II SA/Po 444/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wiesława Batorowicz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 maja 2014 r. sprawy ze skargi T. K. na czynność Prezesa Sądu Okręgowego w P. w przedmiocie zaniechania czynności przez organ postanawia odrzucić skargę. /-/ Wiesława Batorowicz T. K. skierował za pośrednictwem Prezesa Sądu Okręgowego w P. do tutejszego Sądu datowane na 7 marca 2014 r. pismo znak [...] zatytułowane: "SKARGA NA ZANIECHANIE CZYNNOŚCI PRZEZ ORGAN" (data wpływu do Sądu Okręgowego w P.: 18 marca 2014 r.), w którym zaskarżył zaniechanie "Sądu Okręgowego w P." polegające na niedoręczeniu skarżącemu poświadczonego odpisu wyroku Sądu Okręgowego w P. z dnia [...] 2013 r. wydanego w sprawie o sygn. akt [...] wraz z poświadczonym odpisem uzasadnienia tego wyroku [o co wystąpił w dnu 7 stycznia 2014 r.], a w to miejsce doręczenie mu [w dniu 5 marca 2014 r.] jedynie niepołączonych ze sobą trwale kart kserokopii samego uzasadnienia orzeczenia w liczbie 11 kart (i dodatkowo z pismem przewodnim), na których brak jest jakiegokolwiek podpisu, daty wystawienia odpisu orzeczenia, pieczęci urzędowej sądu, pieczęci, jaką opatruje się miejsca połączeń kart odpisu orzeczenia i w ogóle brak jakiejkolwiek pieczęci oraz pouczenia o możliwości zaskarżenia orzeczenia. Ponadto kwestionował prawidłowość załączonego pisma przewodniego. Zarzucane uchybienia polegały według skarżącego na naruszeniu "§ 9 ust. 1 pkt 3, § 18 ust. 1, § 20, § 22, § 26, § 553 i § 554" zarządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 12 grudnia 2003 r. "w sprawie organizacji i zakresu działania sekretariatów sądowych oraz innych działów administracji sądowej", poprzez ich pominięcie, a także naruszeniu art. 331 § 1 k.p.c., jak również art. 32 § 1 Konstytucji RP. Domagał się ukarania skarżonego organu grzywna oraz wyciągnięcia konsekwencji służbowych i dyscyplinarnych od pracownika organu odpowiedzialnego za przedstawione zaniechania organu. W odpowiedzi na skargę Prezes Sądu Okręgowego w P. wniósł o odrzucenie skargi jako wniesionej w sprawie, która nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Podniósł, że z treści skargi wynika wprost, że dotyczy ona braków formalnych orzeczenia zapadłego przed sądem powszechnym – Sądem Okręgowym w P., którego odpis doręczono skarżącemu. Wyjaśnił, że czynności wykonywane w ramach powierzonych obowiązków przez pracowników sekretariatu Wydziału [...] Sądu Okręgowego w P. nie mieszczą się w zakresie działań administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, które podlegałyby kontroli sądowoadministracyjnej w myśl art. 3 § 2 pkt 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga podlega odrzuceniu, gdyż jest niedopuszczalna. Sądy administracyjne powołane są zasadniczo do kontroli legalności działalności administracji publicznej (art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz.U. nr 153, poz. 1269, z późn. zm.). Kontrola ta nie dotyczy jednak wszelkich działań i zaniechań jakichkolwiek podmiotów publicznych. Zakres spraw, od których przysługuje skarga do sądu administracyjnego określa art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm. – dalej: P.p.s.a.). Zgodnie z powołanym wyżej art. 3 § 2 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Do powyższych spraw nie zalicza się działalność Prezesa Sądu Okręgowego w P., w zakresie, w jakim rozpatruje on skargi na działalność podległej mu jednostki, w tym sekretariatów poszczególnych wydziałów Sądu Okręgowego. Zgodnie z art. 41b § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz.U. z 2013 r., poz. 427, z późn. zm.) organem właściwym do rozpatrzenia skargi lub wniosku, dotyczących działalności sądu, jest prezes sądu. Z kolei w myśl art. 41b § 2 powyższej ustawy, jeżeli skarga lub wniosek dotyczą działalności sądu okręgowego i sądu rejonowego, organem właściwym do rozpatrzenia jest prezes sądu okręgowego. Wreszcie art. 41c § 2 ustawy stanowi, że jeżeli skarga lub wniosek dotyczy działalności administracyjnej sądu, organ właściwy do ich rozpatrzenia, uznając skargę lub wniosek za uzasadniony, podejmuje lub zleca czynności z zakresu nadzoru nad działalnością administracyjną sądów. Powyższe przepisy regulują procedurę załatwiania skarg na działalność jednostek wymiaru sprawiedliwości (sądów powszechnych) przez odpowiednie organy tych jednostek (właściwych prezesów sądów). Problematyka ta nie dotyczy działalności administracji publicznej, wiąże się bowiem z działalnością wymiaru sprawiedliwości, a zatem akty i czynności związane z realizacją tych skarg nie są formami działalności administracji publicznej ani aktami lub czynnościami z zakresu administracji publicznej, o których stanowi art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. Dlatego na czynności te nie przysługuje skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego. W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że skarga jest niedopuszczalna, wobec czego podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 P.p.s.a. /-/ Wiesława Batorowicz