II SA/Po 469/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Świstak Sędziowie Sędzia WSA Edyta Podrazik Asesor WSA Paweł Daniel (spr.) Protokolant: starszy sekretarz sądowy Krzysztof Dzierzgowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 października 2024 r. sprawy ze skargi A. K. i R. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 6 maja 2024 r., nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 06 maja 2024 r., nr [...], utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia 14 lutego 2024 r., nr [...], znak: [...], ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na przebudowie, rozbudowie i nadbudowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego w celu przeznaczenia powstałej powierzchni na pomieszczenia mieszkalne oraz pomieszczenia usługowe w parterze budynku (biuro rachunkowe, pracownia projektowa, salon sprzedaży stolarki), na terenie położonym w K., przy u. [...], oznaczonym w ewidencji gruntów jako działka nr [...] (obręb [...]). W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia wskazano, że do Urzędu Miasta w K. w dniu 08 lutego 2022 r. wpłynął wniosek (uzupełniony pismem z dnia 16 marca 2022 r., oraz pismem z dnia 13 listopada 2023 r.) w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na przebudowie, rozbudowie i nadbudowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego w celu przeznaczenia powstałej powierzchni na pomieszczenia mieszkalne oraz pomieszczenia usługowe w parterze budynku (biuro rachunkowe, pracownia projektowa, salon sprzedaży stolarki), na terenie położonym w K., przy u. [...], oznaczonym w ewidencji gruntów jako działka nr [...] (obręb [...] – dalej również jako: "inwestycja". W toku prowadzonego postępowania Prezydent ustalił, że dla terenu wskazanego we wniosku nie ma obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, stąd decyzją z dnia 14 lutego 2024 r. ustalił warunki zabudowy zgodnie z wnioskiem. Na powyższą decyzję odwołanie złożyli A. K. i R. K. podnosząc zarzuty: 1. braku wykazania w sposób szczegółowy w uzasadnieniu decyzji spełnienia przesłanki tzw. dobrego sąsiedztwa, 2. zmiany sposobu dotychczasowego wykorzystania działki nr [...] w ten sposób, że planowana przebudowa, rozbudowa i nadbudowa budynku mieszkalnego sprawi, że nowo powstały obiekt będzie posiadał otwory okienne skierowane w stronę działek nr [...] i [...], co w sposób istotny ograniczy komfort osób korzystających z tych działek, 3. zmiany sposobu dotychczasowego wykorzystania działki nr [...] w ten sposób, że planowana przebudowa, rozbudowa i nadbudowa budynku mieszkalnego sprawi, iż kubatura i powierzchnia dachu nowo powstałego obiektu spowoduje zmianę warunków i ilości wód opadowych, które na chwilę obecną z uwagi na niewielką powierzchnię istniejącego budynku nie stanowią problemu, natomiast po zrealizowaniu inwestycji oraz z uwagi na fakt, iż nowo powstały budynek będzie znajdował się w granicy działki nr [...] wody opadowe z budynku i terenu wokół niego nawet jeżeli będą wsiąkały w grunt to spowoduje to zmianę stosunków wodnych poprzez podniesienie poziomu wód gruntowych na sąsiednich działkach (nr [...] i [...]), 4. naruszenia ochrony konserwatorskiej poprzez wyrażenie zgody na planowaną inwestycję, która zmieni dotychczasową zabudowę w tym miejscu i nie jest zgodna z objętymi ochroną archeologiczną warstwami kulturowo – osadniczymi zlokalizowanymi na obszarze objętym planowaną inwestycją. Rozpoznając wniesione odwołanie Samorządowe Kolegium Odwoławcze przytoczyło treść przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 503, dalej jako: "u.p.z.p." albo "ustawa"), a następnie wskazało, że w przedmiotowej sprawie organ I instancji prawidłowo wyznaczył granice obszaru poddanego analizie urbanistycznej. W obszarze analizowanym występuje zabudowa usługowa, mieszkaniowa jednorodzinna, zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna, zabudowa mieszkalno-usługowa, budynki gospodarcze i garażowe. Ponieważ planowana inwestycja polega na przebudowie, rozbudowie i nadbudowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego w celu przeznaczenia powstałej powierzchni na pomieszczenia mieszkalne oraz pomieszczenia usługowe w parterze budynku spełniony został warunek kontynuacji funkcji. Organ pierwszej instancji dokonał szczegółowej analizy planowanej inwestycji pod kątem spełnienia wymogów co do parametrów technicznych. W pierwszej kolejności ustalił dla planowanej inwestycji linię zabudowy. Zgodnie z treścią § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, poz. 1588, dalej jako: "rozporządzenie"), obowiązującą linię zabudowy na działce objętej wnioskiem wyznacza się jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. Organ I instancji przy ustaleniu linii zabudowy dla planowanej inwestycji wziął pod uwagę fakt, ze teren inwestycji położony jest pomiędzy dwoma ulicami - ul. [...] i ul. [...]. W związku z tym organ I instancji ustalił linię zabudowy od dwóch tych ulic. Od strony ul. [...] wyznaczono obowiązującą linię zabudowy w granicy pasa drogowego tej ulicy, w oparciu o sąsiadujące budynki mieszkalne zlokalizowane również w granicy tego pasa i tworzących zwartą zabudowę pierzejową. Natomiast od ul. [...] wyznaczono przebieg nieprzekraczalnej linii zabudowy w oparciu o przepis art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, a zatem w odległości 6,0 m od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi gminnej. Zdaniem Kolegium wyznaczenie linii zabudowy w powyższy sposób uzasadnia istniejące zagospodarowania terenu objętego analizą. Dokonując oceny ustalonego przez organ I instancji wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni poszczególnych działek w obszarze objętym analizą Kolegium wywiodło, że zgodnie z treścią § 5 ust. 1 rozporządzenia, wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu wyznacza się na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego. Organ I instancji ustalił ten parametr dla wszystkich nieruchomości wchodzących w skład obszaru analizowanego. W przedmiotowej sprawie ustalono, że wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy w obszarze analizowanym wynosi od 0,04 do 0,8, a średnia wynosi 0,28. Organ I instancji wyjaśnił, że różnorodność tego parametru wynika z rodzaju zabudowy jaka została zrealizowana na poszczególnych działkach. Zdaniem organu I instancji w przypadku planowanej zabudowy można wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki lub terenu określić na podstawie tego parametru dla działek zabudowanych zabudową o tożsamej funkcji. Parametr powyższy w tym przypadku waha się od ok. 0,25 do ok. 0,58, a średnia wynosi ok. 0,36. Organ I instancji uwzględniając powyższe przyjął dla planowanej inwestycji wskaźnik na poziomie średniej 0,36 z 20 % tolerancją, a zatem przedział od 0,28 do 0,43. W obszarze analizowanym występuje liczna zabudowa, której wskaźnik intensywności zabudowy jest zbliżony do wskaźnika planowanej inwestycji – np. działka nr [...] - 0,45, działka nr [...] - 0,36, działka nr [...] - 0,29. W ocenie Kolegium przyjęty wskaźnik nie zakłóci istniejącego ładu przestrzennego. Przechodząc do szerokości elewacji frontowej Kolegium wyjaśniło, że zgodnie z treścią § 6 ust. 1 cyt. rozporządzenia, szerokość elewacji frontowej, znajdującej się od frontu działki, wyznacza się dla nowej zabudowy na podstawie średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym, z tolerancją do 20 %. W przedmiotowej sprawie zabudowa ma bardzo zróżnicowaną szerokość elewacji frontowej, waha się od ok. 2,0 m do ok. 63,0 m. Średnia wartość dla budynków wynosi 15 m. Przy uwzględnieniu 20 % tolerancji szerokość elewacji frontowej może mieścić się w przedziale od 12,0 m do 18,0 m. Inwestor wnioskuje o szerokość elewacji frontowej ok. 16,0 m. Organ I instancji przyjął dla planowanego budynku przedział od 12,0 m do 18,0 m. Tym samym ustalona szerokość elewacji frontowej kontynuuje ten parametr w wyznaczonym obszarze analizowanym. Organ II instancji wskazał następnie, że zgodnie z § 7 ust. 1 rozporządzenia, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej budynku, jej gzymsu lub attyki wyznacza się dla nowej zabudowy jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. Wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki dla budynków znajdujących się na sąsiednich działkach wynosi od 2,5 m do 10,5 m. Z uwagi na to, że wysokość ta tworzy uskok, organ I instancji uznał za konieczne wyliczenie wartości średniej uwzględniając przy tym zabudowę mieszkalno- usługową. Parametr ten wynosi od 5,5 m do 15,5 m, zaś średnia wynosi 9,9 m. W związku z tym organ I instancji, uwzględniając zachowanie ładu przestrzennego i istniejące zagospodarowanie terenu przyjął dla planowanego budynku wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej na poziomie od 5,5 m do 10,0 m. Zdaniem Kolegium spełniony został również parametr związany z geometrią dachu. W obszarze analizowanym występują budynki z dachem jednospadowym, dwuspadowym i wielospadowym o kącie nachylenia połaci dachowych nie przekraczającym 45° oraz dachy płaskie. Wysokość do głównej kalenicy wynosi od 3,5 m do 17,5 m. Organ I instancji uwzględnił istniejące zagospodarowanie terenu i przyjął dach dwuspadowy lub wielospadowy o kącie nachylenia od 20° do 45°, kierunku głównej kalenicy dachu równoległym lub prostopadłym i wysokości do głównej kalenicy na poziomie od 8,5 m do 13,0 m. W ocenie Kolegium przyjęta geometria dachu nie zakłóci istniejącego ładu przestrzennego i planowany budynek wpisze się w istniejący stan zagospodarowania terenu. Nadto planowana inwestycja ma zapewniony dostęp do drogi publicznej. Istniejące uzbrojenie terenu w zakresie zaopatrzenia w media jest wystarczające dla planowanej inwestycji, teren inwestycyjny nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów na cele nierolnicze i nieleśne. W dalszej kolejności organ odwoławczy podkreślił, że Prezydent zweryfikował wniosek także pod kątem zgodności planowanej inwestycji z odrębnymi przepisami, a przedmiotowe zamierzenie budowlane nie jest w obszarze w stosunku do którego decyzją o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 428, 784 i 922), ustanowiony został zakaz, o którym mowa w art. 22 ust. 2 pkt 1 tej ustawy, b) strefy kontrolowanej wyznaczonej po obu stronach gazociągu) strefy bezpieczeństwa wyznaczonej po obu stronach rurociągu. Przechodząc do zarzutów zawartych w odwołaniu Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że w obszarze analizowanym występuje liczna zabudowa mieszkaniowo-usługowa, która uzasadnia powstanie planowanego budynku. Nadto kwestia szczegółowej lokalizacji budynku jest rozstrzygana na etapie następnym procesu inwestycyjnego jakim jest uzyskanie pozwolenia na budowę. A zatem o ewentualnym usytuowaniu budynku przy granicy będzie decydował organ właściwy w sprawie pozwolenia na budowę. W przypadku właściwego kształtowania warunków wodno - gruntowych terenu została przewidziana w zaskarżonej decyzji, która te kwestie reguluje w pkt. II. ppkt. 2 lit a) do lit. h). W pkt. II ppkt 3 decyzji został wprost wskazany sposób zagospodarowania nadmiaru wód opadowych i roztopowych. W ocenie Kolegium niezasadny jest również zarzut naruszenia ochrony konserwatorskiej, ponieważ projekt decyzji o warunkach zabudowy został pozytywnie uzgodniony przez [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. Skargę na powyższą decyzję wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu A. K. i R. K. reprezentowani przez zawodowego pełnomocnika, podtrzymując zarzuty zawarte w odwołaniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 137) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a."), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd obowiązany jest zatem dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji także wtedy, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Przedmiotem oceny w niniejszej sprawie pozostaje decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego, które decyzją z dnia 06 maja 2024 r., nr [...], utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia 14 lutego 2024 r., nr [...], znak: [...] ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na przebudowie, rozbudowie i nadbudowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego w celu przeznaczenia powstałej powierzchni na pomieszczenia mieszkalne oraz pomieszczenia usługowe w parterze budynku (biuro rachunkowe, pracownia projektowa, salon sprzedaży stolarki), na terenie położonym w K., przy u. [...], oznaczonym w ewidencji gruntów jako działka nr [...] (obręb [...]. Zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w brzmieniu obowiązującym w dacie wszczęcia postępowania, zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Równocześnie, stosownie do treści art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wydanie decyzji o warunkach zabudowy uzależnione jest od istnienia, co najmniej jednej działki sąsiedniej, dostępnej z tej samej drogi publicznej oraz zabudowanej w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Przepis ten wprowadza do polskiego systemu prawnego zasadę dobrego sąsiedztwa, uzależniającą zmianę w zagospodarowaniu terenu od dostosowania się do określonych cech zagospodarowania przestrzennego (Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne, Komentarz pod red. Z. Niewiadomskiego, Warszawa 2006, str. 491). Orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje, iż ratio legis art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jest ochrona "ładu przestrzennego", określonego w art. 2 pkt 1 ustawy, jako ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w przyporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, gospodarczo-społeczne, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno – estetyczne (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OSK 646/06, Baza NSA). Innymi słowy, zasada dobrego sąsiedztwa wymaga dostosowania nowej zabudowy do wyznaczonych przez zastany w danym miejscu stan dotychczasowej zabudowy, a także do cech i parametrów o charakterze urbanistycznym (zagospodarowanie obszaru) i architektonicznym (ukształtowanie wzniesionych obiektów). Wyznacznikiem spełnienia ustawowego wymogu są przy tym faktyczne warunki panujące do tej pory na konkretnym obszarze. Powstająca w sąsiedztwie zabudowanych już działek nowa zabudowa powinna bowiem odpowiadać charakterystyce urbanistycznej (kontynuacja funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, linii zabudowy i intensywności wykorzystania terenu) i architektonicznej (gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych) zabudowy już istniejącej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 marca 2012 r., sygn. akt II OSK 10/11, Baza NSA). Przechodząc do oceny przedstawionych akt sprawy Sąd wskazuje, że obszar analizowany został określony prawidłowo – co nie jest kwestionowane przez strony – a dokonana analiza urbanistyczna wskazuje na prawidłowość wydanych w sprawie rozstrzygnięć. Nie ulega wątpliwości Sądu, że na terenie analizowanym występuje zabudowa o funkcji, jaką ma realizować planowana inwestycja, a co za tym idzie ustalenia w powyższym zakresie uznać należało za prawidłowe. Idąc dalej, w ramach sądowej kontroli Sąd ocenił prawidłowość przyjętych parametrów nowej zabudowy. Odnosząc się do parametru obowiązującej linii zabudowy zasadnie organ I instancji, przy ustaleniu linii zabudowy dla planowanej inwestycji wziął pod uwagę fakt, że teren inwestycji położony jest pomiędzy dwoma ulicami - ul. [...] i ul. [...]. W związku z tym organ I instancji ustalił linię zabudowy od dwóch tych ulic. Od strony ul. [...] wyznaczono obowiązującą linię zabudowy w granicy pasa drogowego tej ulicy, w oparciu o sąsiadujące budynki mieszkalne zlokalizowane również w granicy tego pasa i tworzących zwartą zabudowę pierzejową. Natomiast od ul. [...] wyznaczono przebieg nieprzekraczalnej linii zabudowy w oparciu o przepis art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, a zatem w odległości 6,0 m od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi gminnej. Powyższe wyznaczenie linii zabudowy uznać należało za prawidłowe. Przechodząc do wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy wyjaśnić należy, że wskaźnik powyższy, w obszarze analizowanym wynosi od 0,04 do 0,8, a średnia wynosi 0,28. Sąd podziela stanowisko organów, że w przypadku planowanej zabudowy można wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki lub terenu określić na podstawie tego parametru dla działek zabudowanych zabudową o tożsamej funkcji. Parametr powyższy w tym przypadku waha się od ok. 0,25 do ok. 0,58, a średnia wynosi ok. 0,36, dlatego też zasadnie organ I instancji uwzględniając powyższe przyjął dla planowanej inwestycji wskaźnik na poziomie średniej 0,36 z 20 % tolerancją, a zatem przedział od 0,28 do 0,43. W zakresie szerokości elewacji frontowej sporządzona analiza wskazuje, że w przedmiotowej sprawie zabudowa ma bardzo zróżnicowaną szerokość elewacji frontowej, waha się od ok. 2,0 m do ok. 63,0 m. Średnia wartość dla budynków wynosi 15 m. Przy uwzględnieniu 20 % tolerancji szerokość elewacji frontowej może mieścić się w przedziale od 12,0 m do 18,0 m. Inwestor wnioskuje o szerokość elewacji frontowej ok. 16,0 m. Sąd podziela stanowisko organów, że dopuszczenie dla planowanego budynku przedział od 12,0 m do 18,0 m. kontynuuje zatem powyższy parametr w wyznaczonym obszarze analizowanym. Podobnie zauważyć należy, że wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki dla budynków znajdujących się na sąsiednich działkach wynosi od 2,5 m do 10,5 m. Mając jednakże na względzie fakt, że wysokość ta tworzy uskok, organ I instancji uznał za konieczne wyliczenie wartości średniej uwzględniając przy tym zabudowę mieszkalno – usługową, gdzie parametr ten wynosi od 5,5 m do 15,5 m, zaś średnia wynosi 9,9 m. Tym samym uwzględniając zachowanie ładu przestrzennego i istniejące zagospodarowanie terenu prawidłowo przyjęto dla planowanego budynku parametr wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej na poziomie od 5,5 m do 10,0 m. Spełniony został również warunek związany z geometrią dachu, gdzie uwzględniono istniejące zagospodarowanie terenu i przyjęto dach dwuspadowy lub wielospadowy o kącie nachylenia od 20° do 45°, kierunku głównej kalenicy dachu równoległym lub prostopadłym i wysokości do głównej kalenicy na poziomie od 8,5 m do 13,0 m. Przyjęta geometria dachu nie zakłóci istniejącego ładu przestrzennego i planowany budynek wpisze się w istniejący stan zagospodarowania terenu. Mając powyższe na względzie przyjąć należało, że planowana inwestycja spełnia warunki określone w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy, a zatem realizuje zasadę dobrego sąsiedztwa. Odnosząc się do zarzutów zawartych w skardze Sąd podziela stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego, że kwestia szczegółowej lokalizacji budynku jest rozstrzygana na etapie następnym procesu inwestycyjnego jakim jest uzyskanie pozwolenia na budowę. A zatem o ewentualnym usytuowaniu budynku przy granicy (w tym lokalizacji okien) będzie decydował organ właściwy w sprawie pozwolenia na budowę. W przypadku właściwego kształtowania warunków wodno - gruntowych terenu kwestia powyższa została opisana w zaskarżonej decyzji, która te kwestie reguluje w pkt. II. ppkt. 2 lit a) do lit. h). W pkt. II ppkt 3 decyzji został wprost wskazany sposób zagospodarowania nadmiaru wód opadowych i roztopowych. Za niezasadny jest również zarzut naruszenia ochrony konserwatorskiej, ponieważ projekt decyzji o warunkach zabudowy został pozytywnie uzgodniony przez [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. Podsumowując dotychczasowe rozważania wskazać należy, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a ustalanie warunków zabudowy dla planowanej inwestycji było, w ustalonym stanie faktycznym dopuszczalne. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu działając na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę.