2 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz. 71), do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się instalacje wykorzystujące do wytwarzania energii elektrycznej energię wiatru o łącznej mocy nominalnej elektrowni nie mniejszej niż 100 MW oraz lokalizowane na obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej. Z kolei § 3 ust. 1 pkt 6 lit. b cytowanego rozporządzenia wskazuje, że do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się instalacje wykorzystujące do wytwarzania energię wiatru inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 5 powołanego rozporządzenia, o całkowitej wysokości nie niższej niż 30 m. Ponadto w myśl § 3 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się także stacje elektroenergetyczne lub napowietrzne linie elektroenergetyczne, o napięciu znamionowym nie mniejszym niż 110 kV, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 6. Nie ulega zatem wątpliwości, że przedmiotowa inwestycja odpowiada opisowi zawartemu w § 3 ust. 1 pkt 6 lit. b i pkt 7 powołanego rozporządzenia. Zasadne było zatem wdrożenie w rozpatrywanej sprawie procedury mającej na celu ocenę oddziaływania omawianej inwestycji na środowisko. Należy w tym miejscu od razu zaznaczyć, że inwestor mógł wydzielić kwestię lokalizacji i budowy przyłącza do odrębnego postępowania. Realizacja takiej inwestycji nie jest bowiem objęta katalogiem przedsięwzięć mogących oddziaływać na środowisko. Ponadto wykonanie przyłącza nie stanowi elementu koniecznego poruszanej inwestycji. W konsekwencji nie można zatem przychylić się do zarzutu skarżącego, w świetle którego inwestycja poddana analizie przez organy administracji publicznej okazała się niekompletna. Ustawodawca wskazuje zarazem w art. 63 ust. 1 u.u.i.ś., że obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania danego przedsięwzięcia na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, którym w świetle art. 75 ust. 1 pkt 4 u.u.i.ś. jest wójt, burmistrz albo prezydent. Ponadto w świetle art. 63 ust. 2 u.u.i.ś. postanowienie wydaje się również, jeżeli wspomniany organ nie stwierdzi potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Jak wynika przy tym z art. 64 ust. 1 u.u.i.ś., postanowienia, o jakich mowa w art. 63 ust. 1 i 2 u.u.i.ś., wydaje się po zasięgnięciu opinii (1) regionalnego dyrektora ochrony środowiska; (2) organu, o którym mowa w art. 78 u.u.i.ś., w przypadku przedsięwzięć wymagających decyzji, o jakich mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1-2, 10, 11, 13, 15-17 i 22 u.u.i.ś. Zgodnie z kolei z art. 78 ust. 1 u.u.i.ś., organem Państwowej Inspekcji Sanitarnej właściwym do wydawania opinii, o których mowa jest w art. 64 ust. 1 pkt 2, art. 70 ust. 1 pkt 2, art. 77 ust. 1 pkt i art. 90 ust. 2 pkt 2 u.u.i.ś. jest (1) państwowy wojewódzki inspektor sanitarny w odniesieniu do (a) inwestycji będących przedsięwzięciami mogącymi zawsze znacząco oddziaływać na środowisko – dróg, linii kolejowych, napowietrznych linii elektroenergetycznych, instalacji do przesyłu ropy naftowej, produktów naftowych, substancji chemicznych lub gazu oraz sztucznych zbiorników wodnych; (b) pozostałych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w zakresie zadań określonych dla niego w ustawie z dnia [...] marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2015 r., poz. 1412, dalej: "u.P.I.S."); (2) państwowy powiatowy inspektor sanitarny lub państwowy graniczny inspektor sanitarny – w odniesieniu do pozostałych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, w zakresie zadań określonych dla tych organów w przepisach u.P.I.S. Trzeba przy tym zauważyć, że w myśl art. 12 ust. 1a u.P.I.S., państwowy wojewódzki inspektor sanitarny jest organem właściwym (1) w stosunku do podmiotów, dla których powiat jest