II SA/Po 450/18

Dnia 18 października 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak Sędziowie Sędzia WSA Edyta Podrazik (spr.) Sędzia WSA Elwira Brychcy Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Wąsik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 października 2018 roku sprawy ze skargi I. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] roku Nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy oddala skargę Decyzją z dnia [...] r., nr [...], Wójt Gminy K. działając na podstawie art. 60 ust. 1 i art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2017 r., poz. 1073 ze zm.; dalej: "u.p.z.p.") oraz art. 104 i art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.; dalej: "K.p.a."), po rozpatrzeniu wniosku Izabeli i B. J. z dnia [...] r., odmówił ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie czternastu budynków mieszkalnych jednorodzinnych oraz budowie wewnętrznej drogi dojazdowej na terenie położonym w miejscowości W., oznaczonym w ewidencji gruntów jako działka nr [...] (obręb W.). Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organ I instancji wyjaśnił, że w dniu [...] r. wszczął postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. W celu dokonania oceny stanu zainwestowania nieruchomości położonych w sąsiedztwie terenu inwestycji wyznaczono wokół działki nr [...] obszar analizowany o promieniu równym trzykrotności szerokości frontu działki, tj. 270 m. Na tym obszarze przeprowadzono analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Na podstawie dokonanej analizy organ I instancji stwierdził, że w sprawie nie został spełniony wymóg określony w art. 61 ust. 1 pkt. 1 u.p.z.p., tj. planowana inwestycja nie spełnia wymogu kontynuacji funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania nieruchomości sąsiednich, albowiem na działkach sąsiednich nie występuje zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna zrealizowana w formie osiedla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Nieruchomość objęta złożonym wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy położona jest w bezpośrednim sąsiedztwie drogi krajowej nr [...] oraz drogi powiatowej w sposób styczny do obydwu układów drogowych. W bezpośrednim sąsiedztwie terenu objętego złożonym wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy na działce o nr [...] funkcjonuje warsztat mechaniczny dla pojazdów powyżej 3,5 ton, na działce o nr [...] funkcjonuje zakład przemysłowy branży kamieniarskiej. Inne zabudowane nieruchomości występujące przy tej samej drodze powiatowej, z której wnioskowana jest obsługa komunikacyjna terenu działki nr [...] to trzy działki budowlane zabudowane budynkami mieszkalnymi, położone w bezpośrednim sąsiedztwie pasa drogowego drogi powiatowej (na głębokość do około 50 m) oraz dwie nieruchomość rolne z zabudową zagrodową. W odległości około 150 m od terenu działki nr [...] prowadzona jest powierzchniowa eksploatacja kruszyw budowlanych. W związku powyższym, zdaniem organu, nie jest możliwe stwierdzenie, że istnieją podstawy dla lokalizowania typowej zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej w formie osiedla w sąsiedztwie opisanych powyżej nieruchomości. W granicach obszaru analizowanego istniejąca zabudowa zlokalizowana jest wyłącznie w tzw. przyulicznej strefie zainwestowanej sięgającej do około 50 - 60 m od dróg. Brak jest jakiegokolwiek zespołu zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej zrealizowanego w formie osiedla obsługiwanego poprzez drogi wewnętrzne. Trudno zatem w przedmiotowej sprawie stwierdzić, że wnioskowana inwestycja położona pomiędzy drogą krajową, terenami powierzchniowej eksploatacji, terenami usługowo-przemysłowymi oraz drogą powiatową spełnia kryteria określone przepisami ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Podkreślono przy tym, że fakt istnienia w granicach obszaru poddanego analizie jakiejkolwiek zabudowy mieszkaniowej we wsi W. nie przesądza, że w sprawie spełniono warunek z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Wskazano również, że w sprawie nie został spełniony warunek określony w art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p., tj. istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego. Jak bowiem wynika z pisma [...] z dnia [...] r., znak [...], zarządca sieci energetycznej zapewnił dostawę energii dla jednego budynku mieszkalnego, nie zaś dla wnioskowanego zespołu czternastu budynków mieszkalnych. W odwołaniu z dnia [...] r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego I. J. zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie art. 56 w zw. z art. 64 u.p.z.p. oraz § 3 - § 9 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r., nr 164, poz. 1588 ze zm.; dalej: "R.w.n.z."). W uzasadnieniu odwołująca podniosła, że z zaskarżonej decyzji nie wynika, którą część działki uznano za jej front, a działka przylega do dwóch dróg. Natomiast skoro nie ustalono frontu działki, to i obszar analizowany został wyznaczony w sposób wadliwy. Zauważono również, że analiza, mapa oraz wyniki analizy nie zostały podpisane. Końcowo podkreślono, że skoro w sąsiedztwie występuje zabudowa mieszkalna jednorodzinna, to budowa kolejnych tego typu budynków niewątpliwie stanowi kontynuację zastanej zabudowy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] r., nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organ odwoławczy wyjaśnił, że ocena inwestycji z punktu widzenia kontynuacji istniejącej zabudowy w zakresie jej funkcji oraz cech urbanistycznych i architektonicznych nie oznacza zakazu lokalizacji zróżnicowanej zabudowy. Warunkiem dopuszczenia takiej zróżnicowanej zabudowy na analizowanym obszarze jest to, aby analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu uzasadniała takie rozstrzygnięcie, poparte oceną ładu przestrzennego. Jednakże, w rozpoznawanej sprawie w granicach obszaru analizowanego istniejąca zabudowa zlokalizowana jest wyłącznie w tzw. przyulicznej strefie zainwestowanej, sięgającej do około 50 m - 60 m od dróg. Nie ma żadnego zespołu zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej realizowanej w formie osiedla obsługiwanego poprzez drogi wewnętrzne. W związku z powyższym nowa zabudowa nie odpowiada charakterystyce urbanistycznej i architektonicznej istniejącej już zabudowy, a co za tym idzie, organ I instancji miał prawo odmówić ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji. Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu stwierdzono, że w świetle poczynionych ustaleń nie zasługują na uwzględnienie. Po pierwsze, jak wynika z wniosku o ustalenie warunków zabudowy, obsługa komunikacyjna planowanej inwestycji miałaby odbywać się z drogi powiatowej, a zatem ta część nieruchomości stanowi front działki, na podstawie którego wyznaczono granice obszaru analizowanego. Następnie wyjaśniono, że zgodnie z § 9 ust. 2 R.w.n.z., wyniki analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 u.p.z.p., zawierające część tekstową i graficzną, stanowią załącznik do decyzji. Oznacza to, że to wyniki analizy są załącznikiem do decyzji, a nie sama analiza. Analizę sporządza organ wydający decyzję w sprawie warunków zabudowy, natomiast projekt decyzji, którego jednym z załączników są wyniki analizy, sporządza uprawniony urbanista lub architekt. Jak wynika z akt sprawy, projekt decyzji został sporządzony i podpisany przez uprawnionego urbanistę. Przepisy prawa nie przewidują przy tym, aby decyzja w przedmiocie warunków zabudowy była podpisana przez osobę uprawnioną do przygotowania projektu decyzji. Integralną częścią decyzji są wyniki analizy. Dalej organ odwoławczy wyjaśnił, że w przedmiotowej sprawie podstawą odmowy ustalenia warunków zabudowy jest brak spełnienia warunku kontynuacji funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu, a nie brak kontynuacji poszczególnych parametrów. W związku z tym, zdaniem Kolegium, niezasadny jest zarzut dotyczący braku danych wyjściowych do analizy w przedmiocie poszczególnych parametrów. Końcowo wskazano, że w aktach sprawy znajduje się mapa z wyznaczonym obszarem analizowanym, a organ I instancji wyjaśnił w sposób szczegółowy i precyzyjny dlaczego planowana inwestycja nie kontynuuje funkcji istniejącej już zabudowy. W skardze z dnia [...] r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu I. J. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji Kolegium oraz poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy K., a także zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. W uzasadnieniu skarżąca powtórzyła zarzuty zawarte w odwołaniu. Ponadto podniosła, że do decyzji nie dołączono jej części graficznej. Na jedynej dołączonej do decyzji mapie w skali 1:1000 (niepodpisanej) stanowiącej część graficzną analizy zaznaczono jedynie linię rozgraniczającą teren inwestycji, którą dodatkowo opisano jako obszar oddziaływania inwestycji oraz obszar inwestycji. Na mapie tej nie zaznaczono żadnego obszaru analizowanego. Dalej podniesiono, że do decyzji dołączono załącznik nr [...] (wyniki analizy), który nie tylko nie zawiera żadnych wyników, ale przede wszystkim nie został podpisany. Tymczasem nie ulega wątpliwości, że załączniki do decyzji, tak samo jak i sama decyzja, powinny być podpisane bezpośrednio przez osobę uprawnioną (wójta, burmistrza) lub osobę odpowiednio upoważnioną. Ponadto, z decyzji nie wynika, kto opracował jej projekt. Dodatkowo, informacja, że [...] nie jest w stanie zapewnić dostaw energii dla wszystkich czternastu budynków jest niczym nie uzasadnioną spekulacją. Końcowo podkreślono, że istniejąca w sąsiedztwie zabudowa mieszkaniowa (budynki mieszkalne jednorodzinne, zabudowa zagrodowa) jest wystarczającą przesłanką do kontynuacji takiej zabudowy na wnioskowanej działce nr [...]. Konieczność budowy drogi wewnętrznej nie jest żadnym argumentem na brak kontynuacji funkcji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga okazała się niezasadna. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do ustalenia, czy Wójt Gminy K. zasadnie odmówił I. i B. J. ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie czternastu budynków mieszkalnych jednorodzinnych oraz budowie wewnętrznej drogi dojazdowej na działce nr [...] w miejscowości W., z powodu braku spełnienia w sprawie przesłanek z art. 61 ust. 1 pkt 1 i 3 u.p.z.p. Rozpoczynając rozważania prawne w tym zakresie w pierwszej kolejności wskazać należy, że stosownie do art. 4 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p., w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Doprecyzowanie powyższej normy stanowi art. 59 ust. 1 u.p.z.p., w myśl którego zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Jak przy tym wynika z art. 61 ust. 1 u.p.z.p., wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: (1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; (2) teren ma dostęp do drogi publicznej; (3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; (4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; (5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Przesłanki określone w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. dotyczą warunków, jakie musi spełniać teren, na którym ma być prowadzona inwestycja powodująca konieczność uzyskania warunków zabudowy wobec braku planu zagospodarowania przestrzennego. Ustawodawca nałożył na organ wydający decyzję obowiązek sprawdzenia oraz określenia wymagań, jakie powinna spełniać nowa zabudowa w związku z już istniejącą zabudową w sąsiedztwie oraz sposobem zagospodarowania terenu. Zatem w przypadku braku planu miejscowego, naczelną zasadą towarzyszącą regulacji ładu przestrzennego jest kontynuacja. Nowa zabudowa powinna stanowić kontynuację zabudowy znajdującej się w sąsiedztwie inwestycji, zarówno jeżeli chodzi o funkcję, parametry, cechy i wskaźniki kształtowania zabudowy, jak i zagospodarowanie terenu. Kontynuacja powinna dotyczyć także gabarytów, formy architektonicznej obiektów, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Warunki, zgodnie z którymi określa się cechy nowej zabudowy, są zdefiniowane w wydanym na podstawie art. 61 ust. 6 u.p.z.p. Rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r., nr 164, poz. 1588; dalej: "R.w.n.z."). W celu stwierdzenia, czy planowana inwestycja spełnia wymogi ładu przestrzennego, obowiązkiem organu jest przeprowadzenie na tym obszarze analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p. (§ 3 ust. 1 R.w.n.z.). Stosownie do § 3 ust. 2 R.w.z.n., granice obszaru analizowanego wyznacza się w każdej sprawie w zależności od planowanej inwestycji, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki pod nową zabudowę, nie mniejszej niż 50 metrów. Sąd uznał, że w rozpoznawanej sprawie obszar analizowany wokół działki nr [...] został wyznaczony w sposób prawidłowy. Nieruchomość objęta wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy położona jest w bezpośrednim sąsiedztwie drogi krajowej nr [...] oraz drogi powiatowej w sposób styczny do obydwu układów drogowych. Ponieważ ze złożonego wniosku wynika, że obsługa komunikacyjna wnioskowanego zamierzenia inwestycyjnego odbywać by się miała z drogi powiatowej (k. 3 i 7 akt adm. organu I instancji), to tę część nieruchomości uznano za front działki, na podstawie której wyznaczono granice obszaru analizowanego i stosownie do § 3 ust. 2 R.w.n.z. zasadnie przyjęto odległość 270 m jako promień do wyznaczenia zasięgu obszaru analizowanego. Dalej wskazać należy, że z ustaleń analizy wynika, iż w bezpośrednim sąsiedztwie terenu objętego złożonym wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy na działce o nr [...] funkcjonuje warsztat mechaniczny dla pojazdów powyżej 3,5 ton, a na działce o nr [...] funkcjonuje zakład przemysłowy branży kamieniarskiej. Inne zabudowane nieruchomości występujące przy tej samej drodze powiatowej, z której miałaby odbywać się obsługa komunikacyjna terenu inwestycji, to trzy działki budowlane zabudowane budynkami mieszkalnymi, położone w bezpośrednim sąsiedztwie pasa drogowego drogi powiatowej (na głębokość do około 50 m) oraz dwie nieruchomości rolne z zabudową zagrodową. W odległości około 150 m od terenu działki nr [...] prowadzona jest powierzchniowa eksploatacja kruszyw budowlanych (k. 27 i 31 akt adm. organu I instancji). W kontekście powyższego zgodzić należało się z organami rozstrzygającymi w niniejszej sprawie, że planowana inwestycja nie spełnia wyrażonej w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. zasady dobrego sąsiedztwa, której celem jest zagwarantowanie ładu przestrzennego w rozumieniu art. 2 ust. 1 u.p.z.p., a więc takiego ukształtowania przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, gospodarczo-społeczne, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne. Innymi słowy, zasada dobrego sąsiedztwa zakłada konieczność dostosowania nowej zabudowy do wyznaczonych przez zastany w danym miejscu stan istniejącej zabudowy, jej cech i parametrów. Przenosząc powyższe na grunt rozpatrywanej sprawy wskazać należy, że co prawda planowana inwestycja spełnia warunek kontynuacji funkcji zabudowy, albowiem na terenie analizowanym występuje zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna (dz. nr [...], [...] i [...]), to jak słusznie zauważono, w granicach obszaru analizowanego istniejąca zabudowa (zagrodowa i mieszkalna) zlokalizowana jest wyłącznie w tzw. przyulicznej strefie zainwestowanej sięgającej w głąb do około 50 - 60 m. Brak jest jakiegokolwiek zespołu zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej zrealizowanego w formie osiedla obsługiwanego poprzez drogi wewnętrzne. Tymczasem z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. wynika, że planowana inwestycja, oprócz kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy, musi również kontynuować sposób zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Nowa zabudowa powinna zatem odpowiadać charakterystyce urbanistycznej i architektonicznej zabudowy już istniejącej. Wnioskowana inwestycja nie spełnia więc warunku określonego w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Dalej należało zgodzić się z organami, że inwestor nie dołączył do wniosku dokumentu, z którego wynikałoby, że w sprawie został spełniony warunek określony w art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p., tj. że istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego. Jak bowiem wynika z dołączonego do wniosku pisma [...] z dnia [...] r., znak [...], zarządca sieci energetycznej udzielił zapewnienia dostaw energii elektrycznej dla planowanego obiektu jakim jest "budynek mieszkalny na działce o numerze geodezyjnym [...]", a nie dla wnioskowanego zespołu czternastu budynków mieszkalnych (k. 5 akt adm. organu I instancji). Sąd zauważa przy tym, że również oświadczenie Wójta Gminy K. z dnia [...] r. o zapewnieniu dostawy wody z gminnej sieci wodociągowej oraz odbioru ścieków do gminnej sieci kanalizacji sanitarnej dotyczy "budynku mieszkalnego" na działce nr [...] położonej w W. (k. 4 akt adm. organu I instancji). Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi wyjaśnić należy, że na mocy § 9 ust. 2 R.w.n.z. to wyniki analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 – 5 u.p.z.p., zawierające część tekstową i graficzną, stanowią załącznik do decyzji o warunkach zabudowy. Wobec tego organ słusznie przesłał skarżącej wyniki analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, a nie przeprowadzoną analizę urbanistyczną, która znajduje się w aktach sprawy (k. 27 – 32 akt adm. organu I instancji). Wprawdzie załącznik graficzny do wyników analizy nie został sporządzony prawidłowo, bowiem zaznaczono na nim jedynie linie rozgraniczające teren inwestycji, jednak uchybienie to uznać należy za nieistotne z punktu widzenia prawidłowości wydanego w sprawie rozstrzygnięcia – w aktach sprawy znajduje się bowiem załącznik graficzny do analizy zawierający wszystkie konieczne informacje o sposobach zagospodarowania terenu na obszarze analizowanym . Dalej wyjaśnić należy, że analizę sporządza organ rozpatrujący sprawę w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, natomiast projekt decyzji, którego jednym z załączników są wyniki analizy, sporządza uprawniony urbanista. Jak wynika z akt sprawy, projekt decyzji o odmowie wydania decyzji o warunkach zabudowy oraz wyniki analizy wraz z częścią graficzną zostały sporządzone przez M. W. (uprawnienia urbanistyczne nr [...]), co zostało potwierdzone stosowną pieczęcią oraz podpisem na tych dokumentach (k. 21 – 26 akt adm. organu I instancji). Z kolei znajdującą się w aktach sprawy decyzję z dnia [...] r. wraz z wynikami analizy i częścią graficzną oraz analizą urbanistyczną podpisał pracownik upoważniony przez Wójta Gminy K., tj. sekretarz Gminy M. U. (k. 29 – 38 akt adm. organu I instancji). Jednocześnie Sąd dostrzega, że załącznik do decyzji doręczonej stronie skarżącej nie został podpisany (k. 15 i 17 akt sąd.). Niemniej jednak należy zauważyć, że sama decyzja zawiera pieczęć i podpis osoby upoważnionej do jej podpisu oraz odsyła do załącznika nr [...], tj. wyników analizy w części tekstowej i graficznej. Sam wynik analizy jest z kolei oznaczony jako załącznik nr [...] do decyzji z dnia [...] r., nr [...] Tymczasem w orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że decyzja powinna odsyłać w swojej treści do załącznika, który powinien być opisany w sposób niebudzący żadnych wątpliwości co do jego związku z decyzją. W tym przypadku bowiem to decyzja określa jaki dokument stanowi jej załącznik, a nie odwrotnie. Załącznik powinien zaś być tak opisany, aby nie powstawały wątpliwości co do jego związku z określoną decyzją. Wobec tego, sam brak podpisu na załączniku decyzji nie stanowi naruszenia art. 107 § 1 K.p.a. mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w sytuacji, gdy nie zachodzą wątpliwości co do związku załącznika z decyzją [por. M. Dyl, Komentarz do art. 107 KPA (w:) M. Wierzbowski, R. Hauser (red.), Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wyd. 5, Warszawa 2018, Legalis]. Podkreślić przy tym należy, że znajdujące się w aktach administracyjnych załączniki do decyzji organu I instancji są opieczętowane i podpisane przez osobę uprawnioną (k. 33 – 35 akt adm. organu I instancji), wobec czego powyższy brak dotyczy wyłącznie egzemplarza załącznika do decyzji przesłanego skarżącej. Końcowo wskazać należy, że w rozpoznawanej sprawie podstawą odmowy ustalenia warunków zabudowy jest niespełnienie warunku kontynuacji funkcji i zagospodarowania terenu, a nie braku kontynuacji poszczególnych parametrów, tj. wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki oraz geometrii dachu (kąta nachylenia, wysokości kalenicy i układu połaci dachowych). Wobec tego za niezasadny należało uznać zarzut dotyczący niewskazania przez organ "danych wyjściowych do analizy". Reasumując, zdaniem Sądu w niniejszej sprawie organy obu instancji szczegółowo uzasadniły decyzje oraz wszechstronnie ustaliły stan faktyczny, przez co spełniły wymagania z art. 7, 77 § 1 i 80 K.p.a. Zgodnie z zasadami ogólnymi postępowania dowodowego organy wyczerpująco zebrały materiał dowodowy, a po jego należytym rozważeniu wydały prawidłowe rozstrzygnięcia oparte na właściwej podstawie procesowej i podstawach materialnych wraz z uzasadnieniem odpowiadającym wymogom określonym w art. 107 § 3 w zw. z art. 11 K.p.a. W sprawie prawidłowo wyznaczono obszar podlegający analizie zgodnie z warunkami określonymi w § 3 ust. 2 R.w.n.z., a sporządzona przez uprawnioną osobę analiza architektoniczno-urbanistyczna w sposób wystarczający przedstawiła aktualny ład przestrzenny na tym terenie, co stanowiło podstawę odmowy ustalenia warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego objętego wnioskiem. Mając powyższe na uwadze, Sąd działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302) oddalił skargę.