II SA/Po 457/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Drzazga Sędziowie Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska - Tylewicz Asesor WSA Jan Szuma (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 czerwca 2020 r. sprawy ze skargi E. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] marca 2019 r., nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2019 r., nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] stycznia 2019 r., nr [...], [...], [...] 2. zasądza na rzecz skarżącego od Samorządowego Kolegium Odwoławczego kwotę [...]złotych ([...]) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] marca 2019 r., [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze (zwane dalej "Kolegium"), po rozpoznaniu odwołania E. K., utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. (zwanego dalej "Prezydentem") z dnia [...] stycznia 2019 r., [...], [...], [...], którą odmówiono odwołującemu się ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji obejmującej budowę pięćdziesięciu budynków mieszkalnych jedno i dwu lokalowych z garażami w zabudowie szeregowej wraz z miejscami postojowymi i infrastrukturą techniczną, na terenie położonym w K. przy ul. [...] oraz [...]-[...] oraz przy ul. [...], oznaczonym w ewidencji gruntów jako działki [...], [...] i [...] (obręb [...]). Powyższe rozstrzygnięcia wydano na następujących okolicznościach udokumentowanych w aktach sprawy. Pismem z dnia [...] lipca 2017 r. E. K. wystąpił o ustalenie warunków zabudowy dla opisanej wyżej inwestycji (k. 1-12 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). Do wniosku załączono między innymi "koncepcję zagospodarowania terenu", gdzie wyrysowano przebieg granic terenu, w tym zaznaczono miejsce położenia projektowanych zjazdów – dwóch z ul. [...] i jednego z ul. [...] (zob. m.in. k. 8 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). Następnie organ zebrał w aktach wypisy z rejestru gruntów (k. 13-23 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). Przy piśmie z dnia [...] lipca 2017 r. E. K. przedłożył kolejny projekt zagospodarowania terenu, oznaczając trzy znajdy z ul. [...] (k. (25-26 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). Wobec tego organ uzupełnił dane o stosowne wypisy z rejestru gruntów (k. 27-46 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). Pismem z dnia [...] sierpnia 2017 r., [...], [...] Prezydent wystąpił do podległej mu jednostki – Miejskiego Zarządu Dróg i Komunikacji o opinię w sprawie inwestycji (k. 48 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). Pismem z dnia [...] sierpnia 2017 r., [...], [...] Prezydent zawiadomił strony o wszczęciu postępowania w sprawie warunków zabudowy (k. 56 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). Pismem z dnia [...] września 2017 r., [...] Dyrektor Miejskiego Zarządu Dróg i Komunikacji w K. zwrócił się do E. K. o uzupełnienie danych projektowych (uszczegółowienie projektu zagospodarowania terenu) w zakresie obsługi komunikacyjnej inwestycji (k. 77 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). Wyjaśnienia co do powyższego E. K. złożył w piśmie z dnia [...] września 2017 r. wskazując, że planuje dwa odrębne zjazdy z ul. [...] i 1 zjazd od strony ul. [...]