organem założycielskim lub organem prowadzącym, lub w których powiat jest podmiotem dominującym; (2) w zakresie higieny radiacyjnej; (3) w zakresie warunków dotyczących higieny pracy w zakładach inżynierii genetycznej. Odnosząc powyższe uwagi do specyfiki omawianej sprawy, należy zauważyć, że obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania poruszanego przedsięwzięcia na środowisko został nałożony w opinii sanitarnej Wielkopolskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] stycznia 2015 r., nr [...], postanowieniu Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P. z dnia [...] lutego 2015 r., nr [...], i opinii sanitarnej Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w N. T. z dnia [...] lutego 2015 r., nr [...] (k. 9, 18, 22 t. I akt adm. organu I instancji). W konsekwencji trafnie Wójt Gminy K. postanowieniem z dnia [...] marca 2015 r. nałożył na inwestora obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i określił wymagany zakres raportu o ocenie wspomnianego oddziaływania (k. 23 akt adm. organu I instancji). Postanowienia te należy uznać za prawidłowe i niebudzące wątpliwości. Wniosek ten nie był również podważany w toku postępowania administracyjnego. Skarżący wywodził jednak, że opinia sanitarna Wielkopolskiego Państwowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] maja 2015 r., nr [...] (k. 46 t. I akt adm. organu I instancji), pozytywnie opiniująca przedmiotową inwestycję, została wydana jeszcze przed zmianą wniosku inwestora z dnia [...] lipca 2015 r., a zatem nie odnosi się do ostatniego kształtu omawianego przedsięwzięcia, ponadto po wydaniu wymienionego postanowienia uzgadniającego raport oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko był kilkakrotnie uzupełniany. W konsekwencji, zdaniem J. B., Wielkopolski Państwowy Inspektor Sanitarny powinien ponownie wydać swoją opinię, a opinia z dnia [...] maja 2015 r. zdezaktualizowała się. Pogląd ten nie zasługuje zdaniem Sądu na aprobatę. Jak sygnalizowano powyżej, Wielkopolski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny był w niniejszym postępowaniu organem współdziałającym tylko w stosunkowo wąskim zakresie oceny ochrony radiacyjnej. W odróżnienia od Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P. i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w N. T. nie dokonywał on oceny oddziaływania inwestycji na całość fauny i flory lub na całość warunków, w jakich przebywają ludzie. Dlatego należy rozważyć, czy zmiana kształtu inwestycji dokonana w piśmie z dnia [...] lipca 2015 r. oraz późniejsze uzupełnienie raportu oddziaływania inwestycji na środowisko rzeczywiście skutkowały dezaktualizacją opinii sanitarnej z dnia [...] maja 2015 r. Należy zauważyć, że istotnie po dacie [...] maja 2015 r. raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko był uzupełniany na żądanie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P. oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w N. T.. Uzupełnienie raportu dotyczyło jednak głównie problematyki zwiazanej z ochroną akustyczną oraz ochroną fauny i flory. Żadne z uzupełnień raportu nie odnosiło się do kwestii związanych z ochroną radiacyjną. W konsekwencji późniejsze uzupełnienia raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dotyczyło kwestii nie należących do właściwości Wielkopolskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego i nie skutkowało koniecznością powtórzenia procedury opiniującej przez ten organ. Trzeba też zauważyć, że ochrona radiacyjna to ochrona przed promieniowaniem jonizującym i niejonizującym promieniowaniem elektromagnetycznym. Z opinii sanitarnej Wielkopolskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] maja 2015 r. wynika, że w związku z funkcjonowaniem przedsięwzięcia wystąpi