II SA/Po 443/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Izabela Paluszyńska po rozpoznaniu w dniu 8 lipca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu w sprawie ze skargi A spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w [...] na decyzję Wielkopolskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie wstrzymania wprowadzania do obrotu, nakazu wycofania z obrotu oraz zatrzymania środków zastępczych p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. /-/ Izabela Paluszyńska W skardze na decyzję Wielkopolskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] kwietnia 2016 r., wydaną w przedmiocie wstrzymania wprowadzania do obrotu, nakazu wycofania z obrotu oraz zatrzymania środków zastępczych, kary pieniężnej za wprowadzenie do obrotu środków zastępczych, pełnomocnik skarżącej spółki zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w całości z powodu niebezpieczeństwa wyrządzenia stronie skarżącej znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W uzasadnieniu wniosku podniósł, że skierowanie do tutejszego Sądu wniosku o wtrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wynika z faktu, że decyzja ta podlega egzekucji administracyjnej obowiązków o charakterze niepieniężnym. Dalej pełnomocnik wywodził, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów, a postępowanie administracyjne powinno zostać umorzone, co powoduje konieczność jej uchylenia w całości, jak również decyzji organu I instancji. W tym kontekście podniósł, że brak wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków finansowych, a wskutek nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności strona poniosła już znaczone koszty związane z brakiem możliwości prowadzenia działalności gospodarczej i poniesie dalsze starty z tego tytułu, jeżeli wykonanie decyzji nie zostanie [...] [wstrzymane], co w konsekwencji zmusi spółkę do zwolnienia swoich pracowników oraz likwidacji sklepu [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 – dalej: P.p.s.a.), wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Na zasadzie wynikającej z dyspozycji art. 61 § 3 P.p.s.a. – po przekazaniu skargi sądowi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, w tym aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd, będąca formą tymczasowej ochrony sądowej udzielanej stronie postępowania, stanowi wyjątek od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 P.p.s.a. Warunkiem wstrzymania wykonania aktu lub czynności jest zaistnienie okoliczności uzasadniających niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, a zatem okoliczności wyjątkowych. Sąd rozstrzyga w tym przedmiocie na podstawie wniosku skarżącego oraz materiału dowodowego sprawy, przy czym uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu co do zasady spoczywa na stronie skarżącej (zob. np. postanowienie NSA z dnia 13 grudnia 2004 r. sygn. akt FZ 495/04, dostępne w Internecie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). I nawet jeżeli rozstrzygnięcie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu nie w pełni opiera na zasadzie skargowości (por. postanowienie NSA z dnia 5 maja 2011 r. sygn. akt II OZ 370/11 – dostępne jw.), to jednak trzeba mieć na uwadze, że postępowanie w sprawie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub innych aktów wydanych w granicach tej samej sprawy jest postępowaniem prowadzonym na wniosek skarżącego. W konsekwencji sąd nie jest uprawniony do działania z urzędu, a jedynie w zakresie, na jaki wskazuje skarżący w treści tego wniosku, mając na uwadze całokształt okoliczności wynikających z akt sprawy. Sąd podziela przy tym stanowisko prezentowane w orzecznictwie, że do wykazania, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczające samo twierdzenie strony, a tym bardziej jedynie posłużenie się zwrotem ustawowym lub ogólnikowymi sformułowaniami. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy, a zawarte w nim twierdzenia powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej oraz majątkowej (patrz: stanowisko NSA zawarte w postanowieniu z dnia 23 listopada 2004 r. sygn. akt GZ 120/04 – dostępne jw.). Ponadto trzeba również mieć na uwadze, że wydanie postanowienia oczekiwanego przez stronę zależy od uznania sądu. Zatem nawet jeżeli strona przedstawi okoliczności, które w jej ocenie przemawiają za zastosowaniem ochrony tymczasowej, sąd nie jest zobowiązany do wydania żądanego orzeczenia. Odnosząc przedstawione poglądy do rozpatrywanej sprawy, należy stwierdzić, że decyzja, której dotyczy wniosek, jest aktem nadającym się do wykonania w trybie egzekucji administracyjnej – jak to trafne zauważyła strona skarżąca – a zatem mogłaby podlegać orzeczeniu o wstrzymaniu wykonania, ale jedynie w razie ustalenia, że zachodzą wyżej wymienione przesłanki uzasadniające udzielenie ochrony tymczasowej. Odnosząc się do argumentów podniesionych we wniosku należy podkreślić, że nie zawiera on konkretnych danych pozwalających na realne prognozowanie wystąpienia po stronie skarżącej znacznej szkody i trudnych do odwrócenia skutków finansowych. Strona poza kwestionowaniem merytorycznej prawidłowości decyzji sformułowała jedynie ogólnikowe sądy co do spodziewanych skutków wykonania zaskarżonej decyzji. Nie przedstawiła natomiast żadnych zestawień (bilansu) ani szacunku zysków i strat wskazujących na to, że zatrzymanie i wycofanie z obrotu substancji (produktów wymienionych w osnowie decyzji organu I instancji) zabezpieczonych przez organ sanitarny I instancji (w konkretnej liczbie poszczególnych produktów: 8 w cenie 25 zł za sztukę, 5 w cenie 30 zł za sztukę i 7 w cenie 20 zł za sztukę) wywoła nadzwyczajne, negatywne skutki po stronie spółki. Na str. 5 skargi podała, że zatrzymane produkty stanowiły wyłącznie śladowa część asortymentu znajdującego się w sklepie [...]. Podobnie nie wykazała, że takie niebezpieczeństwo rzeczywiście jest związane również z faktem nakazania spółce przez organ I instancji czasowego zaprzestania prowadzenia działalności handlowej w konkretnym lokalu (sklepie). Ponadto zakaz ten został orzeczony przez organ I instancji z zastosowaniem rygoru natychmiastowej wykonalności i miał obowiązywać przez okres 3 miesięcy – do dnia 8 maja 2016 r. Skarga została sporządzona w dniu 18 maja 2016 r., zatem gdyby niebezpieczeństwo likwidacji danej palcówki handlowej było realne, to skutek ten z dużym prawdopodobieństwem wystąpiłby już w okresie poprzedzającym wniesienie skargi. Tymczasem strona na taki stan rzeczy w ogóle się nie powołała, zatem należy przyjąć, że ryzyko ziszczenia się [tego] rodzaju skutku nie jest znaczne. Reasumując wszystko powyższe, Sąd stwierdza, że strona skarżąca nie wyjaśniła, w jaki sposób wykonanie zaskarżonej decyzji doprowadzi do wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. We wniosku nie zawarto też żadnych danych pozwalających ocenić kondycję finansową strony. Nie można zatem ocenić, czy wykonanie zaskarżonej decyzji faktycznie grozi wyrządzeniem stronie skarżącej znacznej szkody. Innymi słowy, strona skarżąca nie uprawdopodobniła istnienia przesłanek do wstrzymania zaskarżonej decyzji. Zauważyć należy także, że ewentualne wady zaskarżonej decyzji będą przedmiotem merytorycznej oceny zasadności skargi, ale nie mogą uzasadniać wstrzymania wykonania decyzji, a tym bardziej prowadzić do jakiegoś rodzaju przedsądu w rozstrzygnięciu sprawy. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia. /-/ Izabela Paluszyńska