II SA/Po 4630/01

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Hrycaj Sędziowie NSA Jerzy Stankowski ( spr ) Ewa Makosz-Frymus Protokolant referent-stażysta Marcin Kubiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 maja 2004 r. sprawy ze skargi S. P. na decyzję Komendanta Policji z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie pomocy finansowej na remont mieszkania ; I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...] r. nr [...], II. zasądza od Komendanta Policji na rzecz S. P. kwotę 10 zł tytułem zwrotu kosztów sądowych. /-/ E.Makosz-Frymus /-/ M.Hrycaj /-/ J.Stankowski JFS Decyzją z dnia [...]r., nr [...] Komendant Powiatowy Policji w O., na podstawie art. 104 § 1 kpa oraz art. 94 ust. 1 i art. 95 pkt 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji (Dz.U. z 1990r., nr 30, poz. 179 z późn. zm.) oraz § 1 ust. 2 zarządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 30 września 1997r. w sprawie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu przez policjantów (M.P z 1997r, nr 76, poz. 709), odmówił S.P. przydzielenia pomocy mieszkaniowej na remont lokalu mieszkalnego. Organ stwierdził, że Wnioskodawca nie spełniał warunków przyznania pomocy finansowej określonych w mającym zastosowanie w sprawie zarządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji oraz w art. 95 pkt 2 ustawy o Policji, gdyż S. P. posiadał w miejscowości, w której pełnił służbę lokal mieszkalny, odpowiadający co najmniej przysługującej mu powierzchni mieszkalnej. Organ I instancji uznał też, że zgodnie z at. 94 ust. 1 ustawy o Policji nie ma możliwości przyznania policjantowi pomocy finansowej na remont lokalu mieszkalnego, stanowiącego odrębną nieruchomość, a jedynie na uzyskanie lokalu mieszkalnego w spółdzielni mieszkaniowej albo domu jednorodzinnego lub lokalu mieszkalnego, stanowiącego odrębną nieruchomość. W odwołaniu od decyzji Komendanta Powiatowego Policji w O. S. P. zarzucił organowi I instancji naruszenie art. 209 kpa poprzez niezastosowanie się do wiążącego i wydanego w niniejszej sprawie wcześniejszego orzeczenia NSA z 13 lutego 2001r., sygn. akt II SA/Łd 1962/97, które nakazywało organom administracyjnym rozważenie wniosku S. P. w oparciu o art. 91 ust. 1 ustawy o Policji i wydane na jego podstawie Zarządzenia nr [...] z dnia 19 marca 1993r. w sprawie wysokości szczegółowych zasad wypłat policjantom, funkcjonariuszom UOP i funkcjonariuszom Straży Granicznej równoważników pieniężnych z prawem do lokalu mieszkalnego. Odwołujący się zarzucił także organowi I instancji rażące naruszenie terminu załatwienia sprawy, która - z uwagi na rzekomą potrzebę zasięgania opinii prawnej jednostki nadrzędnej - został trzykrotnie przedłużony: [...], [...] i [...]r., mimo że sprawa nie była skomplikowana. To nieuzasadnione przedłużanie postępowania narusza też - zdaniem Odwołującego się - art. 6, 7 i 8 kpa. Decyzją z dnia [...]r., nr [...] Komendant Wojewódzki Policji w P. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 90, 94 ust. 1 i 2, art. 95 pkt 2 ustawy o Policji. Organ II instancji podkreślił zasadność powoływania się w decyzjach na art. 94 ustawy o Policji a nie jak uczynił to w swym wyroku NSA - na art. 91, który zdaniem Komendanta Wojewódzkiego nie ma związku ze sprawą. Ta kwalifikacja dokonana przez NSA wydłużyła procedurę w sprawie i spowodowała konieczność powoływania dodatkowych opinii prawnych. Bezzasadność kwalifikacji prawnej została też w ocenie organu potwierdzona przez Prezesa NSA w piśmie z dnia [...]r. Organ II instancji wskazał, że zgodnie z w/w pismem przepis art. 91 ustawy o Policji był cytowany nie jako podstawa prawna decyzji, lecz jako zalecenie, aby organy administracji zbadały także uprawnienia wynikające z tego przepisu. Komendant Wojewódzki podtrzymał argumentację Komendanta Powiatowego Policji w O. wskazując, że S. P. nie spełnia warunków przyznania pomocy finansowej określonych w art. 94 ustawy o Policji. Wydane na tej podstawie zarządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji uzależnia przyznanie pomocy finansowej od spełniania warunków do otrzymania lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej zgodnie z art. 95 ustawy o Policji, który z kolei nie przewiduje przyznania takiego lokalu policjantowi, który w miejscowości, w której pełni służbę lub miejscowości pobliskiej posiada lokal mieszkalny odpowiadający co najmniej przysługującej mu powierzchni mieszkalnej, albo dom jednorodzinny lub dom mieszkalno - pensjonatowy. Organ II instancji stwierdził, że Odwołujący się posiada własny lokal mieszkalny na terenie administracyjnym podległym Komendantowi Powiatowemu Policji w O. a więc nie spełnia w związku z tym kryteriów przyznania pomocy finansowej. Organ II instancji uznał ponadto, że przekroczenie terminu załatwienia sprawy było uzasadnione złożonością sprawy i komplikacjami wynikającymi z błędnej kwalifikacji dokonanej przez NSA. Organ II instancji zwrócił także uwagę Komendantowi Policji w O. na brak dokładnej analizy dokumentów złożonych przez Wnioskodawcę w sprawie, w szczególności brak wyjaśnienia okoliczności sprzedaży wynajmowanego przez Odwołującego się lokalu, która - zdaniem organu - była sprzeczna z prawem. W skardze na decyzję Wojewódzkiego Komendanta Policji, S. P. podtrzymał swą dotychczasową argumentację podkreślając niedopuszczalność badania przez Wojewódzkiego Komendanta Policji zasadności orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego. Skarżący zarzucił też organowi I instancji niedopuszczenie go do czynnego udziału w postępowaniu i uniemożliwienie zapoznania się z opiniami prawnymi, których zasięgano w sprawie. Skarżący podniósł też, że organ II instancji wydał decyzję z naruszeniem art. 145 1 pkt 5 kpa, gdyż pominął w decyzji istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne i nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji i nie znane organowi, który wydał decyzję. Skarżący za takie okoliczności uważa polecenie sprawdzenia statusu kupionego przez Skarżącego mieszkania, które Komendant Wojewódzki Policji skierował do organu I instancji dopiero po wydaniu przez ten organ decyzji. Skarżący wyjaśnił także, że zakup zajmowanego mieszkania na własność nastąpił na podstawie uchwały Rady Miejskiej w M. z dnia [...]r., w myśl której do sprzedaży przeznaczone zostały lokale stanowiące własność Miasta i Gminy M.. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji w P., reprezentowany przez radcę prawnego B. B. wniósł o oddalenie skargi podtrzymując w całości swą dotychczasową argumentację. W odpowiedzi na skardze stwierdzono również, że zarzut niedopuszczenia do udziału w postępowaniu jest całkowicie bezzasadny i nie znajduje uzasadnienia w aktach sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga jest zasadna. Organy administracji naruszyły w niniejszej sprawie przepisy prawa materialnego i procesowego, co miało wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) prawomocne orzeczenie wiąże strony i sąd, który je wydał, inne sądy i inne organy państwowe a w wypadkach przewidzianych ustawą także inne osoby. Również art. 30 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnych przewidywał, że ocena prawna wyrażona w orzeczeniu Sądu wiąże w sprawie ten Sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. W wyroku NSA z 13 lutego, sygn. akt II SA/Łd 1962/97 stwierdzono, że wniosek S. P. o przyznanie pomocy finansowej na remont powinien być rozpatrzony na podstawie art. 91 ustawy o Policji. Te ustalenia są wiążące dla organów administracji i to niezależnie od tego, czy mają w sprawie inny pogląd czy nie. Od obowiązku rozpatrzenia sprawy zgodnie ze wskazaniami sądu nie zwalniają ich również jakiekolwiek opinie i ekspertyzy, które w takiej sytuacji są zbędne. Zgodnie z art. 175 ust. 1 Konstytucji RP wymiar sprawiedliwości w Rzeczypospolitej Polskiej sprawują Sąd Najwyższy, sądy powszechne, sądy administracyjne oraz sądy wojskowe. Nic zatem nie usprawiedliwiało organów I i II instancji od zastosowania się do wytycznych zawartych w wyroku. Niezależnie od tego nie są trafne zarzuty zawarte w uzasadnieniach zaskarżonych decyzji. Skarżący wnosił o przyznanie pomocy finansowej na remont lokalu mieszkalnego. Słusznie stwierdził więc NSA w cyt. wyroku, że do takich wniosków zastosowanie ma art. 91 ustawy o Policji wraz z wydanymi do niego aktami wykonawczymi. Aktem takim w chwili orzekania w II instancji było zarządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 30 września 1997r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania policjantom równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego i równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego oraz szczegółowych zasad ich zwracania. (M.P z 1997r., nr 76, poz. 708). Powoływany w decyzjach art. 94 ustawy o Policji i wydane na jego podstawie akty wykonawcze regulują przyznawanie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego w spółdzielni mieszkaniowej albo domu jednorodzinnego lub lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną własność. W przedmiotowej sprawie przepisy te nie mogą mieć zastosowania, gdyż Skarżący posiada już własny lokal mieszkalny a jego wniosek dotyczył jedynie przyznania pomocy finansowej na jego remont. Zatem rozwiązania w niniejszej sprawie wymaga kwestia czy skarżący spełnia warunki na uzyskanie pomocy finansowej na remont zakupionego lokalu. W związku z powyższym, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), orzeczono jak w sentencji . O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 cyt. ustawy. /-/ E.Makosz-Frymus /-/M.Hrycaj /-/ J.Stankowski JFS