II SA/Po 447/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Edyta Podrazik po rozpoznaniu w dniu 24 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. N. R. O. T. w P. na postanowienie Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2017 r., Nr [...], w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. /-/ E. Podrazik Pismem z dnia [...] kwietnia 2017 r. A. N. R. – O. T. w P. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu postanowienie Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2017 r., nr [...], (1) uchylające postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu p. z dnia [...] lutego 2017 r., nr [...], w zakresie terminu uiszczenia grzywny w celu przymuszenia oraz w części dotyczącej terminu wykonania obowiązku wskazanego w tytule wykonawczym nr [...] oraz (2) wzywające skarżącą do uiszczenia grzywny w celu przymuszenia w terminie do [...] czerwca 2017 r. oraz do wykonania obowiązku wskazanego w wymienionym tytule wykonawczym do dnia [...] maja 2017 r., a (3) w pozostałej części utrzymuje w mocy postanowienie z dnia [...] lutego 2017. A. P. wniosła również o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie wykonania postanowienia z dnia [...] marca 2017 r. skarżąca wskazała na ryzyko wyrządzenia znacznej szkody w razie nieprzyznania ochrony tymczasowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje Wniosek okazał się niezasadny. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Ustawodawca wskazuje jednak zarazem w art. 61 § 3 p.p.s.a., że po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo (1) wyrządzenia znacznej szkody bądź też (2) spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zatem możliwe, jeżeli w danej sprawie wystąpi chociaż jedna z dwóch przedstawionych wyżej przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Wyrażenie "znaczna szkoda" odnosi się przy tym do przypadku, gdy uszczerbek doznany przez stronę nie może być naprawiony przez późniejszy zwrot świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też brak jest możliwości przywrócenia stanu poprzedniego. Wymóg ten jest więc spełniony w szczególności, gdy istnieje ryzyko utraty przedmiotu świadczenia, który wskutek swoich właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem lub wartość jego odpowiednika nie miałaby znaczenia dla skarżącego, bądź też gdy zachodzi niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu lub zdrowiu. Z kolei zwrot "trudne do odwrócenia skutki" należy interpretować jako następstwa prawne lub faktyczne, które raz powstałe, wywołują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, a przywrócenie stanu poprzedniego może nastąpić dopiero po dłuższym okresie czasu lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Trzeba przy tym zaznaczyć, że wystąpienie opisanych przesłanek powinno być uprawdopodobnione przez wnioskodawcę. Sąd nie może bowiem samodzielnie poszukiwać okoliczności przemawiających za udzieleniem ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania aktu administracyjnego. Odnosząc te uwagi do specyfiki rozważanej sprawy, Sąd uznał, że nie wystąpiły okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu. Przede wszystkim należy zauważyć, że skarżąca nie wskazała żadnych faktów, które uprawdopodabniałyby wystąpienie przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. A. N. R. – O. T. w P. ograniczyła się wyłącznie do ogólnikowego powołania się na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Twierdzenie to nie jest jednak w żaden sposób poparte, a zatem okazało się niemożliwe do weryfikacji przez Sąd. Należy przy tym zaznaczyć, że obowiązek nałożony na skarżącą ma charakter pieniężny, a zatem jest w najwyższym stopniu zastępowalny i możliwy do odwrócenia. Wyegzekwowana grzywna w celu przymuszenia może być bowiem zwrócona bez istotnych trudności. Przymusowe zrealizowanie obowiązku, o jakim mowa w zaskarżonym akcie administracyjnym, nie wiąże się także z zagrożeniem życia lub zdrowia ludzi. Jednocześnie wysokość grzywny w celu przymuszenia nie jest nadmierna lub wygórowana; zwłaszcza, jeśli uwzględni się fakt, że A. N. R. – O. T. w P. stanowi państwową jednostkę organizacyjną. W tej sytuacji Sąd na podstawie art. art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. /-/ E. Podrazik