II SA/Po 460/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Zieliński Sędzia NSA Jolanta Szaniecka Sędzia WSA Wiesława Batorowicz (spr.) Protokolant sekr.sąd. Mariola Kaczmarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 02 grudnia 2005 r. sprawy ze skargi B. i R. P. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie nakazania wykonania określonych robót budowlanych, przedłożenia inwentaryzacji powykonawczej oraz ekspertyzy technicznej; oddala skargę. /-/ W.Batorowicz /-/ A.Zieliński /-/ J.Szaniecka Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta O. a decyzją z dnia [...] nakazał inwestorom B. i R. P. : 1. zamurowanie cegłą pełną lub luksferami okien na poziomie piwnicy od strony ul. [...] w następujący sposób: okna najbliższego od ul. [...] w całości, a pozostałych dwóch do szerokości 85 cm; 2. przedłożenie budowlanej inwentaryzacji powykonawczej oraz ekspertyzy technicznej potwierdzającej przydatność obiektu do użytkowania i to w terminie dwóch miesięcy od dnia, w którym decyzja będzie ostateczna. Z uzasadnienia decyzji wynikało, że samowolnie wykonane roboty budowlane były przedmiotem badania i wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 stycznia 2002r. sygn. akt II SA/Po 1301-1302/00, który uznał za wystarczające i prawidłowe ustalenia dotychczasowego postępowania oraz dokonane kwalifikacje prawne. Zdaniem Sądu orzeczony przez organa administracji obowiązek całkowitego zamurowania wszystkich okien, szedł za daleko. Uzasadnione było, zdaniem Sądu, zamurowanie jedynie tych części o które okna zostały samowolnie powiększone lub wybite. Z ustaleń organu I instancji wynikało, że okno usytuowane najbliżej ul. [...] zostało wybite całkowicie, a dwa następne powiększone powyżej pierwotnego wymiaru 85 cm długości. Organ wskazywał, iż ustalenia te poczynił w oparciu o inwentaryzację budynku wykonaną przez P. J. oraz zdjęcie budynku przed robotami budowlanymi. Odwołanie od decyzji organu I instancji wnieśli B. i R. małż. P. domagając się jej uchylenia i umorzenia postępowania. Zdaniem odwołujących się, błędne było ustalenie organu, iż przed przystąpieniem do robót remontowych nie istniały w budynku w pomieszczeniach piwnicznych trzy okna o prostokątnym kształcie. Decyzją z dnia [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał zaskarżona decyzję w mocy . W uzasadnieniu decyzji organ II instancji wyjaśnił, iż wszczął postępowanie uzupełniające, w wyniku czego przeanalizował dokumentację złożoną przez architekta P. J. oraz dokumentację dostarczoną przez R. P. . Ostatecznie organ oparł swoje ustalenia na protokole sporządzonym przez pracowników PINB z dnia [...] października 1999r., z którego wynika, że inwestor potwierdza wybicie 1 okna. Powyższe zostało potwierdzone przez dokumentację fotograficzną. Organ II instancji podkreślił, że Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził, aby naruszono przepisy prawa co do sposobu i wiarygodności zebranego materiału przy poprzedzającym wyrok postępowaniu, a także zaakceptował tryb postępowania w oparciu o art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 07 lipca 1994r. Prawo budowlane. Skargę na decyzję organu II instancji złożyli B. i R. P. , domagając się uchylenia obu decyzji. Zdaniem skarżących błędne były ustalenia obu instancji organów administracyjnych w zakresie ilości i rozmiarów okien przed przystąpieniem do remontu. O istnieniu okien, zdaniem skarżących, świadczy istnienie wnęk okiennych od strony piwnicy. Skoro okna po remoncie mieszczą się w granicach tych wnęk, to brak jest podstaw do przyjęcia, że naruszono substancję budynku w zakresie wymagającym pozwolenia na budowę. Osadzenie nowych okien nie było też naruszeniem prawa, a zatem nie mógł powstać obowiązek przywrócenie stanu zgodnego z prawem. Skarżący zaprzeczyli, aby zmienili – poszerzyli kształt dwóch okien i wybili nowe, trzecie okno. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie. Organ podkreślił, iż zaginęła inwentaryzacja, która była przedmiotem oceny NSA a pozostała inwentaryzacja był na tyle sprzeczna, że nie mogła być podstawą do odmiennych ustaleń. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje; Skarga okazała się nieuzasadniona. Wbrew twierdzeniom skarżących organy obu instancji, w trakcie powtórnego rozpatrywania sprawy, nie naruszyły zasad z art. 77 § 1 i 80 w zw. z art. 7 i 9 kpa. Wprawdzie organ I instancji powoływał się na stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w wyroku z dnia 15 stycznia 2002r. sygn. akt II SA/Po 1301-1302/00 w odniesieniu do ustaleń faktycznych, jednak miało to na celu jedynie odwoływanie się do oceny zgodności z przepisami postępowania wcześniejszych czynności z zakresu dokonywania ustaleń faktycznych, a zatem art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) nie został naruszony. Niezależnie od tego organy obu instancji dokonały analizy materiału dowodowego wyraźnie wskazując, którym dowodom i dlaczego dano wiarę. Nie było uzasadnione twierdzenie, iż doszło do przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów. Należy zwrócić uwagę, że organ odwoławczy przeprowadził postępowanie uzupełniające nie poprzestając na dotychczas zgromadzonym materiale dowodowym. W skardze wymieniono naruszenie art. 10 § 1 i 79 § 2 kpa nie wyjaśniono jednak na czym miałoby polegać naruszenie tych przepisów. Podnoszone w skardze naruszenie art. 35 kpa pozostaje bez związku z oceną zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. To, czy doszło do nieuzasadnionego nawet przekroczenia terminów wymienionych w art. 35 kpa, nie stanowi podstawy oceny niezgodności z prawem samej decyzji mogącej uzasadniać jej uchylenie. Zamiast naruszenia art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego wywodzony ze wstępnego założenia, że błędne były ustalenia faktyczne przedstawione w zaskarżonej decyzji. W stanie faktycznym, którego prawidłowość ustalenia przedstawiono wcześniej, zarzut ten nie można było uznać za zasadny. Nadto, zarówno organy obu instancji, jak i sąd związane były z powodów wymienionych w art. 153 p.p.s.a., oceną prawną Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażoną we wyroku z dnia 15 stycznia 2002r. Podobnie, nie mógł być uwzględniony zarzut naruszenia art. 29 ust. 2 pkt 1 Prawa budowlanego, jeśli zważyć że w wyroku z 15 stycznia 2002r. Naczelny Sąd Administracyjny jednoznacznie wyraził ocenę prawną, co do tego iż roboty budowlane wymagały pozwolenia na budowę. Z wymienionych powodów oddalono skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 pzo.1270 ze zm.). /-/ W.Batorowicz /-/ A.Zieliński /-/ J.Szaniecka MarK