II SA/Po 454/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Drzazga (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Danuta Rzyminiak - Owczarczak Sędzia WSA Izabela Paluszyńska Protokolant st. sekr. sąd. Edyta Rurarz - Kwietniewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 grudnia 2019 r. sprawy ze skargi E. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę Uzasadnienia Zaskarżoną decyzją z [...] kwietnia 2019 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpoznaniu wniosku E. L. o ponowne rozparzenie sprawy zakończonej decyzją tego organu z [...] marca 2019 r. nr [...] o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza [...] z [...] kwietnia 2009 r. nr [...] o ustaleniu warunków zabudowy dla budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz zbiornika bezodpływowego na ścieki socjalno-bytowe na działce nr [...], położonej w [...], gm. [...] na rzecz A. i S. D., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Rozstrzygnięcie wydano w następujących okolicznościach. Na skutek wniosku E. L. z [...] marca 2019 r. SKO w [...] decyzją z [...] marca 2019 r. odmówiło stwierdzenia nieważności ww. decyzji Burmistrza [...] z [...] kwietnia 2009 r. o ustaleniu na rzecz A. i S. D. warunków zabudowy dla budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz zbiornika bezodpływowego na ścieki socjalno-bytowe na działce nr [...], położonej w [...], gm. [...]. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy E. L. podniosła, że owa decyzja Burmistrza [...] była zasadna w 2009 r., lecz aktualnie z uwagi na fakt, że wybudowano kanalizację nie odpowiada realiom i powinna zostać stwierdzona jej nieważność, by zaktualizować warunki zabudowy do obecnych realiów. Wnioskodawczyni podniosła, by w nowej decyzji ustalono sposób odprowadzania ścieków zgodnie z aktualnym stanem faktycznym, również by odprowadzanie ścieków zaktualizować pod projekt i nowe pozwolenie na budowę. Dodała, że stwierdzenie nieważności decyzji z [...] kwietnia 2009 r. jest też konieczne ze względu na wątpliwości co do geometrii dachu ustaloną w tej decyzji, zwłaszcza brak określenia, na której części dach ma być dwuspadowy, a na której jednospadowy. Utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję Kolegium uznało, że nie zaistniała żadna z przesłanek określonych w art. 156 § 1 K.p.a., w tym w szczególności przesłanka rażącego naruszenia prawa wskazana przez wnioskodawczynię. Wyjaśniło, że to postępowanie ma charakter nadzwyczajny z powodu zasady trwałości decyzji ostatecznych określonej w art. 16 K.p.a. W postępowaniu tym organ ograniczony jest do kontroli, czy zachodzą przesłanki z art. 156 § 1 K.p.a. Nie bada zaś istoty sprawy i zasadności decyzji. Kolegium uznało, że w postępowaniu tym wnioskodawczyni ma przymiot strony. Dalej stwierdziło, że przez rażące naruszenie prawa określone w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. należy rozumieć oczywistą sprzeczność z przepisami prawa nie do pogodzenia z założeniami działania organu praworządnego państwa, z zasadą demokratycznego państwa prawnego i wymaganiami praworządności. Takich wad Kolegium nie dopatrzyło się w kontrolowanej decyzji. SKO podało, że Burmistrz [...] wydał decyzję z [...] kwietnia 2009 r. na podstawie przepisów ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. Nr 80 poz. 717 ze zm., dalej: upzp). Badana decyzja spełnia wszelkie przewidziane dla niej w przepisach wymogi. Posiada część tekstową i graficzną. Dokonano przed jej wydaniem analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wskazując, że działka nr [...] w [...] sklasyfikowana jest jako zurbanizowane tereny niezabudowane lub w trakcie zabudowy, oznaczone symbolem Bp, obecnie działka jest niezabudowana. Obszar analizowany zagospodarowany jest budynkami mieszkalnymi wraz z budynkami gospodarczo-garażowymi. Kolegium powołało art. 61 ust. 1 pkt 1-5 upzp i stwierdziło, że w zgodzie z tym przepisem i przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia [...] sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku baku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588, dalej: rozporządzenie) w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy sporządzono analizę urbanistyczną. Wynika z niej, że budowa przedmiotowego budynku mieszkalnego wraz ze zbiornikiem