II SA/Po 456/12

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu - Katarzyna Witkowicz-Grochowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 listopada 2012 r. wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi P. C. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] kwietnia 2012 r. Nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej postanawia odmówić przyznania prawa pomocy. /-/ K. Witkowicz-Grochowska Po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 12 września 2012 r. oddalającego skargę, P. C. wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata. Pismem doręczonym w dniu 12 listopada 2012 r. wezwano skarżącego do uzupełnienia w terminie siedmiu wniosku o prawo pomocy. W dniu 14 listopada 2012 r., umocowany przez skarżącego radca prawny, wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku. W odpowiedzi na wezwanie do uzupełniania wniosku o prawo pomocy, pismem doręczonym 20 listopada 2012 r., wnioskodawca poinformował, że cofa powyższy wniosek. Odnosząc się do tego oświadczenia, przyjąć trzeba, że jego jednoznaczna wymowa nie pozostawia wątpliwości co do tego, że skarżący cofa wniosek o przyznanie prawa pomocy. Zgodnie z treścią art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej "p.p.s.a.") prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek. Taki wniosek został w rozpatrywanej sprawie złożony w przewidzianej prawem formie, co uruchomiło – w ramach postępowania głównego, zainicjowanego skargą – postępowanie zmierzające do jego rozpoznania. Strona pozostała jednak wyłącznym dysponentem wniosku, co oznacza, że organ prowadzący postępowanie nie nabył uprawnienia do rozstrzygania z urzędu, tj. bez lub wbrew woli wnioskodawcy, wyrażonej w dostatecznie jasny sposób. Skoro zatem skarżący cofnął wniosek, to wykluczone jest jego rozpoznanie. Cofnięcie wniosku powoduje, że postępowanie wpadkowe dotyczące prawa pomocy traci swój przedmiot. Merytoryczna ocena sytuacji majątkowej i finansowej wnioskodawcy w kontekście jego możliwości poniesienia kosztów wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika z wyboru staje się bezpodstawna. Mając na względzie powyższe, należało oddalić wniosek o przyznanie prawa pomocy w tym zakresie. Na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a. w zw. z art. 243 § 1 p.p.s.a. orzeczono jak w postanowieniu. /-/ K. Witkowicz-Grochowska