. Pismem z dnia [...] października 2017 ., [...] Miejski Zarząd Dróg i Komunikacji w K., mając na uwadze pismo inwestora z dnia [...] września 2017 r. oraz opinię Zespołu ds. organizacji ruchu, zaopiniował inwestycję wskazując szereg warunków, w tym między innymi to, że obsługę komunikacyjną należy planować wyłącznie z ul. [...], ul. [...] należy poszerzyć i przebudować do drogi klasy D tak zakresie konstrukcji jak i parametrów technicznych (k. 87-88 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). Decyzją z dnia [...] marca 2018 r., [...], [...], [...], po sporządzeniu analizy urbanistycznej, Prezydent ustalił dla E. K. warunki zabudowy dla projektowanej inwestycji. W decyzji tej zastrzeżono warunki obsługi komunikacyjnej stosownie do przywołanego stanowiska Miejskiego Zarządu Dróg i Komunikacji w K. z dnia [...] października 2017 ., [...] (k. 125-133 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). Od powyższej decyzji odwołał się E. K.. Skarżący zarzucił organowi brak należytego uzasadnienia decyzji w zakresie narzucenia mu zaproponowanego przez Miejski Zarząd Dróg i Komunikacji w K. sposobu obsługi komunikacyjnej inwestycji z ul. [...]. Co do aspektów merytorycznych zwrócił uwagę, że warunki drogowe obsługi z ul. [...] przedstawiono zbyt ogólnie. Wynika z nich, że inwestor ma przebudować całą ulicę, której długość wynosi kilkaset metrów. Zaznaczył też, że obecnie droga ta nie spełnia wymagań wynikających z § 7 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia [...] marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (obecnie Dz. U. z 2016 r., poz. 124 ze zm. – uw. Sądu, dalej: "r.w.t.d."). E. K. zwrócił także uwagę, że w tym samym czasie ([...] października 2017 r. – pismo [...]) Miejski Zarząd Dróg i Komunikacji w K. pozytywnie zaopiniował koncepcję dwóch zjazdów z ul. [...] dla inwestycji na działkach [...] i [...] (w pobliżu – uw. Sądu) (k. 149-159 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). Decyzją z dnia [...] czerwca 2018 r., [...] Kolegium uchyliło zaskarżoną decyzję, a sprawę przekazało do ponownego rozpatrzenia. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że nie jest jasne, dlaczego dla inwestycji nie można zrealizować zjazdu z ul. [...] (k. 179-184 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). Pismem z dnia [...] września 2018 r., [...], [...] Naczelnik Wydziału Urzędu Miejskiego prowadzącego postępowanie (Wydział Budownictwa, Urbanistyki i Architektury) zwrócił się do Miejskiego Zarządu Dróg i Komunikacji w K. o zajęcie stanowiska w odniesieniu zarzutów E. K. z odwołania, a także co do uwag Kolegium z decyzji z dnia [...] czerwca 2018 r. (k. 186-187 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). Pismem z dnia [...] października 2018 r., [...] Dyrektor Miejskiego Zarządu Dróg i Komunikacji w K. poinformował, że dokonano ponownej analizy sprawy i podtrzymano opinię z dnia [...] października 2017 r, [...] W odniesieniu do zjazdów z ul. [...], powołano się na § 9 ust. 1 pkt 3 r.w.t.d. Zaznaczono też, że inna nieruchomość, co do której w piśmie z dnia [...] października 2017 r., [...] dopuszczono zjazd z drogi GP, znajdowała się z innym położeniu i nie miała żadnego alternatywnego połączenia z siecią dróg. Odnośnie warunków przebudowy ul. [...] wyjaśniono natomiast, że nieruchomość E. K. powinna być obsługiwana właśnie z takiej drogi klasy L, a ta wymaga doprowadzenia jej do odpowiednich parametrów na odcinku do ul . [...] (w kierunku zachodnim – uw. Sądu) (k. 188-189 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). Pismem z dnia [...] listopada 2018 r. Prezydent, działając na podstawie art. 10 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (obecnie tekst jednolity Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm., dalej "K.p.a."), powiadomił strony o możliwości zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym (k. 191 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). Decyzją z dnia [...] stycznia 2019 r., [...], [...], [...] Prezydent, powołując się na art. 53 ust. 4 w zw. z art. 64 ust. 1 i art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (obecnie tekst jednolity Dz. U. z 2018, poz. 1945 ze zm., dalej "u.p.z.p."), odmówił wydania decyzji o warunkach zabudowy dla projektowanej inwestycji. Wskazał, że stosownie do art. 53 ust. 4 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. decyzję tego rodzaju wydaje się po uzgodnieniu z właściwymi organami. Do takich należy zarządca drogi, a w odniesieniu do dróg (w otoczeniu inwestycji – uw. Sądu) jest to Miejski Zarząd Dróg i Komunikacji w K.. Zarządca drogi, biorąc pod uwagę stanowisko Zespołu ds. organizacji ruchu, uznał, że ze względu na treść § 9 r.w.t.d. i biorąc pod uwagę fakt, że ul. [...] ma status drogi GP, obsługę komunikacyjną projektowanej inwestycji należy zapewnić wyłącznie z ul. [...]. Dalej Prezydent opisał przebieg postępowania, zwracając także uwagę na fakt, że poprzednie rozstrzygnięcie pozytywne uchylono. Odnosząc się do oświadczeń inwestora uznał wreszcie, że będąc związany wnioskiem (E. K. żądał zapewnienia zjazdów z ul. [...]), nie znalazł podstaw do ustalenia warunków zabudowy w proponowanym wariancie (k. 219-223 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). Od decyzji z dnia [...] stycznia 2019 r., [...], [...], [...] E. K. złożył odwołanie. Podniósł miedzy innymi, że organ dążył do przymuszenia go do spełnienia nieprzewidzianych odrębnymi przepisami warunków, to jest wybudowania nowej drogi dojazdowej, podczas, gdy kwestia ta powinna być przedmiotem szczegółowych ustaleń podczas postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę. W motywach odwołania skarżący podkreślił, że nie jest tak, iż związanie organu wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy jest bezwzględne. W warunkach takich, jak wystąpiły w sprawie, nie można było uznać inwestycji z tego powodu za niemożliwą do realizacji. Weryfikować należy, czy dana inwestycja jest w ogóle możliwa do zrealizowania, natomiast organ nie powinien czynić ustaleń, które należą do etapu rozstrzygania o pozwoleniu na budowę. Jak wskazano na wstępie Kolegium decyzją z dnia [...] marca 2019 r., [...] – działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. – utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. Zaznaczyło, że wbrew zarzutom odwołania Prezydent był związany wnioskiem co do koncepcji obsługi komunikacyjnej inwestycji, natomiast wariantu proponowanego przez inwestora nie zaakceptował zarządca drogi – Miejski Zarząd Dróg i Komunikacji w K., którego uzgodnienie jest w sprawie istotne z uwagi na wymóg z art. 53 ust. 4 pkt 9 u.p.z.p. (w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. – uw. Sądu). W skardze E. K. zarzucił Kolegium naruszenie art. 15 K.p.a. poprzez naruszenie zasady dwuinstancyjności. Wskazał, że organ odwoławczy w ogóle nie odniósł się do zebranej w sprawie dokumentacji, a także do krytycznych uwag, jakie formułował w odniesieniu zwłaszcza do stanowiska Miejskiego Zarządu Dróg i Komunikacji w K.. Poza kolejnymi zarzutami odnoszącymi się do reguł postępowania wyjaśniającego w postępowaniu administracyjnym (art. 7, 8, 77 § 1 i 80 K.p.a.) E. K. dodał, że zgodnie z art. 79a K.p.a. w postępowaniu wszczętym na żądanie strony, informując o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, organ administracji publicznej jest obowiązany do wskazania przesłanek zależnych od strony, które nie zostały na dzień wysłania informacji spełnione lub wykazane, co może skutkować wydaniem decyzji niezgodnej z żądaniem strony. Tymczasem decyzję odmowną wydano powołując się na negatywną opinię zarządcy drogi dotyczącą między innymi zjazdów z ul. [...]. E. K. zaznaczył, że komunikacji z ul. [...] natomiast całkowicie nie wykluczono. Skoro taki wariant był możliwy, to należało poinformować o dopuszczalnej charakterystyce inwestycji inwestora dając mu szansę na zmianę treści wniosku. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie i podtrzymało dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga okazała się zasadna. Na wstępie Sąd zaznacza, że rozpatrywano już w stosunkowo niedawnym okresie czasu kilka skarg E. K., które dotyczyły zabudowy znajdującej się w otoczeniu zespołu działek na odcinku przy ul[...] w K. (II SA/Po 913/19, II SA/Po 1025/19, II SA/Po 1026/19). Z okoliczności tych spraw, znanych Sądowi z urzędu, wynika, że skarżący rozważa zapewne różne sposoby zainwestowania na nieruchomościach przy ul. [...]. Sprawy o wymienionych sygnaturach różnią się od siebie, gdyż różne są uwarunkowania projektowanych przez E. K. zamierzeń. W tym miejscu warto odnotować, że w sprawie II SA/Po 913/19, zakończonej wyrokiem z dnia [...] grudnia 2019 r. (nieprawomocnym – objętym aktualnie skargą kasacyjną) w odniesieniu do zbliżonej co do położenia działki (tzn. w okolicy ul. [...]) ujawniło się podobne zagadnienie, jak w niniejszej sprawie. W sprawie II SA/Po 913/19 skargą objęto decyzję, w której (w pierwszej instancji) Prezydent także nie akceptował możliwości obsługi komunikacyjnej inwestycji E. K. z ul. [...]. Sąd w obecnym składzie akcentuje, że o ile aktualne pozostają pewne uwagi proceduralne przedstawione w uzasadnieniu wyroku II SA/Po 913/19, to w pozostałym zakresie sprawa o ustalenie warunków zabudowy obecnie rozpatrywana kształtuje się dalece odmiennie. Dalsze rozważania należy poprzedzić uwagą porządkującą. Otóż zarówno w decyzji Kolegium jak i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta odwołano się do faktu negatywnego uzgodnienia ze strony zarządcy drogi – a w analizowanym przypadku konkretnie stanowiska podpisanego przez Dyrektora Miejskiego Zarządu Dróg i Komunikacji w K.. Organy przyjęły, że wobec nie spełnienia warunków z art. 53 ust. 4 pkt 9 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. nie można wydać decyzji o warunkach zabudowy. Sąd zaznacza, że zasadniczo uzgodnienie z "właściwym zarządcą drogi" następuje w trybie art. 106 § 1 K.p.a. i jest ono bezwzględnie wymagane oraz determinujące materialnie treść decyzji administracyjnej, jeżeli właściwym zarządcą drogi byłby organ inny, aniżeli organ prowadzący postępowanie główne. W przypadku niniejszej sprawy zachodzi sytuacja (skądinąd występująca w praktyce dość często), która wymaga nieco niestandardowego spojrzenia na regulację z art. 53 ust. 4 pkt 9 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. Otóż Prezydent K. jest jednocześnie sam zarządcą drogi. Ul. [...] – choć jest drogą krajową – jest właśnie zarządzana przez prezydenta miasta (art. 19 ust. 5 ustawy o drogach publicznych). W sprawie z wniosku E. K. nie było więc wymagane uzgodnienie z "innym organem" w ścisłym tego słowa znaczeniu (dokonywane w formie postanowienia z art. 106 § 1 K.p.a.). Pojawia się jednak pytanie, czy trafnie mimo powyższego Prezydent powołał się w swym rozstrzygnięciu na art. 53 ust. 4 pkt 9 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p., zwłaszcza, że Dyrektor Miejskiego Zarządu Dróg i Komunikacji w K. działa na podstawie jego pełnomocnictwa? (Por. § 6 pkt 3 uchwały Rady Miejskiej K. z dnia 18 maja 2017 r., XXXVIII/496/2017 w sprawie uchwalenia statutu Miejskiego Zarządu Dróg i Komunikacji w K. oraz upoważnienia do załatwiania indywidualnych spraw z zakresu administracji publicznej; dostęp: http://mzdik.kalisz.pl). W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że nawet w przypadku, gdy ten sam organ prowadzi postępowanie w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i jednocześnie jest organem uzgadniającym, to żaden przepis nie wyłączył kompetencji jednostki uzgadniającej do zajęcia stanowiska z tym, że nie następuje to w trybie określonym w art. 106 K.p.a. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 listopada 2018 r., II OSK 318/18, orzeczenia.nsa.gov.pl). Innymi słowy, fakt, że organ główny "opiniuje", czy "uzgadnia" warunki zabudowy ze swoimi jednostkami podległymi, nie jest praktyką nieprawidłową. Istotne jest natomiast, że konkluzje z takiego wewnętrznego współdziałania powinny znaleźć swój wyraz w uzasadnieniu decyzji głównej. Wszakże stanowiska jednostek współdziałających z prezydentem miasta na prawach powiatu są w istocie jego stanowiskami (z pełnomocnictw). Odnosząc się do przyjętej przez organy w uzasadnieniach decyzji formuły, że wydanie warunków zabudowy nie było możliwe z uwagi na nie spełnienie warunków z art. 53 ust. 4 pkt 9 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. dodać można, że jest ona o tyle niefortunna, najważniejsze w sprawie było nie to, że Dyrektor Miejskiego Zarządu Dróg i Komunikacji w K. wyraził określone stanowisko, ale to, czy stanowisko to daje się obronić jako wystarczające, aby obronić negatywne rozstrzygnięcie wydane i zaadresowane do E. K.. W ocenie Sądu w realiach kontrolowanej sprawy organy przedwcześnie odmówiły skarżącemu ustalenia warunków zabudowy ze względu na nie zapewnienie dla inwestycji obsługi komunikacyjnej. W tym miejscu wyjaśnić trzeba, że powyższa kwestia sposobu obsługi komunikacyjnej inwestycji może i powinna być co do zasady przedmiotem weryfikacji w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy. Wynika to z jednej strony z przywołanego wyżej art. 53 ust. 4 pkt 9 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p., w którym ustawodawca (co do zasady) nakazuje uzgadniać inwestycje z właściwym zarządcą drogi w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego, a drugiej strony z art. 54 pkt 2 lit. c w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p., wedle którego w decyzji o warunkach zabudowy należy określić między innymi szczegółowe warunki obsługi inwestycji w zakresie komunikacji. Przedstawione regulacje byłyby zbędne, gdyby przyjąć za punkt wyjścia tezę E. K., że uwarunkowania komunikacyjne projektowanego przedsięwzięcia należą tylko do etapu pozwolenia na budowę. Jest wręcz przeciwnie – sam fakt, że w decyzji o warunkach zabudowy określa się szczegółowe warunki obsługi inwestycji w zakresie komunikacji, oznacza, że warunki te muszą mieć umocowanie w określonych realiach, a już na pewno nie mogą zakładać rozwiązań (wiążących wszakże skądinąd organy architektoniczno-budowlane na dalszych etapach procesu inwestycyjno-budowlanego) naruszających przepisy właśnie dotyczące obsługi komunikacyjnej z dróg określonych kategorii. Przechodząc do przyczyn uwzględniania skargi w niniejszej sprawie Sąd wskazuje, że sporne i ważne konkluzje dotyczące obsługi komunikacyjnej inwestycji E. K. przyjęto w sposób naruszający reguły procedury administracyjnej, zwłaszcza naruszono podniesiony w skardze art. 79a § 1 K.p.a. Przepis ten stanowi, że w postępowaniu wszczętym na żądanie strony, informując o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, organ administracji publicznej jest obowiązany do wskazania przesłanek zależnych od strony, które nie zostały na dzień wysłania informacji spełnione lub wykazane, co może skutkować wydaniem decyzji niezgodnej z żądaniem strony. W niniejszej sprawie art. 79a § 1 K.p.a. w ogóle nie zastosowano (zob. zawiadomienie o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym na k. 191 akt administracyjnych organu pierwszej instancji), a były ku jemu zastosowaniu przesłanki. Otóż od początku postępowania nie budzi wątpliwości, że E. K. przedstawił organom koncepcję zabudowy, która miała lub mogła zostać obsłużona z ul. [...] i [...]. Co do komunikacji z ul. [...], skarżący proponował, wedle dokumentów, zasadniczo dwa zjazdy na przeciwległych końcach odcinka granicy terenu inwestycji z ul. [...], przy czym warto odnotować, że w jednym z wariantów inwestycji (k. 25 akt administracyjnych organu pierwszej instancji) pojawia się ewentualność obsługi inwestycji także ze zjazdu trzeciego, orientacyjnie położonego na środku odcinka działek inwestycyjnych względem ul. [...]