emisja promieniowania elektromagnetycznego – źródłem tej emisji będzie projektowana stacja transformatorowa o napięciu znamionowym 110 kV. Jednakże po wydaniu opinii sanitarnej z dnia [...] maja 2015 r. ani parametry techniczne stacji transformatorowej ani jej lokalizacja nie uległy zmianie. Jak wspomniano wyżej skarżący potrzebę powtórzenia procedury opiniującej przed Wielkopolskim Państwowym Wojewódzkim Inspektorem Sanitarnym upatruje w zmianie przez inwestora lokalizacji niektórych turbin wiatrowych. Rozpatrując ten zarzut pod kątem ochrony radiacyjnej należy zauważyć, że z raportu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wynika, że w tym zakresie potencjalnym źródłem promieniowania jest pole elektryczne wytwarzane przez elementy przewodzące znajdujące się pod napięciem (k. 146-153 akt wspomnianego raportu). W raporcie wskazano na dwa źródła pola elektromagnetycznego związanego z funkcjonowaniem turbin wiatrowych. Pierwsze źródło stanowi generator turbiny wiatrowej i transformator wyjściowy. Elementy te zamieszczone są wewnątrz gondoli elektrowni na szyczycie wieży, gdzie zamknięte są w przestrzeni otoczonej metalowym przewodnikiem o właściwościach ekranujących. Dodatkowo lokalizacja turbiny wiatrowej na wysokości powyżej 100 m n.p.t. powoduje, że poziom pola elektromagnetycznego generowanego przez rozważane elementy elektrowni na poziomie terenu (na wysokości 1,8 m) jest w praktyce pomijalny. Z wyliczeń przedstawionych w raporcie wynika bowiem, że natężenie pola i wypadkowe pole magnetyczne przyjmą wartości poniżej wartości występujących naturalnie. W tym kontekście zmiania lokalizacji niektórych turbin i zmniejszenie ich liczby nie mają znaczącego wpływu na źródło i specyfikę powstawania omawianego promieniowania. Zmiana lokalizacji nie przekłada się bowiem na zmianę konstrukcji turbiny. Konsekwentnie zatem odmienne usytuowanie analizowanych obiektów budowlanych nie zmieniło faktu, że nie oddziałują one negatywnie na otoczenie. Drugim źródłem pola elektromagnetycznego w przypadku poruszanej inwestycji są kablowe linie energetyczne. W ramach planowanego przedsięwzięcia przewiduje się budowę linii kablowych średniego napięcia o napięciu roboczym 30 kV. Kable mają być układane w wykopach, zgodnie z obowiązującymi normami. Sieci kablowe średniego napięcia generują pole elektromagnetyczne, którego poziom jest na tyle niski, że nie zagraża w żaden sposób środowisku. Z wyliczeń przedstawionych w raporcie wynika także, że natężenie pola elektromagnetycznego przyjmie przy gruncie wartości dużo niższe od dopuszczalnych. Jednocześnie w raporcie wskazano, że omawiana sieć kablowa zlokalizowana jest poza terenami mieszkalnymi. Obecność ludzi w sąsiedztwie instalacji okaże się zatem incydentalna. Tym samym również w poruszanym przypadku rzeczywiste oddziaływanie promieniowania jest znikome, co z kolei prowadzi do wniosku, że zmiana kształtu inwestycji nie prowadziła do istotnej zmiany w zakresie ochrony radiacyjnej. Wobec tego postanowienie z dnia [...] maja 2015 r. pozostało aktualne i mogło stanowić podstawę do orzekania przez organy administracji publicznej. Ustawodawca przewiduje zarazem, że w art. 75 ust. 4 u.u.i.ś., że w przypadku przedsięwzięcia, o jakim mowa w art. 75 ust. 1 pkt 4 u.u.i.ś. (przypadek ten zachodził w przedmiotowej sprawie), wykraczającego poza obszar jednej gminy decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach wydaje wójt, burmistrz albo prezydent miasta, na którego obszarze właściwości znajduje się największa część terenu, na którym ma być zrealizowane przedsięwzięcie, w porozumieniu z zainteresowanymi wójtami, burmistrzami albo prezydentami miast. Skarżący wywodził, że organ I instancji nie przeprowadził wymaganego postępowania w ramach współdziałania. Pogląd ten nie zasługuje jednak na aprobatę. Przede wszystkim należy podkreślić, że art. 75 ust. 4 u.u.i.ś. odnosi się do terenu, na którym ma być zrealizowane przedsięwzięcie (verba legis), a nie terenu, na który może oddziaływać inwestycja. Za taką konkluzją przemawia brzmienie powołanego przepisu i zwrot "część terenu, na którym ma być zrealizowane przedsięwzięcie". Z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy wynika, że rozważana inwestycja położona jest w zdecydowanej większości na terenie gminy K., a jedynie stacja transformatorowa znajduje się na terenie gminy D.. Tym samym organ I instancji obowiązany był w świetle art. 75 ust. 4 u.u.i.ś. do współdziałania tylko z Wójtem Gminy D.. Jak wskazuje zarazem analiza zebranych dokumentów, po zakończeniu postępowania wyjaśniającego, w piśmie z dnia [...] października 2015 r., nr [...], Wójt Gminy K. wystąpił na podstawie wymienionego przepisu do Wójta Gminy D. o wymagane zajęcie stanowiska i przesłał mu dokumentację dotyczącą przedmiotowej inwestycji (k. 132 t. III akt adm. organu I instancji). Pismo z dnia [...] października 2015 r. pozostało bez odpowiedzi. Takie zachowanie organu współdziałającego należy poczytywać za wyrażenie pozytywnego stanowiska co do poruszanej inwestycji. Wójt Gminy D. nie wniósł bowiem żadnych uwag krytyczny, aprobując w konsekwencji stanowisko organu I instancji. Sąd uznał zarazem, że raport sporządzony na potrzeby kontrolowanego postępowania jest prawidłowy i kompletny. Opracowanie to zawiera wszystkie niezbędne elementy, jakie zostały wymienione w art. 66 u.u.i.ś., a nadto stanowił przedmiot kilkakrotnej i wnikliwej analizy ze strony organów współdziałających. Należy zatem przychylić się do stanowiska organów administracji publicznej, które uznały omawiany dokument za wiarygodny i oparły na nim wydane przez siebie rozstrzygnięcie. Należy przy tym zaznaczyć, że omawiana inwestycja została pozytywnie uzgodniona przez Wielkopolskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w powołanej opinii sanitarnej z dnia [...] maja 2015 r., jak i przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P. w postanowieniu z dnia [...] października 2015 r., nr [...], oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w N. T. w opinii sanitarnej z dnia [...] września 2015 r., nr [...] (k. 112 t. II, k. 130 t. III akt adm. organu I instancji). Trzeba przy tym zaznaczyć, że wniosek inwestora, jak i raport były przedmiotem wnikliwej analizy ze strony organów współdziałających, które kilkakrotnie występowały z wezwaniem o wyjaśnienie i doprecyzowanie zagadnień budzących wątpliwości. Mając zatem na uwadze dotychczasowe rozważania, nie ulega zdaniem Sądu wątpliwości, że organy administracji publicznej zgromadziły materiał dowodowy wystarczający do wydania rozstrzygnięcia i wnikliwie go rozważyły. Działanie organów administracji publicznej czyniło w tej mierze zadość wymogom z art. 7, art. 77 1 i art. 80 k.p.a. Nie można również podzielić zarzutu skarżącego związanego z brakiem przeprowadzenia przez organy administracji dowodu z przesłuchania skarżącego jako świadka. Przede wszystkim należy podkreślić, że J. B. miał status strony w kontrolowanym postępowaniu, który zapewnia mu najszersze uprawnienia procesowe w zakresie gromadzenia i oceny materiału dowodowego. [...] tej konkluzji jest zarazem fakt, że ustawodawca dopuszcza dowód z przesłuchania stron jedynie w przypadku, gdy nie można wyjaśnić istotnych dla sprawy okoliczności w inny sposób. Tym samym skarżący jako strona postępowania mógł składać przed organami administracji publicznej oświadczenia i postulaty, a także uzasadniać swoje stanowisko. Materiał dowodowy zebrany w aktach administracyjnych wskazuje przy tym na aktywną rolę skarżącego przy wydawaniu kontrolowanych decyzji. J. B. wielokrotnie bowiem wyjaśniał i uzasadniał swoje stanowisko w pismach kierowanych do organów administracji publicznej. Niezasadny okazał się również zarzut nieodniesienia się organów administracji publicznej do wątpliwości i zarzutów zgłoszonych przez Towarzystwo Przyrodnicze "S." w K. (dalej: "Towarzystwo"). Zgodnie z art. 44 ust. 1 u.u.i.