II SA/Po 469/15

Dnia 11 września 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Zieliński Sędziowie Sędzia NSA Jolanta Szaniecka Sędzia WSA Tomasz Świstak (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Wąsik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 września 2015 roku sprawy ze skargi J. G. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] 2015 roku Nr [...] w przedmiocie uchylenia, w wyniku wznowienia postępowania, decyzji w sprawie utraty statusu osoby bezrobotnej oddala skargę Postanowieniem z dnia 6 lutego 2015 r. Starosta P. wznowił z urzędu postępowania w sprawie utraty przez J. G. prawa do zasiłku oraz w sprawie utraty przez J. G. statusu osoby zakończone ostatecznymi decyzjami z dnia [...] 2012 r. znak [...] i z dnia [...] 2013 r. znak: [...]. Decyzją z dnia [...] 2015 r., nr [...] Starosta P.: 1. uchylił decyzję z [...] 2012 r. znak: [...] w sprawie utraty przez J. G. prawa do zasiłku od dnia 21 grudnia 2012 r., 2. uchylił decyzję z [...] 2013 r. znak: [...] w sprawie utraty przez J. G. statusu bezrobotnego z dniem 1 lipca 2013 r., 3. orzekł o utracie przez J. G. statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku od dnia 27 sierpnia 2012 r. w związku z podjęciem zatrudnienia; 4. nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, iż J. G. zarejestrował się w Powiatowym Urzędzie Pracy w dniu 13 czerwca 2012 r. nabywając z tym dniem status osoby bezrobotnej oraz prawo do zasiłku od dnia 21 czerwca 2012 r. na okres 6 miesięcy. Decyzją Starosty P. z 27 grudnia 2012 r. orzeczono o utracie przez stronę prawa do zasiłku od dnia 21 grudnia 2012 r. z powodu upływu maksymalnego okresu jego pobierania. Następnie w dniu 6 lipca 2013 r. J. G. poinformował Powiatowy Urząd Pracy o podjęciu pracy od 1 lipca 2013 r., w związku z czym decyzją z [...] 2013 r. orzeczono o utracie statusu bezrobotnego z dniem 1 lipca 2013 r. Pismem z 20 stycznia 2015 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych poinformował Powiatowy Urząd Pracy, że w okresie od 27 sierpnia 2012 r. do 30 sierpnia 2012 r. J. G. był zatrudniony w "A", o czym nie poinformował Urzędu. Dalej Starosta wskazał, że zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2014 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy bezrobotnym może być osoba niezatrudniona niewykonująca innej pracy zarobkowej, zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie albo innej pracy zarobkowej. W związku z powyższym, z dniem 27 sierpnia 2012 r. J. G. utracił status osoby bezrobotnej i prawo do zasiłku. Odwołanie od powyższej decyzji Starosty P. wniósł J. G. wskazując, iż w dniach 27 sierpnia 2012 – 30 sierpnia 2012 był zatrudniony przez B. M. na umowę zlecenie, jednakże wiedział, iż po okresie zatrudnienia nadal będzie osobą bezrobotną. Podniósł, iż nie został poinformowany przez Urząd Pracy w Poznaniu o tym czy i kiedy mam poinformować ten Urząd o podjęciu innej pracy zarobkowej. Było dla niego oczywiste, że musi zawiadomić Urząd po zawarciu umowy o pracę. Jego działanie było nieświadome i wynikało z nieznajomości przepisów. Dodatkowo wskazał, iż we wspomnianym okresie zatrudnienia i tuż po nim pogorszył się jego stan zdrowia i nie mógł w pełni świadomy sposób podejmować decyzji. Wskazał nadto, że jest osobą pobierającą świadczenia rentowe z tytułu częściowej niezdolności do pracy ze względu na chorobę, na którą cierpi już od 2005 roku. Wojewoda Wielkopolski, po rozpoznaniu odwołania, decyzją z dnia [...] 