II SA/Po 467/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Paluszyńska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Elwira Brychcy Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Protokolant ref. stażysta Edyta Rurarz - Kwietniewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 listopada 2015 r. sprawy ze skargi K. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2015 r. Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę Dnia [...] lipca 2014 r. do [...] wpłynął wniosek W. L. o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie obiektu handlowego wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną i podświetlanym pylonem reklamowym (wiata na wózki sklepowe, śmietnik, dok rozładunkowy dla samochodów ciężarowych, parkingi dla samochodów osobowych, drogi wewnętrzne, niezbędna infrastruktura techniczna) na [...]. Decyzją z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] Prezydent [...], wskazując na art. 59 ust. 1 i 2, art. 60 ust. 1 oraz art. 54 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r. poz. 647 z późn. zm., obecnie Dz. U. z 2015 r. poz. 199; dalej jako u.p.z.p.) po rozpatrzeniu wniosku W. L. (dalej jako Wnioskodawca, Inwestor) ustalił warunki zabudowy dla planowanej inwestycji. Jako rodzaj inwestycji wskazano budynek handlowy. Linia zabudowy (zgodnie z załącznikiem graficznym): obowiązująca w odległości 5m od granicy terenu z ul. [...]; maksymalnie nieprzekraczalne linie zabudowy ustalono w odległości 5 m od granicy z ul. [...], 8 m od granicy z działką nr 130 i 4 m od granicy z działką nr 139. Wielkość powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu ustalono maksymalnie na 25%; maksymalna szerokość elewacji frontowej 23 m. Ustalono maksymalną wysokość budynku od poziomu terenu do gzymsu na 6,5 m. Dach płaski. Nakazano zapewnienie na terenie inwestycji minimum 4,5 miejsca postojowego na każde 100 m2 powierzchni użytkowej obiektu. Ustalono możliwość sytuowania na terenie objętym wnioskiem pylonu reklamowego o maksymalnej wysokości 10 m od istniejącego poziomu terenu; zachowującego normatywne odległości od ulic. Nakazano umieszczenie wszelkich urządzeń wentylacyjnych od strony dróg. Nakazano wykonanie pasa zieleni izolacyjnej wzdłuż granicy z działkami budowlanymi. Powierzchnia sprzedaży do 900 m2 powierzchni użytkowej. Obsługa komunikacyjna winna odbywać się dwoma zjazdami tzn. jednym z ul. [...] i jednym z ul. [...] (drogi publiczne), który winien być zlokalizowany w miejscu zjazdu istniejącego. Podkreślono brak zgody na zmianę lokalizacji zjazdu z ul. [...] (zgodnie z przedstawionym przez inwestora załącznikiem graficznym) z uwagi na drzewa rosnące w pasie drogowym tej ulicy. Zaznaczono, że ponieważ planowana inwestycja wiąże się ze wzrostem natężenia ruchu kołowego i ruchu pieszego, Inwestor, zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2013 r. poz. 260 z późn. zm.) jest zobowiązany do przebudowy ul. [...] w zakresie opisanym w decyzji, przy czym realizacja nakazanych robót drogowych należy w całości do Inwestora i musi być wykonana przed oddaniem obiektu handlowego do użytkowania. Organ I instancji nie wyraził zgody na sytuowanie miejsc postojowych koniecznych dla planowanej inwestycji w pasach przyległych dróg administrowanych przez Miasto. Obsługa komunikacyjna wszystkich miejsc postojowych projektowanych na terenie objętym wnioskiem (w tym miejsc związanych z dostawą towarów) musi odbywać się wyłącznie ww. dwoma zjazdami. Ponadto podkreślono, że niedopuszczalne jest zatrzymywanie się pojazdów w czasie załadunku i rozładunku towarów na pasach ruchu (jezdniach) i chodnikach przyległych ulic. Uzasadniając decyzję organ I instancji napisał, że teren, na którym planowana jest inwestycja położony jest na obszarze, na którym nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Dla takich obszarów warunki zabudowy mogą być ustalone w drodze decyzji o warunkach zabudowy, w oparciu o przepisy u.p.z.p. W celu rozstrzygnięcia o możliwości ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji, organ administracji publicznej przeprowadził analizę stanu faktycznego i prawnego, a także analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu na obszarze wyznaczonym wokół terenu, którego dotyczy wniosek. Obszar analizowany zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 154 poz. 1588) wyznacza się w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem, nie mniejszej jednak niż 50 m. Przy czym jako front działki należy rozumieć zgodnie z ww. rozporządzeniem część działki, która przylega do drogi, z której odbywa się główny wjazd lub wejście na działkę. Teren inwestycji znajduje się pomiędzy ulicami [...] i [...]. Wnioskodawca planuje obsługę komunikacyjną z dwóch ulic. Za główny wjazd i wejście na teren przyjęto dojazd z ulicy [...] gdyż jest ona drogą klasy zbiorczej (druga ulica jest drogą klasy lokalnej). Długość frontowej granicy terenu wynosi 55m stąd obszar analizy został wyznaczony jako koło o promieniu ok. 165 m od granic wnioskowanego terenu. Badany teren mieści się w kwartale zabudowy pomiędzy ulicami [...]. Ulica [...] (przechodząca w [...]) dzieli badany obszar na tereny o różnym sposobie zagospodarowania. Na wschód od ulicy występuje osiedle mieszkalne jednorodzinne o regularnym podziale na działki budowlane i drogi lokalne. Z uwagi na uciążliwe sąsiedztwo lotniska na terenie osiedla pojawiła się zabudowa usługowa. Teren na zachód od ulicy jest zabudowany mniej intensywnie. Znaczny teren zajęty jest przez przedsiębiorstwo sprzętowo-transportowe. Sporadycznie występujące obiekty o charakterze handlowo-usługowym to m.in.: stacja paliw (wnioskowany teren), pawilon handlowy, sklep ogrodniczy (w parterze budynku mieszkalnego), przedsiębiorstwo sprzętowo-transportowe oraz obiekt przy ul. [...]. W obszarze analizowanym średni wskaźnik intensywności zabudowy wynosi ok. 19%. Średnia wielkość powierzchni zabudowy obiektów usługowych w terenie wynosi ok. 274m2. Badane budynki usługowe są przeważnie parterowe i piętrowe. W zależności od kształtu dachu wysokość do gzymsu wynosi od 3m do 6,5m. Budynek biurowy posiada trzy kondygnacje nadziemne. Średnia szerokość elewacji frontowej budynków mieszkalnych wynosi ok. 11m. Natomiast większe budynki usługowe posiadają szerokość 23m, 22m. Budynki mają dachy płaskie i skośne o różnym spadku połaci dachowych. Na terenie osiedla mieszkalnego, główna linia zabudowy przebiega w odległości 5m od frontowych granic działek. Pojedyncze budynki sytuowane są w tylnych częściach działek. Wzdłuż ul. [...] linia zabudowy przebiega tworząc uskoki. Organ i instancji ocenił, że planowana inwestycja kontynuuje funkcję zabudowy usługowej występującej w obszarze analizowanym. Obowiązująca linia zabudowy wyznaczona została wzdłuż ul. [...] jako przedłużenie frontowej elewacji budynku nr 6. W celu zachowania normatywnej odległości budynku od ulicy [...] wprowadzono maksymalne nieprzekraczalną linię zabudowy; ponadto aby chronić sąsiednią zabudowę mieszkaniową jednorodzinną przed hałasem i niedogodnościami związanymi z funkcjonowaniem obiektu usługowego, wprowadzono kolejną maksymalnie nieprzekraczalną linię zabudowy. Przebieg tej linii został podyktowany sytuowaniem budynku (ul. [...]) w bezpośrednim sąsiedztwie granicy wnioskowanego terenu. Zarezerwowany w ten sposób teren winien być przeznaczony pod zieleń izolacyjną zimnozieloną. Wyjaśniając wyznaczenie wskaźnika wielkości zabudowy organ I instancji wskazał, że w badanym terenie występują bardzo zróżnicowane powierzchnie działek: od 385m do 17.616 m2 zabudowane obiektami o różnych