II SA/Po 444/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Kwiecińska Sędziowie Sędzia NSA Jolanta Szaniecka (spr.) Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak Protokolant st.sekr.sąd. Mariola Kaczmarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 października 2010r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. z siedzibą w T. na decyzję Wojewody W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia wznowionego postępowania dotyczącego pozwolenia na budowę oddala skargę /-/ D.Rzyminiak-Owczarczak /-/ M.Kwiecińska /-/ J.Szaniecka Decyzją ostateczną z dnia [...] Starosta T. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę "A" Sp. z o.o. obejmującą budowę pawilonu handlowo-usługowego wraz z infrastrukturą towarzyszącą (kat. obiektu XVII) na działkach zapisanych w ewidencji gruntów pod numerami: [...], [...], [...] i [...] położonych w T. (obręb B) przy ul. K.S. (k. 170 akt adm. o numerze). Wnioskiem z dnia [...] r., "A" Spółka z o.o. oraz "K" Spółka z o.o. obie z siedzibą w T., powołując się na art. 145 § 1 pkt 4 kpa wniosły o wznowienie postępowania zakończonego powołaną wyżej decyzją. W motywach wniosku podano, że nieruchomość inwestora na której ma zostać wybudowany market "c" (działka nr [...]) graniczy bezpośrednio z nieruchomością oznaczoną numerem [...], której użytkownikiem wieczystym oraz dzierżawcą są wnioskodawcy. Tymczasem nie brali oni udziału w postępowaniu zakończonym decyzją udzielającą inwestorowi pozwolenia na budowę (k. 8, tom 1 akt adm. dot. postępowania wznowieniowego). Postępowanie z wniosku spółka "K" zakończone zostało decyzją Wojewody W. z dnia [...] utrzymującą w mocy decyzję Starosty T. z dnia [...] r. o odmowie wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną z [...] r. w sprawie pozwolenia na budowę. Podstawą odmowy wznowienia postępowania było ustalenie, że wniosek o wznowienie postępowania złożony został przez spółkę "K" z naruszeniem terminu określonego w art. 148 § 2 kpa (k. 142 i k. 157 akt adm. zatyt. "K" T.3 - wznowienie). Powołana wyżej decyzja Wojewody nie została zaskarżona do sądu administracyjnego (k. 50 akt sądowych). W odniesieniu do spółki "A", decyzjami z dnia [...] r. i z dnia [...] r. Starosta T. na podstawie art. 149 § 3 i art. 148 § 2 kpa również odmówił tej spółce wznowienia postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] r. w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę uznając, że wskazana spółka także nie dochowała terminu do złożenia wniosku o wznowienie (k. 88 i 147 tom 1 akt adm. dot. wznowienia postępowania). Obie decyzje pierwszoinstancyjne w wyniku złożonych od nich odwołań zostały w trybie art. 138 § 2 kpa uchylone decyzjami Wojewody W., odpowiednio z dnia [...] i r. (k. 103 i 173 w/w akt adm.). Postanowieniem z dnia [...] r. Starosta T. powołując się na art. 145 § 1 kpa wznowił na wniosek spółki "A" postępowanie zakończone decyzją z dnia [...] r. w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę. Następnie, decyzją z dnia [...] r. Starosta T., na podstawie art. 150 § 1 i art. 151 § 1 pkt 1 kpa odmówił uchylenia decyzji dotychczasowej - pozwolenia na budowę pawilonu handlowo-usługowego wraz z infrastrukturą towarzyszącą na działkach o numerach ewidencyjnych [...], [...], [...] i [...] położonych w T. (obręb B) przy ul. K.S., dla inwestora - "A" Sp. z o.o. w W.. W motywach powyższego rozstrzygnięcia, w pierwszej kolejności, Starosta przytoczył przebieg postępowania w niniejszej sprawie. Następnie stwierdził, że ustalenie stron postępowania administracyjnego odbywa się na podstawie art. 28 kpa, z tym że w odniesieniu spraw z zakresu pozwoleń na budowę ustawodawca wprowadził regulację szczególną wynikającą z art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t.jedn. Dz.U. z 