bezodpływowym na ścieki socjalno-bytowe jest kontynuacją dotychczasowej funkcji terenu. Ponadto inwestycja wielkością i charakterem odpowiada sąsiednim obiektom wskazanym w załączonym do analizy funkcji załączniku graficznym. Decyzja pozostaje w zgodzie z wynikami analizy. Odnosząc się do zarzutu rażącego naruszenia prawa Kolegium wskazało, że po pierwsze organ wydający decyzję o warunkach zabudowy nie może wkraczać w kompetencje organu architektoniczno-budowlanego wydającego pozwolenie na budowę, a ponadto dla przedmiotowej decyzji spełnione zostały warunki określone w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 upzp. Teren ma dostęp do drogi publicznej przez istniejący zjazd, w pełni zabezpieczone są potrzeby w zakresie dostawy wody oraz energii elektrycznej do planowanej inwestycji z istniejących sieci, teren nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze, a inwestycja nie jest sprzeczna z przepisami odrębnymi, w tym przepisami ochrony środowiska. Kolegium podkreśliło, że projekt decyzji został pozytywnie uzgodniony postanowieniem [...] Urzędu Ochrony Zabytków w [...] z [...] marca 2009 r. Wyznaczono zgodnie z art. 54 pkt 3 upzp na stanowiącej część graficzną decyzji mapie w skali 1:500 linie rozgraniczające teren inwestycji. Projekt decyzji został sporządzony przez uprawnioną osobę. Kolegium wskazało, że decyzja o warunkach zabudowy ma charakter promesy uprawniającej do późniejszego uzyskania pozwolenia na budowę na warunkach w niej określonych. Nie jest to zaś akt uprawniający do podjęcia i realizacji inwestycji. Dopiero na następnym etapie procesu inwestycyjnego organ architektoniczno-budowlany ustala szczegóły techniczne dotyczące planowanej i ocenia, czy w świetle przepisów Prawa budowlanego i przepisów wykonawczych możliwe jest udzielenie pozwolenia na realizację inwestycji. Zdaniem Kolegium nie sposób uznać, by ustalenie w decyzji z [...] kwietnia 2009 r. warunków zabudowy m.in. dla zbiornika bezodpływowego w sytuacji, gdy w dacie wydania decyzji nie istniała sieć kanalizacyjna, którą wybudowano dopiero w 2012 r., jak również brak ścisłego określenia jaka część dachu ma mieć formę dachu dwuspadowego, a jaka jednospadowego w planowanym budynku stanowiły rażące naruszenie prawa. Sąd to rozwiązania techniczne, które winny być ostatecznie uwzględnione i wynikać z projektu budowlanego przygotowanego pod pozwolenie na budowę. Kolegium nie znalazło też podstaw do stwierdzenia zaistnienia pozostałych przesłanek stwierdzenia nieważności ww. decyzji. Nie została ona wydana z naruszeniem przepisów o właściwości – wydał ją prawidłowo Burmistrz [...], nie dotyczy sprawy uprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, nie została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie, była wykonalna w dniu jej wydania i jest nadal, ani nie zawiera wady powodującej jej nieważność z mocy prawa. W skardze na powyższą decyzję SKO w [...] E. L. zarzuciła organowi nieuwzględnienie okoliczności, że na działce nr [...] w granicy z jej posesją nr [...] postawiono mur na wys. 6,5 m, bez jej zgody, a także wbrew przepisom techniczno-budowlanym. Skarżąca wyjaśniła, że działka inwestora ma szer. 21 m i nie znajdują do niej zastosowania normy obejmujące działki o szerokości do 16 m. Skarżąca wskazała też, że decyzją z [...] listopada 2013 r. Wojewoda [...] stwierdził nieważność pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji, a decyzja ta rodzi skutki wstecz (ex tunc) można przyjąć, że pozwolenia na budowę nigdy nie było. Tym samym decyzja o pozwoleniu na użytkowanie została wydana na podstawie pozwolenia na budowę, którego następnie stwierdzono nieważność. Jest zatem nieważna w świetle art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. W dalszej części motywów skarżąca odniosła się do nałożonego na inwestora obowiązku przedłożenia projektu budowlanego zamiennego. Następnie podkreśliła, że wszelkie prace inwestora po [...] listopada 2013 r. wykonane zostały bez pozwolenia na budowę i podlegają rozbiórce. Wskazała też, że Wojewoda decyzją z [...] kwietnia 2019 r. uchylił decyzję Starosty [...] z [...] grudnia 2018 r. w części dotyczącej zbiornika bezodpływowego. Jednakże pozwolenie na budowę nie może być wydane na podstawie nieaktualnej decyzji o warunkach zabudowy w tym zakresie. Zdaniem skarżącej zgoda na usytuowanie zbiornika bezodpływowego powinna być usunięta poprzez stwierdzenie nieważności części decyzji Burmistrza [...] z [...] kwietnia 2009 r. o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. W odpowiedzi SKO w [...] wniosło o oddalenie skargi, przywołując stanowisko przyjęte w zaskarżonej decyzji. Ustanowiony dla skarżącej pełnomocnik z urzędu na rozprawie sądowej [...] grudnia 2019 r. wskazał na rażące naruszenie przepisów polegające na nieprawidłowym sporządzeniu załącznika graficznego do decyzji. Jego zdaniem nie został zachowany ład architektoniczny. W związku z tym wniósł on o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Kolegium, a także przyznanie kosztów udzielonej skarżącej pomocy prawnej, które nie zostały uiszczone nawet w części. Dodał, że przed tutejszym Sądem toczyło się postępowanie o sygn. II SA/Po [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skargę jako niezasadną należało oddalić. W ocenie Sądu SKO w [...] prawidłowo przyjęło, że brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza [...] z [...] kwietnia 2009 r. ustalającej na rzecz A. i S. D. warunków zabudowy dla budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz zbiornika bezodpływowego na ścieki socjalno-bytowe na działce nr [...] położonej w [...], gm. [...]. Na wstępie już Sąd stwierdza, że zarzuty skargi są chybione, gdyż odnoszą się do innej sprawy - zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia A. i S. D. pozwolenia na budowę przedmiotowego budynku mieszkalnego na działce nr [...] w [...]. Ta sprawa (decyzja Wojewody [...] z [...] listopada 2019 r. nr [...]) stała się przedmiotem skargi E. L. do tutejszego Sądu. Sąd wyrokiem (nieprawomocny) z [...] listopada 2019 r. sygn. II SA/Po [...] uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z [...] grudnia 2018 r. nr [...]. Wszelkie zatem zarzuty podniesione przez E. L. w skardze wniesionej w niniejszej sprawie, a odnoszące się do niezgodności projektu budowlanego z Prawem budowlanym, czy przepisami techniczno-budowlanymi (kwestie np. muru w granicy na wys. 6,5 m, przylegania budynku do granicy działki) nie mogą być być przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie. Ponadto Sąd pragnie przypomnieć, że kwestia odległości budynku mieszkalnego na działce nr [...] od granicy z działką skarżącej (nr [...]) i przylegania budynku mieszkalnego na działce nr [...] do budynku mieszkalnego skarżącej była przedmiotem prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] z [...] czerwca 2013 r. sygn. VII SA/Wa [...]. W wyroku tym Sąd oddalając skargę E. L. na decyzję [...] Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] listopada 2012 r. znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z [...] lipca 2009 r. nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej A. i S. D. pozwolenia na budowę przedmiotowego budynku mieszkalnego i zbiornika bezodpływowego na działce nr [...] w [...], podzielił stanowisko organu, zgodnie z którym przepis § 12 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych nie jest na tyle jednoznaczny aby można było mówić o oczywistym naruszeniu prawa. Wyjaśnił, że sformułowanie użyte w tym przepisie "przylegającej do istniejącej ściany" należy rozumieć w ten sposób, że ściany obu budynków usytuowanych przy granicy będą stykać się całą powierzchnią. Wymóg ten nie jest zatem spełniony w sytuacji, gdy nowy budynek przylega tylko do niewielkiego fragmentu ściany budynku istniejącego. Dalej Sąd stwierdził, że z powodu niejednoznaczności przepisu decyzja kontrolowana w postępowaniu nieważnościowym, nie jest obarczona wadą rażącego naruszenia prawa. Nie można mówić o wadzie rażącego, zatem kwalifikowanego naruszenia prawa w okolicznościach, kiedy treść przepisu wywołuje potrzebę jego interpretacji. Skoro interpretacja sposobu sytuowania budynku, o którym mowa w ww. przepisie stała się przedmiotem, rozbieżnego często, orzecznictwa sądowoadministracyjnego, to nie można przyjąć, że organ orzekając zgodnie z jedną, a wbrew innej linii orzecznictwa dopuścił się rażącego naruszenia prawa. Przechodząc do okoliczności niniejszej sprawy Sąd pragnie wyjaśnić, że powody, dla których dochodzi do stwierdzenia nieważności decyzji wynikają z wad samej decyzji, nie zaś wad postępowania prowadzącego do jej wydania. Przepis art. 156 § 1 k.p.a. ściśle określa, że organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która: 1) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości; 2) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa; 3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną albo sprawy, którą załatwiono milcząco; 4) została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie; 5) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały; 6) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą; 7) zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. O zarzucanym przez skarżącą rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony, oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze - skutki, które wywołuje decyzja. Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności między treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa (por. wyrok NSA z 14 marca 2012 r. sygn. akt II OSK 2525/10, Lex nr 1145613). Rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. zachodzi wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Nie chodzi tu o błędy w wykładni prawa, ale o niedopuszczalne przekroczenie prawa, dodatkowo w sposób jasny i niedwuznaczny (por. wyrok NSA z 4 kwietnia 2012 r. sygn. akt I OSK 2565/10, Lex nr 1219119). W ocenie Sadu prawidłowo SKO w [...] stwierdziło, że decyzja Burmistrza [...] z [...] kwietnia 2009 r. o ustaleniu warunków zabudowy dla przedmiotowego budynku mieszkalnego i zbiornika bezodpływowego nie jest obarczona kwalifikowanymi wadami. Organ wyjaśnił, że decyzja ta została wydana na podstawie i przy spełnieniu wszystkich przesłanek określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 upzp, który stanowi, że (w brzmieniu na dzień wydania decyzji tj. [...].04.2009 r.), że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Przepisy rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu (...) dały podstawę do badania, czy planowana inwestycja mieszkaniowa spełnia wymogi art. 61 ust. 1 upzp, zwłaszcza wymóg tzw. dobrego sąsiedztwa tj. kontynuacji funkcji istniejącej na tym terenie. Kolegium miało rację, że Burmistrz [...] prawidłowo przyjął, iż zabudowa zaplanowana wówczas przez A. i S. D. kontynuuje funkcję zabudowy istniejącą w sąsiedztwie. Z samej mapy stanowiącej załącznik graficzny do decyzji wynika, że działki sąsiednie nr [...], a także znajdujące się po przeciwległej stronie ul. [...] – działki nr [...] zabudowane są budynkami mieszkalnymi jednorodzinnymi. Co do ustalenia poszczególnych parametrów zabudowy można mieć pewne zastrzeżenia, lecz w ocenie Sądu słusznie Kolegium nie zakwalifikowało ich jako rażące naruszenie prawa. Należy przypomnieć, że wedle wniosku z [...] stycznia 2009 r. inwestorzy zaplanowali budowę budynku o pow. zabudowy [...] m2, podpiwniczonego, parterowego z poddaszem użytkowym, elewacją frontową o szer. 17 m, i wysokością górnej krawędzi elewacji frontowej na poziomie 11 m. Dach budynku zaplanowano jako dwu i jednospadowy. Inwestycja przewidywała też budowę zbiornika bezodpływowego na ścieki. W tym miejscu Sąd pragnie zaznaczyć, że analiza urbanistyczna jest obowiązkowym elementem postępowania dowodowego przy ustalaniu warunków zabudowy. Jednakże nawet brak prawidłowo przeprowadzonej analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu przez organ ustalający warunki zabudowy nie może stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji o warunkach zabudowy z powodu rażącego naruszenia prawa, jeżeli nie zachodzi oczywista sprzeczność pomiędzy tą decyzją a wymaganiami zabudowy i zagospodarowania terenu wynikającymi z przepisów prawa (por. wyrok NSA z dnia 30 marca 2010 r., II OSK 600/09). Jeżeli zatem ustawową przesłanką wydania decyzji o warunkach zabudowy jest tzw. zasada dobrego sąsiedztwa określona właśnie w art. 61 ust. 1 pkt 1 upzp, to dopiero brak spełnienia tej przesłanki daje podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji, a nie tylko niewłaściwe przeprowadzenie analizy, która jest jedynie środkiem dowodowym do ustalenia dobrego sąsiedztwa (por. wyrok NSA z dnia 18 listopada 2011 r., II OSK 1637/10 oraz z 25 czerwca 2019 r. o sygn. akt II OSK 1517/18 - dostępne na: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie Sądu analiza akt sprawy nie prowadzi do wniosku, aby planowana zabudowa była oczywiście