funkcjach. Organ I instancji ocenił, że średni wskaźnik powierzchni zabudowy nie jest miarodajny. Wniosek dotyczy obiektu usługowego stąd budynki usługowe w obszarze analizy zostały poddane szczególnej uwadze. Obiekty usługowe posiadają powierzchnie przykładowo ok. 135 m2 , 362 m2, 1665 m2. Wyznaczony wskaźnik zabudowy umożliwi budowę budynku o wypośrodkowanej powierzchni zabudowy (tj. ok. 900 m2) w stosunku do sąsiednich obiektów usługowych. Szerokość elewacji frontowej zabudowy wyznaczono analogicznie do szerokości elewacji frontowej występujących w terenie obiektów usługowych (tj. 23m). Wysokość budynku ustalono zgodnie z §7 ust. 4 Rozporządzenia, a formę dachu zgodnie z § 8 Rozporządzenia. Organ I instancji zaznaczył, że istniejące uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na nierolne i nieleśne i decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Odwołanie od opisanej decyzji wniósł K. B. (dalej jako Skarżący), zastępowany przez zawodowego pełnomocnika, domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Pełnomocnik zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego: przepisów prawa budowlanego oraz przepisów ochrony środowiska. Nadto zarzucił naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy. Uzasadniając odwołanie pełnomocnik napisał, że w opinii Skarżącego jego uwagi zawarte w piśmie z dnia 11 sierpnia 2014 r. nie zostały uwzględnione przy ustalaniu warunków zabudowy. Pełnomocnik zarzucił, że realizacja Inwestycji doprowadzi do tego, że istniejące budynki z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi znajdą się zasięgu zagrożeń i uciążliwości określonych w przepisach prawa budowlanego oraz ochrony środowiska, w szczególności w zakresie hałasu, wibracji i zanieczyszczenia powietrza. Zaproponowany sposób zabudowy nieruchomości stoi w sprzeczności z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75 poz. 690 z późn. zm., obecnie Dz. U. z 2015 r. poz. 1422). Zgodnie z przedstawionym sposobem zagospodarowania nieruchomości, w części sąsiadującej z nieruchomością Skarżącego znajdować się będzie wylot wentylacyjny dla klimatyzacji oraz pomieszczeń gospodarczych, co spowoduje znaczne zanieczyszczenie nieruchomości należącej do Skarżącego. Pełnomocnik podkreślił, że Skarżący nie wyraża zgody na usytuowanie budynku o przeznaczeniu gospodarczym w odległości bliższej niż 8 metrów od granicy jego nieruchomości. Podniósł także, że przedstawiony projekt wskazuje na odległość od granicy nieruchomości mniejszą niż 4 metry, co również jest niedopuszczalne. Zarzucił także, że proponowany sposób zabudowy uniemożliwi pomieszczeniom mieszkalnym dostęp do naturalnego oświetlenia, co powoduje niemożność ulokowania budynku o charakterze handlowym w powyższej lokalizacji. Obydwa projekty (z dachem płaskim oraz skośnym) doprowadzą do znacznego zaciemnienia nieruchomości, oraz uniemożliwią dostęp nieruchomości do światła dziennego. Umiejscowienie budynku handlowego w taki sposób jak na projekcie doprowadzi do przekroczenia norm hałasu generowanego na nieruchomość Skarżącego, a zatem do naruszenia norm prawa ochrony środowiska. Nadto, wbrew opinii organu I instancji, że przedmiotowa inwestycja nie jest przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływać na środowisko, Skarżący stoi na stanowisku, że wnioskowany projekt doprowadzi do przekroczenia dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku. Decyzją z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], wskazując na art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm., dalej jako kpa) utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając SKO napisało, że analiza urbanistyczna została przygotowana prawidłowo. Obszar wyznaczono na stosownej mapie załączonej do opracowania. Wyniki analizy, zostały także