II SA/Po 443/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Barbara Drzazga po rozpoznaniu w dniu 1 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. J. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi A. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] 2016 r. Nr [...] w przedmiocie opłaty adiacenckiej; postanawia: oddalić wniosek. /-/ B. Drzazga A. J. w dniu 13 kwietnia 2017 r. wniosła do tutejszego Sądu skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] 2016 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia, po stworzeniu warunków do korzystania z drogi wybudowanej w ul. [...] w G. , opłaty adiacenckiej w wys. [...] zł z tytułu wzrostu nieruchomości położonej w G. przy ul. [...] nr ewid.[...], ark. mapy [...], obręb G.. W dniu następnym Kolegium przekazało Sądowi wniosek skarżącej z dnia 7 marca 2017 r. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, w którym to wniosku skarżąca podała, że w okresie kiedy przesyłka zawierająca zaskarżoną decyzję była jej doręczana i awizowana, była chora, co uniemożliwiło jej podjęcie przesyłki w terminie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, w jakich okolicznościach doszło do uchybienia terminu do wniesienia skargi. Otóż z uwagi na nieobecność skarżącą pod adresem jej miejsca zamieszkania, zaskarżona decyzja z dnia [...] 2016 r. została przez Kolegium doręczona w trybie zastępczym, na podstawie art. 44 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm., dalej: K.p.a.). Z awizo znajdującym się w aktach sprawy wynika, że w dniu 24 listopada 2016 r. podjęto pierwszą próbę doręczenia decyzji osobiście stronie, pozostawiając awizo z informacją o możliwości odbioru przesyłki w placówce pocztowej. Drugą zaś nieskuteczną próbę doręczenia osobistego powyższej decyzji podjęto w dniu 2 grudnia 2016 r., o czym również informację pozostawiono w skrzynce pocztowej adresatki. Stosownie do przepisu art. 44 § 1 i 4 K.p.a. przesyłkę uznaje się za doręczoną z upływem ostatniego dnia okresu 14 dniowego od pierwszego awizowania. Skoro więc przesyłkę zawierającą zaskarżoną decyzję awizowano po raz pierwszy w dniu 24 listopada 2016 r., to skutek doręczenia nastąpił z dniem 8 grudnia 2016 r. Skoro zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016 r. 718 ze zm., dalej: P.p.s.a.) skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, to termin do wniesienia skargi w niniejszej sprawie upływał w poniedziałek 9 stycznia 2017 r. (albowiem ostatni dzień 30-dniowego terminu przypadał w sobotę – dzień ustawowo wolny od pracy). Zatem A. J. wnosząc w dniu 13 kwietnia 2017 r. skargę w niniejszej sprawie uchybiła terminowi do jej wniesienia. Przechodząc do oceny kwestii przywrócenia terminu do wniesienia skargi należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 86 i art. 87 P.p.s.a., uchybiony termin, w tym również do wniesienia skargi, należy przywrócić, jeżeli zostaną spełnione łącznie następujące przesłanki: strona wystąpi z wnioskiem o przywrócenie terminu w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, dokonując jednocześnie czynności, dla której określony był termin, we wniosku zostaną uprawdopodobnione okoliczności wskazujące na brak winy strony w uchybieniu terminu. W pierwszej kolejności Sąd ustalił, że skarżąca dochowała 7-dniowego terminu na wniesienie wniosku. Jak wynika z akt sprawy, w trakcie przeprowadzonej w dniu 17 lutego 2017 r. rozmowy telefonicznej z pracownikiem Kolegium skarżąca dowiedziała się o zastępczym doręczeniu jej zaskarżonej decyzji. W tym samym dniu Kolegium wysłało skarżącej informacyjnie decyzję z dnia [...] 2016 r. Przesyłkę z decyzją doręczono skarżącej w dniu 28 lutego 2017 r. W ocenie Sądu, skoro skarżąca dowiedziała się o treści zaskarżonej decyzji faktycznie dopiero w dniu 28 lutego 2017 r., to również z tym dniem ustała przyczyna uchybienia terminu do wniesienia skargi. Zważywszy więc, że wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi A. J. wniosła w dniu 7 marca 2017 r. uznać należało, że zachowała termin określony w art. 87 § 1 P.p.s.a. Przechodząc do meritum kwestii przywrócenia terminu do wniesienia skargi należy rozważyć, kiedy można uznać, że strona uprawdopodobniła brak winy w uchybieniu terminu. Kryterium braku winy, jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu, polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 226). O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (postanowienie NSA z 2 października 2002r., I SA 793/02, M. Pr. 2002, nr 23, s. 1059). Należy pamiętać, że przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, jeżeli strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Wniosek o przywrócenie terminu będzie skuteczny, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Do niezawinionych przyczyn uchybienia terminu zalicza się m.in.: stany nadzwyczajne, takie jak problemy komunikacyjne, klęski żywiołowe (powódź, pożar), czy nagłą chorobę strony lub jej pełnomocnika, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą (por. postanowienie NSA z dnia 22 listopada 2013 r., II FZ 988/13, Lex nr 1394970). W orzecznictwie przyjmuje się, że nie należy nawet zaświadczenia lekarskiego wskazującego na chorobę strony, automatycznie i bezkrytycznie uznawać za okoliczność wykluczającą bądź też uzasadniającą istnienie winy w uchybieniu terminu uzasadniającego jego przywrócenie. Ocena w tym zakresie powinna być zawsze dokonywana z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy. Należy brać również pod uwagę kryterium starannego działania wymaganego przez osoby należycie dbające o swoje interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet niewielkim niedbalstwem (por. m. in. postanowienie NSA z dnia 11 lutego 2003 r., sygn. akt II SA 4162, publ. Mon. Prawn. 2003/8/340, postanowienie SN z dnia 14 stycznia 1972 r., sygn. akt III CRN 448/71, publ. [w:] OSP 1972, nr 7, poz. 144, postanowienie SN z dnia 12 stycznia 1999 r., sygn. akt II UKN 667/98, publ. [w:] OSNP-wkł. 1999, nr 8, poz. 6). W ocenie Sądu we wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi skarżąca w żaden sposób nie uprawdopodobniła, aby uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy. Wniosek ograniczył się do podania, że skarżąca była chora. Wnioskodawczyni nie podała ani okresu, ani rodzaju choroby, a okoliczności tych nie uprawdopodobniła jakimkolwiek dokumentem, w szczególności zwolnieniem lekarskim, ewentualną kartą szpitalną potwierdzającą okres jej hospitalizacji, bądź pisemnym zaświadczeniem od lekarza rodzinnego potwierdzającym odbycie wizyty lekarskiej i uzyskane od niego zalecenia co do sposobu leczenia. W tej sytuacji uznając oświadczenie skarżącej o jej chorobie jako przeszkodzie w terminowym wniesieniu skargi za gołosłowne, nieświadczące o przeszkodzie w dochowaniu terminu do wniesienia skargi, Sąd przyjął, że A. J. nie uprawdopodobniła przyczyn uchybienia terminu do wniesienia skargi. W związku z powyższym Sąd na podstawie art. 86 § 1 i art. 87 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia. /-/ B. Drzazga