2015 r., nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Wojewoda wskazał, iż zgodnie z art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2014 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy Starosta, z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3, pozbawia statusu bezrobotnego, który nie spełnia warunków, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2. Zgodnie z art. 2 ust 1 tej ustawy bezrobotnym jest osoba niezatrudniona i niewykonujaca innej pracy zarobkowej, zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub w danej służbie albo innej pracy zarobkowej (...) zarejestrowana we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy oraz poszukująca zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Dalej organ zauważył, iż J. G. został pouczony w dniu rejestracji w Powiatowym Urzędzie Pracy, to jest w dniu 13 czerwca 2012 r., o konieczności zawiadomienia tego Urzędu w ciągu 7 dni o podjęciu zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej (umowa zlecenie, umowa, inne umowy cywilnoprawne) oraz iż podjęcie zatrudnienia, innej pracy zarobkowej, rozpoczęcie prowadzenia działalności gospodarczej powodują utratę statusu bezrobotnego. Z informacji udzielonej przez ZUS wynika, iż J. G. w dniu 27 sierpnia 2012 r. podjął pracę zarobkową, wobec czego powinien utracić status osoby bezrobotnej. Zgodnie z zapisami ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz orzecznictwem sądów administracyjnych, niepozostawanie w zatrudnieniu jest bezwzględnym warunkiem uprawniającym do posiadania statusu osoby bezrobotnej. Wobec powyższego, w sytuacji podjęcia zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, na przykład w oparciu o umowę zlecenie, organ zatrudnienia jest zobowiązany do wydania decyzji pozbawiającej stronę statusu osoby bezrobotnej. Dalej Wojewoda wskazał, iż w związku z problemami zdrowotnymi opisanymi przez J. G. w złożonym odwołaniu, organ zatrudnienia w trakcie postępowania dotyczącego zwrotu nienależnie pobranego świadczenia, powinien, zgodnie z obowiązującymi zaleceniami sądów administracyjnych, ustalić czy nieuprawnione pobranie świadczenia nastąpiło świadomie, z winy strony i w konsekwencji czy świadczenie to miało charakter nienależnego w rozumieniu art. 76 ust. 2 ustawy. Skargę na powyższą decyzję wniósł J. G. podnosząc, iż zaskarżona decyzja została napisana bardzo pochopnie i lakonicznie - prawdopodobnie w pospiechu. Nieuzasadnione było także zamieszczanie w decyzji wytycznych dotyczących postępowania w sprawie zwrotu nienależnie pobranego świadczenia. Dalej skarżący zarzucił, że Wojewoda nie zbadał czy organ I instancji był umocowany do uchylenia swojej decyzji, zgodnie z art. 155-163 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego. Nadto zarzucił naruszenie art. 10 i 107 K.p.a. poprzez niezapewnienie czynnego udziału strony w postępowaniu; naruszenie zasady prawdy obiektywnej, a co za tym idzie art. 7 i 77 i 80 K.p.a. oraz art. 76 ust. 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy poprzez jednoczesne uchylenie dwóch decyzji, brak zebrania pełnego materiału dowodowego oraz niewłaściwe pouczenie. W uzasadnieniu skargi wskazano, iż organ I instancji nie zawiadomił strony o zamiarze wydania decyzji kończącej postępowanie i o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym w sprawie materiałem. Nadto zdaniem strony istotną okolicznością dla rozpoznania sprawy był stan jego zdrowia w okresie poprzedzającym podjęcie pracy w dniu 27 sierpnia 2011 r. Skarżący wskazał, iż nie został poinformowany przez Urząd Pracy w Poznaniu o tym czy i kiedy ma poinformować Urząd o podjęciu innej pracy zarobkowej. Ze względu na stan zdrowia, przedstawienie skarżącemu przez pracownika Powiatowego Urzędu Pracy do podpisu formularza zawierającego szereg pisemnych informacji nie świadczy o spełnieniu warunku pouczenia. Informacje niezrozumiałe, niepełne, wymagające dokonywania swoistych interpretacji ich treści nie stanowią bowiem pouczenia, o