określone zgodnie z przepisami § 4 - § 8 Rozporządzenia. Projekt decyzji został sporządzony przez architekta - osobę zobowiązaną do wykonywania czynności zgodnie z zasadami wynikającymi z przepisów prawa i standardami zawodowymi, ze szczególną starannością, właściwą dla zawodowego charakteru tych czynności z zasadami etyki zawodowej. Organ I instancji, wydając zakwestionowaną decyzję, w sposób nie budzący wątpliwości wykazał spełnienie wszystkich przesłanek z art. 61 ust. 1 u.p.z.p., umożliwiających pozytywne załatwienie sprawy. Odnosząc się do zarzutów odwołania SKO wskazało, że organ prowadzący postępowanie w przedmiocie ustalania warunków zabudowy bada jedynie zgodność planowanej zabudowy z przepisami dotyczącymi zagospodarowania przestrzennego. Kwestie związane z zacienianiem sąsiedniej nieruchomości, jak również związane z hałasem, podlegają ocenie organu wydającemu pozwolenie na budowę w postępowaniu budowlanym, związanym z udzieleniem pozwolenia na budowę. Jedną bowiem z podstawowych zasad w przepisach techniczno-budowlanych jest zasada zapewnienia odpowiednich warunków użytkowych w projektowanych i budowanych obiektach budowlanych. Przepisy te szczegółowo określają odpowiednie wymogi użytkowe zarówno w stosunku do zabudowy i zagospodarowania działki budowlanej. Zgodnie z tą zasadą w zakresie warunków użytkowych zabudowy i zagospodarowania działki budowlanej należy zapewnić właściwe usytuowanie budynków względem innych budynków i urządzeń terenowych, granic działki i zabudowań na sąsiednich działkach. Na opisaną decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniósł K. B. Zarzucił rażące naruszenie przepisów prawa procesowego, to jest: art. 138 § 1 pkt 1 kpa w związku z art. 61 ust 1 u.p.z.p. polegające na utrzymaniu w mocy decyzji wydanej z naruszeniem przepisów. Dalej zarzucił rażące naruszenie art. 80 kpa i 77 § 1 kpa poprzez pominięcie, przy wydawaniu decyzji faktów i wniosków wskazywanych przez Skarżącego. Wniósł o uchylenie obu wydanych w sprawie decyzji, wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu wydania rozstrzygnięcia w sprawie oraz zwrot kosztów postępowania. Uzasadniając powtórzył argumenty zawarte w odwołaniu i podkreślił, że organ administracji nie bierze tych argumentów pod uwagę. Ocenił, że zawężenie rozpatrywania sprawy tylko do analizy pod kątem przepisów z art. 61 u.p.z.p. stanowi naruszenie zasad postępowania administracyjnego. W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu, jako bezzasadna. Obie wydane w sprawie decyzje są zgodne z prawem. Na wstępie wskazać należy, że kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., dalej jako p.p.s.a.), ogranicza się do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta ogranicza się więc do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, czy zgodnie z art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. dokonano ustalenia stanu faktycznego a dokonana ocena tych ustaleń znajduje oparcie w materiale dowodowym i uzasadnieniu decyzji sporządzonym zgodnie z art. 107 k.p.a. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Przedmiotem kontroli zgodności z prawem w niniejszym postępowaniu była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego. SKO utrzymało w mocy decyzję organu I instancji ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie obiektu handlowego wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną i podświetlanym pylonem reklamowym. Materialnoprawną podstawę decyzji administracyjnych zapadłych w rozpoznawanej sprawie stanowiły przepisy u.p.z.p. oraz aktów wykonawczych do tej ustawy, na czele z Rozporządzeniem. W świetle art. 4 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p. w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego – a taka sytuacja występowała w niniejszej sprawie – sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla inwestycji, która, tak jak zamierzone przedsięwzięcie, nie jest inwestycją celu publicznego, ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy. Wymogi, których spełnienie umożliwia ustalenie warunków zabudowy, zostały wyliczone w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Zgodnie z tym przepisem wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Sąd wskazuje, że zadaniem właściwego organu jest ustalenie, czy nowa zabudowa będzie mogła obiektywnie i bezkolizyjnie współistnieć z obecną już funkcją istniejącej zabudowy, a także, czy charakter nowej zabudowy w przyszłości nie ograniczy zastanego sposobu użytkowania sąsiedniego terenu. Kontynuacja funkcji oznacza, że nowa zabudowa musi się mieścić w granicach zastanego w danym miejscu sposobu zagospodarowania terenu (w tym użytkowania obiektów). Przyjąć należy, iż w zakresie kontynuacji funkcji mieści się taka zabudowa, która nie godzi w zastany stan rzeczy. Nowa zabudowa jest zatem dopuszczalna o tyle, o ile można ją "pogodzić" z już istniejącą funkcją. Sąd stwierdza, na podstawie mapy stanowiącej załącznik do decyzji organu I instancji, że obszar analizowany został wyznaczony zgodnie z § 3 ust. 2 Rozporządzenia, tj. na mapie o poświadczonej zgodności z mapą przyjętą do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, sporządzonej w stosownej skali (1:1000). Sąd z aprobatą ocenia przyjęcie za front działki tej granicy działki, która przylega do drogi o wyższej klasie, skoro Inwestor zaplanował obsługę komunikacyjną z obu ulic – dróg publicznych. Dalej Sąd stwierdza, że granice obszaru analizowanego wyznaczono w odległości wynikającej z ww. przepisu; lektura mapy potwierdza stanowisko organu I instancji, że badany teren mieści się w kwartale zabudowy pomiędzy ulicami [...] oraz obejmuje tereny pomiędzy ulicą [...] i [...], do numerów posesji wskazanych w uzasadnieniu decyzji. W obszarze analizowanym znalazł się więc wyodrębniony trzema ulicami obszar oraz teren pomiędzy ulicami [...] i [...]. Na podstawie wyników przeprowadzonej analizy Sąd stwierdza, że wymagania dotyczące nowej zabudowy, ustalone przez organu I instancji, pozwolą współistnieć nowej zabudowie z zabudową już istniejącą – jeżeli nowa zabudowa zostanie zrealizowana. Z analizy wynika, że planowana zabudowa kontynuuje funkcję zabudowy handlowo- usługowej. Poza terenem objętym wnioskiem, który to teren nie może być brany pod uwagę, w obszarze analizowanym istnieje pawilon handlowy, sklep ogrodniczy, przedsiębiorstwo sprzętowo-transportowe ([...]). Zabudowa usługowa została oznaczona na mapie stanowiącej załącznik do decyzji symbolem "U". Organ obszernie i wyczerpująco wyjaśnił motywy ustalenia wszystkich parametrów ocennych: wskaźnika intensywności zabudowy, linii zabudowy, szerokości elewacji frontowej, wysokości budynku i formy dachu. Sąd zaznacza, że na mapie stanowiącej załącznik do decyzji zostały naniesione powierzchnie zabudowy dla każdej z zabudowanych działek. Elementem postępowania zmierzającego do ustalenia warunków zabudowy jest tzw. postępowanie uzgodnieniowe. Zgodnie bowiem z art. 60 ust. 1 u.p.z.p. decyzję o warunkach zabudowy wydaje się po uzgodnieniu z organami o których mowa w art. 53 ust. 4, i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi. Innymi słowy, jeżeli w toku postępowania zaistnieją podstawy do sporządzenia projektu decyzji ustalającej warunkach zabudowy, to wymagane jest uzgodnienie z organami właściwymi w konkretnej sprawie (organ administracji chcąc odmówić ustalenia warunków zabudowy nie ma podstaw i powodów do uzgodnienia tej okoliczności z jakimikolwiek organami). Chcąc wydać decyzję ustalającą warunki zabudowy organ I instancji musiał zatem dysponować pozytywnym dla inwestora stanowiskiem właściwego zarządcy drogi - w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego (art. 53 ust. 4 pkt 9 w związku z art. 60 ust. 1 u.p.z.p.). Ww. sformalizowany tryb nie może mieć zastosowania w tych przypadkach, gdy do wydania decyzji w postępowaniu głównym, jak i wydania uzgodnienia (zajęcia stanowiska), uprawniony jest ten sam organ, np. zarządcą drogi gminnej jest wójt (burmistrz, prezydent miasta) właściwy do załatwienia wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Tak było w niniejszej sprawie, bowiem Zarząd [...] znajduje się w strukturze Urzędu Miasta [...] i podlega Prezydentowi Miasta. W aktach sprawy znajduje się korzystne dla inwestora opinie dyrektora Zarządu [...] z dnia [...] września 2014 r. (k. 72) i z dnia [...] października 2014 r. (k. 82). Także korzystne dla Inwestora stanowisko zajął Dyrektor Zarządu [...], co do działek nr 131, 132/2 i 132/3 i stwierdzając, że grunty orne klasy V wchodzące w skład tych działek nie wymagają zezwolenia na wyłączenie z produkcji przed udzieleniem pozwolenia na budowę. Sąd stwierdza, że procedura uzgodnieniowa została przeprowadzona prawidłowo. Argumenty skargi są bezzasadne. Dopiero na etapie sporządzania projektu budowlanego zostaną rozstrzygnięte kwestie nasłonecznienia, przy czym sąsiadów jak i osoby znajdujące się na działkach położonych w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji chronić będą przepisy techniczno-budowlane, w tym przepisy dotyczące zapewnienia określonego stopnia światła dziennego. Niewątpliwie powstanie budynku handlowego wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną (wózki sklepowe, dok rozładunkowy dla samochodów ciężarowych, parkingi dla samochodów osobowych) zwiększy istniejący hałas. Zwiększenie istniejącego hałasu jest jednak dopuszczalne, o ile nie przekroczy parametrów prawem określonych. Opisane kwestie, nazwane w skardze zagrożeniami i uciążliwościami określonymi w przepisach prawa budowlanego, będą musiały zostać rozwiązane właśnie w zgodzie z przepisami budowlanymi – przez projektanta (zespół projektowy) legitymującego się stosownymi uprawnieniami, na etapie sporządzania projektu budowlanego. Projekt budowlany, obejmujący projekt architektoniczno-budowlany (art. 34 ust. 3 p.b.) będzie musiał spełniać wszystkie wymogi przewidziane prawem, np. drobiazgowo wyliczone odległości od istniejących okien, po to aby zapewnić nasłonecznienie okien sąsiadów i okien projektowanego budynku w zakresie przewidzianym w konkretnym przepisie prawa. Inwestor na swój koszt będzie musiał zastosować niezbędne rozwiązania techniczne a także materiałowe. Powyższe będzie oceniane przez organ administracji architektoniczno-budowlanej, na etapie ubiegania się o pozwolenie na budowę. Projekt budowlany przedłożony przez inwestora razem z wnioskiem o pozwolenie na budowę podlega zatwierdzeniu w decyzji o pozwoleniu na budowę (ust. 4 art. 34 p.b.) jeżeli zakres i treść projektu budowlanego są dostosowane do specyfiki i charakteru obiektu oraz stopnia skomplikowania robót budowlanych (ust. 2 art. 34 p.b.). Sąd zaznacza, że organ I instancji zdecydował się, oprócz ustalenia obowiązującej linii zabudowy – od strony ulicy [...] i maksymalnej nieprzekraczalnej linii zabudowy od strony ulicy [...], także na ustalenie kolejnej maksymalnie nieprzekraczalnej linii zabudowy "aby chronić sąsiednią zabudowę mieszkaniową jednorodzinną przed hałasem i niedogodnościami związanymi z funkcjonowaniem obiektu usługowego". Innymi słowy zawężono, ze wszystkich stron działki, obszar możliwy do zabudowy. Inwestor nie zakwestionował takiego rozstrzygnięcia, bowiem nie złożył odwołania. Opisane rozstrzygnięcie organu I instancji dodatkowo stoi w sprzeczności z twierdzeniami skargi. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił