II SA/Po 4534/01

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Paweł Miładowski Sędziowie Sędzia NSA Maria Hrycaj ( spr ) As. Sąd. Edyta Podrazik Protokolant sekr. sąd. Justyna Frankowska-Sarbak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 06 kwietnia 2004 r. sprawy ze skargi G. Ś. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie nie nabycia prawa do zasiłku dla bezrobotnych ; I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty G. z dnia [...] r. Nr [...], II. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącej G. Ś. kwotę 10 zł tytułem zwrotu kosztów sądowych. /-/ E.Podrazik /-/ P.Miładowski /-/ M.Hrycaj Decyzją z dnia [...]r., nr [...] Starosta G., na podstawie art. 6 pkt 6, art. 2 ust. 1 pkt 2 i art. 23 Ustawy z dnia 14 grudnia 1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz.U.01.6.56 z późn. zm.), orzekł o zarejestrowaniu G.Ś. jako bezrobotnej i odmówił przyznania Wnioskodawczyni prawa do zasiłku dla bezrobotnych z powodu nie przepracowania 365 dni w okresie ostatnich 18 miesięcy i nie spełniania innych wymogów Ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. W odwołaniu Strona powołała się na przedłożone świadectwa pracy, z których wynika, że przepracowała ona 365 dni w ostatnich 18 miesiącach. G.Ś. wskazała na swoją trudną sytuację rodzinną i brak wpływu na wysokość wynagrodzenia, jakie osiągała na podstawie umów o pracę na czas określony od [...] do [...]r. Decyzją z dnia [...]r., nr [...], Wojewoda [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy, powołując się na art. 23 ust. 1 pkt 2 lit. "a" Ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Organ II instancji wskazał, że Odwołująca się pracowała 365 dni w ciągu 18 miesięcy przed datą zarejestrowania się, lecz w okresie od [...] do [...]r. nie osiągała najniższego wynagrodzenia. Wynagrodzenie takie Odwołująca się otrzymywała zatem, zdaniem Wojewody, jedynie [...] z wymaganych ustawą 365 dni. W skardze na decyzję Wojewody G.Ś. podniosła, że podczas rejestracji w urzędzie pracy podała jako kwotę wynagrodzenia w okresie od [...] do [...] r. [...] zł. brutto, gdyż taka była podstawowa wysokość jej wynagrodzenia określona w umowie. Skarżąca wskazała jednak, że w [...]r. otrzymała nagrodę roczną z poprzedniego miejsca pracy w [...] S.A. w wysokości [...] zł. Z kolei w sierpniu jej wynagrodzenie całkowite, łącznie z ekwiwalentem za urlop, wyniosło [...] zł. i od tej kwoty była odprowadzana składka na ZUS. Skarżąca wyjaśniła, że wcześniej nie podawała tych danych, gdyż na składanym przez nią formularzu nie było miejsca przeznaczonego na takie informacje. Strona była również przekonana, że dane, którymi dysponuje ZUS, są jednocześnie w posiadaniu Powiatowego Urzędu Pracy. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] podtrzymał swą dotychczasową argumentację i wskazał, że nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi w trybie art. 38 Ustawy z dnia 11 maja 1995r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. 1995.74.368 z późn. zm.). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Decyzje organu I i II instancji są dotknięte poważnymi wadami w zakresie sposobu przeprowadzania postępowania administracyjnego. Decyzja Starosty G. w sposób oczywisty narusza art. 107 § 1 i 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. 2000, nr 98, poz. 1071 z późn. zm.). Uzasadnienie decyzji jest absolutnie niewystarczające i nie wyjaśnia z jakich konkretnie przyczyn i na podstawie jakich dowodów odmówiono Wnioskodawczyni prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Wojewoda nie zauważył również innych poważnych uchybień w zakresie postępowania, dokonanych przez organ I instancji. Zwykłe oświadczenie dotyczące uzyskiwanych wcześniej dochodów, składane przez Wnioskodawczynię w momencie rejestracji, nie może stać się ostatecznym dowodem w ocenie wysokości dotychczasowego wynagrodzenia. Zgodnie bowiem art. 7 KPA organ był zobowiązany do podjęcia wszelkich kroków zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, mając na względzie słuszny interes strony. W tym celu, w myśl art. 10 KPA, zarówno organ I jak i II instancji zobowiązane były umożliwić stronie przed wydaniem decyzji wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów sprawie. Mając na uwadze fakt, że przeciętny obywatel jedynie z wielką trudnością orientuje się w zagadnieniach obowiązującego prawa pracy, ubezpieczeń społecznych i prawa administracyjnego, organ administracji powinien bezwzględnie szczegółowo wyjaśnić obywatelom treść i znaczenie składanych wniosków oraz pouczyć ich o rodzaju i warunkach przyznawania przewidzianych prawem świadczeń. Składając w urzędzie pracy oświadczenie dotyczące uzyskiwanego wynagrodzenia, strona nie była obowiązana bez pouczenia ze strony organu wiedzieć o jakie konkretnie składniki wynagrodzenia chodzi i z jakimi konsekwencjami wiąże się wysokość podanego wynagrodzenia. Brak jest w aktach wzmianki o tym, że strona została w tej sprawie wyczerpująco poinformowana. Ponadto warto zaznaczyć, że organ jest zobowiązany uzyskać tego typu informacje w oparciu o dokładniejszą dokumentację. To zaś prowadzi do wniosku, że w niniejszej sprawie został naruszony również art. 77 § 1 KPA. Należy wreszcie zaznaczyć, że naruszenie powołanych przepisów postępowania miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Zarówno bowiem nagroda roczna z [...] SA., jak i składnik wynagrodzenia w postaci ekwiwalentu za urlop, powinny zostać uwzględnione przy obliczaniu najniższego wynagrodzenia w odpowiednich miesiącach, co wynika z § 1 Rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 29 stycznia 1998r. w sprawie najniższego wynagrodzenia za pracę pracowników (Dz.U. 98.16.74 z późn. zm.). Wobec powyższego, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), orzeczono jak w sentencji. Sąd nie dokonał określenia, o którym mowa w art. 152 cyt. ustawy, ponieważ zaskarżona decyzja nie nadaje się do wykonania. /-/ P.Miładowski /-/ M.Hrycaj /-/ E.Podrazik TG