jakim mowa w tym przepisie. Dla uznania świadomego wprowadzenia organu w błąd przez stronę istotne jest stwierdzenie czy strona była świadoma, że fakty które zataiła, bądź co do których poświadczyła nieprawdę, były istotne dla sprawy, a zatem czy zdawała sobie sprawę ich znaczenia, co wiąże się z pouczeniem o tym, jakie okoliczności faktyczne są istotne dla rozstrzygnięcia indywidualnej i konkretnej sprawy oraz wyjaśnieniem zasad odpowiedzialności w przypadku nieuprawnionego korzystania ze świadczeń przysługujących osobom uznanym za bezrobotne. W skardze zarzucono także, iż pracownik Powiatowego Urzędu Pracy w Poznaniu nie zainteresował się stanem zdrowia skarżącego, w tym sprawdzeniem, czy jest zdolny podjąć pracę, co mogło mieć wpływ na bieg przedmiotowej sprawy. Wskazano nadto, iż pieniądze uzyskane przez skarżącego na podstawie umowy z firmą "A", która nie powinna zostać zawarta z uwagi na brak zdolności do pracy, wynosiły ok. sto kilkadziesiąt złotych. Uzyskana kwota była dużo mniejsza niż dopuszczony przychód pobierany wraz z zasiłkiem dla bezrobotnych, tj. w wysokości nie większej niż połowa pensji minimalnej, uzyskiwany z tytułu odsetek lub innych przychodów od środków pieniężnych zgromadzonych na rachunkach bankowych. Biorąc pod uwagę wydatki związane z leczeniem, uzyskane środki nie pozwalały na opłacenie jednej wizyty prywatnej u lekarza specjalisty, a w związku z charakterem choroby leczenie jedynie z uwzględnieniem świadczeń NFZ nie pozwala skarżącemu na jakiekolwiek zapobieganie chorobie. Odpowiadając na skargę Wojewoda Wielkopolski wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. W myśl art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sąd dokonuje kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej P.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany jej zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wady, skutkujące koniecznością uchylenia decyzji, stwierdzenia jej nieważności bądź wydania jej z naruszeniem prawa, przewidziane są w przepisie art. 145 § 1 P.p.s.a. Sąd administracyjny uchyla akt administracyjny, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a.), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a.), względnie naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a.). Rozpoznając sprawę w tak zakreślonej kognicji stwierdzić należy, iż skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Przedmiotem skargi jest decyzja Wojewody Wielkopolskiego wydana w związku z wznowieniem postępowań w sprawie stwierdzenia utraty przez J. G. statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku. Zaskarżona decyzja została podjęta w wyniku wznowienia postępowania, ze względu na przesłankę określoną w art. 145 §1 pkt 5 K.p.a., na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a. w związku z art. 33 ust. 4 pkt 1 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz. U. z 2015 r. poz. 149, ze zm.: dalej: ustawa o promocji zatrudnienia). W myśl art. 33 ust. 4 pkt. 1 ustawy o promocji zatrudnienia, starosta pozbawia statusu bezrobotnego, który nie spełnia warunków, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2 tego aktu. Przepis art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia wprowadza definicję legalną bezrobotnego wskazując, że pojęcie to oznacza osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 1 i 2 lit. a-g, lit. i, j, l oraz osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. h, która bezpośrednio przed rejestracją jako bezrobotna była zatrudniona nieprzerwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres co najmniej 6 miesięcy, oraz osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 3 i 4, niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub w danej służbie albo innej pracy zarobkowej albo jeżeli jest osobą niepełnosprawną, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia co najmniej w połowie tego wymiaru czasu pracy, nieuczącą się w szkole, z wyjątkiem uczącej się w szkole dla dorosłych lub przystępującej do egzaminu eksternistycznego z zakresu programu nauczania tej szkoły lub w szkole wyższej, gdzie studiuje na studiach niestacjonarnych, zarejestrowaną we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy oraz poszukującą zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, o ile spełnia wymogi wskazane w punktach a – l (m.in. kończyła 18 lat; nie osiągnęła wieku emerytalnego, o którym mowa w art. 24 ust. 1a i 1b oraz w art. 27 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2009 r. Nr 153, poz. 1227, z późn. zm.); nie nabyła prawa do emerytury lub renty z tytułu niezdolności do pracy, renty szkoleniowej, renty socjalnej, renty rodzinnej w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę albo po ustaniu zatrudnienia, innej pracy zarobkowej, zaprzestaniu prowadzenia pozarolniczej działalności, nie pobiera nauczycielskiego świadczenia kompensacyjnego, zasiłku przedemerytalnego, świadczenia przedemerytalnego, świadczenia rehabilitacyjnego, zasiłku chorobowego, zasiłku macierzyńskiego lub zasiłku w wysokości zasiłku macierzyńskiego). Pod pojęciem innej pracy zarobkowej ustawodawca rozumie wykonywanie pracy lub świadczenie usług na podstawie umów cywilnoprawnych, w tym umowy agencyjnej, umowy zlecenia, umowy o dzieło albo w okresie członkostwa w rolniczej spółdzielni produkcyjnej, spółdzielni kółek rolniczych lub spółdzielni usług rolniczych (art. 2 ust. 1 pkt. 11 ustawy). Jak wynika ze stanu faktycznego ustalonego przez organy I instancji skarżący po zarejestrowaniu się jako bezrobotny w dniu 13 czerwca 2012 r. uzyskał od dnia 21 czerwca 2012 r. prawo do zasiłku na okres 6 miesięcy po czym w okresie od 27 sierpnia 2012 r. do 30 sierpnia 2012 r. był zatrudniony na podstawie umowy zlecenia z dnia 23 sierpnia 2008 r. przez "A". O fakcie powyższego zatrudnienia, wbrew obowiązkom wynikającym z ustawy, J. G. nie poinformował urzędu pracy. Informacja taka, pochodząca od ZUS, dotarła do organu dopiero w dniu 22 stycznia 2015 r. W międzyczasie, ze względu na upływ terminu pobierania świadczenia decyzją z dnia [...] 2012 r. Starosta P. orzekł o utracie przez skarżącego prawa do zasiłku, a następnie ze względu na podjęcie przez skarżącego innej pracy, decyzją z dnia 11 lipca 2013 r. Starosta P. orzekł o utracie przez niego statusu osoby bezrobotnej z dniem 1 lipca 2013 r. (z dniem podjęcia pracy). Informacja ZUS spowodowała wznowienie postępowań zakończonych wskazanymi wyżej decyzjami z dnia [...] 2012 r. i z dnia [...] 2013 r., uchylenie tych decyzji i pozbawienie J. G. statusu osoby bezrobotnej oraz prawa do zasiłku z dniem 27 sierpnia 2012 r., to jest od daty podjęcia pracy zarobkowej. Rozstrzygnięcie to należy uznać za prawidłowe. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Bezsprzecznie taką nieznaną wcześniej organom okolicznością jest fakt podjęcia przez skarżącego pracy zarobkowej w okresie od 27 sierpnia 2012 r. do 30 sierpnia 2012 .r. na podstawie umowy zlecenia z dnia 23 sierpnia 2012 r. Okoliczność ta nieznana wcześniej Staroście P. miałaby wpływ na treść rozstrzygnięcia zawartego zarówno w decyzji z dnia 27 grudnia 2012 r. jak i w decyzji z dnia 11 lipca 2013 r. Zaistniała w dniu 27 sierpnia 2012 r. okoliczność faktyczna w postaci podjęcia pracy zarobkowej przez J. G. spowodowała, iż przestał on, w świetle treści art. 2 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. art. 2 ust. 1 pkt 11 ustawy o promocji zatrudnienia, spełniać od tego dnia przesłanki konieczne do uznania go za osobę bezrobotną. Tymczasem decyzją wydawaną na podstawie art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy o promocji zatrudnienia Starosta potwierdza stan prawny po ustaleniu momentu niespełnienia warunku. Termin utraty statusu osoby bezrobotnej w razie wydania decyzji na podstawie art. 33 ust. 4 pkt 1 określony został poprzez odesłanie do momentu niespełniania warunków, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy i konieczne jest ustalenie go przez starostę w zależności od okoliczności sprawy. Tym samym ujawnienie istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych, z których wynika inny moment niespełnienia przez stronę warunków do uznania jej za osobę bezrobotną niż przyjęty w decyzji z dnia [...] 2013 r., uzasadniało wznowienie postępowania w kwestii utraty statusu osoby bezrobotnej w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. i wydanie nowego rozstrzygnięcia na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a., zgodne z którym to przepisem organ po przeprowadzeniu wznowionego postępowania wydaje decyzję, w której uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. Dalej zauważyć należy, iż prawo do pobierania zasiłku dla osób bezrobotnych jest ściśle związane z posiadaniem statusy osoby bezrobotnej co wynika m.in. z art. 71 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia który stanowi, iż prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu przy spełnieniu dodatkowych, określonych w tym przepisie warunków. Tym samym utrata statusu osoby bezrobotnej powoduje utratę przez daną osobę prawa do zasiłku, co winno być stwierdzone przez organ łącznie z pozbawieniem statusu bezrobotnego w drodze decyzji deklaratoryjnej, na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a i b, w zw. z art. 33 ust. 4 pkt 1 i art. 33 ust. 4ca ustawy o promocji zatrudnienia. Wobec powyższego stwierdzić, należy iż zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja Starosty P. odpowiadały prawu mimo dostrzeżonych przez Sąd uchybień przepisów postępowania, które to jednak uchybienia nie mogły mieć miały istotnego wpływu na treść rozstrzygnięcia. Do tych uchybień należały braki w uzasadnieniu decyzji organów obu instancji, które nie zawierały wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji dotyczącej przesłanek wznowienia postępowania. Organ I instancji powołał wprawdzie w podstawie prawnej decyzji przepisy art. 145 § 1 pkt 5 i art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a. jednakże nie przytoczył treści tych przepisów, jak także nie omówił w żaden sposób tego nadzwyczajnego trybu wzruszania ostatecznych decyzji administracyjnych. Podobnie uczynił w swoim rozstrzygnięciu Wojewoda wskazując jedynie, iż decyzja organu I instancji wydana została w postępowaniu wznowionym. Stanowi to wyraźne uchybienie treści przepisu art. 107 § 1 i 3 K.p.a. zgodnie z którym decyzja powinna posiadać uzasadnienie faktyczne i prawne, a uzasadnienie prawne powinno zawierać wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Niemniej uchybienie to nie mogło mieć wpływu na treść rozstrzygnięcia, bowiem zawarte w decyzji ustalenia faktyczne oraz wskazanie podstawy prawnej decyzji umożliwiło sądowi administracyjnemu kontrolę zaskarżonych decyzji i ustalenie trybu w jakim rozstrzygnięcia te zostały wydane. Jak wskazano wyżej w ustalonym stanie faktycznym organ I instancji zasadnie wznowił z urzędu postępowanie w sprawie stwierdzenie utraty prawa do zasiłku dla bezrobotnych oraz w sprawie pozbawienia statusy osoby bezrobotnej, zaszły bowiem okoliczności wskazane w art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. Odnosząc się do podniesionego w skardze zarzutu naruszenia art. 10 