II SA/Po 459/23

Dnia 14 grudnia 2023 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Edyta Podrazik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Asesor WSA Arkadiusz Skomra Protokolant: sekretarz sądowy Elżbieta Polody po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 listopada 2023 roku sprawy ze skargi P. M. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 11 maja 2023 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta P. z dnia 31 stycznia 2023 r. nr [...], znak [...]; II. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego kwotę 980 zł (dziewięćset osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Postanowieniem z 22 lipca 2021 r., nr [...], wydanym na podstawie art. 59 § 1 K.p.a., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta P. (dalej: PINB) odmówił wszczęcia postępowania w sprawie lokalizacji pojemników na segregowane odpady przez Wspólnotę Mieszkaniową [...] w P.. W uzasadnieniu PINB wyjaśnił, że w dniu 21 czerwca 2021 r. wpłynął wniosek P. M. – właściciela mieszkania nr [...] w budynku [...] – o wszczęcie postępowania w sprawie nakazania Wspólnocie Mieszkaniowej budynku ul. [...] (zwanej dalej także "Wspólnotą") doprowadzenia zagospodarowania terenu przy budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. [...] w P. do stanu zgodnego z przepisami prawa budowlanego, tj. do stanu przed remontem w roku 2020, w związku z tym, że miejsce czasowego gromadzenia odpadów zostało umieszczone przez zarządcę i zarząd Wspólnoty pod oknami należącego do niego lokalu mieszkalnego, w odległości od ok. 2 do max 4,4 m od ściany budynku. Przywołując treść § 2, § 22 i § 23 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t. j. Dz.U. z 2019 r., poz. 1186, zwane dalej także "rozporządzeniem"), organ I instancji podniósł, że budynki Wspólnoty zostały wybudowane dużo wcześniej niż zaczęły obowiązywać przepisy o konieczności segregacji odpadów. Wskazał także, że Wspólnota Mieszkaniowa nie wybudowała urządzeń lub obiektów określonych w § 22 ust. 2 wskazanego rozporządzenia, a jedynie ustawiła pojemniki do segregacji odpadów - na własnych kołach. W związku z powyższym, ponieważ przeprowadzane prace nie stanowiły robót budowlanych, organ uznał, że brak podstaw do interwencji ze strony PINB. Pismem zdnia 2 sierpnia 2021 r. P. M. złożył zażalenie na postanowienie PINB. Postanowieniu organu zarzucił naruszenie: 1) 61a § 1 K.p.a. w zw. z § 23 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t. j. Dz.U. z 2022 r., poz. 1225) poprzez bezpodstawną odmowę wszczęcia postępowania w sprawie, pomimo usytuowania miejsca do gromadzenia odpadów stałych z naruszeniem wymogów określonych w ww. przepisie rozporządzenia; 2) art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 K.p.a., poprzez brak wyjaśnienia przesłanek dokonanego rozstrzygnięcia; 3) art. 59 § 1 K.p.a., poprzez niezastosowanie w sprawie art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 K.p.a., poprzez brak wyjaśnienia zastosowania art. 59 § 1 K.p.a. w sprawie. Jednocześnie, w zażaleniu sformułowano wniosek o uchylenie postanowienia PINB nr [...] z dnia 22 lipca 2021 r. i przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu skarżący wyjaśnił, że złożył wniosek o wszczęcie postępowania w sprawie nakazania Wspólnocie Mieszkaniowej ul. [...], [...] doprowadzenia do stanu zgodnego z przepisami prawa budowlanego zagospodarowania terenu przy budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. [...] w P., wyjaśniając że pod oknami lokalu nr [...], którego jest właścicielem, usytuowanego na parterze wewnętrznego podwórka kamienicy, Wspólnota utworzyła śmietnik – stałe miejsce na pojemniki na odpady – w odległości od 2 m do max. 4,4 m od ściany budynku. Zdaniem skarżącego taka lokalizacja narusza wymogi określone w § 23 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia, zgodnie z którym odległość miejsc do gromadzenia odpadów stałych powinna wynosić co najmniej 10 m od okien i drzwi z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi. Skarżący podkreślił, że pomimo wielokrotnych, kierowanych przez niego od ponad 2 lat, wezwań do zarządcy i zarządu Wspólnoty o zmianę lokalizacji miejsca do gromadzenia odpadów stałych, nie podjęto w tym zakresie żadnych działań. Nie doszło do zmiany lokalizacji śmietnika uciążliwej dla mieszkańców parteru kamienicy. Jak podał skarżący, lokalizacja ustawianych pod oknami skarżącego pojemników (często otwartych), do których wrzucane są odpady, a w przypadku ich zapełnienia także obok nich, uniemożliwia skarżącemu zgodne z przeznaczeniem korzystanie z mieszkania jego własności. Skarżący podniósł, iż lokalizacja miejsca do gromadzenia odpadów stałych jest uciążliwa, m.in. ze względu na fetor i insekty wpadające do mieszkania po otworzeniu okna oraz ze względu na hałas powodowany przez wrzucanie śmieci (lokatorzy wyrzucają odpady także w późnych godzinach wieczornych lub wczesnych rannych, a nawet nocnych). Skarżący poinformował, że wniósł o wszczęcie postępowania w tej sprawie, mając na uwadze § 23 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia i wykładnię prawa zawartą w wyroku NSA z dnia 9 stycznia 2020 r., sygn. akt II OSK 171/18. Według skarżącego, w zaskarżonym postanowieniu nie odniesiono się do treści powołanego we wniosku o wszczęcie postępowania § 23 rozporządzenia. Skarżący wskazał także, że niezrozumiałe jest stwierdzenie, że Wspólnota nie wybudowała urządzeń lub obiektów określonych w § 22 ust. 2 rozporządzenia, gdyż w roku 2020 (w miesiącu sierpniu) Wspólnota przeprowadziła roboty budowlane, w ramach których teren śmietnika został specjalnie utwardzony poprzez ułożenie kostki. Potwierdza to treść protokołu zebrania Wspólnoty z dnia 15 stycznia 2020 r., gdzie odnotowana została uchwała w sprawie planu gospodarczego na rok 2020. Uchwała w sprawie przygotowania specjalnie utwardzonego terenu pod śmietniki odnotowana została też w protokole z zebrania Wspólnoty z dnia 22 stycznia 2019 r. w punkcie 8 (Plan gospodarczy). Postanowieniem z 3 września 2021 r. nr [...], [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: WINB) uchylił zaskarżone postanowienie PINB w części podstawy prawnej rozstrzygnięcia, tj. art. 59 § 1 K.p.a. i orzekając ponownie w tym zakresie wskazał art. 61a § 1 K.p.a. w zw. z art. 123 § 1 K.p.a. W pozostałej części utrzymał zaskarżone postanowienie PINB w mocy. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, w oparciu o zacytowaną treść art. 61 § 1 k.p.a. i art. 61a § 1 K.p.a., że odmowa wszczęcia postępowania może nastąpić z dwóch wskazanych przez ustawodawcę przyczyn: żądanie zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn. Organ podał, że w ewentualnym postępowaniu dot. nieruchomości przy ul. [...] w P. skarżący może wywodzić swój interes prawny, ponieważ jest właścicielem mieszkania w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. [...] w P., a jego wniosek dotyczy zagospodarowania terenu przy tym budynku. Analizując wystąpienie drugiej przesłanki umożliwiającej odmowę wszczęcia postępowania WINB podał, że przedmiotem wniosku było wszczęcie postępowania w sprawie nakazania Wspólnocie doprowadzenia do stanu zgodnego z przepisami prawa budowlanego zagospodarowania terenu przy budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. [...] w P.. Kwestie umiejscowienia pojemników na odpady stałe reguluje wspomniane już rozporządzenie Ministra Infrastruktury, w szczególności w § 22 ust 1 i ust. 2 oraz § 23 ust 1 i 2. Jednakże, zgodnie z § 2 rozporządzenia, jego przepisy mają zastosowanie przy projektowaniu, budowie i przebudowie oraz przy zmianie sposobu użytkowania budynków oraz budowli nadziemnych i podziemnych spełniających funkcje użytkowe budynków, co nie wynikało z wniosku skarżącego. Inspektor uznał, że organ I instancji słusznie wskazał, że do kwestii pojemników na odpady (które mogą być przesuwane) i nie są obiektami budowlanymi ani urządzeniami budowanymi w rozumieniu art. 3 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2020 poz. 1333, zwanej dalej także "p.b."), znajdujących się na nieruchomości przy ul. [...] w P., zastosowania nie mogą znaleźć przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., ponieważ przedmiotowy budynek powstał znacznie wcześniej, a poprzednie regulacje dotyczące warunków technicznych budynków nie regulowały tych kwestii. W związku z tym w przedmiotowej sprawie zachodzi "inna uzasadniona przyczyna" do odmowy wszczęcia postępowania, ponieważ żądania P. M. nie można załatwić w drodze decyzji administracyjnej. Inspektor dodał także, że z art. 29 ust 4 pkt 4 p.b. wynika, iż wykonanie robót budowlanych polegających na utwardzeniu gruntu na działkach budowlanych nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę oraz nie wymaga dokonania zgłoszenia. Brak naruszenia przepisów prawa również stanowi inną uzasadnioną przyczynę odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego na wniosek skarżącego. Kończąc WINB podniósł, że choć PINB słusznie odmówił wszczęcia postępowania administracyjnego, to wydając swoje rozstrzygnięcie przyjął błędną podstawę prawną, gdyż błędnie oparł swoje rozstrzygnięcie na art. 59 K.p.a. Tymczasem odmowa wszczęcia postępowania administracyjnego następuje na podstawie art. 61a § 1 K.p.a. Organ wyjaśnił, że w związku z tym uchylił zaskarżone postanowienie w części dotyczącej postawy prawnej rozstrzygnięcia organu I instancji ze wskazaniem właściwej podstawy prawnej do wydania postanowienia. Pismem z dnia 4 października 2021 r. P. M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na postanowienie WINB z dnia 3 września 2021 r., nr [...], w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie lokalizacji pojemników na segregowane odpady przez Wspólnotę Mieszkaniową ul. [...], [...], w P.. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie: 1) art. 61a § 1 K.p.a. w zw. z § 23 ust. 1 pkt 1 w zw. z § 22 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia; 2) art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 75 § 1, art. 77 § 1 i art. 78 § 1 K.p.a. w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy poprzez brak przeprowadzenia wszechstronnego postępowania w sprawie, będące efektem odmowy jego wszczęcia; 3) art. 51 ust. 7 w zw. z art. 50 ust. 1 pkt 4 p.b. poprzez brak ich zastosowania w sprawie. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego postanowienia organu I instancji. W uzasadnieniu skargi skarżący przytoczył argumentację przedstawioną na etapie postępowania administracyjnego Wyrokiem z 12 kwietnia 2022 r., sygn. akt II SA/Po [...], WSA w Poznaniu uchylił oba zaskarżone postanowienia wydane w sprawie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie, a wniosek z 24 czerwca 2021 r. trafił do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W uzasadnieniu wyroku WSA wskazał, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ nadzoru budowlanego I instancji w pierwszej kolejności zobowiązany jest wszcząć postępowanie w sprawie zainicjowanej wnioskiem skarżącego z dnia 21 czerwca 2021 r., w ramach postępowania zgromadzić konieczny materiał dowodowy i mając na uwadze obowiązujące przepisy na tej podstawie ocenić, czy i jakie działania może podjąć w zakresie przysługujących organowi nadzoru budowlanemu kompetencji. Pismem z dnia 5 października 2022 r., [...], PINB zawiadomił Skarżącego o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie lokalizacji śmietnika na terenie nieruchomości w P. przy ul. [...],[...]. Pismem z dnia 28 listopada 2022 r. Skarżący ponowił wniosek o udostępnienie dokumentacji i przesłał pełnomocnictwo do reprezentowania go przez kwalifikowanego pełnomocnika oraz dokumentację uzyskaną z Urzędu Miasta [...], podnosząc, że w roku 2020 doszło do znacznego powiększenia terenu śmietnika. Pismem z dnia 29 listopada 2022 r. PINB odmówił bezpośrednio Skarżącemu udostępnienia skanów akt. W związku z pismem PINB z dnia 29 listopada 2022 r. pełnomocnik skarżącego pismem z 9 grudnia 2022 r. ponowił wniosek o udostępnianie skanów akt zgromadzonych przez PINB (poza dokumentami przekazanymi przez wnioskodawcę). Pismem z 16 stycznia 2023 r. skierowanym do WINB (za pośrednictwem PINB) pełnomocnik skarżącego złożył ponaglenie w związku z: 1) niezałatwieniem sprawy w terminie określonym w art. 35 K.p.a. ; 2) prowadzeniem postępowania dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy. Decyzją z 31 stycznia 2023 r., [...], wydaną na podstawie art. 104 i art. 105 K.p.a., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta P. umorzył w całości postępowanie. W uzasadnieniu organ wskazał, iż w dniu 6 lipca 2022 r. wyznaczono kontrolę na przedmiotowej nieruchomości, w której uczestniczyli skarżący i zarządca nieruchomości. W trakcie kontroli ustalono, że nieruchomość jest zabudowana dwoma budynkami: frontowym nr [...] z dwoma oficynami, oraz drugim budynkiem nr [...] przy tylnej granicy działki. We wnęce pomiędzy budynkiem nr [...] i prawą oficyną budynku [...] ustawiono na utwardzonym terenie o szerokości 3,30 m, pojemniki na śmieci. Miejsca tego nie wygrodzono żadnym ogrodzeniem. Pojemniki na śmieci stoją na utwardzonym terenie, który jest w odległości 2,32 m od ściany budynku [...], w którym na parterze są okna zwrócone na miejsce lokalizacji pojemników na odpady stałe. W trakcie kontroli Zarządca przedłożył kopię decyzji Państwowej Służby Ochrony Zabytków Oddz. Woj. w P., Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia 7 października 1994 r. o wpisie do rejestru zabytków. Organ wskazał, iż budynki Wspólnoty zostały wybudowane w latach 1908-1910, a wpisane do rejestru zabytków zostały w 1994 r., a zatem dużo wcześniej, niż zaczęły obowiązywać przepisy o konieczności segregacji odpadów. Ponadto Wspólnota Mieszkaniowa uzyskała decyzję pozwolenia na budowę na docieplenie i remont elewacji podwórzowych i remont budynku przy ul. [...] i [...]. W adnotacji na projekcie zagospodarowania terenu w miejscu śmietnika projektant dokonał zapisu w dniu 5 sierpnia 2013 r. – śmietnik istniejący. Organ uznał, iż prowadzone roboty budowlane były zgodne z wydanym pozwoleniem na budowę, dlatego brak jest podstaw do interwencji ze strony Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta P.. Organ wskazał, iż zgodnie z art. 105 § 1 K.p.a., gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Pismem z 16 lutego 2023 r. P. M. wniósł do [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego odwołanie od opisanej wyżej decyzji PINB. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: 1) art. 73 § 2 K.p.a poprzez brak udostępnienia wnioskowanych dokumentów zgromadzonych w sprawie (poza dokumentacją przekazaną przeze mnie w sprawie) i w efekcie pozbawienie go prawa do wzięcia czynnego udziału w postępowaniu; 2) art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 K.p.a., poprzez niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego w sposób wszechstronny; 3) art. 10 § 1 K.p.a. poprzez uniemożliwienie zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym i ostateczne wypowiedzenie się w sprawie po zapoznaniu się z aktami – skarżącemu umożliwiono zapoznanie się z aktami w ściśle określonym dniu, na korytarzu Urzędu, wykonane wówczas zdjęcia były jednak częściowo nieostre, nie nadawały się do odtworzenia, dlatego skarżący wniósł o przekazanie skanu dokumentacji i zastrzegł wypowiedzenie się w sprawie po jej przekazaniu na adres skrzynki elektronicznej, powyższe zostało zignorowane przez organ; 4) art. 40 § 1 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie i doręczenie decyzji z pominięciem pełnomocnika skarżącego; 5) art. 35 K.p.a. poprzez niezałatwienie sprawy w terminie, brak informacji o przyczynach niezałatwienia sprawy w terminie oraz o terminie załatwienia sprawy, prowadzenie postępowania dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy oraz naruszenie art. 37 K.p.a. poprzez brak odpowiedzi na wniesione w sprawie ponaglenie; 6) art. 105 w zw. z art. 64 § 4 K.p.a. oraz art. 153 P.p.s.a. poprzez umorzenie postępowania w sprawie, w przypadku braku przesłanki bezprzedmiotowości, która warunkuje takie rozstrzygnięcie; 6) § 23 ust. 1 Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez uznanie, że rozbudowa czasowego miejsca gromadzenia odpadów nie narusza ww. przepisu, ponieważ jest objęta zakresem pozwolenia na budowę, pomimo że powyższe nie wynika wprost z dokumentacji dotyczącej remontu obiektu; 7) art. 129 § 12 K.p.a. poprzez błędne poinformowanie o przysługującym stronie środku zaskarżenia. W uzasadnieniu odwołania skarżący wskazał, iż prowadząc postępowanie nie wyjaśniono w szczególności: 1) na jakiej podstawie uznano, że pozwolenie na budowę (z 2013 r.), o którym mowa w uzasadnieniu decyzji PINB w P. obejmuje swoim zakresem zmianę formy i lokalizacji śmietnika. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji PINB w P., każdy element dotyczący remontu został dokładnie opisany w decyzji o pozwoleniu na wyszczególnionych przeprowadzenie prac budowlanych (m.in. naprawa szczelin, renowacja elewacji, wymiana okien, remont dziedzińca). W uzasadnieniu decyzji nie odniesiono się jednak wprost do zapisów zawartych w wymienionym pozwoleniu, które miałyby dotyczyć kwestii zmiany miejsca gromadzenia odpadów. W ramach prowadzonego remontu nie jest możliwa zmiana powierzchni i formy remontowanego obiektu, a rozbudowa śmietnika wymaga opinii Sanepidu, o którą w niniejszej sprawie nie wystąpiono. Powyższe dodatkowo oznacza, że decyzja o pozwoleniu na remont obiektu nie obejmuje swoim zakresem zmiany formy i powierzchni miejsca gromadzenia odpadów; 2) jak wyglądało i w jakiej lokalizacji znajdowało się miejsce czasowego gromadzenia odpadów przed wejściem w życie rozporządzenia Ml z 12 kwietnia 2002 r. (o powyższe Skarżący wnosił w kierowanych do organu pismach), czy i kiedy zwiększono jego formę i rozmiar po roku 2002 (na podstawie jakich dokumentów), jaki rozmiar i formę miał legalny śmietnik i faktycznie jaką powierzchnię zajmuje obecnie. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji to nie wynika. Ogólne wskazanie, że z porównania pomiarów dokonanych w trakcie kontroli (brak wskazania danych) i zawartych w zatwierdzonym projekcie budowlanym wynika, że nie dokonano zmniejszenia odległości od okien budynku utwardzenia pod pojemnikami śmietnika, jest niewystarczające. Powyższe musi być dokładnie ustalone i wyjaśnione w uzasadnieniu decyzji (ze wskazaniem dokładnych wymiarów, z uwzględnieniem formy śmietnika). Skarżący podniósł również, iż z przedstawionej przez niego dokumentacji oraz ze śladów poprzedniego śmietnika na ścianach (co zostało udokumentowane podczas wizji lokalnej) wynika jednoznacznie, że miejsce i forma śmietnika uległy zmianie. Aktualnie funkcjonujące miejsce gromadzenia odpadów zajmuje znacząco większy obszar niż istniejący wcześniej legalny śmietnik (jak wynika z planów zagospodarowania terenu, mający wymiary ok. 4 m2), odgrodzony murkiem. Nawet bez dokładnych parametrów widać, że miejsce gromadzenia śmieci zajmuje obecnie znacznie większy obszar, w tym teren, na którym wcześniej rosły drzewa. Z rysunku w 'Projekcie remontu' przedstawionego Miejskiemu Konserwatorowi Zabytków wynika, że teren projektowanego w 2013 r. śmietnika miał mieć wybudowane ogrodzenie od strony południowej. Ogrodzenie takie nie istniało w przeszłości, nie ma go na zdjęciu z 1994 (dokumentacja związana z wpisywaniem obiektu [...] do rejestru zabytków), a jego zachodnia część rozciąga się na odległość poniżej 5 m od okien mieszkania nr [...]. Wskazuje to, że 'Projekt remontu' jest niezgodny z prawem w zakresie & 23 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (brak bowiem opinii państwowego wojewódzkiego inspektora sanitarnego). Podważa to oświadczenie złożone przez projektanta, że projekt budowlany jest wykonany zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Z planu zagospodarowania terenu dziedzińca, który uzyskałem z dokumentacji Miasta P. (dokumentuje stan, gdy istniał legalny śmietnik, przed 'remontem' w roku 2020) wynika jasno, że murowany śmietnik istniejący w przeszłości zajmował powierzchnię ok. 4m2. W toku postępowania odwoławczego skarżący w dniu 26 kwietnia 2023 r., złożył wniosek o włączenie do materiału dowodowego 1) planu dziedzińca wspólnoty [...] z 1975 r.; 2) mapy zasadniczej, obręb P., arkusz [...]; 3) pisma [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z 5 września 2022 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoeru Budowlanego decyzją z dnia 11 maja 2023 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 104 § 1 K.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję PINB. Organ odwoławczy wskazał, iż zgodnie z § 22 ust 1 i 2 rozporządzenia na działkach budowlanych należy przewidzieć miejsca na pojemniki służące do czasowego gromadzenia odpadów stałych, z uwzględnieniem możliwości ich segregacji. Miejscami, o których mowa w ust. 1, mogą być: 1) zadaszone osłony lub pomieszczenia ze ścianami pełnymi bądź ażurowymi; 2) wyodrębnione pomieszczenia w budynku, mające posadzkę powyżej poziomu nawierzchni dojazdu środka transportowego odbierającego odpady, lecz nie wyżej niż 0,15 m, w tym także dolne komory zsypu z bezpośrednim wyjściem na zewnątrz, zaopatrzonym w daszek o wysięgu co najmniej 1 m i przedłużony na boki po co najmniej 0,8 m, mające ściany i podłogi zmywalne, punkt czerpalny wody, kratkę ściekową, wentylację oraz sztuczne oświetlenie; 3) utwardzone place do ustawiania kontenerów z zamykanymi otworami wrzutowymi; 4) utwardzone place z nadziemnymi otworami wrzutowymi i podziemnymi lub częściowo podziemnymi kontenerami. Natomiast zgodnie z § 23 ust 1 i 2 rozporządzenia odległość miejsc do gromadzenia odpadów stałych, o których mowa w § 22 ust. 2 pkt 1, 3 i 4, powinna wynosić co najmniej: 1) 10 m - od okien i drzwi do budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi; 2) 3 m - od granicy działki budowlanej; 3) 10 m - od placu zabaw dla dzieci, boisk dla dzieci i młodzieży oraz miejsc rekreacyjnych, o których mowa w § 40. Zachowanie odległości, o której mowa w ust. 1 pkt 2, nie jest wymagane, jeżeli miejsca te stykają się z podobnymi miejscami na działce sąsiedniej. Zgodnie z § 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury mają zastosowanie przy projektowaniu, budowie i przebudowie oraz przy zmianie sposobu użytkowania budynków oraz budowli nadziemnych i podziemnych spełniających funkcje użytkowe budynków. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 lutego 2019 r., sygn. akt: II OSK 641/17, przepisy rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie mogą mieć zastosowanie do budynków już istniejących w ograniczonym zakresie (nadbudowa, rozbudowa, przebudowa, zamian sposobu użytkowania, bezpieczeństwo pożarowe, wymiary schodów, oświetlenie awaryjne). Jak wynika z ustaleń organu I instancji na przedmiotowej nieruchomości miały miejsce roboty budowlane polegające na dociepleniu i remoncie elewacji podwórzowych oraz remoncie budynku, który to remont miał polegać na naprawie szczelin, pęknięć oraz renowacji elewacji, remoncie klatek schodowych i dziedzińca oraz wymianie stolarki okiennej. Co istotne, przedmiotowe roboty budowlane wykonano na podstawie pozwolenia na budowę udzielonego decyzją Prezydenta Miasta [...] z dnia 19 sierpnia 2013 r. (znak: [...]). Z treści projektu budowlanego wynika, że miejsce do gromadzenia odpadów istniało w tym miejscu co obecnie, przed uzyskaniem pozwolenia na budowę. Natomiast budynki na przedmiotowej nieruchomości powstały w latach 1908 – 1910, tj. na długo przed wejściem w życie wymienionego rozporządzenia. WINB po analizie robót budowlanych jakie zostały wykonane w budynku stwierdza, że można je określić jako remont budynku. Zdaniem organu odwoławczego robót budowlanych wykonanych na podstawie udzielonego pozwolenia na budowę nie można zaliczyć do pojęcia nadbudowy, rozbudowy, przebudowy, czy zamiany sposobu użytkowania. Ponadto roboty te nie wpłynęły na zmianę bezpieczeństwa pożarowego, wymiary schodów czy oświetlenia awaryjnego. Z analizy akt postępowania wynika, że pojemniki na odpady w tym określonym miejscu były ustawione znacznie wcześniej niż przeprowadzone prace remontowe. Ponadto należy stwierdzić, że utwardzenie terenu, na którym ustawione są pojemniki na śmieci istniało znacznie wcześniej, a jak wskazuje cytowane powyżej orzeczenie NSA, przepisów rozporządzenia nie stosuje się do budynków istniejących, poza ściśle określnymi wyjątkami. Jak wskazuje Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z dnia 22 sierpnia 2019 r. (sygn. akt: II SA/Po 226/19), na gruncie prawa budowlanego, postępowanie, co do zasady, staje się bezprzedmiotowe, jeżeli organy nadzoru budowlanego prowadzące postępowanie nie znajdują podstaw do wydania nakazów lub zakazów. W przedmiotowej sprawie, zdaniem WINB nie zaistniały podstawy do wydania nakazu przeniesienia pojemników na odpady na nieruchomości przy ul. [...],[...], w inne miejsce tej nieruchomości niż ma miejsce to obecnie. Ponadto z materiałów znajdujących się w aktach administracyjnych organu I instancji wynika, że pojemniki na śmieci na tej nieruchomości można przesuwać, ponieważ posiadają one koła. Odnosząc się natomiast do treści wniesionego odwołania, WINB nie podziela poglądu by w 1994 r. w miejscu, gdzie obecnie ustawione są śmietniki, nie były ustawione pojemniki na śmieci. Ze zdjęcia przedstawiającego elewację frontową południowo-wschodnią (znajdującego się w dokumencie wpisującym przedmiotowy budynek do rejestru zabytków - karta [...] akt PINB) nie można jednoznacznie stwierdzić, że w tamtym miejscu nie ma pojemników na odpady, gdyż znajdują się za prawą oficyną, a zdjęcie to przedstawia elewacje frontową prawej oficyny. Należy także raz jeszcze podkreślić, że przepisów rozporządzenia nie można zastosować do budynków, które już istnieją chyba, że mamy do czynienia z ich rozbudową, nadbudową czy też przebudową, a takich robót na przedmiotowej nieruchomości nie wykonano. Ponadto, organ I instancji nie naruszył zasady czynnego udziału strony w postępowaniu, ponieważ wystosowano zawiadomienie z art. 10 k.p.a. informujące o możliwości zapoznania się z aktami sprawy, z którego skarżący skorzystał. W aktach organu I instancji znajdują się także pisma odwołującego składane w toku postępowania do czasu wydania decyzji. Także organ odwoławczy umożliwił stronom postępowania zapoznanie się z aktami sprawy, jednakże strony, w tym P. M. oraz jego pełnomocnik z takiej możliwości nie skorzystali. Odnosząc się natomiast do zarzutu pominięcia pełnomocnika przy doręczeniu decyzji organu I instancji, należy wskazać na obowiązując a linię orzeczniczą, zgodnie z która doręczenie decyzji stronie z pominięciem ustanowionego pełnomocnika może być uznane za skutecznie dokonane, jeżeli nie wywołuje dla strony ujemnych skutków procesowych umożliwiając – mimo to – wniesienie odwołania przez pełnomocnika, aczkolwiek jest naruszeniem procedury, to jednak nie stanowi wady kwalifikowanej, jak również nie można go uznać za uchybienie mające istotny wpływ na wynik sprawy (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 22 listopada 2017 r.; sygn. akt: III SA/Gd 760/17; wyrok NSA z dnia 8 września 2021 r.; sygn. akt: III FSK 2416/21). Zatem jeżeli PINB pominął pełnomocnika przy doręczeniu zaskarżonej decyzji lecz mimo to strona wniosła odwołanie w ustawowym terminie, to nie można stwierdzić by to* uchybienie miało wpływ na wynik sprawy i konieczne okazałoby się zastosowanie art. 138 § 2 K.p.a. Ponadto WINB po analizie dokumentacji znajdującej się w aktach organu powiatowego, nie stwierdził naruszenia pozostałych przepisów, które zostały wymienione w zarzutach odwołania. Jednakże WINB wskazuje, że w swym rozstrzygnięciu organ I instancji zastosował niewłaściwe pouczenie w zakresie rodzaju środka zaskarżenia oraz terminu na jego wniesienie. Natomiast po analizie treści pisma z dnia 26 kwietnia 2023 r. WINB raz jeszcze wskazuje, że choć na przedmiotowej nieruchomości prowadzono roboty budowlane, to nie wpłynęły one na zmianę bezpieczeństwa pożarowego (miejsce gromadzenia znajduje się w tym samym miejscu co poprzednio), wymiary schodów czy oświetlenia awaryjnego, zatem biorąc pod uwagę powyższe rozważania WINB oraz § 2 rozporządzenia MI w przedmiotowej sprawie nie można stwierdzić by zaszły przesłanki do dalszego prowadzenia postępowania. Pismem z dnia 9 czerwca 2023 r. P. M. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na opisaną wyżej decyzję WINB. Powyższe pismo zawierało również skargę na bezczynność organów. Skarżący zarzucił naruszenie: 1) art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., w zw. z § 22 ust. 1 pkt 3 i § 23 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez uznanie, że rozbudowa czasowego miejsca gromadzenia odpadów (poprzez ustawienie na utwardzonym placu pojemników na odpady) nie narusza ww. przepisów; 2) art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80 K.p.a. poprzez niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego w sposób wszechstronny i obiektywny, m.in. nieuwzględnienie dowodu w postaci mapy zasadniczej, ob. P., arkusz [...], z zasobów Zarządu Geodezji i Katastru Miejskiego GEOPOZ, nieuwzględnienie faktu, iż Wspólnota nigdy nie wnioskowała o rozbudowę czasowego miejsca gromadzenia odpadów na dziedzińcu zabytkowego obiektu, brak prawidłowego ustalenia na podstawie zdjęcia z ewidencji Miejskiego Konserwatora Zabytków w P., że powstały wraz z budynkiem śmietnik nie obejmował terenu pod oknami lokalu [...] w roku 1994; 3) art. 107 § 1 pkt 4, 6 i § 3 K.p.a. poprzez brak powołania w sentencji decyzji WINB pełnej podstawy prawnej jej wydania (oprócz art. 138 § 1 pkt 1 i art. 104 § 1 K.p.a. w sentencji decyzji nie powołano przepisu prawa materialnego stanowiącego podstawę rozstrzygnięcia); brak odniesienia się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji WINB do stanowiska przedstawionego przez skarżącego w sprawie (wyjaśnienia skarżącego zostały zignorowane przez organy obu instancji), w sytuacji, gdy zgodnie z przepisami K.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa; 4) art. 105 w zw. z art. 64 § 4 K.p.a. oraz art. 153 P.p.s.a. poprzez stwierdzenie przesłanek do umorzenia postępowania w sprawie, w przypadku braku przesłanki bezprzedmiotowości, która warunkuje takie rozstrzygnięcie; w stanie faktycznym i prawnym sprawy PINB zobowiązany był do wydania nakazu przeniesienia pojemników na odpady ustawianych na dziedzińcu nieruchomości przy ul. [...],[...] w P., w inne miejsce tej nieruchomości (np. poprzez wybudowanie osadzonego w ziemi śmietnika, co postulowane było przez jednego z członków Wspólnoty podczas zebrania w roku 2022); 6) art. 153 P.p.s.a., poprzez pominięcie wskazań WSA w Poznaniu zawartych w prawomocnym wyroku z 12 kwietnia 2022 r. sygn. akt II SA/Po [...]. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga okazała się zasadna. Kontroli Sądu poddano decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 11 maja 2023 r., nr [...], utrzymującą w mocy, wydaną po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 12 kwietnia 2022 r., sygn. akt II SA/Po [...], decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta P. z dnia 31 stycznia 2023 r., nr [...], którą umorzono postępowanie administracyjne w sprawie lokalizacji śmietnika na terenie nieruchomości w P. przy ul. [...], [...]. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji stanowiły przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 775 ze zm., dalej: K.p.a.). Zgodnie z art. 104 § 1. K.p.a., organ administracji publicznej załatwia sprawę przez wydanie decyzji, chyba że przepisy kodeksu stanowią inaczej. Art. 104 § 2 K.p.a. stanowi z kolei, iż decyzje rozstrzygają sprawę co do jej istoty w całości lub w części albo w inny sposób kończą sprawę w danej instancji. Natomiast art. 105 § 1 K.p.a. wskazuje, że gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Z kolei zgodnie z art. 105 § 2 K.p.a., organ administracji publicznej może umorzyć postępowanie, jeżeli wystąpi o to strona, na której żądanie postępowanie zostało wszczęte, a nie sprzeciwiają się temu inne strony oraz gdy nie jest to sprzeczne z interesem społecznym. Bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego oznacza, że brak jest któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, a wobec tego nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. Przy czym przesłanka umorzenia postępowania może istnieć jeszcze przed wszczęciem postępowania, co zostanie ujawnione dopiero w toczącym się postępowaniu, a może ona powstać także w czasie trwania postępowania, a więc w sprawie już zawisłej przed organem administracyjnym. Pod pojęciem przedmiotu postępowania rozumieć natomiast należy konkretną sprawę, w której organ administracji publicznej jest władny i jednocześnie zobowiązany do rozstrzygnięcia na podstawie przepisów prawa materialnego o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu. Zatem w rozumieniu art. 105 § 1 K.p.a. sprawa administracyjna jest bezprzedmiotowa wtedy, gdy nie ma materialnoprawnych podstaw do władczej, w formie decyzji administracyjnej, ingerencji organu administracyjnego. Wówczas jakiekolwiek rozstrzygnięcie organu merytoryczne pozytywne, czy negatywne staje się prawnie niedopuszczalne (por. wyrok NSA z 21 lutego 2006 r. I OSK 967/05 - opublikowany w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej: CBOSA). Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie taka ocena jest jednak przedwczesna. Po pierwsze Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie stoi na stanowisku, że data budowy obiektu budowlanego (budynku) nie determinuje jakie przepisy techniczno-budowlane powinny znaleźć zastosowanie do robót budowlanych, które wykonane zostały w otoczeniu tego obiektu już po dacie jego wybudowania – co odnosi się także do wykonania urządzeń budowlanych, w szczególności gdy urządzenia te same stanowią obiekty budowlane (jak śmietniki, utwardzenie terenu, ogrodzenia). Organy nadzoru budowlanego obu instancji zdają się prezentować odmienne stanowisko, konsekwentnie podkreślając, że budynki mieszkalne na nieruchomości przy ul. [...], [...] powstały w latach 1908-1910 i w okoliczności tej upatrując powód, dla którego w przedmiotowej sprawie nie mogą znaleźć zastosowania przepisy §§ 22-23 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t. j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1225, dalej: rozporządzenie), jednocześnie nie czyniąc żadnych ustaleń co do czasu powstania na przedmiotowej nieruchomości miejsca do gromadzenia odpadów stałych w obecnej lokalizacji. Sąd stanowisko to uznaje za wadliwe. Dalej należy wskazać, że zgodnie ze wspomnianym Rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, na działkach budowlanych należy przewidzieć miejsca na pojemniki służące do czasowego gromadzenia odpadów stałych, z uwzględnieniem możliwości ich segregacji (§ 22 ust. 1). Wyżej wspomnianymi miejscami mogą być m.in. zadaszone osłony lub pomieszczenia ze ścianami pełnymi bądź ażurowymi (§ 22 ust. 2 pkt 1), a także utwardzone place do ustawiania kontenerów z zamykanymi otworami wrzutowymi (§ 22 ust. 2 pkt 3). Zgodnie z § 23 ust. 1 rozporządzenia, odległość miejsc do gromadzenia odpadów stałych, o których mowa w § 22 ust. 2 pkt 1, 3 i 4, powinna wynosić co najmniej: (1) 10 m - od okien i drzwi do budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi; (2) 3 m - od granicy działki budowlanej; (3) 10 m - od placu zabaw dla dzieci, boisk dla dzieci i młodzieży oraz miejsc rekreacyjnych, o których mowa w § 40. W przypadku przebudowy istniejącej zabudowy odległości, o których mowa w ust. 1, mogą być pomniejszone, jednak nie więcej niż o połowę, po uzyskaniu opinii państwowego wojewódzkiego inspektora sanitarnego. (§ 22 ust. 3). Zachowanie odległości, o której mowa § 23 ust. 1 pkt 2 (tj. odległości 3 metrów od granicy działki budowlanej) nie jest wymagane, jeżeli miejsca te stykają się z podobnymi niejscami na działce sąsiedniej (§ 23 ust. 2). Należy również podkreślić, że wykonanie miejsca do gromadzenia odpadów stałych mającego postać utwardzonego placu do ustawienia kontenerów w sposób istotnie naruszający przepisy techniczno-budowlane – a za takie należy uznać naruszenie wymogów w zakresie odległości od okien pomieszczeń na pobyt ludzi oraz odległości od działki sąsiedniej – stanowi podstawę z art. 50 ust. 1 pkt 4 p.b. do wszczęcia postępowania naprawczego w celu przywrócenia stanu zgodnego z prawem. Z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach administracyjnych wynika, że przedmiotowe miejsce do gromadzenia odpadów stałych na nieruchomości przy ul. [...], [...] w obecnie istniejącej formie zostało wykonane w 2020 roku. Ma ono postać utwardzonego kostką brukową placu do ustawienia kontenerów, co odpowiada kategorii wymienionej w § 22 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia. Przedmiotowy plac zlokalizowany jest w odległości mniejszej niż 10 m od okien budynku mieszkalnego, w którym znajduje się lokal mieszkalny skarżącego. Wynika to wprost z materiałów fotograficznych dostarczonych przez skarżącego, jak również z protokołu kontroli z dnia 10 sierpnia 2022 r. i wykonanych wówczas przez organ I instancji zdjęć oraz pomiarów – zgodnie z wykonanymi wówczas pomiarami miejsce gromadzenia odpadów znajduje się w odległości 2,32 m od okien budynku mieszkalnego (k. [...]-[...], [...], [...] akt adm. I instancji). Z akt administracyjnych wynika również, że Prezydent Miasta [...] decyzją nr [...] z dnia 19 sierpnia 2013 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił Wspólnocie Mieszkaniowej pozwolenia na wykonanie robót budowlanych polegających na dociepleniu elewacji podwórzowych i remoncie budynku przy ul. [...], [...], w tym remoncie dziedzińca (k. [...]-[...], [...] akt adm. I instancji). Organ I instancji przyjął, że przedmiotowe miejsce do gromadzenia odpadów stałych w obecnie istniejącej formie zostało wykonane na podstawie wymienionego pozwolenia na budowę z dnia 19 sierpnia 2013 r. i zgodnie z tym pozwoleniem. W tym miejscu należy podkreślić, że w ramach niniejszego postępowania Sąd nie jest uprawniony do badania zgodność z prawem decyzji o pozwoleniu na budowę, w tym zgodności przewidzianego w zatwierdzonym projekcie budowlanym usytuowania miejsca na pojemniki do gromadzenia odpadów stałych z warunkami określonymi we wspomnianym wcześniej rozporządzeniu Ministra Infrastruktury. Wymieniona decyzja o pozwoleniu na budowę jest ostateczna i nie została wyeliminowana z obrotu prawnego, toteż wszystkie roboty budowlane wykonane na jej podstawie i zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym są legalne. Jednakże materiał dowodowy zgromadzony przez organy nadzoru budowlanego w toku kontrolowanego postępowania administracyjnego zdaniem Sądu jest niewystarczający do stwierdzenia czy w istocie przedmiotowe miejsce do gromadzenia odpadów stałych w obecnie istniejącej formie wykonane zostało zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym. W aktach administracyjnych znajduje się jedynie sama decyzja z dnia 19 sierpnia 2013 r., brak jest natomiast zatwierdzonego projektu budowlanego, w tym choćby części opisowej projektu architektoniczno-budowlanego oraz projektu zagospodarowania terenu w czytelnej skali. Wprawdzie na karcie [...] akt administracyjnych I instancji znajduje się – jak się wydaje – projekt zagospodarowania terenu (nieruchomości przy ul. [...], [...]), jednak jego skala nie pozwala na zweryfikowanie dokładnego usytuowania miejsca gromadzenia odadów (śmietnika) ani jego wymiarów, ponadto na projekcie tym nie ma urzędowej adnotacji, że jest to element zatwierdzonego projektu budowlanego. Jest to tymbardziej istotne, że w tychże aktach znajduje się projekt zagospodarowania terenu uzgodniony z Miejskim Konserwatorem Zabytków w P. – załącznik do decyzji nr [...] z dnia 21 października 2013 r. (k. [...]-[...] akt adm. I instancji). Z porównania tego projektu z materiałem fotograficznym znajdującym się w aktach administracyjnych (zdjęcia wykonane w 2020 r. zarówno przez skarżącego jak i organ I instancji) zdaje się wynikać, że przedmiotowe miejsce do gromadzenia odpadów stałych w obecnie istniejącej formie (utwardzony plac do ustawiania kontenerów) odbiega kształtem i powierzchnią od projektowanego – został powiększony w kierunku okien budynku mieszkalnego (budynku tylnej oficyny) (k. [...]-[...], [...]-[...] akt. adm. I instancji). Ponadto należy zauważyć, że pozwolenie na budowę zostało wydane w 2013 r., podczas gdy roboty budowlane związane z wykonaniem przedmiotowego utwardzonego placu do ustawienia kontenerów na odpady stałe zrealizowano w 2020 r., organy nadzoru budowlanego powinny były zweryfikować czy nie doszło do wygaśnięcia pozwolenia na budowę (art. 37 ust. 1 p.b.). Tak samo należało zweryfikować, czy w dacie wykonywania wymienionych robót budowlanych w obrocie prawnym nadal funkcjonowało pozwolenie Miejskiego Konserwatora Zabytków na prowadzenie robót budowlanych przy obiekcie wpisany do rejestru zabytków. Ustaleń w powyższym zakresie organy nadzoru budowlanego jednak nie poczyniły. Reasumując powyższe rozważania należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji wydane zostały bez wyjaśnienia wszystkich istotnych dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy okoliczności i bez wszechstronnego rozważenia zebranego materiału dowodowego. Mając powyższe na uwadze, Sąd działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634, dalej: P.p.s.a.), uchylił zaskarżoną decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 11 maja 2023 r., nr [...], oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta P. z dnia 31 stycznia 2023 r., nr [...], znak [...], albowiem decyzje te zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponownie rozpoznając sprawę należy uzupełnić materiał dowodowy w zakresie okoliczności wskazanych wyżej i w zależności od poczynionych ustaleń rozstrzygnąć sprawę, mając na względzie ocenę prawną i wytyczne zawarte w uzasadnieniu niniejszego wyroku. O kosztach postępowania, na które składa się kwota 500 zł tytułem wpisu od skargi oraz kwota 480 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego, Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r., poz. 1935).