II SA/Po 440/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Batorowicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Izabela Paluszyńska Sędzia WSA Edyta Podrazik Protokolant Ref. stażysta Edyta Rurarz - Kwietniewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 października 2015 r. sprawy ze skargi T. D. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] lutego 2015r. Nr [...] w przedmiocie statusu bezrobotnego oddala skargę. Decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r., Nr [...], Starosta K., działając na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a), art. 33 ust. 4 pkt 3 i ust. 4ca ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (dalej: "u.p.z.") oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: "K.p.a.") orzekł w sprawie T. D. o utracie przez niego statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] grudnia 2014 r. z tytułu odmowy bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia innej formy pomocy określonej w ustawie. W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia organ pierwszej instancji podniósł, że w dniu [...] maja 2011 r. T. D. zgłosił się w Powiatowym Urzędzie Pracy w K. (dalej: "PUP") w celu rejestracji jako osoba bezrobotna. Decyzją z dnia [...] maja 2011 r. uznano T. D. z dniem rejestracji za osobę bezrobotną i orzeczono o odmowie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Organ pierwszej instancji podniósł, że w dniu [...] października 2014 r. pośrednik pracy pełniący funkcję doradcy klienta, w trakcie wizyty w Urzędzie, ustalił dla bezrobotnego profil pomocy (profil III) i poinformował o przysługujących formach pomocy, zgodnych z określonym profilem. Jednocześnie w dniu [...] października 2014 r. wyznaczono bezrobotnemu kolejną wizytę w Urzędzie u doradcy klienta, w dniu [...] lutego 2015 r. Doradca Klienta w dniu [...] listopada 2014 r. ponownie wezwał stronę, w celu stawienia się w Urzędzie w dniu [...] grudnia 2014 r., w związku z potrzebą opracowania i założenia indywidualnego planu działania. T. D. zgłosił się w wyznaczonym dniu. Na druku pod oświadczeniem deklarującym udział w tworzeniu i realizacji "Indywidualnego Planu Działania" (dalej: "IPD") strona złożyła oświadczenie o następującej treści: "bardzo chętnie przyjmę pomoc w przypadku, gdy zostanę sprofilowany w sposób niebudzący wątpliwości. Powyższy profil nie dotyczy mojej osoby, ponieważ odpowiedzi nie są moje lecz pracownika". W dniu [...] grudnia 2014 r. nie doszło do sporządzenia IPD. Organ pierwszej instancji podniósł następnie, że zgodnie z art. 34a u.p.z., powiatowy urząd pracy, udzielając pomocy określonej w ustawie, przygotowuje indywidualny plan działania dostosowany do profilu pomocy. Przygotowanie indywidualnego planu działania następuje nie później niż w terminie 60 dni od dnia ustalenia profilu pomocy. Nieprzestrzeganie tego obowiązku (przyjęcia odpowiedniej propozycji pracy lub innej formy pomocy określonej w ustawie) pociąga za sobą konsekwencje określone w art. 33 ust. 4 pkt 3 u.p.z. Przepis ten stanowi, że starosta pozbawia statusu bezrobotnego, który odmówił bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy lub innej formy pomocy określonej w ustawie lub poddania się badaniom lekarskim lub psychologicznym, mającym na celu ustalenie zdolności do pracy lub udziału w innej formie pomocy określonej w ustawie; pozbawienie statusu bezrobotnego następuje od dnia odmowy na okres: 120 dni w przypadku pierwszej odmowy (liczonej od dnia [...] maja 2014 r.), 180 dni w przypadku drugiej odmowy, 270 dni w przypadku trzeciej i każdej kolejnej odmowy. Organ pierwszej instancji podniósł także, że wyjaśnienia Departamentu Rynku Pracy przy Ministerstwie Pracy i Polityki Społecznej jednoznacznie określają, że IPD należy traktować tako inną formę pomocy określoną w ustawie. W związku z powyższym, odmowa sporządzenia indywidualnego planu działania skutkuje zastosowaniem sankcji określonej w art. 33 ust. 4 pkt 3 u.p.z. PUP wyjaśniając wątpliwości strony dotyczące sporządzenia profilu poinformował bezrobotnego, że ustalony profil pomocy jest wynikiem rozmowy przeprowadzonej przez doradcę klienta, który zgodnie z przepisem § 2 ust. 1 rozporządzenia w sprawie profilowania pomocy dla bezrobotnego, przy ustaleniu profilu pomocy dokonuje analizy sytuacji bezrobotnego i jego szans na rynku pracy, biorąc pod uwagę oddalenie bezrobotnego od rynku pracy i jego gotowości do powrotu na rynek pracy. Po ustaleniu profilu pomocy, zgodnie z art. 34a u.p.z., powiatowy urząd pracy, udziela pomocy określonej w ustawie, przygotowując indywidualny plan działania dostosowany do profilu pomocy. IPD jest przygotowywany przez doradcę klienta przy udziale bezrobotnego i zawiera w szczególności działania możliwe do zastosowania przez urząd pracy oraz działania planowane do samodzielnej realizacji przez bezrobotnego. Zdaniem organu pierwszej instancji, ustawodawca nie wprowadził przepisów wymagających od urzędu uzyskanie akceptacji bezrobotnego w zakresie ustalonego dla niego profilu pomocy. T. D. nie zgodził się z powyższym rozstrzygnięciem i wniósł odwołanie do Wojewody Wielkopolskiego. Zdaniem T. D., z posiadanego przez niego nagrania wynika, że podczas wizyty w PUP profilowanie nie dotyczyło jego osoby, ponieważ udzielone przez niego odpowiedzi nie zostały naniesione do systemu komputerowego (zarzut złamania art. 54 Konstytucji RP). Ponadto, zdaniem T. D., w dniu [...] października 2014 r. został on skutecznie zaszantażowany (poprzez zmuszanie do określonego działania) i dlatego tylko bezrobotny zgodził się na zaznaczenie odpowiedzi przez pracownika. Natomiast w dniu [...] grudnia 2014 r. T. D. nie mógł się na to zgodzić bo wtedy przyznałby się do tego że jest to jego profil, co w tym przypadku jest nieprawdą. W ocenie bezrobotnego, nie miał on wglądu w to, co zapisał w systemie komputerowym doradca. Ponadto, w systemie profilowania bezrobotnych są pytania, na które są gotowe odpowiedzi, do których musi dostosować się bezrobotny, w przeciwnym wypadku bowiem zostaje wykreślony, co przekłada się na spadek bezrobocia, a ustawodawca może się chwalić w mediach jak to skutecznie przeciwdziała bezrobociu. Decyzją z dnia [...] lutego 2015 r., Nr [...], Wojewoda Wielkopolski, działając na podstawie art. 127 § 1 i 2 i art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 10 ust. 7 pkt 2 i art. 33 ust. 4 pkt 3 u.p.z., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia organ odwoławczy podniósł, że profilowanie osób bezrobotnych odbywa się tylko na podstawie odpowiedzi ustnych, które są wyłącznie zapisywanie w formie dokumentu elektronicznego w systemie Syriusz i nie mogą być fizycznie wydrukowane osobie bezrobotnej. Instytucja profilowania osób bezrobotnych nie jest wymierzona przeciwko takim osobom, ale ma wskazać, jakie instrumenty wsparcia należy szczególnie uwzględnić przy tworzeniu dla bezrobotnego przez organ zatrudnienia IPD. Profilowanie ma też służyć określeniu grupy osób, którym z określonych powodów trudniej wrócić na rynek pracy. T. D. na druku Karty Rejestracyjnej wskazał, że ostatnio pracował w [...] w K. (od dnia [...] czerwca do dnia [...] września 1989 r.), zatem znajduje się przez długi czas poza rynkiem pracy, dlatego też z tego powodu powinien być zakwalifikowany do III profilu i na tej podstawie powinien mieć ustalony IPD. Organ odwoławczy wyjaśnił, że procedura profilowania nie przewiduje ustawowej możliwości odwołania się od ustalonego profilu przez osobę bezrobotną. Po przesłuchaniu nagrania z wizyty T. D. z dnia [...] grudnia 2014 r. Wojewoda stwierdził, że pracownicy PUP prawidłowo próbowali sporządzić dla zainteresowanego IPD, jednakże bezrobotny odmówił sporządzania takiego planu, dowodząc, że jego zdaniem został nieprawidłowo sprofilowany. Organ odwoławczy po zbadaniu wszystkich okoliczności sprawy uznał, że T. D. odmówił bez uzasadnionej przyczyny ustalenia IPD. Fakt, że zainteresowany zakwestionował przebieg jego profilowania nie oznacza, że mógł on odmówić ustalenia IPD. Takiego rodzaju obowiązek ustalenia IPD i profilu pomocy wynika wprost z zapisów ustawowych. T. D. nie zgodził się z powyższym rozstrzygnięciem i wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. W uzasadnieniu skargi T. D. podniósł, że w uzasadnieniu decyzji wojewody czytamy: "W dniu [...].10.2014 pośrednik ustalił z Panem T. D. III profil pomocy ...." co jest totalną bzdurą, a M. M., pomimo że potrzebował bardzo dużo czasu na jaj wyjaśnienie to i tak zlekceważył bardzo istotny dowód w postaci nagrania, z którego jasno wynika że z tym profilowaniem skarżący nie miał za wiele wspólnego. Nie odniósł się również do kwestii szantażu, który jest karalny. Dalej czytamy: "Organ odwoławczy po zbadaniu wszystkich okoliczności sprawy uznał jednak, że Pan T. D. odmówił bez uzasadnionej przyczyny ustalenia indywidualnego planu działania". Kolejna bzdura, o czym można się przekonać z nagrania, którym nie był zainteresowany M. M. Następne: "Należy stwierdzić, że posiadanie statusu osoby bezrobotnej jest dobrowolne i Pan T. D., jeśli nie był zadowolony z pomocy PUP w K. nie był zobowiązany rejestrować się jako osoba bezrobotna" tutaj skarżący wskazał, że tak samo M. M. nie ma obowiązku pracy i jeżeli nie chce się jemu pracować to powinien zwolnić miejsce dla osoby która będzie potrzebowała mniej czasu na wyjaśnienie tej nieskomplikowanej sprawy i wyjaśni ją dokładnie i szczegółowo. Zdaniem skarżącego, po przesłuchaniu nagrania wiadomo już, dlaczego dane nie mogą być fizycznie wydrukowane osobie bezrobotnej, bo to jest jedno wielkie fałszerstwo tak jak stwierdzenie, że są zapisywane odpowiedzi ustne osoby bezrobotnej, a w rzeczywistości jest to kilka z góry narzuconych odpowiedzi, co jest złamaniem art. 54 Konstytucji RP. Skarżący podniósł ponadto, że na nagraniu słychać jasno i wyraźnie jak pracownik PUP próbuje naprowadzić go na niekorzystne odpowiedzi, ale nie zapisując odpowiedzi faktycznych, jakich udzielał bezrobotny. Dlatego skarżący jest przekonany, że odmowa podpisu IPD była uzasadniona. Skarżący czuję się także oszukany i poszkodowany przez ustawodawcę, dlatego wniósł on o przywrócenie statusu osoby bezrobotnej. W odpowiedzi na powyższą skargę Wojewoda Wielkopolski wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Podczas rozprawy sądowoadministracyjnej stawił się skarżący, wnosząc i wywodząc jak w skardze. Nadto wniósł o przeprowadzenie przez Sąd dowodu z danych zawartych w systemie Syriusz, a dotyczących ustalenia profilu skarżącego. Skarżący oświadczył ponadto, że nie może zgodzić się z tym, iż udział w programie Syriusz jest warunkiem bycia zarejestrowanym w PUP. Zdaniem skarżącego brak jest ku temu jakichkolwiek podstaw prawnych. Sąd postanowił zwrócić się do organu pierwszej instancji o dostarczenie profilu pomocy dla skarżącego opracowanego w systemie Syriusz. Rozprawę odroczono. Podczas kolejnej rozprawy sądowoadministracyjnej skarżący wyjaśnił, że nadal kwestionuje dane wprowadzone do systemu Syriusz. Skarżący przedłożył Sądowi broszurę dotyczącą systemu profilowania osób bezrobotnych i artykuł z Internetu. Przewodnicząca po przejrzeniu przedłożonych materiałów zwróciła je skarżącemu z uwagi na brak wartości dowodowej w przedmiotowej sprawie. Po rozprawie, skarżący złożył w Biurze Podawczym Sądu dokument opracowany przez Ministerstwo Pracy i Polityki Społecznej pt. "Profilowanie pomocy dla osób bezrobotnych. Podręcznik dla pracowników urzędów pracy", przeznaczony do użytku wewnętrznego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga jest całkowicie bezzasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – odpowiednio: ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: "P.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu (czynności). W wyniku przeprowadzenia kontroli zaskarżonej decyzji pod względem zgodności z prawem Sąd stwierdził, że przy jej wydaniu nie zostały naruszone przepisy postępowania ani też prawa materialnego, a wobec tego skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Zaskarżonym rozstrzygnięciem z dnia [...] lutego 2015 r., Nr [...], Wojewoda Wielkopolski utrzymał w mocy decyzję Starosty K. z dnia [...] grudnia 2014 r., Nr [...], w przedmiocie pozbawienia skarżącego – T. D. – statusu osoby bezrobotnej. Decyzja organu pierwszej instancji została z kolei wydana w związku z odmową, bez uzasadnionej przyczyny, przyjęcia przez skarżącego innej formy pomocy określonej w u.p.z. (tekst jedn. Dz. U z 2013 r., poz. 674 ze zm.; aktualnie Dz. U. z 2015 r., poz. 149) – stanowiącej materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji. Ustawa ta określa zadania państwa w zakresie promocji zatrudnienia, łagodzenia skutków bezrobocia oraz aktywizacji zawodowej (art. 1 ust. 1 u.p.z.). Zgodnie z art. 33 ust. 1 u.p.z. powiatowe urzędy pracy rejestrują bezrobotnych i poszukujących pracy oraz prowadzą rejestr tych osób. Powiatowy urząd pracy, udzielając bezrobotnemu pomocy, niezwłocznie po rejestracji, o której mowa w ust. 2, ustala dla bezrobotnego profil pomocy, oznaczający właściwy ze względu na potrzeby bezrobotnego zakres form pomocy określonych w ustawie (art. 33 ust. 2b u.p.z.). W sytuacji, kiedy bezrobotny odmawia bez uzasadnionej przyczyny m.in. innej formy pomocy określonej w ustawie – następuje pozbawienie takiego podmiotu statusu osoby bezrobotnej (por. art. 33 ust. 4 pkt 3 u.p.z.). Przepisami szczegółowymi precyzującymi formy pomocy osobom bezrobotnym jest m.in. rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 14 maja 2014 r. w sprawie profilowania pomocy dla bezrobotnego (Dz. U. z 2014 r., poz. 631). Rozporządzenie to określa sposób ustalania profilu pomocy dla bezrobotnego oraz postępowanie w ramach profili pomocy (§ 1). Zgodnie z § 2 tego rozporządzenia przy ustalaniu profilu pomocy dla bezrobotnego, powiatowy urząd pracy dokonuje analizy sytuacji bezrobotnego i jego szans na rynku pracy, biorąc pod uwagę oddalenie bezrobotnego od rynku pracy i jego gotowość do wejścia lub powrotu na rynek pracy. Powiatowy urząd pracy uzyskuje informacje niezbędne do określenia oddalenia bezrobotnego od rynku pracy i jego gotowości do wejścia lub powrotu na rynek pracy z danych dostępnych w karcie rejestracyjnej bezrobotnego oraz w trakcie wywiadu prowadzonego z bezrobotnym przez pracownika powiatowego urzędu pracy (§ 3). Z kolei zgodnie z § 4 rozporządzenia powiatowy urząd pracy ustala profil pomocy, przetwarzając informacje, o których mowa w § 3, z wykorzystaniem udostępnianych przez ministra właściwego do spraw pracy systemów teleinformatycznych, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Powiatowy urząd pracy odnotowuje w karcie rejestracyjnej dane przetwarzane w trakcie ustalania profilu pomocy i informację o ustalonym profilu pomocy, a następnie na podstawie zebranych danych, po ustaleniu profilu pomocy, informuje bezrobotnego, jakimi formami pomocy może zostać objęty w ramach ustalonego profilu pomocy (§ 5 ust. 1 i § 6). Co istotne dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, formy pomocy dla osoby bezrobotnej przewidziane w ramach profilu pomocy są realizowane przez powiatowe urzędy pracy na podstawie przygotowanego z bezrobotnym indywidualnego planu działania (§ 7), o którym mowa także w u.p.z. (art. 34a). Należy zatem zauważyć, że ustalenie przez powiatowe urzędy pracy właściwego IPD dla osoby bezrobotnej nie ma na celu szykanowania takiej osoby, ale wręcz przeciwnie, ma na celu pomoc osobom nieposiadającym zatrudnienia. Ponadto Sąd zauważa, że systemem, poprzez który realizowana jest polityka wspomagania zatrudniania osób bezrobotnych jest m.in. system informatyczny o nazwie "SI SYRIUSZ", czyli Zintegrowany System Obsługi Rynku Pracy i Zabezpieczenia Społecznego (por. A. Monarcha-Matlak, Obowiązki administracji w komunikacji elektronicznej, Warszawa 2008, s. 195). Wobec powyższego Sąd zauważa, że IPD stanowi ustawową pomoc osobom bezrobotnym i jako taki nie ma na celu pogorszenia w jakikolwiek sposób ich sytuacji na rynku pracy. Wręcz przeciwnie, IPD stanowi w wielu przypadkach użyteczne narzędzie, dzięki któremu aktywizuje się osoby bezrobotne i wspomaga je w poszukiwaniu pracy. Z wyżej powołanych przepisów wynika, że urzędnik PUP był zobowiązany ustalić IPD ze skarżącym, po wcześniejszym "sprofilowaniu" (przystosowaniu do określonego użytku) sytuacji bezrobotnego. Chociaż skarżący podtrzymuje, że nie przeprowadzono wobec niego właściwego profilowania, jego argumenty nie zasługują na uwzględnienie. Zebrany w sprawie materiał dowodowy wskazuje bowiem bezspornie, że skarżący odmówił podjęcia współpracy z urzędnikiem PUP. W aktach sądowych sprawy znajduje się raport (kwestionariusz osobowy) sporządzony przez urzędnika PUP na podstawie danych podanych przez skarżącego (k. 23), jak również płyta CD z nagraniem rozmowy skarżącego z pracownikiem PUP z dnia [...] października 2014 r. (k. 4). Dowody te wskazują, że skarżący w sposób uporczywy nie odpowiadał wprost na pytania zadane przez urzędnika PUP. W świetle powołanych wyżej przepisów skarżący odmówił tym samym – bez uzasadnionej przyczyny – innej formy pomocy określonej w u.p.z., a zatem zasadnie został przez organ pozbawiony statusu osoby bezrobotnej na podstawie art. 33 ust. 4 pkt 3 u.p.z. Postawa skarżącego zaprezentowana przez niego podczas rozmowy z urzędnikiem PUP (a także podczas rozprawy sądowoadministracyjnej) była roszczeniowa i nieuprzejma. Skarżący zdaje się nie dostrzegać, że działania urzędników PUP mają na celu pomoc w aktywizacji zawodowej osób bezrobotnych, a więc również jemu samemu. Postawa skarżącego świadczy o lekceważeniu innych podmiotów, które taką pomoc starają się osobom bezrobotnym zapewnić. Ustosunkowując się do wniosku skarżącego z dnia [...] października 2015 r., w którym T. D. podniósł, że w ustnych motywach rozstrzygnięcia nie usłyszał nic to tłumaczyłoby podnoszone przez skarżącego kwestie, Sąd zauważa, co następuje. Przede wszystkim niezawisły Sąd, jako organ sprawujący wymiar sprawiedliwości, nie jest kompetentny do udzielenia odpowiedzi w ustnych motywach rozstrzygnięcia na wszystkie pytania, jakie skarżący sformułuje. Odpowiadając pokrótce na wątpliwości skarżącego należy wskazać, że w istocie, pytań jest 24, a nie 27, ponieważ pytania nr 16-19 są tożsame co do treści, a jedynie udzielone na nie odpowiedzi się różnią. Pytania zawarte w pkt 16-19 brzmią: a) czy szuka Pan samodzielnie pracy i b) Co Pan robi w ramach samodzielnego poszukiwania pracy. W ramach lit. a) odpowiedź na pytanie to "tak" albo "nie". Z kolei w ramach lit. b) istnieje więcej możliwości odpowiedzi na to pytanie. Pytania nr 16-19 są co prawda tożsame co do treści, jednakże z uwagi na fakt, że udzielono na nie kilka odpowiedzi, system informatyczny wygenerował dodatkowe wiersze, w których mógł zawrzeć dodatkowe odpowiedzi udzielone przez skarżącego. Dalej Sąd stwierdza, że na podstawie całości zgromadzonego materiału dowodowego, wbrew twierdzeniom skarżącego, nie dopatrzył się fałszywych i podważających całość profilu odpowiedzi. Wręcz przeciwnie, odpowiedzi są prawidłowe, oczywiście w granicach możliwości, jakie posiadał urzędnik PUP podczas ich wprowadzania do systemu informatycznego. Należy jeszcze raz podkreślić, że skarżący uporczywie odmawiał wypełnienia kwestionariusza i nie podjął jakiejkolwiek formy współpracy z urzędnikiem PUP w tym zakresie. Z kolei odmowa przez Sąd przyjęcia jako dowodu w sprawie opracowanego przez Ministerstwo Pracy i Polityki Społecznej dokumentu pt. "Profilowanie pomocy dla osób bezrobotnych. Podręcznik dla pracowników urzędów pracy", przeznaczonego do użytku wewnętrznego, nastąpiła – jak już wyżej wskazano – z uwagi na brak istotnej dla rozstrzygnięcia sprawy wartości dowodowej. Sąd podkreśla, że nie dopatrzył się w zaskarżonej decyzji wad, które prowadziłyby do konieczności jej wyeliminowania z obrotu prawnego. W szczególności Sąd nie dopatrzył się istotnych uchybień w zakresie rozważenia oraz oceny przez organ odwoławczy zebranego w sprawie materiału dowodowego, a także co do poprawności uzasadnienia zaskarżonego rozstrzygnięcia. Przeciwnie, jak to już wyżej wskazano, Wojewoda Wielkopolski w należyty sposób rozpatrzył cały materiał dowodowy niezbędny do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, i na tej podstawie dokonał prawidłowych ustaleń co do okoliczności faktycznych istotnych dla jej rozstrzygnięcia. Wyniki tych ustaleń i analiz organ odwoławczy przedstawił w pisemnych motywach zaskarżonego rozstrzygnięcia, zredagowanych w sposób czyniący zadość wymaganiom K.p.a. (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.). W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił.