II SA/Po 466/15

Dnia 23 września 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Drzazga (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Wąsik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 września 2015 roku sprawy ze skargi H. J. na postanowienie Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia ... 2015 roku Nr ... w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia oddala skargę Postanowieniem z dnia ... 2015 r. nr ... Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla powiatu p. (dalej: PINB) nałożył na H. J. jako zobowiązaną grzywnę w celu przymuszenia w wysokości 10.000 zł. W tym samym dniu PINB wystawił tytuł wykonawczy ... i doręczył go zobowiązanej wraz z postanowieniem o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia. W uzasadnieniu postanowienia PINB wskazał, że w dniu ... 2013 r. wydał decyzję nakazującą H. J. rozbiórkę żelbetowego bloku w narożniku działki nr ... u zbiegu ul. P. i R. w B. gm. T.. Zobowiązana nie podjęła żadnych czynności mających na celu wykonanie tego obowiązku. Dlatego PINB w dniu 6 czerwca 2014 r. wydał upomnienie, w którym wezwał zobowiązaną do dobrowolnego wykonania ciążącego na niej obowiązku. Upomnienie doręczono pełnomocnikowi zobowiązanej w dniu 3 listopada 2014 r. W dniu ... 2014 r. PINB wystawił tytuł wykonawczy nr ... oraz nałożył na zobowiązaną H. J. postanowieniem z dnia ... 2014 r. grzywnę w celu przymuszenia. Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: WWINB) w wyniku zażalenia uchylił powyższe postanowienie. W dniu ... 2015 r. PINB wydał postanowienie o umorzeniu prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego ... postępowania egzekucyjnego. PINB wyjaśnił dalej, że z uwagi na to, że zobowiązana nie wykonała ciążącego na niej obowiązku, konieczne było ponowne wszczęcie postępowania egzekucyjnego i zastosowania środka egzekucyjnego. Wyjaśniono, że przy wyborze środka egzekucyjnego organ kierował się zasadą skuteczności i celowości egzekucji. Organ wskazał, że uiszczenie grzywny w celu przymuszenia nie zwalnia zobowiązanej z wykonania obowiązku wynikającego z decyzji z dnia ... 2013r. PINB zastrzegł, że przy ustalaniu wysokości grzywny uwzględnił przepis art. 121 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.), dalej: u.p.e.a. Organ wskazał, że grzywna w wysokości 10.000 zł została nałożona na zobowiązaną w oparciu o zasadę racjonalnego działania (art. 7 § 2 u.p.e.a.) oraz zasadę niezbędności (art. 7 § 3 u.p.e.a.). Kwota grzywny jest dolegliwością finansową, która jest niezbędna do realizacji ciążącego na zobowiązanej obowiązku. Maksymalna wysokość grzywny jest również uzasadniona faktem, że pomimo licznych działań ze strony organu egzekucyjnego zobowiązana w żaden sposób nie wykazała próby podjęcia wykonania obowiązku. Zdaniem organu tak ustalona dolegliwość finansowa skłoni zobowiązaną do dobrowolnego i samodzielnego wykonania ciążących na niej obowiązków. H. J. wniosła zażalenie na powyższe postanowienie PINB z dnia ... 2015 r. Podniosła, iż podjęła czynności mające na celu wykonanie obowiązku nałożonego w decyzji o rozbiórce bloku betonowego. Zaznaczyła, że ze względu na trwający okres zimowy wykonanie pracy rozbiórkowych jest utrudnione, a w szczególności wymaga ono zabezpieczenia tej części nieruchomości, na której posadowiony jest blok betonowy. Wyjaśniła też, że bez uzyskania pozwolenia na budowę ogrodzenia w tym miejscu nie można rozpocząć prac rozbiórkowych, gdyż zagrażałoby to zdrowiu i życiu osób przechodzących i przejeżdżających ulicą P. u zbiegu z ulicą R. w B.. W związku z powyższym zdaniem wnoszącej zażalenie postanowienie PINB o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia jest przedwczesne i nieuzasadnione, gdyż organ I instancji zignorował podnoszone argumenty, iż rozbiórka bloku betonowego spowoduje odkrycie rowu po rzece P., a brak zgody na zbudowanie w to miejsce ogrodzenia spowoduje zagrożenie dla życia i zdrowia osób przechodzących i przejeżdżających ulicą P.. Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (WWINB) postanowieniem z dnia ... 2015 r. nr ..., wydanym na podstawie art. 123 i art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.) oraz art. 18 u.p.e.a. uchylił zaskarżone postanowienie w części dotyczącej wskazanego terminu do uiszczenia grzywny w celu przymuszenia w terminie 30 dni od dnia otrzymania postanowienia oraz w części dotyczącej wskazanego terminu do wykonania obowiązku wskazanego w tytule wykonawczym z dnia ... 2015 r. (tj. do dnia 14 marca 2015 r.) i orzekł, iż wzywa do uiszczenia grzywny w celu przymuszenia w terminie do dnia 30 maja 2015 r. oraz wzywa H. J. do wykonania obowiązku wskazanego w tytule wykonawczym z dnia ... 2015 r. do dnia 30 kwietnia 2015 r., a w pozostałej części zaskarżone postanowienie utrzymuje w mocy. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ odwoławczy powołał przepisy art. 29 § 1 i art. 15 § 1 u.p.e.a., by następnie wskazać, że wobec uchylania się zobowiązanej od wykonania nałożonego na nią ostateczną decyzją PINB z dnia ... 2013 r. obowiązku, organ nadzoru budowlanego wezwał ją do jego wykonania – wystosował do niej upomnienie. Następnie powołując przepis art. 26 § 1 i 5 u.p.e.a. WWINB wskazał, że organ I instancji wystawił prawidłowo tytuł wykonawczy z dnia ... 2015 r. i doręczył go zobowiązanej wraz z zaskarżonym postanowieniem o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia. Następnie stwierdzono, że skoro egzekwowany obowiązek został nałożony na podstawie art. 48 ust. 1 i 4 Prawa budowlanego i polega na dokonaniu rozbiórki obiektu budowlanego – żelbetowego bloku w narożniku działki nr ... w B., to ustalenie grzywny w celu przymuszenia na podstawie art. 121 § 5 u.p.e.a. było prawidłowe. W przypadku bowiem obowiązku o charakterze niepieniężnym wynikającego z przepisów Prawa budowlanego organ egzekucyjny, kierując się zasadami wyrażonymi w art. 7 § 1 i 2 u.p.e.a. mógł zastosować grzywnę w celu przymuszenia (art. 119 u.p.e.a.) lub wykonanie zastępcze (art. 127 u.p.e.a.). Z art. 122 § 2 pkt 2 u.p.e.a. wynika, że w przypadku obowiązków wynikających z prawa budowlanego ustawodawca dał organom egzekucyjnym możliwość zastosowania grzywny w celu przymuszenia przed zastosowaniem środka w postaci wykonania zastępczego. Organy egzekucyjne powinny z tej możliwości korzystać, gdy zastosowanie wykonania zastępczego jest niecelowe. WWINB podkreślił, że stosowanie grzywny w celu przymuszenia, mimo, że nie prowadzi bezpośrednio do wykonania obowiązku, skutkuje szybkim jego wykonaniem przez zobowiązanego oraz nie powoduje dla niego dodatkowych uciążliwości wynikających z wykonania zastępczego (kwoty wykonania zastępczego, na którą zobowiązany nie ma wpływu). Zdaniem organu odwoławczego w świetle art. 121 § 2 u.p.e.a. zasadna była również określona w zaskarżonym postanowieniu kwota grzywny w celu przymuszenia. Wskazano, iż PINB działał w granicach uznania administracyjnego, które nie miało cech dowolności, albowiem organ I instancji wyjaśnił, że wysokość grzywny ustalił w oparciu o zasadę racjonalnego działania i zasadę niezbędności. Wskazał też, że pomimo licznych działań organu egzekucyjnego zobowiązana w żaden sposób nie wykazała próby podjęcia wykonania obowiązku. Organ odwoławczy stwierdził, iż mając na uwadze terminy wskazane w zaskarżonym postanowieniu na uiszczenie grzywny oraz na wykonanie egzekwowanego obowiązku, które już upłynęły, należało zmienić w tym zakresie zaskarżone postanowienie. Dlatego na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. WWINB wyznaczył termin wykonania obowiązku do dnia 30 kwietnia 2015 r., a po jego upływie – jeśli zobowiązana nie wykona obowiązku – termin do uiszczenia grzywny w celu przymuszenia – do dnia 30 maja 2015 r. H. J. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na powyższe postanowienie WWINB. Zarzuciła organowi odwoławczemu naruszenie art. 119 oraz art. 121 § 2 u.p.e.a. poprzez nałożenie grzywny w celu przymuszenia w wysokości nieuzasadnianej okolicznościami sprawy. Skarżąca podniosła, iż wysokość grzywny ani nie odpowiada wartości żelbetowego bloku betonowego, który powinna rozebrać, ani stopniu naruszenia przez nią przepisów prawa. Wyjaśniła, że prowadzone w sąsiedztwie roboty drogowe i niekorzystne warunki pogodowe uniemożliwiały wykonanie obowiązku. Organy nie wzięły zaś pod uwagę, że niemożność wykonania obowiązku wynikała z przyczyn niezależnych od strony. Zdaniem skarżącej wymierzając grzywnę w przyjętej wysokości organy egzekucyjne przekroczyły granice uznania administracyjnego. W odpowiedzi WWINB wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Postanowieniem z dnia 18 czerwca 2015 r. Sąd oddalił wniosek skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Na rozprawie przed Sądem w dniu 23 września 2015 r. pełnomocnik skarżącej podał, że zdaniem skarżącej "wymierzona kara jest zbyt wysoka, gdyż skarżąca jest wdową. Samotnie prowadzi gospodarstwo domowe. Utrzymuje się z zasiłku rolniczego w wysokości 2.600 zł rocznie." Zwrócił też uwagę, że "rozebranie przedmiotowej budowli spowoduje komplikacje z uwagi na pobudowaną drogę. Koszty rozbiórki mogą wynosić kolejne 10.000 zł." Skarżąca wniosła o wygaśnięcie decyzji rozbiórkowej i skarga na decyzje organu nadzoru budowlanego została zarejestrowana w Sądzie 14 września 2015 r. pod sygn. akt II SA/Po 849/15. Skarżąca podała ponadto, że jeżeli wykona rozbiórkę budowli to powstanie tam rów, który będzie stwarzał zagrożenie, dużo dzieci chodzi tam do sklepu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. W myśl art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1649) sąd dokonuje kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany jej zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wady skutkujące koniecznością uchylenia postanowienia, stwierdzenia jego nieważności bądź wydania go z naruszeniem prawa, przewidziane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. Sąd administracyjny uchyla akt administracyjny, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.), względnie naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). Rozpoznając sprawę w tak zakreślonej kognicji stwierdzić należy, iż skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, albowiem zaskarżone postanowienie nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jego uchylenie. Przedmiotem skargi H. J. jest postanowienie Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: WWINB) z dnia ... 2015 r., wydane na podstawie art. 123 i art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 144 k.p.a. oraz art. 18 u.p.e.a., którym uchylono postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu p. (dalej: PINB) z dnia ... 2015 r. o nałożeniu na H. J. grzywny w celu przymuszenia w wys. 10.000 zł w części dotyczącej wskazanego terminu do uiszczenia grzywny w celu przymuszenia oraz w części dotyczącej wskazanego terminu do wykonania obowiązku i wezwano H. J. do uiszczenia grzywny w celu przymuszenia w terminie do dnia 30 maja 2015 r. oraz do wykonania obowiązku wskazanego w tytule wykonawczym z dnia ... 2015 r. do dnia 30 kwietnia 2015 r., a w pozostałej części zaskarżone postanowienie utrzymano w mocy. W pierwszej kolejności zważyć należy, że WWINB wydając zaskarżone postanowienie zbadał w świetle art. 29 § 1 u.p.e.a. dopuszczalność egzekucji przedmiotowego obowiązku, wskazując, że decyzja PINB z dnia ... 2013 r. nr ... jest ostateczna i podlega wykonaniu. Jednocześnie wyjaśniono, że decyzją tą nałożono na skarżącą obowiązek rozbiórki żelbetowego bloku w narożniku działki nr ... u zbiegu ulic P. i R. w B. gm. T.. Decyzja ta w wyniku odwołania została decyzją WWINB z dnia ... 2013 r. nr ... utrzymana w mocy, a następnie skarga na powyższą decyzję WWINB została przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 17 grudnia 2013 r. sygn. akt II SA/Po 793/13 oddalona. Wyjaśniono również, że egzekwowany obowiązek został nałożony na zobowiązaną na podstawie art. 48 ust. 1 i 4 Prawa budowlanego i polega na rozbiórce obiektu budowlanego – żelbetowego bloku, a zatem wymierzenie grzywny w celu przymuszenia jest prawidłowe. Wyjaśnić w tym miejscu należy, że obowiązek rozbiórki obiektu budowlanego (budowli) jako obowiązek o charakterze niepieniężnym pozostający we właściwości organów administracji rządowej i samorządu terytorialnego lub przekazany do egzekucji administracyjnej na podstawie przepisu szczególnego podlegają na podstawie art. 2 § 1 pkt 10 u.p.e.a. egzekucji administracyjnej na podstawie przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Odwoławczy organ egzekucyjny prawidłowo stwierdził, że przed wszczęciem egzekucji nie doszło do naruszenia przepisu art. 15 § 1 u.p.e.a. Przepis ów stanowi, że egzekucja administracyjna może być wszczęta, jeżeli wierzyciel, po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, przesłał mu pisemne upomnienie, zawierające wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego, chyba że przepisy szczególne inaczej stanowią. Postępowanie egzekucyjne może być wszczęte dopiero po upływie 7 dni od dnia doręczenia tego upomnienia. Z akt sprawy wynika zaś, że w dniu 3 listopada 2014 r. PINB doręczył pełnomocnikowi zobowiązanej upomnienie (k. 252 akt adm. I instancji). Ponadto stwierdzić również należy, że wystawiony przez organ egzekucyjny w dniu ... 2015 r. tytuł wykonawczy odpowiada wymogom określonym w art. 27 § 1 pkt 1-11 u.p.e.a., albowiem zawiera wszystkie wymienione w tym przepisie elementy (k. 266 akt adm. I instancji). Odnosząc się do zarzutów podniesionych przez skarżącą odnośnie naruszenia przepisów art. 119 i art. 121 § 2 u.p.e.a. poprzez wymierzenie grzywny w celu przymuszenia w kwocie nadmiernie dolegliwej Sąd przychyla się do oceny organu II instancji. Po pierwsze wskazać należy, iż zgodnie z art. 7 § 2 u.p.e.a. organ egzekucyjny stosuje środki egzekucyjne, które prowadzą bezpośrednio do wykonania obowiązku, a spośród kilku takich środków - środki najmniej uciążliwe dla zobowiązanego. Grzywna w celu przymuszenia jest łagodniejszym środkiem egzekucyjnym od wykonania zastępczego o czym świadczy chociażby przepis art. 122 § 2 pkt 2 u.p.e.a., z którego wynika, że środkiem egzekucyjnym stosowanym w egzekucji obowiązków wynikających z przepisów prawa budowlanego jest w pierwszym rzędzie grzywna w celu przymuszenia, a dopiero w przypadku nieskuteczności przedmiotowego środka organ egzekucyjny powinien zastosować wykonanie zastępcze. Taka kolejność stosowania środków egzekucyjnych w egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym nie budzi wątpliwości w świetle orzecznictwa sądów administracyjnych. Przykładowo w wyroku z dnia 21 lutego 2012 r. (sygn. akt II OSK 2315/10, Lex nr 1138139) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że przy egzekucji dotyczącej obowiązku rozbiórki obiektu budowlanego zasadniczo w pierwszej kolejności należy stosować grzywnę w celu przymuszenia. Odwrotna sytuacja, w której w pierwszej kolejności zastosowanie znajdzie wykonanie zastępcze (skutkiem czego wykluczone będzie zastosowanie grzywny w celu przymuszenia), powinna mieć miejsce wyjątkowo, np. kiedy grzywna w celu przymuszenia z jakichś oczywistych względów nie może doprowadzić do wykonania obowiązku przez zobowiązanego. Dodać należy, na co zwrócił uwagę organ egzekucyjny odwoławczy, że nieuiszczona lub nieściągnięta grzywna w celu przymuszenia podlega umorzeniu, a na wniosek zobowiązanego, który wykonał obowiązek grzywna uiszczona lub ściągnięta może być w całości lub w części zwrócona (art. 125 i 126 u.p.e.a.), co również świadczy o jej łagodniejszym charakterze od wykonania zastępczego. W przypadku wykonania zastępczego koszty, które obciążają zobowiązanego, nie podlegają zwrotowi (art. 127 i n. u.p.e.a.). Ponadto należy wyjaśnić, że grzywna w celu przymuszenia nie jest karą, lecz formą nacisku mającą na celu skłonienie zobowiązanego poprzez dolegliwość finansową, do określonego zachowania się. Aby środek ten nabrał charakteru dyscyplinującego, nałożona grzywna powinna być na tyle wysoka, aby w ocenie zobowiązanego nieopłacalnym było jej uiszczenie tylko dla odłożenia w czasie egzekwowanego obowiązku, czy to poprzez osobiste wykonanie przez zobowiązanego, czy w drodze wykonania zastępczego. Z tych też przyczyn w ramach uznania administracyjnego, wymierzając przedmiotową grzywnę organ egzekucyjny winien kierować się zasadą celowości i skuteczności podjętych działań (por. wyrok NSA z dnia 26 lipca 2012 r., II OSK 813/11, Lex nr 1252196). Pamiętać przy tym należy, że nałożenie grzywny w celu przymuszenia nie powoduje powstania po stronie zobowiązanych żadnych dodatkowych kosztów. W razie wykonania obowiązku grzywna podlega albo zwrotowi (art. 126 u.p.e.a.), albo - gdy nie została zapłacona lub ściągnięta - umorzeniu (art. 125 § 1 u.p.e.a.). To od zobowiązanego zależy czy wykona nałożony obowiązek, a w konsekwencji - czy poniesie koszty nałożonej grzywny (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 4 kwietnia 2012 r., II SA/Gd 838/11, Lex nr 1145748). Należy też podkreślić, że zgodnie z art. 121 § 2 i 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji grzywna w przypadku egzekucji obowiązku wynikającego z przepisów prawa budowlanego jest jednorazowa i nie może przekroczyć 10.000 zł (jeżeli nie dotyczy rozbiórki budynku lub jego części). Jednocześnie odnosząc się do argumentacji podniesionej przez pełnomocnika skarżącej, że skarżąca jest wdową, samotnie prowadzącą gospodarstwo domowe i utrzymującą się z zasiłku rolniczego w wys. 2.600 zł rocznie, zaś rozebranie przedmiotowej budowli spowoduje komplikacje z uwagi na pobudowaną drogę, a co za tym idzie nie jest w stanie sama wykonać obowiązku, zwrócić należy uwagę na kilka okoliczności. Jak wykazał WWINB w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia pełnomocnik zobowiązanej pismem z dnia 27 maja 2014 r. poinformował PINB, że zobowiązana jest w trakcie wykonywania obowiązku, jednakże prace – jak podano – zostały wstrzymane z uwagi na konieczność uzyskania ekspertyzy budowlanej wskazującej w jaki sposób bezpiecznie przeprowadzić przedmiotową rozbiórkę, tak aby nie uszkodzić przejazdu drogowego oraz w jaki sposób zabezpieczyć działkę zobowiązanej, aby po rozbiórce nie było zagrożenia dla życia i zdrowia osób przechodzących i przejeżdżających pobliską droga. Następnie pismem z dnia 24 czerwca 2014 r. pełnomocnik poinformował PINB o braku możliwości wykonania obowiązku ze względu na trwające roboty drogowe prowadzone przez Gminę T., zaś pismem z dnia 28 lipca 2014 r. zawiadomił, że ze względu na te roboty zlecona ekspertyza budowlana nie została jeszcze wykonana. Podobnie pełnomocnik zobowiązanej wskazał w piśmie z dnia 15 września 2014 r., a ponadto podał, że zwróci się do starosty P. o zgodę na zasypanie części rowu znajdującego się na terenie działki zobowiązanej, tak aby rozbiórka bloku betonowego nie stwarzała zagrożenia dla zdrowia i życia przechodzących tam osób. Kolejno H. J. poinformowała PINB, że rozpocznie niezwłocznie rozbiórkę, jak tylko Gmina zakończy prace drogowe prowadzone przy przedmiotowym bloku żelbetowym, co umożliwi jej uzyskanie zgody na zajęcie pasa drogowego celem prowadzenia rozbiórki. Wskazała też, że oczekuje na uzyskanie od Starosty zgody za zasypanie części rowu. Pełnomocnik skarżącej podniósł zaś w trakcie rozprawy przed tutejszym Sądem w dniu 23 września 2015 r., że aktualnie, po wykonaniu już przez Gminę T. prac drogowych ("pobudowaniu drogi") koszty rozbiórki mogą wynieść kolejne (poza kosztem grzywny w celu przymuszenia) 10.000 zł. W ocenie Sądu przedstawione przez WWINB działania zobowiązanej i działającej w jej imieniu pełnomocnika w trakcie postępowania egzekucyjnego w rzeczywistości zmierzały do odroczenia w czasie wykonania obowiązku wynikającego z decyzji PINB ... 2013 r., nie zmierzały zaś ani do wykonania obowiązku zgodnie z sztuką budowlaną, ani nie miały na celu dbałości o zdrowie i życie osób przemieszczających się u zbiegu ulic P. i R. w B.. Zważywszy na gabaryty, strukturę i lokalizację przedmiotowego bloku żelbetowego wskazać należy, iż właśnie jego istnienie może powodować zagrożenie dla przemieszczających się pasem drogowym u zbiegu wspomnianych ulic przechodniów. Ponadto należy wskazać, że zobowiązana chcąc skorzystać z odroczenia terminu wykonania obowiązku mogła skorzystać w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym z możliwości wniesienia zarzutów na podstawie art. 33 § 1 pkt 2 u.p.e.a., czego nie uczyniła. Tym samym na obecnym etapie postępowanie, zarzuty kierowane pod adresem organu egzekucyjnego, który zastosował środek egzekucyjny – grzywnę w celu przymuszenia w odpowiedniej wysokości – zmierzający do wykonania obowiązku, jest bezpodstawny. W ocenie Sądu, zważywszy na długotrwałą zwłokę zobowiązanej co do wykonania obowiązku, a także z uwagi na podstawowy cel postępowania egzekucyjnego, jakim jest wykonanie obowiązku określonego w tytule wykonawczym, przy istniejących, a przedstawionych przez Sąd powyżej, gwarancjach procesowych określonych w art. 125 § 1 i art. 126 u.p.e.a., uznać należało, że zasadnym było wymierzenie skarżącej grzywny w celu przymuszenia w przyjętej przez organy egzekucyjne kwocie 10.000 zł. Prawidłowo zatem organ egzekucyjny I instancji w uzasadnieniu postanowienia z dnia ... 2015 r. skonstatował, że ta maksymalna kwota grzywny jest dolegliwości finansową, która jest niezbędna do realizacji ciążącego na zobowiązanej obowiązku i jest uzasadniona faktem, że pomimo licznych działań ze strony organu egzekucyjnego zobowiązana w żaden sposób nie wykazała próby podjęcia wykonania obowiązku. PINB stwierdził zasadnie, że tak ustalona dolegliwość finansowa skłoni zobowiązaną do dobrowolnego i samodzielnego wykonania ciążącego na niej obowiązku. Mając powyższe na względzie, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. /-/ D. Rzyminiak-Owczarczak /-/ Drzazga /-/ W. Batorowicz