K.p.a. zauważyć, należy, iż organ I instancji przed wydaniem decyzji z dnia 23 lutego 2015 r. zawiadomił skarżącego prawie brania udziału w każdym stadium postępowa i prawie wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji. Zawiadomienie to doręczono stronie w dniu 13 lutego 2015 r., a więc 10 dnia przed wydaniem decyzji. Natomiast przed wydaniem decyzji przez organ II instancji strona nie została poinformowana o prawie wypowiedzenia się co do zebranego materiału, niemniej skarżący nie wskazał w jaki sposób uchybienie to wpłynęło na jego sytuację procesową i uniemożliwiło mu dokonania czynności procesowych, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy. Brak takiego wyjaśniania uniemożliwia uznanie tego zarzutu za zasadny, bowiem to na stronie stawiającej zarzut spoczywa ciężar wykazania istnienia związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania, a wynikiem sprawy (por. m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 listopada 2014 r., sygn. akt II OSK 1098/13 – dostępny na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl ). Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 62 K.p.a. wyjaśnić należy, iż przepis ten nie miał zastosowania w przedmiotowej sprawie. Jak słusznie zauważył skarżący przepis ten reguluje kwestię współuczestnictwa materialnego w postępowaniu administracyjnym. Sytuacja określona w tym przepisie nie miała miejsca w rozpatrywanej sprawie bowiem nie zachodziła w niej wielość podmiotów. Adresatem uchylonych decyzji był jeden podmiot. Zauważyć przy tym należy, iż ustawodawca dopuszcza wydanie przez starostę jednej decyzji w której jednocześnie orzeka o pobawieniu statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku dla bezrobotnych, wprost przewidując to w art. 33 ust. 4ca ustawy o promocji zatrudnienia. Jak wskazano wyżej związane jest to ze ścisłym powiązaniem instytucji prawa do zasiłku dla bezrobotnych z posiadaniem statusu osoby bezrobotnej. Z tej też przyczyny nie można dopatrzeć się mającego wpływ na treść ostatecznego rozstrzygnięcia uchybienia przepisom prawa w uchyleniu jedną decyzją Starosty P. zarówno decyzji dnia [...] 2012 r. w przedmiocie utraty prawa do zasiłku, jak i decyzji z dnia [...] 2013 r. w sprawie utraty statusu bezrobotnego. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 7 i 77 § 1 K.p.a. polegającego na nieuwzględnieniu przy wydaniu zaskarżonej decyzji stanu zdrowia skarżącego w okresie kiedy podjął zatrudnienie na podstawie umowy zlecania z dnia 23 sierpnia 2012 r. zauważyć należy, iż decyzja o pozbawieniu statusu bezrobotnego z uwagi na niespełnienie warunków określonych w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia nie jest uzależniona od "zatrudnienia incydentalnego" czy też legalności tego zatrudnienia, ani od stopnia winy (zachowania) osoby, co do której orzeczono utratę statusu bezrobotnego. Istotne są tylko obiektywne przesłanki jakimi, m.in. jest fakt podjęcia przez osobę bezrobotną zatrudnia lub innej pracy zarobkowej w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 11 i 43 Ustawy. Kwestia podnoszona przez stronę, a dotyczącą jego stanu zdrowia może co najwyżej mieć wpływ na ustalenie czy pobrany od dnia 27 lipca 2012 r. do dnia 21 grudnia 2012 r. zasiłek był świadczeniem nienależnie pobranym, co już trafnie zasygnalizował Wojewoda w zaskarżonej decyzji. Kwestia ta jest jednak przedmiotem odrębnego postępowania administracyjnego. Dlatego też "wytyczne" zawarte w końców zaskarżonej decyzji dotyczące ewentualnego postępowania w sprawie zwrotu nienależnie pobranego zasiłku nie są bynajmniej wiążące dla organu, który ewentualnie będzie takie postępowanie prowadził. W tym stanie rzeczy Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 P.p.s.a.