II SA/Po 4703/01

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Zieliński (spr.) Sędzia NSA Grażyna Radzicka Asesor sąd. Karol Pawlicki Protokolant ref.staż. Kamila Kozłowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 maja 2004r. sprawy ze skargi 1) R.S. 2) A.S. na decyzje Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...] listopada 2001r. Nr [...] z dnia [...] listopada 2001r. Nr [...] z dnia [...] listopada 2001r. Nr [...] w przedmiocie nakazania rozbiórki obiektów budowlanych ; 1) uchyla zaskarżone decyzje oraz poprzedzające je decyzje Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...] czerwca 2001r. Nr [...], z dnia [...] czerwca 2001r. Nr [...], z dnia [...] czerwca 2001r. Nr [...], 2) zasądza od organu orzekającego na rzecz każdego ze skarżących kwotę 30 zł (trzydzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów sądowych, 3) orzeka, że zaskarżone decyzje nie mogą być wykonane. /-/ K.Pawlicki /-/ A.Zieliński /-/ G.Radzicka Decyzją z dnia [...] czerwca 2001r., nr [...], na podstawie art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U. 2000r., nr 106, poz. 1126 z późn. zm.) oraz na podstawie art. 37 ust.1 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974r. Prawo budowlane (Dz.U. 1974. nr 38, poz. 229 z późn. zm.), a także na podstawie art. 104 kpa. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta P. nakazał inwestorom R.S. i A.S. rozbiórkę myjni samochodowej na działce nr [...] przy ul. [...]. W uzasadnieniu organ I instancji podniósł, że obiekt wybudowano w 1994r. bez wymaganego pozwolenia na budowę. Organ zaznaczył też, że nie znalazł podstaw do zastosowania art. 40 ustawy z dnia 24 października 1974r. Prawo budowlane i zalegalizowania obiektu, gdyż jego lokalizacja naruszała obowiązujący w czasie budowy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego "A". W związku z powyższym organ uznał za zasadne orzeczenie o nakazie rozbiórki, zgodnie z art. 37 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane. Decyzją z dnia [...] czerwca 2001r., nr [...], na podstawie art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U. 2000r., nr 106, poz. 1126 z późn. zm.) oraz na podstawie art. 37 ust.1 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974r. Prawo budowlane (Dz.U. 1974. nr 38, poz. 229 z późn. zm.), a także na podstawie art. 104 kpa. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta P. nakazał inwestorom R.S. i A.S. rozbiórkę budynku pełniącego funkcję magazynu na działce nr [...] przy ul. [...]. W uzasadnieniu podano identyczną argumentację jak w decyzji z dnia z dnia [...] czerwca 2001r., nr [...]. Decyzją z dnia [...] czerwca 2001r., nr [...], na podstawie art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U. 2000r., nr 106, poz. 1126 z późn. zm.) oraz na podstawie art. 37 ust.1 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974r. Prawo budowlane (Dz.U. 1974. nr 38, poz. 229 z późn. zm.), a także na podstawie art. 104 kpa. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta P. nakazał inwestorom R.S. i A.S. rozbiórkę kiosku położonego na działce nr [...] przy ul. [...], podnosząc te same argumenty jak w decyzji z dnia z dnia [...] czerwca 2001r., nr [...]. Odwołanie od tych decyzji złożyli R.S. i A.S. podnosząc, że organ rozstrzygając o faktycznym przeznaczeniu terenu zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, arbitralnie uwzględnił jedną tylko opinię Miejskiej Pracowni Urbanistycznej z 2000r., w ogóle nie odnosząc się do przedłożonej przez Odwołujących się opinii Wydziału Urbanistyki, Architektury i Nadzoru Budowlanego Urzędu Miejskiego w P. z roku 1993. R. i A. S. wyjaśnili także, że rezygnacja z uzyskania pozwolenia na budowę w 1994r. spowodowana była brakiem koniecznej zgody współwłaściciela gruntu. Decyzją z dnia [...] listopada 2001r., nr [...], na podstawie art. 104 § 1 i 2 oraz art. 138 § pkt 1 kpa., Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta P. z dnia [...] czerwca 2001r., nr [...], podtrzymując w całości argumentację organu I instancji. Działając na tej samej podstawie prawnej Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] listopada 2001r., nr [...] oraz decyzją z dnia [...] listopada 2001r. utrzymał w mocy odpowiednio decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta P. z dnia [...] czerwca 2001r., nr [...] oraz decyzję tegoż organu z dnia [...] czerwca 2001r., nr [...], powołując się za każdym w całości na argumentację organu I instancji. Zaskarżając wyżej wymienione decyzje Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego R. i A. S. zarzucili organowi II instancji niedokładne zbadanie stanu faktycznego, poprzez błędne oparcie rozstrzygnięcia na niekompletnym - bo pozbawionym wypisu - miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Zdaniem Skarżących organ nie mógł orzekać na podstawie samego wyrysu planu i powinien zupełnie go wyłączyć jako dowód w sprawie. Skarżący wskazali ponadto na inne decyzje wydawane wcześniej w odniesieniu do tej samej działki, które umożliwiały usankcjonowanie samowoli budowlanej. W skardze podkreślono także, że organy nie poinformowały zainteresowanych o możliwości złożenia wniosku o tymczasowe użytkowanie obiektów, zgodnie art. 39 cyt. ustawy. W odpowiedzi na skargę organ II instancji podtrzymał w całości swą dotychczasową argumentację, podkreślając w szczególności zasadność zastosowania w przedmiotowej sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z 1977r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga jest zasadna. Z akt sprawy wynika jednoznacznie, że budowa wszystkich trzech obiektów, których dotyczyły zaskarżone decyzje, została zakończona w 1994r. Ta okoliczność ma najistotniejsze znaczenie dla rozstrzygnięcia, gdyż decyduje o tym, że w myśl art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U. 2000r., nr 106, poz. 1126 z późn. zm.) zastosowanie mają przepisy ustawy z dnia 24 października 1974r. Prawo budowlane (Dz.U. 1974. nr 38, poz. 229 z późn. zm.). Art. 103 ust. 2 prawa budowlanego z 1994r. przesądza bowiem, że skutki samowoli budowlanej, polegającej na wybudowaniu obiektu przed dniem 1 stycznia 1995r. należy likwidować używając środków prawnych przewidzianych w przepisach prawa budowlanego obowiązującego przed tą datą. Odesłanie to nie dotyczy jednak tylko zastosowanego przez orzekające w niniejszej sprawie organy art. 37 ust.1 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974r. Prawo budowlane. Orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego i Sądu Najwyższego wskazało bowiem na ścisłe powiązanie art. 37 z art. 39 cyt. ustawy. Art. 39 nie stanowi samodzielnej regulacji, lecz pozostaje w istotnym związku treściowym z art. 37 – pozwala on na złagodzenie skutków nakazanej rozbiórki przez odroczenie jej wykonania i zezwolenie na czasowe wykorzystanie obiektu w razie zaistnienia określonych w ustawie warunków (por. uchwała NSA z 26 listopada 2001r., ONSA 2002/2/58; wyrok SN z 3 września 1997r., OSNP 1998/6/168). Najistotniejszy zarzut, jaki można postawić zaskarżonym decyzjom polega więc na tym, że organy I i II instancji w ogóle nie rozważyły możliwości zastosowania w tej sprawie art. 39 prawa budowlanego z 1974r. Art. 39 ustawy z dnia 24 października 1974r. Prawo budowlane uzależnia możliwość odroczenia wykonania przymusowej rozbiórki i zezwolenia na czasowe wykorzystanie obiektu od tego, czy przemawiają za tym względy społeczne lub gospodarcze. W niniejszej sprawie należy przyjąć, że warunki te są spełnione. Prowadzenie działalności w przeznaczonych do rozbiórki obiektach jest źródłem dochodu obydwu Skarżących. Istniejące budowle nie kolidują też z potrzebami społecznymi – Zarząd Dróg Miejskich wyjaśnił bowiem, że na zajętym przez Skarżących terenie nie są planowane żadne inwestycje aż do roku 2006. Należy zatem przyjąć, że w postępowaniu administracyjnym nie tylko należało wziąć pod uwagę art. 39 prawa budowlanego z 1974r., ale też, że zostały spełnione warunki, od których ustawodawca uzależnił odroczenie wykonania rozbiórki i wydanie zezwolenia na tymczasowe korzystanie z obiektu. Wobec powyższego, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 "a" oraz art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) orzeczono jak w sentencji. Na podstawie art. 152 cyt. ustawy Sąd orzekł, że zaskarżone decyzje nie mogą być wykonane. /-/ K.Pawlicki /-/ A.Zieliński /-/ G.Radzicka MarK