II SA/Po 4484/01

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Maria Skwierzyńska (spr.) Sędziowie NSA Włodzimierz Zygmont WSA Barbara Koś Protokolant sekr. sąd.: Ewa Wąsik po rozpoznaniu w dniu 26 maja 2004r. sprawy ze skargi A.K. na decyzję Wojewody z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy z dnia [...]r. nr [...] II. zasądza od Wojewody na rzecz A.K. kwotę [...] tytułem zwrotu kosztów postępowania, III. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. /-/ B. Koś /-/ M. Skwierzyńska /-/ W. Zygmont Wójt Gminy decyzją z dnia [...]r. wydaną na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych ( Dz.U. Nr 32, poz. 174 ze zm.), po rozpoznaniu wniosku A.K. o wymeldowanie z pobytu stałego w miejscowości G. [...] A.,R. i J.U., odmówił wymeldowania tych osób. W uzasadnieniu decyzji organ ten wskazał, że w wyniku przeprowadzonego postępowania administracyjnego ustalono, że w budynku położonym w miejscowości G.[...] nadal zamieszkują A.U. i J.U., natomiast R.U. przebywa w Zakładzie Karnym w R.. Przed osadzeniem tj. przed [...]r. zamieszkiwał również w miejscu zameldowania, a więc nie opuścił go dobrowolnie. Powołując się na treść przepisu art. 15 ust. 2 w.w. ustawy Wójt Gminy stanął na stanowisku, że w sprawie nie zaistniały okoliczności uzasadniające wymeldowanie A., J.i R. U., bowiem osoby te nie opuściły miejsca zamieszkania bez wymeldowania. Wnioskodawca- A.K.- obecny właściciel budynku, w którym mieszkają w.w. osoby, wnioskując o ich wymeldowanie stwierdził, że utracili oni uprawnienia do przebywania w jego budynku, a także, że opuścili oni miejsce zamieszkania nie dokonując wymeldowania. Wobec nie zaistnienia wskazanej przez A.K. okoliczności tj. opuszczenia przez A., J. i R. U. miejsca zamieszkania, w świetle powołanego przepisu brak podstaw do ich wymeldowania. A.K. w odwołaniu od tej decyzji zarzucił organowi I instancji niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy przede wszystkim co do faktu zamieszkiwania A., J. i R. U. w należącym do wnioskodawcy budynku. Wojewoda , po rozpoznaniu odwołania, decyzją z dnia [...]r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, jako zgodną z przepisami prawa. W sprawie nie zaistniały bowiem równocześnie dwie przesłanki, o których mowa w art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych tj. utrata uprawnień do przebywania w lokalu i opuszczenia miejsca stałego pobytu bez wymeldowania. Nie budzi wątpliwości, że A., J.i R. U. utracili uprawnienia do przebywania w spornym lokalu jednakże nadal w nim zamieszkują. W związku z tym organ odwoławczy nie znalazł podstaw do uwzględnienia odwołania. Decyzję tę A.K. zaskarżył do Naczelnego Sądu Administracyjnego wnosząc o jej uchylenie jako naruszającej prawo. Podobnie jak w odwołaniu skarżący zarzuca organom samorządowym nieprawidłowe wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, naruszenie art. 81 kpa i art. 10 § 2 kpa. przez niezapewnienie stronie czynnego udziału w sprawie. Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wnosi o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu rozpatrując sprawę na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę- Prawo o ustroju sadów administracyjnych i ustawę- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.), zważył co następuje: Skargę należy uznać za zasadną, bowiem w sprawie stwierdzono naruszenie przez organy obu instancji naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na jej wynik. Przede wszystkim zauważyć należy, że zgodnie z art. 7 kpa. organy administracji obowiązane są do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. W rozpatrywanej sprawie należało więc w sposób wnikliwy dokonać ustaleń w aspekcie zaistnienia przesłanki, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy z 10.IV.1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych ( Dz.U. z 1984r. Nr 32, poz. 174 ze zm.), czyli ustalić, czy osoby wymienione we wniosku A. K. faktycznie zamieszkują w należącym do niego lokalu (budynku). Tymczasem rozstrzygnięcie sprawy oparto na notatce służbowej spisanej przez A. O., z której nie wiadomo jaki jest jej związek ze sprawą bądź z Urzędem Gminy tj. czy jest jego prawnikiem i na jakim stanowisku. Z notatki tej wynika, że w.w. podczas kontroli meldunkowej nie zastała w domu ani A. U., ani jego córki J.. Po krótkim oczekiwaniu zjawił się A. U., który oświadczył, ze córka wyjechała do innej miejscowości, a ponadto, ze razem mieszkają w spornym lokalu. Z notatki tej nie wynika, czy centrum życiowe A. U. i jego córki faktycznie znajduje się w G. [...]. Ponadto w aktach sprawy znajduje się kserokopia oświadczenia J. U., z której wynika, ze mieszka ona z ojcem pod wskazanym adresem. Organ I instancji nie przeprowadził nawet dowodu z przesłuchania w.w. wbrew wymogom art. 75 § 1 kpa. Słusznie także podnosi strona, że uniemożliwono jej czynny udział w sprawie, a ponadto przed wydanie decyzji nie umożliwiono jej wypowiedzenia się co do zebranych w sprawie dowodów i materiałów oraz zgłoszenia żądań, do czego zobowiązywał organ przepis art. 10 § 1 kpa. Naruszono tu też tym samym przepis art. 81 kpa. Naruszenie przez organy obu instancji w.w. przepisów mogło rzutować na prawidłowość załatwienia niniejszej sprawy w świetle art. 15 ustawy z dnia 10.IV.1974r. Z tych względów, na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt. 3 art. 200 i 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz. 1270) orzeczono jak w sentencji. /-/ B. Koś /-/ M. Skwierzyńska /-/ W. Zygmont