2006 r. Nr 156 poz. 1118 ze zm.) stanowiącą, że stronami tego postępowania są inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Dalej organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Powołany przepis, w ocenie organu nie uprawniał spółki "A" do brania udziału jako strona w postępowaniu zwykłym w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na budowę. Rodzaj zabudowy (pawilon handlowo-usługowy wraz z infrastrukturą towarzyszącą) oraz usytuowanie obiektu od granic sąsiednich nieruchomości oraz najbliższych sąsiednich budynków w odległościach nie pozostających w sprzeczności z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2002 r. Nr 75 poz. 690) nie wymagały wyznaczenia obszaru jego oddziaływania. Nieruchomość spółki "A" położona jest w znacznej odległości ( ok. m) od granic projektowanej zabudowy. Pomiędzy nieruchomością wnioskodawcy, a nieruchomością objętą inwestycją znajdują się dwie zabudowane działki, na których prowadzona jest działalność usługowo-handlowa. Fakty te nie uzasadniają przyznanie statusu strony właścicielowi nieruchomości zajmowanej przez spółkę "A". W dalszej kolejności Starosta podniósł, że pomimo wezwania, wskazana spółka nie wykazała, by miała interes prawny w sprawie dotyczącej udzielenia kwestionowanego pozwolenia na budowę. Dodał też, że nie zachodzą ograniczenia w swobodnym korzystaniu z nieruchomości, w tym w jej zagospodarowaniu, a wynikające z konkretnego przepisu prawa (k. 208 w/w akt adm.). W odwołaniu od powyższej decyzji "A" Spółka z o.o. z siedzibą w T. wniosła o jej uchylenie. Podała, że jej interes prawny w żądaniu wznowienia postępowania wynika z art. 28 kpa oraz art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, a wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania przesądza o istnieniu przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 kpa. Skarżąca stwierdziła również, że działka którą dysponuje znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu objętego pozwoleniem na budowę, a "oddziaływanie to jest tym bardziej znaczące, że wpływa bezpośrednio i to w sposób negatywny na prowadzoną przez skarżącą działalność gospodarczą (hipermarket Intermarche). Przejawia się ono bowiem w widocznym spadku obrotów prowadzonego sklepu w związku z pobudowaniem na sąsiedniej nieruchomości supermarketu "c"". W odwołaniu skarżąca spółka zakwestionowała też zgodność przedmiotowej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego podnosząc, że owy plan nie zezwala na lokalizację tego typu inwestycji (k. 226 w/w akt adm.). Po rozpatrzeniu powyższego odwołania Wojewoda W. decyzją z dnia [...]. na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 i art. 105 § 1 kpa oraz art. 28 ust. 2 w związku z art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2006 r. Nr 156 poz. 1118 ze zm.) uchylił zaskarżoną decyzję w całości i umorzył wznowione postępowanie administracyjne (k. 174 "akt Wojewody"). W motywach powyższej decyzji Wojewoda na wstępie przytoczył treść art. 151 kpa, a następnie wskazał, że wniosek o wznowienie postępowania, oparty o przesłankę wskazaną w art. 145 § 1 pkt 4 kpa Spółka "A" złożyła w dniu [...] r., a o fakcie wydania pozwolenia na budowę dowiedziała się w dniu [...] r. Zatem, po wznowieniu postępowania powinnością organu było przeprowadzenie postępowania, co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. W dalszej kolejności Wojewoda stwierdził, że z ustaleń organu I instancji wynika, że faktycznie spółka "A" nie wykazała interesu prawnego uzasadniającego uznaniem jej za stronę postępowania na podstawie art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Jak wynika z akt sprawy działka o numerze [...] ma powierzchnię [...]). Położona jest przy ul. K.S. art. 9 w T.. Ustalenia ostateczne