II SA/Po 440/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jakub Zieliński po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 maja 2013 r. sprawy ze skargi C. M. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: odrzucić skargę. /-/ J. Zieliński Pismem z dnia 28 marca 2013 r. C. M. wniosła skargę na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Starosty P. z dnia [...] grudnia 2006 r. znak [...]. Odpowiadając na skargę Wojewoda Wielkopolski wniósł o jej odrzucenie wskazując, iż organ ten działa w sprawie jako organ I instancji, a od wydanego przez niego orzeczenia przysługiwało stronie odwołanie do Ministra Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej, o czym strona została pouczona. Organ wskazał nadto, że C. M. pismem z dnia 28 marca 2013 r. wywiodła takowe odwołanie, które dnia 4 kwietnia 2013 r. zostało przekazane wraz z aktami administracyjnymi do organu drugiej instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 – dalej: p.p.s.a.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.) Powołane przepisy statuują zasadę pierwszeństwa trybu administracyjnej kontroli postępowania organu administracyjnego w stosunku do kontroli sądowej. Postępowanie sądowoadministracyjne nie może zastępować postępowania administracyjnego, a więc nie może zostać wszczęte, dopóki postępowanie takie nie zostało zakończone wydaniem merytorycznego orzeczenia przez organ II instancji. Zatem wyczerpanie środków zaskarżenia stanowi podstawową przesłankę dopuszczalności skargi. Niewątpliwie zaskarżona decyzja została wydana przez Wojewodę Wielkopolskiego jako organ I instancji, Wojewoda bowiem nie działał w tej sprawie jako organ odwoławczy (II instancji), lecz jako organ właściwy do stwierdzenia nieważności decyzji Starosty P., stosownie do treści art. 157 § 1 k.p.a. i art. 9a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. W konsekwencji od decyzji Wojewody Wielkopolskiego stronie przysługiwało, stosownie do treści art. 127 § 1 k.p.a. w zw. z art. 17 pkt 2 kpa, prawo złożenia odwołania do Ministra Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia. /-/ J. Zieliński