sprzeczna z dotychczasowym zagospodarowaniem terenu i w jakikolwiek sposób nie dała się z nim pogodzić. Planowany budynek jednorodzinny kontynuuje funkcję zastaną na analizowanym obszarze, na którym znajduje się zabudowa mieszkalna jednorodzinna. W najbliższym sąsiedztwie znajdują również budynki dwukondygnacyjne (przedmiotowy budynek zaplanowano jako jednokondygnacyjny, lecz z poddaszem użytkowym). Linię zabudowy wyznaczono jako przedłużenie linii zabudowy sąsiednich budynków mieszkalnych. Wprawdzie szerokość elewacji frontowej nowego budynku wyznaczono na poziomie ok. 17 m, a szerokość działki nr [...] wynosi – jak wynika z mapy sytuacyjnej w skali 1:1000 dołączonej do wniosku (k. 115) - ok. 21 m, to zważywszy, że w warunkach zabudowy (pkt 1. decyzji z [...].04.2009 r.) Burmistrz [...] zaznaczył, że warunki zabudowy i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikają z przepisów odrębnych, m.in. z: Prawa budowlanego i rozporządzenia w sprawie warunków technicznych (...), nie sposób uznać, by tym samym w decyzji o warunkach zabudowy przesądzono o możliwości zabudowy w granicy z działką nr [...]. Nie było zaś rolą SKO w [...] w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji o warunkach zabudowy stwierdzenie, czy doszło do rażącego naruszenia przepisów Prawa budowlanego, czy przepisów techniczno-budowlanych określających wymogi co do odległości budynku od granicy działki. Jak wyżej wskazano, zagadnienie to było przedmiotem postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji w przedmiocie pozwolenia na budowę. Trafnie Kolegium wyjaśniło w uzasadnieniu decyzji, że badana decyzja o warunkach zabudowy zawiera niezbędne elementy (wyniki analizy w formie graficznej i tekstowej). Wydanie decyzji poprzedziło uzyskanie niezbędnych uzgodnień – decyzja Burmistrza [...] o lokalizacji zjazdu z [...] grudnia 2008 r., postanowienie uzgodnieniowe Starosty [...] z [...] marca 2009 r. w zakresie ochrony gruntów rolnych i leśnych. Zgodnie też z art. 60 ust. 4 upzp projekt decyzji został sporządzony przez osobę wpisaną na listę izby samorządu zawodowego urbanistów albo architektów. Ponadto rację miało Kolegium stwierdzając, że decyzja spełnia pozostałe przesłanki określone w art. 61 ust. 1 pkt 2-5 upzp. Posiada dostęp do drogi publicznej, inwestorzy wykazali się promesą podłączenia do sieci energetycznej (z [...] sp. z o.o.) i wodociągowej (do [...] sp. z o.o.), a z uwagi na informację uzyskaną z [...] sp. z o.o., że nie jest dokładne określenie, kiedy zaistnieje możliwość podłączenia nieruchomości do sieci kanalizacyjnej wystąpili również o możliwość budowy zbiornika bezodpływowego. Przepis art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 236, poz. 2008 ze zm.) określał, że właściciele nieruchomości zapewniają utrzymanie czystości i porządku przez przyłączenie nieruchomości do istniejącej sieci kanalizacyjnej lub, w przypadku gdy budowa sieci kanalizacyjnej jest technicznie lub ekonomicznie nieuzasadniona, wyposażenie nieruchomości w zbiornik bezodpływowy nieczystości ciekłych lub w przydomową oczyszczalnię ścieków bytowych, spełniające wymagania określone w przepisach odrębnych. W tych warunkach dopuszczalna była zaplanowanie w ramach inwestycji również budowy zbiornika bezodpływowego na ścieki. Ponadto teren nie wymagał zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze, gdyż – jak wskazano w uzgodnieniu – w ewidencji gruntów przedmiotowa działka została wykazana jako rola klasy VI typu mineralnego. Nie stwierdzono też, by inwestycja byłą sprzeczna z przepisami odrębnymi, w tym przepisami ochrony środowiska. Reasumując uznać należy, że prawidłowe są decyzje SKO w [...] z [...] kwietnia i [...] marca 2019 r. odmawiające stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza [...] z [...] kwietnia 2009 r. o ustaleniu warunków zabudowy na rzecz A. i S. D. dla budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz ze zbiornikiem bezodpływowym na działce nr [...] w [...]. Kolegium wykazało w obszernych i rzetelnych uzasadnieniach swych rozstrzygnięć, że decyzja o warunkach zabudowy nie tylko nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa, ale co więcej nie narusza zastanego ładu przestrzennego dla tego terenu. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325) orzekł, jak w sentencji.