II SA/Po 443/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Edyta Podrazik Sędziowie Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska - Tylewicz Asesor WSA Jan Szuma (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 lutego 2021 r. skarg W. G., A. G., G. D. i J. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2020 r., nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań oddala skargi Decyzją z dnia [...] kwietnia 2020 r., [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze (zwane dalej "Kolegium"), po rozparzeniu odwołania P. L., uchyliło odmowną decyzję Burmistrza Miasta i Gminy [...] [...] (zwanego dalej "Burmistrzem") z dnia [...] czerwca 2019 r., [...] i w to miejsce orzekło co do istoty sprawy, w ten sposób, że ustaliło na wniosek G. L. i P. L. środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na budowie dwóch kaczników o obsadzie [...] DJP w ramach rozbudowy i przebudowy istniejącej fermy drobiu na działce [...] w miejscowości [...]. Powyższe rozstrzygnięcia wydano w następujących okolicznościach udokumentowanych w aktach sprawy. Wnioskiem z dnia [...] marca 2017 r. G. L. i P. L. wystąpili do Burmistrza o wydanie decyzji środowiskowych uwarunkowaniach dla wyżej opisanego przedsięwzięcia (k. 3–9 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). Załączyli między innymi kartę informacyjną. Inwestycja w założeniu stanowić miała przedsięwzięcie, o którym mowa w § 3 ust. 1 pkt 103 lit. a w zw. z § 3 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r. poz. 71, dalej "r.ws.p."; akt ten obecnie został uchylony i zastąpiony rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, Dz. U. z 2019 r., poz. 1839 – uw. Sądu), mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Objąć miała budowę dwóch kaczników o wymiarach około 30 x 100 metrów i zakładanej obsadzie obsada do 192 DJP (2 x 24000 sztuk). Przedsięwzięcie zaprojektowano w ramach rozbudowy i przebudowy istniejącej fermy drobiu o łącznej obsadzie wynoszącej 204 DJP (k. 1-9 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). W karcie informacyjnej przedsięwzięcia G. L. i P. L. wskazali potencjalne źródła oddziaływania inwestycji na środowisko oraz rozwiązania mające służyć jego ochronie, zarówno na etapie przygotowania do realizacji przedsięwzięcia, jak i w fazie jego eksploatacji (k. 3-7 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). Po wszczęciu w dniu [...] maja 2017 r. postępowania (zob. pismo Burmistrza z dnia [...] maja 2017 r., [...]) oraz ustaleniu kręgu stron (G. L. i P. L. oraz 14 innych podmiotów – zob. wykaz na k. 26 akt administracyjnych organu pierwszej instancji) organ ustalił, że przedsięwzięcie planowane jest na obszarze, dla którego nie ma aktualnego planu miejscowego. Następnie, działając w trybie art. 64 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (obecnie tekst jednolity tego aktu prawnego opublikowano w Dz. U. z 2021 r., poz. 247, dalej "u.u.i.ś.") organ wystąpił o zajęcie stanowiska przez wyspecjalizowane organy co do obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (k. 28 i 29 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] opinią sanitarną z dnia [...] czerwca 2017 r., [...] stwierdził konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i określił zakres raportu, który G. L. i P. L. powinni przedstawić. Wskazał, że zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 103 lit. a r.ws.p. inwestycja jest zaliczana do mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (k. 30 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...] opinią z dnia [...] czerwca 2017 r., [...], działając na podstawie art. 64 ust. 1 pkt 1 i art. 66 oraz 68 u.u.i.ś. także stwierdził potrzebę przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i określił zakres raportu. Zwrócił uwagę na konieczność dokładnej analizy wszystkich obiektów, instalacji i urządzeń istniejących i planowanych do budowy w ramach realizacji wraz z podaniem ich parametrów technicznych i technologicznych, a także wskazaniem maksymalnej możliwej obsady inwentarza, która może przebywać na fermie w jednym momencie. Ponadto wskazał na konieczność analizy zagadnień z zakresu ochrony środowiska gruntowo-wodnego, ochrony przed hałasem, ochrony powietrza, przyrody i bioróżnorodności, klimatu oraz skumulowanego oddziaływania inwestycji z innymi źródłami emisji zlokalizowanymi na terenie i w pobliżu planowanego przedsięwzięcia. W ocenie organu planowana obsada oraz położenie na terenie obszaru chronionego krajobrazu o nazwie "[...]", kwalifikuje przedsięwzięcie do inwestycji określonych w § 3 ust. 1 pkt 103 lit. b r.ws.p. (k. 31–35 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). W efekcie powyższych opinii Burmistrz postanowieniem z dnia [...] czerwca 2017 r., [...], działając w trybie art. 63 ust. 1 i 4 oraz art. 66 u.u.i.ś., nałożył na G. L. i P. L. obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Określił przy tym zakres raportu stosownie do zaleceń Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego (k. 37–41 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). Postanowieniem z dnia [...] lipca 2017 r. Burmistrz, powołując się na podstawie art. 63 ust. 5 u.u.i.ś., zawiesił postępowanie administracyjne do czasu przedłożenia przez wnioskodawców raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko (k. 42–43 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). W odpowiedzi G. L. i P. L. wskazali, że chcieliby skorygować pierwotny wniosek dookreślając, iż powierzchnia przeznaczona dla chowu kaczek nie powinna przekroczyć 2820 m2 (k. 57 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). W toku czynności przed Burmistrzem zgłoszony został pisemny sprzeciw B. J., właściciela działek bezpośrednio sąsiadujących z planowaną inwestycją. W piśmie z dnia [...] lipca 2017 r. zwrócił on uwagę na zagrożenia wynikające z odorów emitowanych z gospodarstwa G. L. i P. L., które uniemożliwiają dalszą rozbudowę hali z linią produkcyjną, która dałaby zatrudnienie kolejnym osobom (k. 58 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). Raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko G. L. i P. L. złożyli w dniu [...] lipca 2018 r. wraz z wnioskiem o podjęcie zawieszonego postępowania (k. 59-248 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). Postanowieniem z dnia [...] lipca 2018 r., [...] Burmistrz podjął zawieszone postępowanie (k. 250 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). Raport został następnie przekazany w trybie art. 77 ust. 2 u.u.i.ś. do uzgodnienia Regionalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska oraz Państwowemu Powiatowemu Inspektorowi Sanitarnemu. W dniu [...] sierpnia 2018 r. została sporządzona opinia sanitarna [...] Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...], w której pozytywnie zaopiniował on przedsięwzięcie w zakresie wymagań higienicznych i zdrowotnych z zastrzeżeniem, że należy bezwzględnie przestrzegać założeń technologicznych i organizacyjnych przedstawionych w raporcie oraz należy wprowadzić reżim zapewniający właściwy stan sanitarny i minimalizację potencjalnych negatywnych oddziaływań w obszarach normowanych przepisami prawa, a także w pozostałych obszarach nieobjętych regulacjami prawnymi (k. 304–305 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska pismami z dnia [...] sierpnia 2018 r. i [...] sierpnia 2018 r. wezwał G. L. i P. L. do potwierdzenia informacji na temat sposobu zagospodarowania terenu w otoczeniu przedsięwzięcia, a także wskazania gdzie i w jakiej odległości znajdują się najbliższe tereny wymagające ochrony akustycznej, jak również uzupełnienia raportu w zakresie ochrony powietrza, ochrony przed hałasem oraz gospodarki wodno-ściekowej i ochrony środowiska gruntowo-wodnego. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska zwracał się również do inwestorów o uzupełnienie raportu o dodatkowe dane (k. 309–313, a zwłaszcza 313 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). Postanowieniem z dnia [...] października 2018 r., [...] Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska odmówił uzgodnienia. Wskazał, że przedstawione w raporcie i uzupełnieniu informacje są niejednoznaczne i sprzeczne. Na stronie 66 raportu znajduje się stwierdzenie, iż "prowadzący kaczniki planuje usuwanie obornika z obiektów inwentarskich podczas zmiany obsady bezpośrednio na pojazdy transportujące". Natomiast na stronie 10 raportu opisano planowaną do wykonania płytę obornikową "o wymiarach 16 x 78 m o pow. ok. 1250 m2 wraz ze zbiornikami na odcieki 2 x po 20 m3, mogącą pomieścić do 2500–2700 m3 obornika". Zamiar budowy płyty potwierdzono również w uzupełnieniu do raportu. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska pokreślił, że inwestycja będzie położona w odległości około 100 m od rzeki Prosny i duża część działki inwestycyjnej stanowić będzie teren szczególnego zagrożenia powodzią. Ze względu na powyższe organ, kierując się zasadą przezorności, odmówił uzgodnienia realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia (k. 318–320 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). W piśmie z dnia [...] listopada 2018 r. G. L. i P. L. odnosząc się do stanowiska Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska wnieśli o ponowne uzgodnienie mając na uwadze możliwość uzgodnienia wariantowego, to jest bez płyty gnojowej lub z płytą całkowicie zadaszoną. Wskazano, że podstawowym zamierzeniem inwestorów jest rozbudowa fermy spełniającej wszelkie wymogi prawa (k. 341–342 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). Powyższe pismo Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska przekazał Burmistrzowi w celu uwzględnienia uwag w postępowaniu głównym (k. 353 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). Przy piśmie z dnia [...] grudnia 2018 r. P. L. przedłożył nową wersją raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko po korekcie dotyczącej rezygnacji z budowy płyty do składowania obornika (k. 356-558 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). Burmistrz przesłał nowy raport odpowiednio do zaopiniowania i uzgodnienia Państwowemu Powiatowemu Inspektorowi Sanitarnemu w [...] (k. 560 akt administracyjnych organu pierwszej instancji) oraz Regionalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska w [...] (k. 560 i 576 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). W dniu [...] stycznia 2019 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] ponownie wydał opinię sanitarną [...] w zakresie wymagań higienicznych i zdrowotnych przedsięwzięcia z tożsamymi zastrzeżeniami, jakie znalazły się we wcześniejszej opinii sanitarnej z dnia [...] sierpnia 2018 r. W opinii podkreślono, że przedsięwzięcie nie spowoduje terenach sąsiadujących z inwestycją przekroczeń dopuszczalnych stężeń zanieczyszczeń powietrza i dopuszczalnych natężeń hałasu, jak również inwestycja nie będzie powodować zagrożenia dla zdrowia ludzi (k. 593-594 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska pismami z dnia [...] stycznia 2019 r., [...] lutego 2019 r., [...] i [...] lutego 2019 r., [...] wezwał inwestorów do potwierdzenia informacji na temat sposobu zagospodarowania terenu w otoczeniu przedsięwzięcia, a także wskazania gdzie i w jakiej odległości znajdują się najbliższe tereny wymagające ochrony akustycznej, wyraźnego wskazania na jakiej działce ma być realizowane przedsięwzięcie (z pisma Burmistrza wynika, że będzie to działka [...] w miejscowości [...], natomiast z raportu wynika, iż będzie to działka [...] położona w miejscowości [...]), jak również uzupełnienia raportu w zakresie ochrony przed hałasem oraz gospodarki odpadami (k. 596–601 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). Przy piśmie z dnia [...] lutego 2019 r. G. L. i P. L. uzupełnili raport zgodnie ze wskazaniami (k. 603–608 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). Burmistrz potwierdził, że planowane przedsięwzięcie będzie realizowane na działce [...] w miejscowości [...] (k. 610 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). Potwierdził również, że działka [...] nie jest objęta żadnym z obowiązujących planów miejscowych, a w studium została opisana jako "teren produkcji, składów, drobnej wytwórczości oraz usług uciążliwych". Działka, na której ma być realizowane przedsięwzięcie od strony północnej przylega do terenów użytkowanych rolniczo, od strony południowej występuje zabudowa mieszkalna jednorodzinna, natomiast od strony wschodniej są usytuowane jednostkowe enklawy zabudowy mieszkalnej w odległości około 70 m, a od strony zachodniej tereny skoncentrowanej zabudowy miasta [...] w zabudowie jednorodzinnej i wielorodzinnej w odległości około 80 m (k. 612 akt administracyjnych organu pierwszej instancji) Postanowieniem z dnia [...] marca 2019 r., [...] Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska, działając na podstawie art. 77 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 u.u.i.ś. określił szczegółowe warunki realizacji przedsięwzięcia oraz nie stwierdził obowiązku ponownego przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania w ramach postępowania o wydanie pozwolenia na budowę (k. 615-621 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). W dniu [...] marca 2019 r. (pismo [...]) Burmistrz poinformował strony o możliwości zapoznania się ze zgromadzonymi w sprawie dokumentami oraz o prawie zgłoszenia żądań i wniosków (k. 624 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). Dnia [...] marca 2019 r. obwieszczono także o przeprowadzeniu oceny oddziaływania na środowisko dla projektowanego przedsięwzięcia (art. 33 ust. 1 u.u.i.ś.) dążąc tym samym do zapewnienia udziału społeczeństwa w postępowaniu (art. 79 ust. 1 u.u.i.ś.). Jak wynika z akt obwieszczenia ukazały się na tablicy informacyjnej Urzędu Gminy oraz w Biuletynie Informacji Publicznej (k. 634-645 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). Następnie wpłynęły do akt kolejne stanowiska zainteresowanych osób. W. G. w piśmie z dnia [...] marca 2019 r. wystąpił o odmowę ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia projektowanego przez G. L. i P. L.. Wskazał on, że intensywna hodowla zwierząt nie jest obojętna dla jakości i warunków życia mieszkańców sąsiednich zabudowań. Najuciążliwsze są odory, hałas, zanieczyszczenia wód powierzchniowych i gruntowych oraz zagrożenia mikrobiologiczne. Nie bez znaczenia będzie także uciążliwość związana z transportem zwierząt. W. G. podkreślił, że w aktach sprawy nie znalazł informacji na temat obniżania uciążliwości odorowych, Zrealizowanie inwestycji przeto znacząco spowoduje pogorszenie warunków jego życia, a także prowadzenia działalności gospodarczej. Autor pisma zaznaczył też, że zawarte w postanowieniu Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska zobowiązanie, aby inwestorzy nie przechowywali pomiotu kurzego, z pewnością nie będzie wykonywane. Pojawią się w związku z tym ryzyka mikrobiologiczne. Poza tym W. G. podkreślił, że problemem mogą być także możliwe zalania fermy G. L. i P. L., zwłaszcza, że takowe wystąpiły podczas powodzi w 1997 i 2010 r. Mogłoby wówczas dojść do rozprzestrzenienia się zanieczyszczeń (k. 646 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). W dniu [...] marca 2019 r. do Burmistrza wpłynęło pismo dwudziestu właścicieli nieruchomości znajdujących się w zasięgu oddziaływania fermy drobiu, którzy wnieśli o wydanie odmownej decyzji o środowiskowych uwarunkowań dla planowanego przedsięwzięcia. Wskazali oni, że gospodarstwo od wielu lat stwarza uciążliwości w postaci hałasu i odoru oraz nie pozostaje obojętne dla jakości i warunków życia Ponadto podkreślono, że zaobserwowano na terenie sąsiadujących nieruchomości mieszkalnych występowanie szczurów i znacznej ilości much, które rozwijają się z nieprawidłowo zmagazynowanych odchodów zwierząt i padłych sztuk (k. 647 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). Kolejny sprzeciw został wniesiony pismem z dnia [...] kwietnia 2019 r., pod którym podpisali się liczni mieszkańcy ul. [...], [...] w [...] (k. 654–680 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). W uzasadnieniu mieszkańcy wskazali na trzy przesłanki wniesionego sprzeciwu. Po pierwsze, wskazano, że teren przedsięwzięcia jest położony w bezpośrednim sąsiedztwie terenu zalewowego rzeki Prosna, a duża koncentracja odchodów zwierzęcych stanowi zagrożenie mikrobiologiczne w sytuacji powodzi czy podtopień. Po drugie, rozbudowa farmy znajdującej się w bliskim sąsiedztwie budynków mieszkalnych może zagrażać zdrowiu i życiu ludzkiemu z powodu skażenia gleby, wody i powietrza. Po trzecie, planowana inwestycja znacząco zablokuje rozwój agroturystyki oraz spływów kajakowych, które odbywają się rzeką Prosną. Sprzeciw wnieśli także mieszkańcy [...], którzy wskazali na uciążliwości zapachowe związane z budową kaczników, wzrostem ilości szczurów i przenikaniem ścieków do wód gruntowych, co stanowi realne zagrożenie dla ujęć wody pitnej, jak i czystości wody w rzece Prosna (k. 681–684 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). Pismem z dnia [...] kwietnia 2019 r. B. K. wniósł o uznanie go za stronę przedmiotowego postępowania. Wskazał, że powtarzające się uciążliwości zapachowe w zabudowie mieszkaniowej stanowią istotne naruszenie możliwości korzystania z nieruchomości zgodnie z ich przeznaczeniem (k. 650–651 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). Decyzją z dnia [...] czerwca 2019 r., [...] Burmistrz, działając na podstawie art. 71 ust. 2 pkt 2, art. 71 ust. 2 pkt 2 oraz art. 82 ust. 1 i 2 u.u.i.ś., odmówił G. L. i P. L. ustalenia środowiskowych uwarunkowań. Przede wszystkim odmówił wiarygodności pewnym informacjom wynikającym z raportu. Wskazał, że opisane w raporcie działania (między innymi używanie energooszczędnych urządzeń czy wentylacja) nie tylko nie wpłyną na ograniczenie emisji substancji do powietrza, ale przyczynią się do ich wzmożonej emisji. Burmistrz podkreślił, że w raporcie znalazła się wzmianka, iż przedsięwzięcie nie będzie miało znaczącego wpływu na klimat w skali globalnej. Jednakże w opinii organu istnieje poważne zagrożenie epidemiologiczne w przypadku zalania fermy falą powodziową. Ponadto niewłaściwa gospodarka wodno-ściekowa może spowodować zagrożenie zanieczyszczeniem wód powierzchniowych przy tak dużej produkcji nawozów organicznych, a przedstawione w raporcie rozwiązania nie gwarantują ochrony powierzchni gleby przed zanieczyszczeniami. Z uwagi na wytwarzanie odpadów również niebezpiecznych inwestor, zdaniem organu, powinien przedstawić szczególne sposoby ochrony powierzchni ziemi i wód przed przenikaniem tych substancji. Organ zaznaczył również, że planowane przedsięwzięcie wzbudziło zdecydowany sprzeciw mieszkańców [...] (około 300 osób podpisało pisma z protestami), gdyż zdaniem społeczności lokalnej inwestycja ta może mieć negatywne oddziaływanie na środowisko. W związku z planowanym przedsięwzięciem mieszkańcy podnosili kwestię, którą podzielił organ, dotyczącą kierunku dalszego rozwoju gminy oraz ochrony wartości przyrodniczych i zasobów środowiska naturalnego. Burmistrz podkreślił, że w obecnym stanie prawnym nie ma uregulowań w zakresie dopuszczalnych norm substancji odorotwórczych w powietrzu, a w raporcie zostały przedstawione jedynie teoretyczne obliczenia w zakresie uciążliwości odorowej. Nie oznacza to jednak – wbrew stanowisku inwestorów – że oddziaływanie obiektów inwentarskich na jakość powietrza w rejonie zabudowań mieszkalnych nie będzie miało istotnego wpływu. Organ kierował się w tym zakresie zasadą przezorności nakazującą traktować wszelkie prawdopodobieństwa wystąpienia negatywnych skutków, tak jak pewność ich wystąpienia. Brak możliwości dokonania miarodajnej analizy emisji odorów powoduje, że zdaniem organu realizacja przedsięwzięcia narusza także zasadę zrównoważonego rozwoju (k. 700–709 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). Odwołanie od powyższej decyzji Burmistrza wniósł w dniu [...] czerwca 2019 r. P. L.. Podkreślił, że wobec pozytywnego uzgodnienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] oraz opinii Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego decyzja rozstrzygnięcie odmowne uznać należy za naruszające prawo (odwołanie w aktach administracyjnych organu drugiej instancji, karta nienumerowana, podobnie jak następne). W piśmie z dnia [...] lipca 2019 r. P. L. uzupełnił swoje odwołanie. Pismem z dnia [...] stycznia 2020 r., [...] Kolegium, działając na podstawie art. 77 ust. 1 pkt 3 i ust. 3 pkt 1-3 u.u.i.ś., zwróciło się o zaopiniowanie przedsięwzięcia przez organ właściwy do wydania pozwolenia zintegrowanego, jako że docelowo przedsięwzięcie należeć będzie do takich, które wymagają tego rodzaju pozwolenia. Wystąpienie o opinię wystosowano do [...]. W piśmie z dnia [...] stycznia 2020 r., [...] [...] zaopiniował pozytywnie inwestycję na podstawie art. 77 ust. 1 pkt 3 u.u.i.ś. Dnia [...] lutego 2020 r. obwieszczono o zebraniu materiału dowodowego na podstawie art. 10 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (obecnie tekst jednolity Dz. U. z 2020 r., poz. 256 z późn. zm., dalej "K.p.a."), a ogłoszenia ukazały się w Biuletynie Informacji Publicznej Kolegium, tablicy ogłoszeń tego organu, na tablicy ogłoszeń Urzędu Miasta i Gminy [...] oraz na tablicy ogłoszeń Sołectwa [...]. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2020 r., [...] Kolegium uchyliło zaskarżoną decyzję oraz orzekło co do istoty sprawy. W uzasadnieniu wskazano, że zgodnie z art. 80 ust. 1 u.u.i.ś., jeżeli była przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, biorąc pod uwagę: 1) wyniki uzgodnień i opinii, o których mowa w art. 77 ust. 1 u.u.i.ś.; 2) ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko; 3) wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa; 4) wyniki postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli zostało przeprowadzone. Natomiast zgodnie z art. 81 u.u.i.ś. jeżeli z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wynika brak możliwości realizacji przedsięwzięcia w wariancie proponowanym przez wnioskodawcę, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, za zgodą wnioskodawcy, wskazuje w decyzji wariant dopuszczony do realizacji. Kolegium podkreśliło, że odmowa ustalenia środowiskowych uwarunkowań może nastąpić wyłącznie w przypadkach określonych w ustawie polegających na: niezgodności lokalizacji przedsięwzięcia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (art. 80 ust. 2 u.u.i.ś.), odmowie uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia przez organ współdziałający (art. 80 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 77 ust. 1 u.u.i.ś.), braku zgody wnioskodawcy na realizację przedsięwzięcia w innym wariancie proponowanym przez wnioskodawcę, w sytuacji, gdy organ skorzysta z możliwości określonej w art. 81 ust. 1 u.u.i.ś. (art. 81 ust. 1 u.u.i.ś.), wykazaniu znaczącego negatywnego oddziaływania na obszar Natura 2000 przy jednoczesnym braku spełnienia przesłanek z art. 34 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (art. 81 ust. 2 u.u.i.ś.), wykazaniu, że przedsięwzięcie może spowodować nieosiągnięcie celów środowiskowych zawartych w planie gospodarowania wodami na obszarze dorzecza, przy jednoczesnym braku spełnienia przesłanek z art. 38j ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne (art. 81 ust. 3 u.u.i.ś.). O ile żadna z wymienionych wyżej okoliczności nie zachodzi, organ jest obowiązany do określenia środowiskowych uwarunkowań. Kolegium wskazało, że oparcie decyzji Burmistrza na podstawie prawdopodobieństwa wystąpienia uciążliwości i szkodliwości odorów, bez jakichkolwiek własnych ustaleń, nie stanowi uzasadnienia decyzji, o jakim mowa w art. 107 § 3 K.p.a. Jednocześnie organ odwoławczy podkreślił, że kwestionowanie opinii i uzgodnień specjalistycznych organów wymaga dysponowania fachowymi argumentami, które powinny pochodzić od biegłego. Rozpatrując sprawę merytorycznie Kolegium stwierdziło, że wariant wskazany przez inwestorów w skorygowanej i uzupełnionej dokumentacji jest najkorzystniejszy z punktu widzenia ograniczania uciążliwości i negatywnych oddziaływań środowiskowych. Podkreślono również, że przedsięwzięcie jest przebudową (rozbudową) już istniejącego gospodarstwa chowu drobiu, bez znacznej zmiany ilościowej, a więc nie powoduje zmiany sposobu użytkowania terenu ani konieczności doprowadzania infrastruktury elektrycznej i wodociągowej, nowe obiekty znajdują się w przepisowej odległości od siedlisk, nie ma konieczności tworzenia nowej drogi dojazdowej do terenu przedsięwzięcia, a funkcjonowanie przebudowanej fermy drobiu nie spowoduje naruszenia obowiązujących standardów ochrony środowiska przed zanieczyszczeniami. Kolegium wskazało, że przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko obejmująca między innymi raport, opinię sanitarną i uzgodnienie, nie zawierały przesłanek pozwalających na odmowę wydania decyzji środowiskowej. W skardze z dnia [...] maja 2020 r. W. G. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania (k. 4–9 akt sądowych). Decyzji zarzucił naruszenie: 1. art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie, to jest uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i orzeczenie co do istoty sprawy w sytuacji, gdy organ powinien zastosować art. 138 § 2 K.p.a., gdyż konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie; 2. art. 136 § 1 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie i nie zlecenie organowi, który wydał zaskarżoną decyzję przeprowadzenia dodatkowego postępowania dowodowego; 3. art. 15 K.p.a. oraz art. 81 K.p.a. poprzez pozbawienie skarżącego prawa do dwukrotnego rozpatrzenia sprawy co do istoty oraz możliwości wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów w sprawie; 4. art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r. poz. 570) w zw. z art. 7, 77 i 80 K.p.a. poprzez brak dostatecznego rozpatrzenia materiału dowodowego; 5. art. 5 Konstytucji RP w zw. z art. 3 pkt 50 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (obecnie tekst jednolity Dz. U. z 2020 r. poz. 1219 z późn. zm., dalej "P.o.ś.") poprzez uznanie, że oddziaływanie przedmiotowego przedsięwzięcia nie zakłóci zrównoważonego rozwoju wsi [...]; 6. art. 80 ust. 1 pkt 3 u.u.i.ś. poprzez brak wzięcia pod uwagę wyników postępowania z udziałem społeczeństwa; 7. art. 62 ust. 1 pkt 1 lit. a u.u.i.ś. poprzez nieuwzględnienie oceny wpływu inwestycji na zdrowie ludzi i warunki ich życia oraz oceny środków zapobiegających negatywnemu oddziaływaniu; 8. art. 66 ust. 1 pkt 15 u.u.i.ś. poprzez nieuwzględnienie w raporcie wymogu zawarcia analizy możliwych konfliktów społecznych; 9. art. 6 P.o.ś. poprzez nieuwzględnienie przez organ drugiej instancji zasady prewencji oraz zasady przezorności w procedurze ocen oddziaływania inwestycji na środowisko; 10. art. 6, 7, 8, 75 § 1, 77, 80 i 107 § 3 K.p.a. poprzez niewyjaśnienie w toku postępowania stanu faktycznego, a w szczególności maksymalnej obsady inwentarza w projektowanym budynku, jak również rozpoznanie sprawy w całkowitym oderwaniu od interesu społeczności lokalnej narażonej na uciążliwości przekraczające [...] działki inwestora; 11. § 21 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 28 czerwca 2010 r. w sprawie minimalnych warunków utrzymywania gatunków zwierząt gospodarskich innych niż te, dla których normy ochrony zostały określone w przepisach Unii Europejskiej (obecnie tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 1966, dalej "r.ws.min.war.") poprzez błędne ustalenie maksymalnego zagęszczenia obsady kaczek na m2 powierzchni projektowanego pomieszczenia. W uzasadnieniu skargi W. G. – jak wynika z kontekstu argumentacji, motywując zarzuty proceduralne (art. 138 § pkt 2, art. 136 § 1 i art. 15 oraz art. 81 K.p.a.) – wyjaśnił, że Kolegium przeprowadziło zanadto szerokie postępowanie dowodowe. Nie powinno ono prowadzić do wydania decyzji merytorycznej, ale kasacyjnej w trybie art. 138 § 2 K.p.a. Skarżący akcentował przede wszystkim, że Kolegium przeprowadziło postępowanie dowodowe obejmujące "wydanie pozwolenia zintegrowanego [...], wystąpienie o aktualne mapy terenu oraz przeprowadziło dowód z opinii biegłego w celu zweryfikowania oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko". Dalej W. G. wyjaśniał, że nie miał możliwości wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów "z pozwolenia zintegrowanego [...] czy dowodu z opinii biegłego, które zleciło SKO w [...] jako organ II instancji". Skarżący przez stan epidemii nie miał też możliwości przejrzenia akt administracyjnych. Kolejną kwestią eksponowaną przez W. G. była kwestia niewłaściwie obliczonej obsady kaczek w projektowanych obiektach. Wskazał, że zgodnie z § 21 r.ws.min.war. w przypadku utrzymywania kaczek pomieszczeniu maksymalne zagęszczenie obsady na m2 powierzchni pomieszczenia dla kaczek powinno wynosić 17 kg. Skarżący wyliczył dalej, że skoro kaczniki będą miały powierzchnię 5600 m2, znajdować się tam więc będzie mogło sztuk zwierząt o masie 95200 kg. Gdyby przyjąć, że waga kaczki wynosi 3,3 kg, to na założonej powierzchni może się znaleźć maksymalnie 28849 sztuk. Jest to więc mniej niż przewidział inwestor (192 DJP to 48000 sztuk). W dalszej części skargi W. G. akcentował także kwestie możliwej uciążliwości odorów. Tożsame skargi (ze skargą W. G.) złożyli także A. G. (początkowo pod sygnaturą II SA/Po 444/20), G. D. (początkowo pod sygnaturą II SA/Po 445/20) oraz J. G. (początkowo pod sygnaturą II SA/Po 446/20). Sprawy ze skarg wyżej wymienionych osób postanowieniami z dnia 28 czerwca 2020 r. połączono ze sprawą II SA/Po 443/20 do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia. W odpowiedzi na skargi Kolegium wniosło o ich oddalenie i podtrzymało dotychczasowe stanowisko. Odpowiedź na skargę złożyli także inwestorzy – G. L. i P. L. wnosząc o ich oddalenie. Zaznaczyli, że nie doszło do naruszenia zasady dwuinstancyjności i przypomnieli, że Kolegium rozstrzyga sprawę ponownie merytorycznie, stąd uprawnione jest do wydania decyzji co do istoty. Odnosząc się do konkretnych argumentów skarg G. L. i P. L. wyjaśnili, że chybiony jest argument dotyczący "wydania pozwolenia zintegrowanego". W postępowaniu przed Kolegium takiego pozwolenia nie wydawano, a jedynie zasięgnięto (wymaganej prawem) opinii Starosty, jako, że jest on organem właściwym do wydania takiego pozwolenia. Inwestorzy przyznali rację skarżącym co do argumentacji dotyczącej § 21 ust. 1 r.ws.min.war., jednak zaznaczyli, że nie ma to wpływu na wynik sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargi W. G., A. G., G. D. i J. G. nie zawierają usprawiedliwionych podstaw. Tytułem wstępu Sąd wskazuje, że do zarzutów i argumentacji skarżących podchodził ze zrozumieniem. Dla Sądu jest oczywistym, iż każdy właściciel nieruchomości jest zainteresowany dbałością o jej bliższe i dalsze otoczenie oraz z reguły odczuwa niepokój i obawy, gdy w sąsiedztwie nastąpić mają zmiany w zagospodarowaniu, a już zwłaszcza, gdy ma dojść do powstania uciążliwych (w rozumieniu potocznym) inwestycji. Każdy zaniepokojony właściciel ma prawo poszukiwać ochrony na drodze administracyjnej bądź cywilnej, w celu ochrony swojego interesu prawnego, na wypadek, gdyby miało dojść do jego naruszenia ze strony okolicznych inwestycji. Skarżący – co można wyczytać z ich skarg – zdecydowanie najbardziej obawiają się uciążliwości zapachowych inwestycji G. L. i P. L.. Jakkolwiek mają świadomość, że parametry stężeń zapachowych nie doczekały się dotychczas prawnych normatywów (art. 222 ust. 5 P.o.ś.), to jednak uważają, że jest to kwestia niebagatelna z perspektywy zapewnienia zrównoważonego rozwoju wsi [...] (art. 5 Konstytucji RP, art. 3 pkt 50 P.o.ś.) oraz z perspektywy zasady prewencji i przezorności (art. 6 P.o.ś.). Jawi się także jako ważne zagadnienie wymagające rozważania jako wynik postępowania z udziałem społeczeństwa (art. 80 ust. 1 pkt 3 u.u.i.ś.). Uciążliwości zapachowe należy nadto brać pod uwagę, gdy chodzi o analizę oddziaływania przedsięwzięcia na zdrowie lubi i warunki ich życia (art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. a u.u.i.ś.) oraz analizę konfliktów społecznych (art. 66 ust. 1 pkt 15 u.u.i.ś.) W ocenie Sądu kwestia oddziaływania zapachowego przedsięwzięcia, jakkolwiek możliwa, a i nawet nie można wykluczyć, że uciążliwa, nie może być wystarczająca, aby uniemożliwić ustalenia środowiskowych uwarunkowań, w sytuacji, gdy inwestycja nie narusza prawa. Po pierwsze, rację ma Kolegium (zob. strona 9 decyzji), że w świetle u.u.i.ś. wyodrębnić można określone okoliczności, których spełnienie musi mieć miejsce, aby można było odmówić ustalenia środowiskowych uwarunkowań. Zalicza się do nich sytuacje, gdy: przedsięwzięcie jest niezgodne z planem miejscowym (art. 80 ust. 2 u.u.i.ś.), odmówiono uzgodnienia przedsięwzięcia (art. 80 ust. 1 w zw. z art. 77 ust. 1 u.u.i.ś.), brak jest zgody wnioskodawcy na realizację inwestycji w wariancie alternatywnym (art. 81 ust. 1 u.u.i.ś.), przedsięwzięcie negatywnie oddziałuje na obszary chronione, a nie zachodzą uregulowane w przepisach o ochronie przyrody okoliczności to dopuszczające (art. 81 ust. 2 u.u.i.ś.) i w reszcie, gdy inwestycja może spowodować nieosiągnięcie celów środowiskowych zawartych w planie gospodarowania wodami w obszarze dorzecza (art. 81 ust. 3 u.u.i.ś.). W niniejszej sprawie nie występuje żadna z opisanych wyżej okoliczności. Oznacza to, że aby zarzucić organowi naruszenie prawa, należałoby wykazać, że doszło do ustalenia środowiskowych uwarunkowań niezgodnie z obowiązującymi normami środowiskowymi o charakterze materialnym. Tych w ocenie Sądu nie naruszono, a z całą pewnością nie naruszono norm dotyczących uciążliwości odorów, gdyż nie ma dla nich punktu odniesienia w przepisach prawa. Sąd zgadza się ze skarżącymi, że kwestie uciążliwości przedsięwzięć, dla których ustala się środowiskowe uwarunkowania, muszą być weryfikowane w procedurze z udziałem społeczeństwa (art. 80 ust. 1 pkt 3 u.u.i.ś.), a stosowne dane w tym zakresie należy wyłuszczyć z materiałów inwestora dotyczących bezpośredniego i pośredniego wpływu danego przedsięwzięcia na ludność, w tym zdrowie i warunki życia ludzi (art. 62 ust. 1 pkt 1 lit. a u.u.i.ś.) oraz danych o możliwych konfliktach społecznych (art. 66 ust. 1 pkt 15 u.u.i.ś.). W niniejszej sprawie powyższych wymogów nie naruszono. Wbrew temu, co twierdzą skarżący, kwestie oddziaływania inwestycji na ludzi, zwłaszcza w kontekście zapachowym, zostały przeanalizowane w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Na stronie 19 wskazano, że substancje odorotwórcze będą minimalizowane przez regularne wentylowanie pomieszczeń. Na stronie 34 raportu opisane zostały natomiast kwestie związane z możliwością wystąpienia konfliktów społecznych. Są to zagadnienia, do których odniosło się Kolegium wyczerpująco na stronie 9 i nast. decyzji, czyniąc zadość wymogowi z art. 80 ust. 1 pkt 3 u.u.i.ś. W ocenie Sądu nie naruszono zatem art. 62 ust. 1 pkt 1 lit. a, art. 66 ust. 1 pkt 15 u.u.i.ś., gdyż kwestie wymagane do analizy wedle tych przepisów zostały przeanalizowane przez organ, jak i zarazem odniesiono się do nich w decyzji – w kontekście obaw lokalnej społeczności (art. 80 ust. 1 pkt 3 u.u.i.ś). Nie naruszono także art. 5 Konstytucji RP i art. 3 pkt 50 P.o.ś. Przepisy te wyrażają ogólną zasadę zrównoważonego rozwoju. Zasada ta zakłada "taki rozwój społeczno-gospodarczy, w którym następuje proces integrowania działań politycznych, gospodarczych i społecznych, z zachowaniem równowagi przyrodniczej oraz trwałości podstawowych procesów przyrodniczych, w celu zagwarantowania możliwości zaspokajania podstawowych potrzeb poszczególnych społeczności lub obywateli zarówno współczesnego pokolenia, jak i przyszłych pokoleń". Sąd ma świadomość, że zasada zrównoważonego rozwoju jest fundamentem prawa ochrony środowiska, niemniej jednak z niej samej, bez podparcia w innych przepisach materialnoprawnych, nie można wywieść wystarczających i skutecznych argumentów przeciwko inwestycjom, jeżeli te w oparciu o przepisy szczególne mogą zostać dopuszczone. Podobnie ocenić można zarzuty naruszenia zasad zapobiegania i przezorności, na które zwrócono uwagę w skardze. W ocenie Sądu wskazanie li tylko na art. 6 P.o.ś. nie jest wystarczające, aby odmówić środowiskowych uwarunkowań. Podkreślić trzeba przy tym, że skarżący zgłaszając uciążliwości, przede wszystkim dotyczące odorów, nie wykazali, że dojdzie do naruszenia z tego powodu jakichkolwiek norm, które by wymuszały na inwestorach poczynienie jeszcze dalszych działań zapobiegawczych (art. 6 ust. 1 P.o.ś.), względnie, że dojdzie do tak szkodliwego, ale nie rozpoznanego oddziaływania, że należałoby oczekiwać od G. L. i P. L. podjęcie wszelkich możliwych działań zapobiegawczych. Warto w tym miejscu odnotować, że przedsięwzięcie, którego dotyczy niniejsza sprawa, nie należy do kategorii inwestycji nieznanych i niezbadanych. Przechodząc do analizy kolejnych zarzutów wskazać należy, że te dotyczące naruszenia art. 138 § 1 pkt 2, art. 136 § 1 i art. 15 oraz art. 81 K.p.a. są nietrafne. Niezrozumiałe są argumenty skarżących dotyczące postępowania dowodowego i kwestii "wydania pozwolenia zintegrowanego". Wywody skarg opierają się w tym zakresie zapewne na nieporozumieniu, gdyż w toku kontrolowanego postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie wydawano żadnego pozwolenia zintegrowanego. To, co uczyniło w ramach postępowania wyjaśniającego Kolegium, to tylko wystąpienie do organu właściwego w sprawie pozwolenia zintegrowanego (Starosty [...] – art. 77 ust. 1 pkt 4 u.u.i.ś.) o opinię. Było to konieczne, gdyż opinii tej zabrakło, a inwestycja charakteryzuje się parametrami, które powodują, że taka opinia jest wymagana. Skądinąd warto odnotować, że opinia [...] z dnia [...] stycznia 2020 r., [...] jest pozytywna, zaproponowaną przez inwestorów charakterystykę inwestycji aprobuje. Tym samym opinia ta merytorycznie w żaden sposób nie ukierunkowała postępowania w innym kierunku aniżeli pierwotnie zakładano. Zdaniem Sądu nie ma podstaw, aby twierdzić, że Kolegium uczyniło cokolwiek, co mogłoby prowadzić do naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania. Organ odwoławczy działał – co nie częste w praktyce, niemniej w niniejszej sprawie miało miejsce – w warunkach, w których postępowanie środowiskowe zostało już kompletnie i merytorycznie przygotowane, z tym tylko zastrzeżeniem, że Burmistrz negatywnie ocenił inwestycję. Na podstawie zebranego materiału możliwe było wydanie decyzji rozstrzygającej sprawę co do istoty. Jedynym brakiem było pominięcie przez Burmistrza opinii z art. 77 ust. 1 pkt 3 u.u.i.ś, i dlatego Kolegium mogło i powinno było ją pozyskać. Skarżący twierdzą też, że Kolegium przeprowadziło dowody "z opinii biegłego". Ich argumenty w tym zakresie są chybione. Na etapie postepowania odwoławczego przed Kolegium nie prowadzono dowodu z opinii biegłego. Organ odwoławczy zlecił jedynie przygotowanie projektu decyzji wyspecjalizowanej jednostce. Działanie takie ma charakter wewnętrzny i doradczy oraz jest dopuszczalne. Trzeba dopowiedzieć, że ostateczną wersję decyzji, w tym jej uzasadnienie, Kolegium przygotowało niewątpliwie samodzielnie. Sąd zaznacza dodatkowo, że nie jest tak, iż skarżący nie mogli zapoznać się z opinią [...] z dnia [...] stycznia 2020 r., [...] Obwieszczenie o zebranym materiale dowodowym w sprawie [...] wywieszono już [...] lutego 2020 r. Nie występował więc jeszcze stan zagrożenie epidemiologicznego. Jeżeli nawet uznać, że termin na zapoznanie się z aktami administracyjnymi dla skarżących przypaść miał na połowę marca 2020 r., kiedy zagrożenie epidemiologiczne COVID-19 już się zaktualizowało, to i tak nic nie stało na przeszkodzie, aby zainteresowani wystąpili do organu o odpisy dokumentów z akt. W aktach nie ma natomiast śladu, aby ktokolwiek podejmował ku temu jakiekolwiek starania. Nie są trafne zarzuty skarg dotyczące niewłaściwego wyliczenia możliwej obsady kaczek w projektowanej fermie drobiu odnoszące się do normy materialnoprawnej z § 21 ust. 1 r.ws.min.war. oraz zagadnień proceduralnych – art. 6, 7, 8, 75 § 1, 77, 80 i 107 § 3 K.p.a. Tytułem wstępu Sąd zaznacza, że w kontekście powyższego zaskakujące i niezrozumiałe jest stanowisko inwestorów zawarte w piśmie procesowym z dnia [...] października 2020 r., którzy uznają zarzut naruszenia § 21 ust. 1 r.ws.min.war. za nie pozbawiony racji. Jak zaznaczono, Sąd stoi na stanowisku, że w sprawie dokonane obliczenia nie prowadzą do naruszenia § 21 ust. 1 r.ws.min.war. i jawi się to jako jednoznaczne. Otóż nie jest wcale tak, że obliczeń ilości sztuk kaczek w nowych kacznikach jest zawyżona w stosunku do wielości projektowanej obiektów. Zagadnienie to zostało wyjaśnione szczegółowo na stronie 8 i 13 raportu i to właśnie w relacji do wymogu z § 21 ust. 1 r.ws.min.war. Wskazano, że w kurniku na powierzchni 2800 m2 znajdą się 150 gramowe kaczki [...] w ilości 24000 sztuk, co oznacza, że będzie to 1,29 kg/m2. Na pozostałej powierzchni znajdą się większe sztuki o masie 3 kg, co da 8,73 kg/m2. Osiągnięcie stanu granicznego mogłoby nastąpić, gdyby waga kaczki (średnia – uw. Sądu) wyniosła 2,07 kg, przy czym nie zakłada się jej osiągnięcia z uwagi na upadki w wysokości 4 % oraz przerzedzanie stada w celu kierowania części zwierząt do uboju. Ostatecznie waga wynosić będzie 1,98 kg/szt. Oznacza to, że zakładana ilość kaczek 48000 (192 DJP) może zmieścić się legalnie w projektowanych pomieszczeniach (5600 m2) zgodnie z § 21 ust. 1 r.ws.min.war. Dopuszczalna waga na m2 to 17 kg, a więc możliwa jest hodowla zwierząt o łącznej wadze 95200 kg. Gdyby bowiem zwierzęta osiągnęły maksymalną średnią wagę 2,07 kg, to wówczas dopiero osiągnięte zostanie, ale nie przekroczone, zapotrzebowanie na metraż na poziomie 5600 m2. Niezależnie od powyższych kwestii Sąd zaznacza, że dokonał własnej, bezpośredniej analizy akt administracyjnych w celu weryfikacji przebiegu postępowania i czemu dał wyraz w części sprawozdawczej niniejszego uzasadnienia. Zdaniem Sądu zadośćuczyniono wszystkim wymogom, takim jak wymogi uzgodnień i opinii, ale też uwzględniono wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa. O poszczególnych czynnościach społeczeństwo było informowane stosownie do wymogów art. 33 i nast. u.u.i.ś., zresztą lokalna społeczność brała udział w postępowaniu i wypowiadała się. Końcowo Sąd też przypomina – kierując te słowa zwłaszcza do skarżących – że w sprawie raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko było opiniowany przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] pod kątem wymagań higienicznych i zdrowotnych przedsięwzięcia oraz Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] pod kątem zgodności z przepisami prawa ochrony środowiska. Opinia sanitarna i postanowienie uzgodnieniowe znajdują się w aktach, są szczegółowe i wnikliwie uzasadnione oraz następnie zostały uwzględnione w końcowej decyzji Kolegium. Oczywiście Sąd nie odmawia skarżącym prawa do polemiki z wynikami postępowania, niemniej wobec tak przeprowadzonej procedury (z udziałem organów specjalistycznych), należy oczekiwać od składających skargę, że podważając raport, ale i ustalenia organów współdziałających, przedstawią stosowne ku temu, merytoryczne i umocowane prawnie kontrargumenty. W niniejszej sprawie W. G., A. G., G. D. i J. G. nie przedstawili przekonujących twierdzeń i nie przedstawili okoliczności, które pozwalałyby uznać, że ustalone w raporcie i zaakceptowane przez organy specjalistyczne środowiskowe uwarunkowania naruszają prawo, względnie chociażby generują oddziaływania, które byłyby niedopuszczalne w świetle obowiązujących norm prawnych. W tym stanie rzeczy Sądu orzekł o oddaleniu skarg na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej "P.p.s.a."). Skargę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym stosownie do art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (obecnie tekst jednolity Dz. U. z 2020 r., poz. 1842 z późn. zm.), po uprzednim skierowaniu jej do takiego trybu przez Przewodniczącego Wydziału (k. 58 akt sądowych).