II SA/Po 44/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesławą Batorowicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Barbara Drzazga Asesor WSA Maria Grzymisławska-Cybulska Protokolant st. sekr. sąd. Monika Pancewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi K. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie lokalizacji inwestycji celu publicznego I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. na rzecz skarżącej kwotę [...] zł ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów sądowych. UZASDNIENIE Pismem z dnia 28 listopada 2017 roku, uzupełnionym pismem z dnia 5 grudnia 2017 roku pełnomocnik spółki T- Mobile Polska S.A. w W. złożył wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego dla budowy stacji bazowej telefonii komórkowej, przewidzianej do realizacji na części działki nr geod. [...], obręb G. , gmina K.. Decyzją z dnia 20 lutego 2018 roku, nr [...] (znak sprawy [...]), na podstawie art. 104 i 107 ustawy dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego ( t.j. Dz.U. z 2017 roku, poz. 1257 ze zm.), art. 7 ust. 1 , art. 39 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2017 roku, poz. 1875 ze zm.), art. 50 ust 1, art. 51 ust 1, art. 54 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2017 roku , poz. 1073 ze zm.) oraz art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2016 roku, poz. 2147 ze zm.) Wójt Gminy K. ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej, przewidzianej do realizacji na części działki nr geodezyjny [...], obręb Gaj W., gmina K.. W następstwie obwieszczenia Wójta Gminy K. z dnia 20 lutego 2018 roku zawiadamiającego o wydaniu powyższej decyzji kończącej postępowanie dotyczące ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego K. C. wraz z innymi mieszkańcami miejscowości G. wnieśli zbiorowe odwołanie zarzucając powyższej decyzji w szczególności: - naruszenie interesu społecznego poprzez stworzenie zagrożenia dla życia i zdrowia mieszkańców G. w wyniku poddania ich oddziaływaniu pól elektromagnetycznych po powstaniu stacji w podanej lokalizacji powołując się na pilotażowe badania i analizy dotyczące dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych (PEM)" z grudnia 2016 roku opracowane przez Instytut Łączności PIB oraz analizę wpływu poziomów PEM na zdrowie przedstawioną w opracowaniu: E. R., J. T.: Aspekty medyczne i biofizyczne promieniowania elektromagnetycznego o częstotliwości radiowej", Collegium Medicum UJ. Ponadto odwołujący się zwrócili uwagę na zastrzeżenia związane z ochroną zdrowia jakie zgłosił NIK w raporcie dotyczącym kontroli w sprawie "Postępowań administracyjnych związanych z budową i funkcjonowaniem stacji bazowych telefonii komórkowej". Jednocześnie zwrócili uwagę, że zmiana mocy nadajników jaka może nastąpić po wybudowaniu stacji bazowej i powoduje w wielu przypadkach wielokrotne zwiększenie mocy nadajników a obowiązujące regulacje prawne nie gwarantują należytego badania wpływu na zdrowie i jakość życia mieszkańców działających już anten. - naruszenie przepisów o obowiązku sporządzenia oceny oddziaływania na środowisko; - naruszenie przepisów z zakresu ochrony krajobrazu w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 7 oraz art. 2 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody poprzez sprzeczność inwestycji z obowiązkiem ochrony walorów krajobrazowych w miastach i wsiach ze względu na swoją wysokość i gabaryty, które będą widoczne z przestrzeni publicznej w G. , czym spowodują znaczną i nieodwracalną szkodę w krajobrazie. Lokalizacja inwestycji w bezpośrednim sąsiedztwie terenów rekreacyjnych stoi w sprzeczności z społecznym odbiorem przytoczonych pojęć i dbałością o jakość życia mieszkańców. - naruszenie przepisów prawa w zakresie ochrony interesu publicznego mieszkańców w G. w rozumieniu art. 1 ust 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, gdyż nieruchomości zlokalizowane w bezpośrednim sąsiedztwie analogicznych inwestycji cieszą się mniejszym popytem oraz następuje spadek ich wartości. Z powyższych powodów sprzeciwiono się budowie stacji bazowej telefonii komórkowej na terenie działki nr [...] w miejscowości G. (gmina K. ) oraz wniesiono petycję do wójta o podjęcie działań w celu uchylenia wydanej decyzji oraz podjęcia rozmów z inwestorem mających za cel zmianę lokalizacji stacji bazowej i umiejscowienie jej poza obszarem istniejącej zabudowy. Pismem z dnia 25 września 2018 roku Samorządowe Kolegium Odwoławcze wezwało K. C. do wyjaśnienia i udowodnienia jakiego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy złożone odwołanie. Pismem z dnia 4 października 2018 roku K. C. wyjaśniła, iż zgodnie z treścią art. 28 kpa oraz art. 28 ust. 2 prawo budowlane w jej rozumieniu jest stroną postępowania jako właściciel nieruchomości znajdującej się w obszarze oddziaływania inwestycji. Ponadto odwołująca się wyjaśniła, że przedstawiona przez Inwestora dokumentacja została oparta o obliczenia dla mocy jednej anteny, podczas gdy parametry takich urządzeń powinny zostać zsumowane, szczególnie, że stacja zostanie wyposażona w 3 anteny, każda o mocy EiRP 852, co po zsumowaniu daje moc łączną w wysokości 2556 W. Wyznaczony na tej podstawie obszar oddziaływania nie był znany ale obejmował znacznie większy teren wokół działki [...] niż wykazany w dokumentacji, w tym działkę o nr ewidencyjnym [...], obręb G. gmina K. na której zlokalizowany jest budynek wielorodzinny pod adresem ul. [...], G. . Decyzja z dnia [...] 2018 roku, nr sprawy [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając na podstawie art. 1 ust. l i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz.U.2018.570 j.t.), art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 3 kodeksu postępowania administracyjnego (Dz.U.2018.2096 j.t.), art. 50, art.51 i art. 54 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2018 roku, poz. 1945 j.t.) umorzyło postępowanie odwoławcze. W ocenie organu odwoławczego K. C. nie wskazała żadnej przesłanki, która wskazywałaby na naruszenie uprawnień odwołujących się na gruncie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Ponadto nie potwierdziła ona interesu prawnego jako uprawnienia strony na gruncie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Za takie okoliczności nie uznano kwestii technicznych mocy anten, gdyż mogło to być badane wyłącznie na etapie ubiegania się o pozwolenie na budowę. Kolegium nie uznało wnoszącej odwołanie za stronę postępowania z uwagi na nie wykazanie interesu prawnego na gruncie przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Według organu "bycie współwłaścicielem nieruchomości niezabudowanej, położonej w odległości kilkudziesięciu metrów od terenu inwestycji nie jest wykazaniem w stopniu wystarczającym interesu prawnego. Twierdzenia o szkodliwości stacji bazowej na środowisko także nie znalazły żadnego potwierdzenia dowodowego. Stacje te są bowiem realizowane dla wielu operatorów i żaden z organów administracji publicznej nie wskazał, że stacje te są szkodliwe dla środowiska". Ponieważ zasięg oddziaływania stacji bazowych istnieje, ale na wysokości kilkudziesięciu metrów nad powierzchnią ziemi, czyli w strefie niedostępnej dla tych mieszkańców, przyjęto, że nie wykazano interesu prawnego uzasadniającego dopuszczenie do udziału w postepowaniu, a negowanie inwestycji zostało wywiedzione wyłącznie z interesu faktycznego. Ponadto nie można było zignorować ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz.U. 2015. 880 j .t.), która zawiera przepisy o charakterze szczególnym, które mają prymat nad zasadami ogólnymi wynikającymi z ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, skoro zmuszają gminy do zmiany miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego i wprowadzają prymat inwestycji telekomunikacyjnych, a dodatkowo wyraźnie wskazują na prymat konieczności lokalizowania urządzeń z zakresu łączności publicznej zarówno w stosunku do terenów, dla których nie ma obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jak i dla terenów dla których takie plany zagospodarowania obowiązują. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu K. C. zarzuciła Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu błędne rozstrzygniecie z uwagi na nieuwzględnienie, że działka nr [...] zabudowana budynkiem wielorodzinnym w którym znajdują się 24 mieszkania, jest położona w odległości 38 metrów od działki [...] na której planowana jest inwestycja, odległość budynku od miejsca inwestycji wynosi około 60 metrów, a planowany maszt, jak wynika z dokumentacji będzie miał 62 metry wysokości. Ponadto skarżąca podkreśliła, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w uzasadnieniu decyzji nie odniosło się do zarzutu, że zasięg oddziaływania stacji oparty jest o dane oddziaływania jednej anteny o mocy EiRP 852 W, a stacja posiadać będzie trzy anteny o łącznej mocy EiRP 2556 W, przez co kluczową kwestią było sumowanie parametrów tego samego rodzaju (mocy anten). Organ ponadto nie zwrócił uwagi na dostępność osób fizycznych do strefy negatywnego oddziaływania stacji pomijając istnienie na działce [...] czterokondygnacyjnego budynku mieszkalnego. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie powtarzając wcześniejszą argumentację. Organ podkreślił, że o przymiocie strony nie decyduje odległość pomiędzy działkami tylko zasięg i kierunek oddziaływania projektowanej stacji bazowej. Skoro z treści wniosku wynikało jasno, że zasięg ponadnormatywnego zasięgu promieniowania nie sięga budynku, w którym zamieszkują skarżące to nie ma możliwości uznania, że jakiekolwiek ich prawa związane z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zostaną naruszone. Ponadto, z akt sprawy nie wynikało, że może w przypadku budowy tej stacji bazowej dojść do kumulacji zasięgów promieniowania, przekraczającego normy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył co następuje. Skarga zasługiwała uwzględnienie. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2107 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (materialnym - określającym prawa i obowiązki stron oraz procesowym - regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej), nie będąc przy tym związane - w myśl przepisu art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), dalej jako: "p.p.s.a." - zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, co daje podstawę i obliguje do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa. W świetle obowiązujących unormowań, w szczególności zgodnie z regulacją art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. sąd administracyjny w zakresie swojej kognicji, orzeka między innymi w przedmiocie skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, z punktu widzenia zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. Czyni to wedle stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania decyzji. Uchylenie decyzji lub postanowienia przez sąd administracyjny następuje tylko w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) i naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Przedmiotem zaskarżenia w rozpoznawanej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] 2018 roku, nr [...] umarzająca postępowanie odwoławcze wywołane odwołaniem K. C. od decyzji Wójta Gminy K. nr [...] z dnia [...] 2018 roku o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla budowy stacji bazowej telefonii komórkowej, przewidzianej do realizacji na części działki geodezyjnej nr [...], obręb G. . Przeprowadzona kontrola zaskarżonej decyzji wykazała, że zaskarżona decyzja nie odpowiada ona kryterium legalności. Zgodnie z art. 127 § 1 k.p.a. od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji. Termin do wniesienia odwołania wynosi 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - 14 dni od dnia jej ogłoszenia stronie (art. 129 § 2 k.p.a.). Termin do wniesienia odwołania jest zatem terminem dla dokonania czynności przez stronę. Przytoczone reguły zorientowane są na sytuację typową i niejako zakładaną przez ustawodawcę, tj. sytuację, gdy odwołanie wnosi podmiot, który był uznany za stronę w postępowaniu przed organem I instancji. Wniesienie odwołania od konkretnie oznaczonej decyzji wywołuje skutek prawny uruchomienia postępowania odwoławczego, przenosząc na organ odwoławczy kompetencje ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy, zakończonej decyzją nieostateczną. Postępowanie odwoławcze przed organem odwoławczym rozpoczyna się od badania przesłanek formalnych warunkujących dopuszczalności wniesienia odwołania. Na tym etapie postępowania wstępnego organ odwoławczy obowiązany jest ocenić, czy odwołanie jest dopuszczalne i czy zostało wniesione w terminie. Powyższe wynika jednoznacznie z przepisu art. 134 k.p.a, który stanowi, że organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 26 stycznia 2010 r., sygn. akt II SA/Op 271/09 - LEX nr 554156). Z treści tego przepisu wynika jednoznacznie, że w przypadku, gdy czynności postępowania wstępnego sensu stricto ujawnią wystąpienie którejkolwiek z przesłanek negatywnych dotyczących wniesionego odwołania, a to niedopuszczalności odwołania lub uchybienia terminu do jego wniesienia, organ odwoławczy zobowiązany jest do stwierdzenia, w formie postanowienia, niedopuszczalności wniesienia odwołania, bądź stwierdzenia uchybienia terminu do jego wniesienia. Ustawodawca nie pozostawił w tym zakresie organowi odwoławczemu żadnej swobody, ani wyboru w zakresie sposobu postępowania. Niedopuszczalność odwołania z przyczyn podmiotowych następuje w sytuacji wniesienia odwołania przez podmiot nie mający legitymacji do wniesienia tego środka zaskarżenia albo złożenia go przez osobę nie mającą zdolności do czynności prawnych (por. wyrok NSA z dnia 21 września 2001 r., sygn. akt I SA 335/00 - LEX nr 55745). Istota rozpoznawanej sprawy sprowadza się do oceny, czy Samorządowe Kolegium Odwoławcze było uprawnione do wydania decyzji o umorzeniu postępowania w sytuacji, gdy podmiot wnoszący odwołanie nie brał udziału w postępowaniu w sprawie o ustalenie warunków ustalenia lokalizacji dla inwestycji celu publicznego i jednocześnie podnosi, że powinien zostać uznany za stronę tego postępowania. W poglądach prezentowanych w orzecznictwie sądów administracyjnych i doktrynie dostrzec można rozbieżności w tej kwestii. Reprezentanci pierwszego poglądu uznają za wystarczające dla skutecznego wniesienia odwołania przyjęcie tzw. subiektywnej wersji legitymacji procesowej strony. Wobec tego za skuteczne wniesione należałoby uznać odwołanie wniesione na podstawie przekonania podmiotu, że decyzja organu pierwszej instancji dotyczy jego praw i obowiązków. Twierdzenie takie może zostać zweryfikowane tylko w sposób procesowy na podstawie zasad przewidzianych dla postępowania odwoławczego jako takiego. Jeżeli twierdzenie owo nie zostanie pozytywnie zweryfikowane, to należy wydać decyzję o umorzeniu postępowania odwoławczego na podstawie przepisu art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 13 maja 2016 r., sygn. akt I OSK 1905/14 - LEX nr 2108310). Z kolei przedstawiciele drugiego poglądu wskazują się, że jeżeli ze złożonego odwołania wynika w sposób niebudzący wątpliwości, iż wnoszący odwołanie nie ma w sprawie interesu prawnego, to organ odwoławczy stwierdza niedopuszczalność odwołania na podstawie art. 134 k.p.a. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 maja 2011 r., sygn. akt II OSK 938/10 - LEX nr 1081962). O oczywistym braku legitymacji wnoszącego odwołanie można mówić tylko wówczas, gdy ustalenie takie ma obiektywny wymiar i nie wiąże się z oceną interesu prawnego (por. wyrok NSA z dnia 15 lipca 2014 r., II OSK 304/13, LEX nr 1582090). Zaznaczyć jednakże należy, że zarówno postanowienie o niedopuszczalności odwołania (art. 134 k.p.a.), wydane kiedy brak interesu prawnego wnoszącego odwołanie nie budzi wątpliwości, jak i decyzja o umorzeniu postępowania odwoławczego (art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a.) wydana, gdy odwołujący się nie jest stroną - wywołują ten sam skutek prawny: organ odwoławczy nie może rozpatrzyć i rozstrzygnąć co do istoty środka odwoławczego. Różnica polega zaś na tym, że na etapie wstępnym przyjmuje się na podstawie twierdzeń wnoszącego odwołanie, że jest on stroną postępowania. Natomiast w toku postępowania odwoławczego organ podejmuje czynności wyjaśniające w celu weryfikacji tych twierdzeń i rozstrzygnięcia, czy podmiot wnoszący odwołanie legitymuje się interesem prawnym w rozumieniu art. 28 k.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 27 maja 2011 r., sygn. akt II OSK 938/10). W rozpoznawanej sprawie poza sporem pozostaje, że skarżąca nie była uznana przez organ pierwszej instancji za stronę postępowania zakończonego wydaniem decyzji w sprawie dotyczącej środowiskowych uwarunkowań przedsięwzięcia. Podmioty, które uważają, że posiadają interes prawny uprawniający do udziału w postępowaniu administracyjnym, mogą jednak skutecznie złożyć odwołanie od wydanej decyzji organu I instancji, jednakże muszą zrobić to w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji ostatniej ustalonej stronie postępowania (wyr. NSA z dnia 30 czerwca 2015 r., sygn. akt II OSK 2893/13). Skarżąca K. C. wniosła odwołanie od powyższej decyzji twierdząc, że decyzja organu I instancji dotyczy jej interesu prawnego, co mogło podlegać weryfikacji w toku postępowania odwoławczego. Ustalenie przez organ odwoławczy czy odwołująca legitymuje się interesem prawnym w zaskarżeniu rozstrzygnięcia organu I instancji, a więc posiada legitymację procesową, warunkuje merytoryczne rozpoznanie wniesionego odwołania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wezwało K. C. do wyjaśnienia i udowodnienia jakiego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy wniesione przez nią odwołanie. Ustalenia organu drugiej instancji poczynione w tym zakresie wymagały wnikliwego zweryfikowania w aspekcie oceny, czy odwołującej przysługiwał przymiot strony postępowania. Powinno to jednak być szczegółowo wyjaśnione przez organ odwoławczy z udziałem osoby zainteresowanej wniesieniem odwołania. Osoba wnosząca odwołanie chcąc wykazać, że jest stroną postępowania, powinna mieć zagwarantowaną inicjatywę dowodową i udział w czynnościach wyjaśniających oraz możliwość wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów. Powyższe uprawnienia wiążą się nierozerwalnie z udziałem takiej osoby w postępowaniu odwoławczym, bowiem tylko strona i podmioty na prawach strony ma możliwość podejmowania takich działań. W razie jednoznacznego stwierdzenia przez organ odwoławczy, że wnosząca odwołanie nie ma przymiotu interesu prawnego (a więc przymiotu strony), postępowanie odwoławcze mogło zostać umorzone na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. W rozpoznawanej sprawie uzasadnienie organu odwoławczego zwarte w decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego należy uznać za zbyt lakoniczne. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że podstawą podjętego rozstrzygnięcia było niewykazanie przez odwołującą się interesu prawnego, wynikającego wprost z norm zawartych w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Nie wykazano bowiem, że zamierzenie inwestycyjne w sposób oczywisty ogranicza możliwości zagospodarowania w sposób znaczny działek osób odwołujących się. Zbyt jednostronnie stwierdzono, że bycie właścicielem nieruchomości niezabudowanej położonej w odległości kilkudziesięciu metrów od terenu inwestycji nie jest wykazaniem w stopniu wystarczającym interesu prawnego. W szczególności organ odwoławczy nie odniósł się do argumentów jakie podniosła K. C. w piśmie z dnia 4 października 2018 roku wskazując na odległość między granicami działek [...] i [...], która wynosi 38 metrów oraz odległość budynku od miejsca inwestycji w kontekście zagrożenia zdrowia mieszkańców zamieszkujących w budynku na działce nr [...]. W tym względzie organ powinien wyjaśniać wyczerpująco i rzeczowo stronom przyczyny jakimi kierował się przy załatwieniu sprawy i z jakich powód nie przyjął za uzasadnione stanowiska osoby odwołującej się, aby w ten sposób doprowadzić do zaakceptowania podjętej decyzji. W przeciwnej sytuacji należy bowiem przyjąć, że organ nie wyjaśnił wątpliwości w zakresie interesu prawnego K. C. w rozpoznawanej sprawie, co rzutowało na jej dopuszczenie do udziału w sprawie jako strony. Brak stosownej informacji co do kwestii podniesionych przez K. C. w zaskarżonej decyzji nie pozwala tym samym na ocenę czy organ zasadnie podjął zaskarżoną decyzję. Brak należytego uzasadnienia wydanego rozstrzygnięcia uniemożliwia dokonanie oceny trafności zaskarżonego stanowiska organu, co powoduje, że decyzja uchyla się spod kontroli Sądu, naruszając art. 7, art. 8, i art. 77 § 1 i 107 § 1 i 3 k.p.a. W ocenie sądu należy również zawrócić uwagę, że w rozpoznawanej sprawie organ odwoławczy przedwcześnie stwierdził, że postępowanie organu I instancji jest zgodne z przepisami art. 52-56 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Tego typu stwierdzenia pozostają bowiem typowe dla rozstrzygnięcia merytorycznego jakiego dokonują organy administracji, które badają całą sprawę co do istoty. W rozpoznawanym przypadku mamy natomiast do czynienia z rozstrzygnięciem umarzającym postępowanie odwoławcze, a więc z jego zakończeniem z przyczyn formalnych. Tymczasem Samorządowe Kolegium Odwoławcze podejmując zaskarżone rozstrzygnięcie o charakterze procesowym wydało w części rozstrzygniecie o charakterze merytorycznym, co było niedopuszczalne. Organ odwoławczy przedwcześnie stwierdził w sposób wewnętrznie sprzeczny, że odwołanie nie mogło zostać uwzględnione, a następnie skonstatował, że postępowanie organu I instancji było zgodne z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Tego rodzaju sformułowania pozostają bowiem uprawnione dopiero po merytorycznym rozpoznaniu sprawy organ odwoławczy. Rozpoznając ponownie sprawę Samorządowe Kolegium Odwoławcze uwzględni stanowisko Sądu wyrażone w uzasadnieniu wyroku i dokona oceny interesu prawnego skarżącej. W tym miejscu Sąd wskazuje, że stronami w sprawie powinny być nie tylko osoby, których interes prawny zostaje naruszony określonym rozwiązaniem, ale też takie, na których nieruchomości planowana inwestycja (biorąc pod uwagę jego indywidualne cechy i sposób zagospodarowania terenu otaczającego działkę inwestora) może potencjalnie oddziaływać. Organ swoje ustalenia szczegółowo opisze w uzasadnieniu decyzji z poszanowaniem art. 107 § 3 k.p.a., przy czym w zależności o poczynionych ustaleń i zajętego stanowiska będzie to decyzja, o jakiej mowa w art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a., lub decyzja wydana w wyniku merytorycznego rozpatrzenia sprawy w trybie odwoławczym. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 152 i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. t.j., poz. 1302 ze zm.) orzeczono jak w sentencji. Na rzecz strony skarżącej Sąd zasadził od organu kwotę 500 zł, na którą składa się kwota uiszczonego wpisu od skargi.