II SA/Po 446/18

Dnia 30 maja 2018 roku Starszy Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu – Robert Talaga po rozpoznaniu w dniu 30 maja 2018 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku J. L. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata w sprawie ze skargi J.L. na postanowienie Rektora Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w P. z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie wszczęcia postępowania administracyjnego postanawia 1. zwolnić J.L. od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych, 2. ustanowić dla J. L. radcę prawnego, którego wyznaczy Okręgowa Izba Radców Prawnych w P., 3. oddalić wniosek w pozostałym zakresie. /-/ Robert Talaga Skarżący J.L. przy skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu złożył wypełniony na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego i adwokata. We uzasadnieniu wniosku J. L. oświadczył, że samodzielnie prowadzi swoje gospodarstwo domowe, nie posiada żadnego majątku nieruchomego, wartościowych ruchomości, czy oszczędności. Ponadto argumentował, że jest osobą niepełnosprawną, która ze względu na stan zdrowia nigdzie nie pracuje i nie osiąga stałego dochodu z tytułu pracy. Wnioskodawca utrzymuje się z zasiłku socjalnego w wysokości [...] zł netto oraz z pomocy niepełnosprawnej matki, którą się opiekuje. Wnioskodawca oświadczył, że nie jest w stanie opłacić kosztów sądowych oraz profesjonalnego pełnomocnika z wyboru. Ponadto podał, że płaci czynsz za mieszkanie w wysokości [...] zł miesięcznie oraz wydaje na leki około [...] zł, a resztę przeznacza na odzież i wyżywienie. Skarżący dołączył kserokopie orzeczenia o niepełnosprawności, zaświadczenie o wysokości pobieranego zasiłku stałego, umowy najmu lokalu mieszkalnego. Zasadą postępowania przed sądami administracyjnymi jest obowiązek ponoszenia przez stronę kosztów postępowania, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej zgodnie z art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 roku, poz. 1369 ze zm. - dalej "p.p.s.a."). Przyznanie prawa pomocy w całkowitym zakresie następuje, gdy skarżący wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (art. 246 §1 pkt 1 p.p.s.a.). Ciężar wykazania zasadności wniosku spoczywa, zatem na wnioskodawcy ubiegającym się o prawo pomocy. Owo wykazanie polega w rzeczywistości na przedstawieniu w sposób przekonujący, że nie dysponuje środkami, które mógłby przeznaczyć na uiszczenie kosztów postępowania chociażby w części. Z przedłożonego oświadczenia o stanie majątkowym, finansowym i dochodach wynika, że sytuacja wnioskodawcy pozwala na przyznanie prawa pomocy w niniejszej sprawie. Prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe. Utrzymuje się jedynie z pomocy społecznej w postaci zasiłku stałego. Uzyskiwane dochody w całości przeznaczone są na poniesienie koniecznych i niezbędnych kosztów bieżącego utrzymania. Wnioskodawca nie ma także majątku, z którego mógłby czerpać dodatkowe dochody. Również z powodu stanu zdrowia ograniczone są jego możliwości zarobkowania. Aktualnie skarżący nie ma zatem środków na pokrycie kosztów sądowych oraz wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika z wyboru. Wnioskodawca złożył wniosek o ustanowienie adwokata i radcy prawnego. Z treści przepisu art. 246 § 3 p.p.s.a. nie można wnioskować, że dopuszczalne jest ustanawianie więcej niż jednego pełnomocnika z urzędu do reprezentowania wnioskodawcy w danej sprawie. Wniosek taki wydaje się racjonalny z punktu widzenia szeroko rozumianej gwarancji realizacji konstytucyjnej zasady prawa do sądu, zasad ekonomii procesowej, w tym treści art. 200 p.p.s.a. przewidującego zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw, czy art. 205 p.p.s.a. określającego, że do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się wynagrodzenie i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego. Oddalić należy więc wniosek o przyznanie więcej niż jednego pełnomocnika z urzędu. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 w zw. z art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia. /-/ Robert Talaga