decyzji Burmistrza Miasta T. z [...] o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia zapisane w pkt. I.6. wskazują, że zamierzenie inwestora obejmujące budowę pawilonu handlowo-usługowego wraz z parkingiem samochodów osobowych, placem manewrowym samochodów dostawczych, drogami i sieciami wewnętrznymi, przyłączami, stacją transformatorową, zielenią towarzyszącą oraz elementami zagospodarowania terenu i małą architekturą (bar przekąskowy, pylony reklamowe, wiata na wózki, mury oporowe, schody) nie wymaga utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania. Tak ustalony stan faktyczny oznacza, że projektowany obiekt budowlany nie wprowadza ograniczeń w zagospodarowaniu działki nr [...]. Podnoszony zaś w odwołaniu interes faktyczny, polegający na obniżeniu dochodów z tytułu budowy przedmiotowego obiektu budowlanego nie stanowi podstawy do uznania wskazanej wyżej Spółki za stronę postępowania w rozumieniu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. W tej sytuacji, w ocenie Wojewody, brak było podstaw do badania dalszych przesłanek zawartych w art. 145 § 1 kpa. Równocześnie Wojewoda wyraził pogląd, że postępowanie wznowieniowe wszczęte na wniosek podmiotu nie mającego legitymacji strony podlega umorzeniu, jako bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 105 kpa. Powołał się przy tym na wyroki NSA z 24 kwietnia 2008 r. sygn. akt II OSK 475/07 i z dnia 16 stycznia 2008 r. sygn. akt I OSK 1978/06 (Lex nr 469441 i nr 453469) w których wskazano, iż nie stanowi naruszenia prawa i nie jest błędem wznowienie postępowania administracyjnego i po ustaleniu, że wnioskodawca nie jest stroną umorzenie takiego postępowania na podstawie art. 105 § 1 kpa. Skargę na powyższą decyzję wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego "A" Spółka z o.o. w T.. Domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji skarżąca spółka zarzuciła jej: – naruszenie art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego przez błędną wykładnię i zastosowanie w związku z wadliwym ustaleniem, że skarżącej nie przysługuje przymiot strony w postępowaniu w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji, – naruszenie art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego przez pominięcie - przy ustaleniu obszaru oddziaływania obiektu ograniczeń wynikających z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, – naruszenie ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zakresie sprzeczności inwestycji z miejscowym planem, – naruszenie art. 77 § 1 i 7 kpa poprzez wadliwe i niekompletne przeprowadzenie postępowania dowodowego i niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych niezbędnych do wyjaśnienia sprawy. W motywach skargi podniesiono, że wydanie przez organ postanowienia o wznowieniu postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 kpa przesądziło o tym, że skarżącej spółce przysługiwał przymiot strony postępowania w sprawie ustalenia kwestionowanego pozwolenia na budowę. Dlatego po wznowieniu postępowania nie było podstawy ponownego badania tej kwestii. Ponadto, w ocenie skarżącej ograniczenia dotyczące kręgu podmiotów mających przymiot strony, a wynikające z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego naruszają prawa i wolności obywatela służące mu z mocy przepisów Konstytucji, w szczególności naruszają art. 2 i 32 Konstytucji RP. Skarżąca spółka dalej wywiodła, że niezrozumiałe jest stanowisko organów obu instancji, iż przymiot strony w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę musi być związany jedynie z obszarem oddziaływania obiektu "kreowanym na podstawie nieokreślonych przepisów odrębnych". Nie uwzględniono natomiast art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zbieżnego z art. 28 kpa. Odnosząc się do ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy T. uchwalonego w [...]r. skarżąca podniosła, że przedmiotowa inwestycja narusza te ustalenia. Zgodnie bowiem z powołanym planem miejscowym działki inwestora objęte są symbolem "1 U/P" przewidującym przeznaczenie podstawowe - usługi; przeznaczenie uzupełniające - przemysł, składy, działalność rzemieślnicza. Z ustaleń planu wynika też, że na terenie oznaczonym powyższym symbolem obowiązuje zakaz tymczasowego zagospodarowania i zabudowy terenów. Te okoliczności pominięte zostały przez organy obu instancji. Ponadto zdaniem skarżącej zachowanie odległości pomiędzy budynkami, czy też wskazanie, że inwestycja nie wymagała utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania nie oznacza jeszcze, że osoby posiadające tytuł prawny do działek znajdujących się w otoczeniu obiektu nie posiadają interesu prawnego w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę. W odpowiedzi na skargę Wojewoda W. wniósł o jej oddalenie z przyczyn wskazanych w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Wbrew zarzutom skargi, wydanie przez Starostę T. - w wyniku podania skarżącej o wznowienie postępowania z przyczyn wskazanych w art. 145 § 1 pkt 4 kpa - postanowienia o wznowieniu, nie przesądzało o zaistnieniu przesłanki wznowieniowej określonej w powołanym przepisie (niezawiniony brak udziału strony w postępowaniu). Stosownie bowiem do art. 149 § 2 kpa, postanowienie o wznowieniu stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Takie postanowienie wywiera zatem jedynie skutki procesowe, otwierając etap badania, czy przyczyna wznowienia rzeczywiście wystąpiła w sprawie i jeśli tak, czy wpłynęła na treść rozstrzygnięcia. Dlatego słusznie organy obu instancji, dopiero w drugiej fazie postępowania wznowieniowego (po wydaniu postanowienia z art. 149 § 1 kpa) badały, czy wnosząca podanie istotnie była stroną postępowania zakończonego decyzją ostateczną z dnia [...] a w konsekwencji, czy zaistniała podstawa wznowienia przewidziana w art. 145 § 1 pkt 4 kpa. Dla oceny zaistnienia powołanej wyżej przesłanki wznowieniowej istotne zatem było ustalenie, czy z punktu widzenia postanowień ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.jedn. Dz.U. z 2006 r. Nr 156 poz. 1118 ze zm.) skarżącej spółce "A" przysługiwał przymiot strony w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną z dnia [...], w którym to postępowaniu, owa spółka nie brała udziału. Zgodnie z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego stronami postępowania w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Równocześnie w art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego ustawodawca zdefiniował zwrot "obszar oddziaływania obiektu" przyjmując, że jest to teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obszarem ograniczenia w zagospodarowaniu terenu. Przepis art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego zmodyfikował więc pojęcie strony zawarte w art. 28 kpa w odniesieniu do postępowań w sprawach o pozwolenie na budowę, ograniczając krąg stron do podmiotów wymienionych w tym przepisie, jeżeli planowana inwestycja może powodować ograniczenia w zagospodarowaniu ich nieruchomości. Nawiązując do wywodów skargi należy wyjaśnić, że w art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego definiującym pojęcie "oddziaływania obiektu ..." chodzi o wszelkie przepisy, które wymuszają jakiekolwiek ograniczenia w zagospodarowaniu terenu z powodu istnienia w sąsiedztwie innego obiektu budowlanego. Ograniczenia te muszą godzić w konkretne uprawnienia podmiotów wymienionych w art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego do zagospodarowania ich nieruchomości. Uwzględniając powyższą regulację trafnie w rozpoznawanej sprawie uznano, że skarżąca spółka "A" nie miała przymiotu strony w postępowaniu zakończonym decyzją z dnia [...] w sprawie pozwolenia na budowę. Z wniosku o wznowienie postępowania i z dalszych pism składanych w toku postępowania administracyjnego wynikało, że Spółka "A" wywodziła swoje uprawnienia do uczestniczenia w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji z faktu dysponowania działką numer [...] położoną w granicy z działką inwestora o numerze [...]