. To ostatnie jest ważne, gdyż uświadamia, że od strony ul. Łódzkiej E. K. ma zapewne hipotetyczną możliwość skorzystania z miejsca komunikacji, które już jest istniejącym zjazdem. Z kolei, gdy chodzi o ul. [...], to z tej drogi skarżący nie wyklucza obsługi komunikacyjnej inwestycji, jednak pozostaje w sporze z organem co do tego, jaki zakres robót jest wymagany odnośnie zapewnienia drodze odpowiednich parametrów. Zdaniem Sądu Prezydent przeprowadził w niniejszej sprawie postępowania w sposób zmierzający do narzucenia inwestorowi odmiennego wariantu inwestycji (w zakresie komunikacji), jednakże tego wariantu z nim należycie nie skonsultował. Gdy po raz pierwszy w sprawie wypowiadał się Dyrektor Miejskiego Zarządu Dróg i Komunikacji (zob. pismo z dnia [...] października 2017 ., [...] na k. 87-88 akt administracyjnych organu pierwszej instancji) z jego stanowiskiem zapoznano E. K. (doręczono mu pismo). W późniejszej pozytywnej decyzji Prezydenta z dnia [...] marca 2018 r., [...], [...], [...] skarżącemu narzucono wariant obsługi komunikacyjnej z ul. [...] z określonymi warunkami, a wykluczono komunikację z ul. [...]. W decyzji kasacyjnej Kolegium, wydanej z odwołania E. K. zarzucono, że kwestii przyjętych wariantów obsługi komunikacyjnej należycie nie wyjaśniono. Po tym nastąpiła wymiana pism pomiędzy wydziałami Urzędu Miasta. Pismem z dnia [...] września 2018 r., [...], [...] Naczelnik Wydziału Budownictwa, Urbanistyki i Architektury prowadzącego postępowanie zwrócił się do Miejskiego Zarządu Dróg i Komunikacji w K. o zajęcie stanowiska w odniesieniu zarzutów E. K. z odwołania, a także co do uwag Kolegium z decyzji z dnia [...] czerwca 2018 r. (k. 186-187 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). Pismem z dnia [...] października 2018 r., [...] Dyrektor Miejskiego Zarządu Dróg i Komunikacji w K. poinformował, że dokonano ponownej analizy sprawy i podtrzymana została opinia z dnia [...] października 2017 r, [...] (k. 188-189 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). Powyższych pism E. K. nie wysłano do wiadomości, natomiast [...] listopada 2018 r. zawiadomiono go jedynie o zebraniu materiału dowodowego (k. 191 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). Warto dodać, że skarżący chciał pozyskać kopię akt administracyjnych (zob. wniosek na k. 212 akt administracyjnych organu pierwszej instancji), z tym że w międzyczasie wydano negatywną dla niego decyzję. Zdaniem Sądu należyte rozpatrzenie sprawy z uwzględnieniem wymogów wynikających z art. 79a K.p.a. wymagało poinformowania E. K. o treści ostatecznego stanowiska Miejskiego Zarządu Dróg i Komunikacji w K. (które jest w istocie – jak już wyjaśniono – rodzajem stanowiska wewnętrznego jednostki podległej Prezydentowi). Nadto, skoro inwestycja miała wiązać się z przebudową ul. [...], to należało wyczerpująco rozważyć i poinformować skarżącego jaki konkretnie odcinek tej ulicy wymaga ulepszenia (przebudowy/modernizacji) by zapewnić komunikację projektowanej zabudowy z siecią dróg publicznych. Należy także brać pod uwagę, że ul. [...] jest na pewnym odcinku w kierunku ul. [...] – to jest od tej ulicy do okolic działki [...] ([...]) - ulicą asfaltową (Sąd ustalił to na podstawie powszechnie dostępnych baz danych przestrzennych). To ostatnie może świadczyć, że jest to legalnie wybudowana droga jako budowla i zarazem droga publiczna. Do wymogów przebudowy drogi E. K. powinien móc się odnieść przed wydaniem decyzji, zyskując ewentualnie szansę na polemikę lub na modyfikację wniosku przez wskazanie określonych warunków obsługi komunikacyjnej na określonym odcinku ul. [...] (tu Sąd zwraca uwagę, że wedle powszechnie dostępnych danych przestrzennych, o ile są one aktualne, część działki będącej drogowym przedłużeniem ul. [...] w kierunku działek objętych inwestycją E. K., w ogóle nie jest zagospodarowana żadną budowlą drogową, a więc dojazd przynajmniej na tym odcinku będzie musiał być zapewne docelowo zrealizowany staraniami inwestora – zob. art. 16 ust. 1 ustawy o drogach publicznych). Sąd zwraca uwagę na powyższe także dlatego, że przebieg postępowania prowadził do sytuacji, w której E. K. przestał być w pewnym momencie rzeczywistym dysponentem postępowania. Inwestor ubiegał się o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji komunikowanej z ul. [...] i [...]. Ul. [...] wykluczono, a skoro tak, to oznacza, iż należało o tym przed wydaniem decyzji inwestora jednoznacznie zawiadomić, wskazując, że rodzi to określone, poważniejsze wymogi jeśli chodzi o komunikację z ul. [...]. E. K. powinien z kolei mieć możliwość ustosunkowania się do zaistniałych okoliczności. Uzupełniając powyższe Sąd nadmienia, że przedstawione uwagi po części także dotyczą komunikacji z ul. [...]. Jak sygnalizowano, w toku postępowania inwestor przedstawił wariant koncepcji inwestycji, który wskazywał na możliwość skorzystania ze zjazdu na odcinku działki [...] (k. 25 akt administracyjnych organu pierwszej instancji), który jest zjazdem istniejącym (w tym przypadku nie dochodziłoby zatem do budowy nowego zjazdu, czemu na przeszkodzie stał § 9 r.w.t.d). Działka [...] co prawda formalnie nie jest objęta wnioskiem, jednak skoro zjazd z niej istnieje, a założenie co do jego wykorzystania zostało przez inwestora zasygnalizowane na jednej z wersji koncepcji inwestycji, to należało upewnić się, czy w zaistniałych uwarunkowaniach (wykluczenie przez organ możliwości budowy nowych zjazdów z ul. [...]) E. K. nie jest skłonny przeformułować swego żądania odnośnie obsługi inwestycji z ul. [...]. Z tych wszystkich wymienionych przyczyn Sąd uchylił decyzje obu instancji, uznając, że naruszono art. 79a § 1 K.p.a., a także nie sprostano wymaganiom określonym w przepisach art. 7, 8, 77 § 1 i 80 K.p.a. Kolegium nie uzupełniło wyjaśnień i rozważań, przez co także naraziło się na podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 15 K.p.a. Ponownie rozpatrując sprawę Prezydent powinien jednoznacznie ustalić jaki jest status ul. [...] na odcinku od ul. [...] do działek inwestycyjnych (zważając, że jest ona częściowo wybudowana jako droga asfaltowa), określić z jakich powodów i w jakim zakresie istnieje potrzeba jej budowy/przebudowy przez inwestora ze względu na skalę inwestycji, a o konkluzjach należy E. K. poinformować, dając mu szansę na zajęcie stanowiska. Podobnie organ zwróci się do skarżącego o jednoznaczne sprecyzowanie, czy jego intencją jest połączenie inwestycji z ul. [...] przez wyłącznie nowe zjazdy (co podlega ocenie przez pryzmat § 9 r.w.t.d.), czy możliwe jest wykorzystanie zjazdu istniejącego. Do przedstawionego stanowiska inwestora (dotyczącego ul. [...] i [...]) organ powinien się stosownie odnieść, przy czym otwarta pozostaje kwestia, czy rozwiązania zaakceptowane, względnie zaproponowane przez E. K., zapewnią należytą obsługę komunikacyjną projektowanego zamierzenia. Wyrok wydano na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej "P.p.s.a."). O kosztach postepowania orzeczono natomiast na podstawie art. 200 i 205 § 2 P.p.s.a., a na zasądzone koszty złożyły się: kwota wpisu sądowego w wysokości [...] zł (k. 3 akt sądowych), wynagrodzenie radcy prawnego w wysokości [...] zł ustalone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 265 ze zm.) oraz należna opłata skarbowa od złożonego pełnomocnictwa (17 zł, k. 9 akt sądowych). Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym stosownie do art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374), po uprzednim skierowaniu jej do takiego trybu przez Przewodniczącego Wydziału (k. 55 akt sądowych).