ś., organizacje ekologiczne, które powołując się na swoje cele statutowe, zgłoszą chęć uczestniczenia w określonym postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa, uczestniczą w nim na prawach strony, jeżeli prowadzą działalność statutową w zakresie ochrony środowiska lub ochrony przyrody, przez minimum 12 miesięcy przed dniem wszczęcia tego postępowania. Z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy wynika, że pismem z dnia [...] marca 2015 r. Towarzystwo wystąpiło o dopuszczenie go do udziału w kontrolowanym postępowaniu (k. 28 t. I akt adm. organu I instancji). Niemniej postanowieniem z dnia [...] maja 2015 r., nr [...], Wójt Gminy K. odmówił dopuszczenia Towarzystwa do udziału w przedmiotowym postępowaniu na prawach strony (k. 30 t. I akt adm. organu I instancji). Tym samym organy administracji publicznej były również zwolnione z obowiązku odnoszenia się do pism podmiotu, który nie uczestniczył w omawianej procedurze. Skarżący wskazywał ponadto na niezachowanie wymaganej odległości niektórych turbin wiatrowych od drogi publicznej. Zarzut ten nie mógł jednak okazać się skuteczny na obecnym etapie procesu inwestycyjnego. Celem kontrolowanego postępowania jest bowiem ustalenie, czy inwestycja o określonych parametrach może być realizowana na danym terenie bez negatywnego oddziaływania na środowisko. Wymóg minimalnej odległości obiektu budowlanego od drogi dotyczy natomiast bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Kwestia ta nie podlegała zatem w ogóle ocenie w toku postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji inwestycji. Co więcej, jak wynika z art. 72 ust. 1 pkt 1 i 3 u.u.i.ś., decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach poprzedza wydanie nie tylko decyzji o pozwoleniu na budowę, lecz także decyzji o warunkach zabudowy, dotyczy ona zatem początkowego stadium procesu inwestycyjnego. W konsekwencji, wbrew twierdzeniom skarżącego, badanie odległości planowanych turbin wiatrowych od dróg publicznych, nie należało do kompetencji organów orzekających w niniejszej sprawie. Zagadnienie to powinno natomiast być podnoszone i badane w postępowaniu o udzielnie pozwolenia na budowę. Wtedy organ administracji architektoniczno-budowlanej będzie mógł zastosować odpowiednie przepisy techniczno-budowlane. Zdaniem Sądu organ I instancji zapewnił czynny udział społeczeństwu w kontrolowanym postępowania. Wszystkie istotne okoliczności były bowiem udostępniane lokalnej społeczności w postaci obwieszczeń i zawiadomień. Ponadto Sąd nie przychylił się do zarzutu niekompletności protokołu rozprawy administracyjnej z dnia [...] września 2015 r. (k. 123 t. II akt adm. organu I instancji). Dokument ten został bowiem sporządzony zgodnie z wymogami z art. 68 i art. 69 k.p.a. Należy także zauważyć, że postanowieniem z dnia [...] grudnia 2015 r. organ I instancji spostował oczywiste omyłki pisarskie i niedokładności decyzji z dnia [...] listopada 2015 r. w zakresie określenia geodezyjnego działek, stanowiących terenem planowanej inwestycji (k. 156 t. III akt adm. organu I instancji). Mając powyższe na uwadze Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi. Zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P oraz poprzedzająca ją decyzja Wójta Gminy K. odpowiadają prawu. Skarga jako niezasadna podlegała zatem oddaleniu na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjni (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm.).