. Z informacji z rejestru gruntów wynika, że działka nr [...] położona przy ul. K.S. ma powierzchnię [...] m2 i oznaczona została w powołanym rejestrze jako droga (k. 168 akt adm. Wojewody nr [...]). Jej usytuowanie w stosunku do działki inwestora (nr [...]) obrazują mapy sytuacyjne znajdujące się na k. 169 i 170 w/w akt adm., a także projekt zagospodarowania terenu zamieszczony na str. 212 tomu pierwszego projektu budowlanego. Z powołanych dokumentów wynika, że działka nr [...] stanowi pas gruntu o szerokości od [...] metrów i z działką inwestora (nr [...]) graniczy na długości [...] metrów (por. skala mapy z k. 170 w/w akt adm.). Działka ta nie jest zabudowana (por. wskazana wyżej mapa sytuacyjna oraz okoliczność przyznana przez pełnomocnika skarżącej - k. 67 akt sąd.) i graniczy z narożnikiem działki nr [...]. Powołane wyżej dokumenty potwierdzają również ustalenia organu I instancji dotyczące odległości jaka dzieli obiekty budowlane objęte pozwoleniem na budowę z działką nr [...] (... metrów). Uwzględniając zatem, z jednej strony kształt, wielkość i funkcję działki o numerze [...] i jej usytuowanie w stosunku do działki objętej pozwoleniem na budowę (o numerze [...]), z drugiej zaś strony charakter i położenie obiektu budowlanego objętego pozwoleniem na budowę - w powiązaniu z treścią decyzji w sprawie środowiskowych uwarunkowań (...) Burmistrza Miasta T. z dnia [...] r., w której stwierdzono, że przedmiotowa inwestycja nie wymaga utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania (str. 118 i nast. teczki nr 1 projektu budowlanego), należało podzielić stanowisko organów obu instancji o braku po stronie skarżącej przymiotu strony postępowania zakończonego decyzją z [...]. Słusznie bowiem organy uznały, że działka nr [...], oznaczono w rejestrze gruntów jako droga nie znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji objętej kwestionowanym pozwoleniem na budowę a tym samym, że projektowana inwestycja nie wprowadza ograniczeń w zagospodarowaniu terenu działki nr [...]. Należy podkreślić, że skarżąca spółka "A", poza ogólnie sformułowanymi zarzutami nie powołała żadnych argumentów, które podważałyby trafność stanowiska organów w powołanej wyżej kwestii. Nie mógł natomiast odnieść zamierzonego skutku zarzut wskazujący na zagrożenie - w wyniku realizacji przedmiotowej inwestycji - interesów ekonomicznych skarżącej spółki (spadek obrotów w prowadzonym przez skarżącą hipermarkecie), zawarty w odwołaniu i powtórzony na rozprawie przed sądem (k. 67 akt sądowych).. Taki zarzut oznacza bowiem istnienie po stronie skarżącej jedynie interesu faktycznego, a nie interesu prawnego w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę. Na marginesie powyższych rozważań należy dodać - co uszło uwagi organów obu instancji - że z okoliczności rozpoznawanej sprawy wynikało również, iż skarżącej nie przysługuje tytuł prawny do działki nr [...] w postaci prawa własności, użytkowania wieczystego czy też zarządu (art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego). Już tylko z twierdzeń samej skarżącej spółki "A" wynikało, że użytkownikiem wieczystym wskazanej wyżej działki jest "K" Spółka z o.o. z siedzibą w T., zaś skarżąca jest jej dzierżawcą (por. wniosek o wznowienie postępowania, zażalenie z [...] r. i pismo z [...] r. k. 42 i 77 akt adm. zatyt. T.3 wznowienie "K"). Również na rozprawie sądowej pełnomocnik skarżącej wyjaśnił, że skarżąca jest najemcą działki nr [...]. Z tymi twierdzeniami skarżącej korespondują dane zawarte w rejestrze gruntów, określające spółkę "K" jako użytkownika wieczystego działki nr [...] (k. 168 akt adm. Wojewody nr [...]). W świetle postanowień art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, brak jest podstaw do przyjęcia, że krąg osób wymienionych w powołanym przepisie obejmuje również dzierżawcę, czy najemcę sąsiedniej nieruchomości, a wiec osobę, której przysługuje prawo obligacyjne do nieruchomości, wiążące jedynie podmioty stosunku cywilnoprawnego (por. str. 332 Komentarza do Prawa budowlanego pod red. Z.Niewiadomskiego Wyd. 3 C.H. Beck 2009). Brak uwzględnienia przez organy administracji wskazanej wyżej okoliczności nie podważa legalności obu decyzji, bowiem do uznania, że skarżącej nie przysługiwał przymiot strony, wystarczającą przesłanką było prawidłowe ustalenie, że działka o numerze [...] nie znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu objętego pozwoleniem na budowę z [...] r. Wbrew zarzutom skargi zaskarżona decyzja nie narusza art. 7 i 77 § 1 kpa w stopniu, który mógłby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naruszenie powołanych wyżej przepisów procesowych skarżąca spółka wiąże z brakiem rozpoznania jej zarzutu o niezgodności przedmiotowej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Niezależnie od tego, że powołane wyżej zarzuty cechuje duży stopień ogólnikowości zauważyć należy, że stanowiłyby one przedmiot oceny i rozważań organu, gdyby wnosząca podanie o wznowienie postępowania była stroną postępowania zakończonego decyzją ostateczną, a tym samym gdyby zaistniała podstawa wznowieniowa przewidziana w art. 145 § 1 pkt 4 kpa. W takiej bowiem sytuacji organ mógłby uchylić decyzję dotychczasową (przy równoczesnym braku przesłanek negatywnych z art. 146 kpa) oraz rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę w jej całokształcie, zgodnie z art. 151 § 1 pkt 2 kpa. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy brak jest natomiast podstaw do przyjęcia, że zaskarżona decyzja nie wyjaśniła wszystkich okoliczności faktycznych koniecznych dla stanowczego przyjęcia, że skarżącej spółce "A" nie przysługiwał przymiot strony w postępowaniu zakończonym decyzją z dnia [...] w sprawie pozwolenia na budowę. Ubocznie Sąd pragnie zauważyć, że w przypadku, gdy podanie o wznowienie postępowania oparte jest na podstawie wskazanej w art. 145 § 1 pkt 4 kpa to ustalenie istnienia podmiotowej przesłanki dopuszczalności wznowienia postępowania łączy się z ustaleniem istnienia podstawy wznowienia. Ta ostatnia kwestia podlega przy tym badaniu po wznowieniu postępowania, o czym była już mowa na wstępie rozważań Sądu. Wyrazem ustalenia, że podanie wniósł podmiot, który nie jest stroną winna być - zdaniem Sądu - decyzja, o której mowa w art. 151 § 1 pkt 1 kpa tj. decyzja odmawiająca uchylenia decyzji dotychczasowej z powodu braku przesłanki wznowieniowej z art. 145 § 1 pkt 4 kpa. W tej kwestii Sąd podziela pogląd wyrażony w wyroku NSA z 5.XII.2007 r. sygn. akt II OSK 1621/06 (dostępny w internecie www.NSA.gov.pl). Jednak umorzenie przez organ odwoławczy postępowania wznowieniowego w niniejszej sprawie, wszczętego na wniosek podmiotu, który nie legitymuje się przymiotem strony nie było uchybieniem organu uzasadniającym uchylenie zaskarżonej decyzji, przewidzianym w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.). Tej treści decyzja nie wpływa bowiem i to negatywnie na sytuację prawną skarżącej Spółki "A". Z przyczyn wyżej wskazanych, na podstawie art. 51 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji. /-/ D.Rzyminiak-Owczarczak /-/ M.Kwiecińska /-/ J.Szaniecka MK