II SA/Po 463/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia NSA Jerzy Stankowski (spr.) Sędziowie: del. sędzia WSA Maria Bohdanowicz as. sąd. Danuta Rzyminiak-Owczarczak Protokolant: referent-stażysta Marcin Kubiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 kwietnia 2005 r. sprawy ze skargi D. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia, po wznowieniu postępowania, decyzji w sprawie odmowy rejestracji pojazdu; oddala skargę /-/ D. Rzyminiak-Owczarczak /-/J. Stankowski /-/M. Bohdanowicz MW 4/II SA/Po 463/03 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] r., nr [...], na podstawie art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t.jedn. Dz.U. z 2001 r., nr 79, poz. 856 ze zm.) i § 1 pkt 15 lit. b rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 II 1999 r. w sprawie obszarów właściwości samorządowych kolegiów odwoławczych (Dz.U. nr 13, poz. 115) oraz art. 127 § 3, art. 151 § 1 pkt 1 kpa. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., po rozpatrzeniu wniosku D. P. o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną tego organu z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty K. z dnia [...] r., nr [...], odmówiło uchylenia dotychczasowej decyzji. W uzasadnieniu wskazano, że D. P., żądając wznowienia postępowania powołał się na art. 145 § 1 pkt 5 kpa., podnosząc, że wyszedł ma jaw nowy dowód istotny dla rozstrzygnięcia sprawy, który istniał w dniu wydania decyzji a nie był znany organowi orzekającemu. Kolegium wskazało, że podstawą decyzji z dnia [...] r., którą stwierdzono nieważność decyzji Starosty K. z dnia [...] r., nr [...] było naruszenie przez ten organ przy rejestracji przyczepy marki [...], nr nadwozia [...] art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 20 VI 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz.U. z 2003 r., nr 58, poz. 515 ze zm.), gdyż D. P. nie przedłożył ostatniego dowodu rejestracyjnego, mimo że pojazd był już rejestrowany. Złożył jedynie oświadczenie, że pojazd został mu przekazany przez ojca M. P. bez dowodu rejestracyjnego. Organ odwoławczy ustalił, że poprzedni dowód rejestracyjny znajduje się w posiadaniu M. P., który rości sobie prawo własności do tego pojazdu. Pomimo tego, iż Wnioskodawca nie przedłożył ostatniego dowodu rejestracyjnego Starosta K. zarejestrował pojazd, naruszając w ten sposób przepis art. 72 ust. 1 i doprowadzając do sytuacji, że w obiegu prawnym dla tego samego pojazdu funkcjonowały dwa dowody rejestracyjne, jeden w posiadaniu D. P., a drugi w posiadaniu M. P., każdy z innym numerem rejestracyjnym pojazdu. Żądając wznowienia postępowania D. P. przedłożył kserokopię postanowienia Sądu Rejonowego w K. z dnia [...] r., sygn. akt [...], którym to postanowieniem Sąd Rejonowy nie uwzględnił zażalenia M. P. na postanowienie Prokuratora Rejonowego o umorzeniu dochodzenia przeciwko D. P., podejrzanemu o przywłaszczenie ciągnika "[...]" oraz trzech przyczep na szkodę M. P.. Wnioskodawca uznał za nowy dowód w sprawie wywód Sądu Rejonowego zawarty w uzasadnieniu postanowienia, w którym Sąd ten uznał, że zgodnie z art. 55³ Kodeksu cywilnego za gospodarstwo rolne uważa się nie tylko grunty rolne wraz z budynkami, lecz również urządzenia i inwentarz, jeśli stanowi zorganizowaną całość gospodarczą. Zdaniem D. P. jest to nowy dowód w sprawie, który – jeśli byłby znany w dniu wydawania decyzji Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu – spowodowałby odmienne rozstrzygnięcie. Kolegium przyznało, że powołane postanowienie istniało w dniu wydania decyzji i nie było znane organowi orzekającemu, lecz nie miało wpływu na rozstrzygnięcie. Stwierdzenie nieważności decyzji Starosty K. nie było uzależnione od ustaleń dotyczących własności pojazdu, lecz jedynie od sprawdzenia, czy została spełniona formalna przesłanka rejestracji pojazdu, tj. przedłożenie ostatniego dowodu rejestracyjnego pojazdu. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy D. P. podniósł, że decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego nie zawiera uzasadnienia faktycznego i prawnego, gdyż nie podano w niej motywów podjętego rozstrzygnięcia. Sytuacja taka narusza – zdaniem Odwołującego się – zasadę prawdy obiektywnej oraz zasadę uwzględniania przez organy administracji publicznej interesu społecznego i słusznego interesu obywateli oraz innych stron. Odwołujący się powołał liczne orzecznictwo sądowe i poglądy doktryny potwierdzające wagę tych zasad dla postępowania administracyjnego. D. P. podkreślił, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze ograniczyło się do stwierdzenia iż nie zachodzi podstawa wznowienia określona w art. 145 § 1 pkt 5, bez podania uzasadnienia i bez uwzględnienia słusznego interesu Odwołującego się, który koniecznie potrzebuje zarejestrowanej przyczepy do pracy w gospodarstwie rolnym. W odwołaniu wskazano, że podane okoliczności były nowym dowodem istotnym dla rozstrzygnięcia sprawy, który istniał w dniu wydania decyzji i nie był znany organowi orzekającemu. Decyzją z dnia [...] r., nr [...], na podstawie art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych, § 1 pkt 15 lit. b rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 II 1999 r. w sprawie obszarów właściwości samorządowych kolegiów odwoławczych, art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 kpa., art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 11 V 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. nr 74, poz. 386 ze zm.) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy decyzję własną z dnia [...] r. w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji z dnia [...] r., nr [...], podtrzymując swe dotychczasowe wywody. Organ podkreślił, iż zarzuty naruszenia przez Kolegium art. 107 § 3 i art. 7 w związku z art. 77 § 1 kpa. nie znajdują uzasadnienia, gdyż decyzja [...] r. zawiera wyczerpujące uzasadnienie faktyczne i prawne. W skardze na powyższą decyzję D. P. powtórzył te same argumenty co w odwołaniu. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. podtrzymało w całości swą dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga okazała się bezzasadna. W pierwszej kolejności należy zauważyć, że zupełnie bezzasadne są zarzuty Skarżącego jakoby zaskarżona decyzja nie zawierała wymaganego uzasadnienia faktycznego oraz prawnego, przez co naruszone zostały art. 107 § 3, art. 7 i art. 77 § 1 kpa. Zaskarżone orzeczenie, jak i poprzedzająca je decyzja z dnia [...] r. zostały – od strony formalnej - uzasadnione w sposób nie budzący zastrzeżeń Sądu. Wypada ponadto zauważyć, że Skarżący nie sprecyzował tego zarzutu skargi w dostateczny sposób, w związku z czym trudno się do niego merytorycznie odnieść. Podstawą decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r., nr [...], którą stwierdzono nieważność decyzji Starosty K. z dnia [...] r., nr [...] było naruszenie przez Starostę przy rejestracji przyczepy marki [...], nr nadwozia [...]artykułu 72 ust. 1 ustawy z dnia 20 VI 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz.U. z 2003 r., nr 58, poz. 515 ze zm.), gdyż D. P. nie przedłożył ostatniego dowodu rejestracyjnego, mimo że pojazd był już rejestrowany. Art. 72 § 1 pkt 5 cyt. ustawy stanowi, że rejestracji dokonuje się na podstawie dowodu rejestracyjnego, jeżeli pojazd był zarejestrowany. Ponadto zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 2 obowiązującego w dniu wydania decyzji przez Starostę K. rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 19 VI 1999 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów (Dz.U. nr 59, poz. 532 ze zm.), w celu rejestracji pojazdu właściciel pojazdu powinien dołączyć do wniosku o rejestrację dowód rejestracyjny, jeżeli pojazd był zarejestrowany. Przedłożenie ostatniego dowodu rejestracyjnego, jeśli takowy istniał jest zatem niezbędnym warunkiem formalnym, który musi być spełniony, aby została wydana decyzja o rejestracji. Uchybienie tej przesłance przez Starostę K. spowodowało stwierdzenie nieważności jego decyzji z dnia [...] r. W sprawie pozostało niesporne, iż wcześniejszy dowód rejestracyjny pojazdu istniał w dniu ponownej rejestracji i był w posiadaniu ojca Wnioskodawcy. Wniosek D. P. o wznowienie postępowania oparty został tymczasem o treść postanowienia Sądu Rejonowego w K. z dnia [...] r., sygn. akt [...], którym to postanowieniem Sąd Rejonowy nie uwzględnił zażalenia M. P. na postanowienie Prokuratora Rejonowego o umorzeniu dochodzenia przeciwko D. P., podejrzanemu o przywłaszczenie ciągnika "[...]" oraz trzech przyczep na szkodę M. P.. Wnioskodawca uznał za nowy dowód w sprawie wywód Sądu Rejonowego zawarty w uzasadnieniu postanowienia, w którym Sąd ten stwierdził, że zgodnie z art. 55³ Kodeksu cywilnego za gospodarstwo rolne uważa się nie tylko grunty rolne wraz z budynkami, lecz również urządzenia i inwentarz, jeśli stanowi zorganizowaną całość gospodarczą. Wznowienie postępowania uregulowane w art. 145 i n. kpa. jest instytucją, dzięki której możliwe jest ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją ostateczną w celu skontrolowania, czy jedna z wad tego postępowania taksatywnie wymienionych w art. 145 § 1 kpa. nie wpłynęła w sposób istotny na treść decyzji. Wadliwość decyzji jest w tym przypadku konsekwencją naruszenia norm prawa procesowego, najczęściej zasad postępowania dowodowego albo skutkiem ujawnienia okoliczności, które pozbawiają znaczenia przesłanki, na jakich oparto rozstrzygnięcie sprawy. Skarżący powołał się na przesłankę określoną w art. 145 § 1 pkt 5 kpa., twierdząc, że powołane przez niego postanowienie Sądu Rejonowego jest istotnym dla sprawy nowym dowodem istniejącym w dniu wydania decyzji, nie znanym jednak organowi, który ja wydał. Postanowienie to zostało wydane przed decyzją, której dotyczył wniosek o wznowienie i - jak przyznało Samorządowe Kolegium Odwoławcze – było ono temu organowi nieznane w dniu wydawania orzeczenia. Słusznie jednak organ ten zauważył, że dowód ten – wbrew dyspozycji art. 145 § 1 pkt 5 kpa. nie ma istotnego znaczenia dla sprawy. Dokonując wykładni pojęcia "istotności" danego dowodu czy okoliczności dla sprawy trzeba wskazać, że muszą one dotyczyć przedmiotu sprawy oraz mieć znaczenie prawne, tak aby móc potencjalnie wpłynąć na zmianę treści decyzji w kwestiach zasadniczych (B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego – komentarz, C.H. Beck, Warszawa 2004, s. 641). Wymóg, aby nowe dowody lub okoliczności były istotne dla sprawy był wielokrotnie podkreślany w orzecznictwie (por. wyrok SN z 13 I 2000, sygn. III RN 125/99, wyrok NSA z 17 XII 1997r., III SA 77/97). W wyroku z dnia 25 VI 1985 r., I SA 198/85 NSA uznał, że okolicznością istotną dla sprawy jest taka okoliczność, która mogła mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy. Powołane przez Skarżącego postanowienie Sądu Rejonowego w K. z dnia [...] r. dotyczy – i to jedynie w sposób pośredni – kwestii własności ciągnika i przyczep. Tymczasem, z punktu widzenia przepisów, na których oparto dotychczasowe rozstrzygnięcia w sprawie, tj. art. 72 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 20 VI 1997 r. Prawo o ruchu drogowym oraz § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 19 VI 1999 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów, kwestia własności pojazdu nie ma żadnego znaczenia. Przepisy te formułują jedynie wymóg formalny, że właściciel pojazdu powinien dołączyć do wniosku o rejestrację dowód rejestracyjny, jeżeli pojazd był zarejestrowany. Brak spełnienia tego wymogu przez Starostę K.słusznie spowodował nieważność jego decyzji. Pojawienie się zatem nowych dowodów dotyczących kwestii własności pojazdu nie oznacza zatem dowodów istotnych dla sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 kpa. Wobec powyższego, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), orzeczono jak w sentencji. /-/D.Rzyminiak /-/ J. Stankowski /-/M. Bohdanowicz - Owczarczak (za nieobecnego Sędziego) /-/J. Stankowski MW