II SA/Po 471/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elwira Brychcy /spr. Sędziowie Sędzia NSA Stanisław Małek Sędzia WSA Barbara Drzazga Protokolant sekr. sąd. Mariola Kaczmarek po rozpoznaniu w Poznaniu na rozprawie w dniu 26 września 2006 r. przy udziale sprawy ze skargi I. i A. P. na decyzję Wojewódzkiego inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki budowli; I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżących kwotę 500,- (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów sądowych, III. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. /-/ B.Drzazga /-/ E.Brychcy /-/ St.Małek MK Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] r. na podstawie art. 48 ust. 1, art. 52, art. 83 ust 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. Nr 207 z 2003 r., poz. 1126) nakazał I. P. i A. P. wykonanie rozbiórki drogi dojazdowej na terenie działki nr [...], od drogi gminnej działka nr [...] do działki nr [...] w M. , gm. P. . W uzasadnieniu wskazano, iż drogę wybudowano bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę, budowa drogi nie jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, inwestorzy nie legitymują się ostateczną decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a dla przedmiotowego terenu brak jest aktualnego planu miejscowego. Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli I. P. i A. P., którzy podnieśli, iż wykonanie decyzji uniemożliwi im dojście i dojazd do budynku mieszkalnego położonego na działce [...]. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu wskazano, iż zaskarżoną decyzję należało uchylić, a sprawę przekazać do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Przesłanki, na których oparł się organ pierwszej instancji, rezygnując z przeprowadzania postępowania legalizacyjnego na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego zostały błędnie zinterpretowane, a miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest dla przedmiotowej działki opracowywany. Nadto na nieruchomości nr [...] ustanowiono służebność przechodu i przejazdu na rzecz każdorazowego właściciela działki nr [...]. Skargę na powyższą decyzję złożyli I. P. i A. P., którzy wnieśli o jej uchylenie w całości. Skarżący zarzucili zaskarżonej decyzji niezgodność sentencji z jej uzasadnieniem. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej uwzględnienie i wskazał, iż sprzeczność sentencji zaskarżonej decyzji z jej uzasadnieniem powstała nieumyślnie. Na rozprawie w dniu 26 września 2006 r. pełnomocnik uczestnika postępowania L. Z. wskazał, iż jego zdaniem rozstrzygnięcie i jego uzasadnienie nie zawierają sprzeczności. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się uzasadniona. W niniejszej sprawie treść uzasadnienia decyzji pozostaje w sprzeczności z jej rozstrzygnięciem, co narusza art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. W sentencji decyzji z dnia [...]r. organ drugiej instancji utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Jednocześnie – w uzasadnieniu stwierdził, iż zaskarżoną decyzję należało uchylić. Zgodnie z art. 107 § 1 k.p.a. uzasadnienie decyzji stanowi integralną część decyzji. Z uzasadnienia wynikać ma ocena faktów, prawa i subsumpcji oraz celów i skutków rozstrzygnięcia. Zatem ocenie Sądu nie może podlegać sama osnowa decyzji, ale decyzja jako całość, a więc łącznie z uzasadnieniem (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w postanowieniu z dnia 15 listopada 2000 r., I SA/Gd 668/98, LEX nr 47109). Jednocześnie zaznaczyć jednak trzeba, iż uzasadnienie nie stanowi części rozstrzygnięcia decyzji, bowiem tylko w osnowie decyzji zawarte jest rozstrzygnięcie sprawy co do jej istoty. To w rozstrzygnięciu (a nie w uzasadnieniu) dokonuje się konkretyzacja prawa, a uzasadnienie ma objaśniać tok myślenia prowadzący do zastosowania przepisu prawnego w sprawie (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Komentarz do Kodeksu postępowania administracyjnego, Warszawa 2006 r., s. 520). Utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji oznacza zatem w szczególności utrzymanie w mocy jej podstawowego, koniecznego elementu, jakim jest rozstrzygnięcie. W rozstrzygnięciu (osnowie) decyzji zostaje bowiem wyrażona wola organu administracji załatwiającego sprawę w tej formie. O ile może być wydana decyzja bez uzasadnienia (np. decyzja uwzględniająca żądanie strony), to nie można wydać decyzji bez rozstrzygnięcia. Z tego też względu, w razie sprzeczności pomiędzy rozstrzygnięciem decyzji a jej uzasadnieniem, za miarodajną należy przyjąć treść rozstrzygnięcia. Skoro więc, gdy organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji należało przyjąć, że w szczególności utrzymał w mocy jej rozstrzygnięcie, sformułowane przez organ I instancji. (por. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 15 sierpnia 1985 r., III SA 730/85, GAP 1987, nr 5, s. 43). Zauważyć trzeba, iż pośrednim skutkiem sprzeczności uzasadnienia z decyzją jest brak wskazania jakichkolwiek przesłanek uzasadniających rozstrzygnięcie. W zaskarżonej decyzji znalazło się uzasadnienie, w którym wskazano argumenty przemawiające za jej uchyleniem i jednocześnie w uzasadnieniu tym brak jest jakichkolwiek argumentów przemawiających za prawidłowością rozstrzygnięcia utrzymującego decyzję pierwszoinstancyjną w mocy. Wskutek tej sprzeczności adresat decyzji nie jest w stanie ustalić powodów przyjęcia decyzji i w rezultacie sentencja decyzji jest pozbawiona uzasadnienia prawnego. W związku z powyższym doszło do naruszenia art. 107 § 1 i 3 k.p.a. i dlatego, na podstawie art. 145 § 1 pkt c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zaskarżoną decyzję należało uchylić. /-/ B.Drzazga /-/ E.Brychcy /-/ St.Małek MK