II SA/Po 471/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Kwiecińska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Edyta Podrazik Sędzia WSA Danuta Rzyminiak – Owczarczak Protokolant Starszy sekretarz sądowy Monika Pancewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 listopada 2011 r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Poznaniu sprawy ze skargi R. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia (...) nr (...) w przedmiocie rejestracji pojazdu oddala skargę. Decyzją z dnia (...) lutego 2011 r., nr (...), Starosta O., na podstawie art. 145 § 1 pkt. 2 oraz art. 15 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej kpa) w związku z art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.), po wznowieniu z urzędu, w dniu (...) stycznia 2011 r. postępowania administracyjnego postanowił: 1) uchylić własną decyzję z dnia (...) maja 2008 r., nr (...), w sprawie zarejestrowania samochodu osobowego marki (...), nr nadwozia (...), rok produkcji (...), na nazwisko R. M., zam. O., ul. (...); 2) odmówić R. M. zarejestrowania powyższego samochodu; 3) unieważnić dowód rejestracyjny serii (...) oraz kartę pojazdu (...). W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia Starosta wskazał, iż R. M. wystąpił do organu w dniu (...) maja 2008 r. z wnioskiem o zarejestrowanie wyżej wymienionego pojazdu. Przedłożone wraz z wnioskiem dokumenty nie wzbudziły wątpliwości organu, co do ich autentyczności, w związku z czym Starosta, decyzją z dnia (...) maja 2008 r., nr (...), dokonał czasowej rejestracji pojazdu marki (...) wydając tablice rejestracyjne nr (...), a następnie, decyzję z dnia (...) maja 2008 r., nr (...), dokonał rejestracji przedmiotowego pojazdu, wydając za pokwitowaniem dowód rejestracyjny (...) oraz kartę pojazdu (...). W dniu (...) grudnia 2010 r. do organu wpłynął sprzeciw Prokuratury Okręgowej, w którym wskazano, że decyzja z dnia (...) maja 2008 r. została wydana w wyniku popełnienia przestępstwa i stanowi wyłudzenie poświadczenia nieprawdy. Do sprzeciwu załączono wyrok Sądu Rejonowego, którym uznano R. M. za winnego przestępstwa wprowadzenia w błąd funkcjonariusza Starostwa Powiatowego w O., polegającego na przedłożeniu fałszywej umowy sprzedaży samochodu (...) w celu uzyskania decyzji o czasowej rejestracji pojazdu z dnia (...) maja 2008 r. oraz decyzji z dnia (...) maja 2008 r. o rejestracji pojazdu. Jak ustalono przedmiotowy samochód został zarejestrowany w oparciu o sfałszowaną umowę sprzedaży, zawierającą nieprawdziwe informacje co do miejsca, daty i osoby sprzedawcy oraz co do wartości pojazdu, którą zaniżono w celu pomniejszenia kwoty należnej akcyzy oraz uniknięcia konieczności uiszczenia podatku od towaru i usług. Zdaniem Starosty podjęte powyżej ustalenia uzasadniały uchylenie decyzji z dnia (...) maja 2008 r. w oparciu o przesłankę wznowienia postępowania określoną w art. 145 § 1 pkt. 2 kpa. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł R. M. wskazując, że w postępowaniu zakończonym decyzją z dnia (...) lutego 2011 r. nie zapewniono mu czynnego udziału, zaś sama decyzja nie spełnia warunków określonych w art. 107 kpa. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia (...) kwietnia 2011 r., nr (...), na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 kpa orzekło utrzymać w mocy decyzję Starosty z dnia (...) lutego 2011 r. Uzasadniając powyższe rozstrzygnięcie organ odwoławczy powtórzył dotychczasowy przebieg postępowania, a następnie wskazał, iż zgodnie z a art. 145 § 1 pkt. 2 kpa, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja została wydana w wyniku przestępstwa. Zdaniem Kolegium w sprawie bezspornym pozostaje, iż skarżący, uzyskując decyzję o rejestracji pojazdu posługiwał się sfałszowanym dowodem pojazdu własności, naruszając tym samym art. 72 ust. 1 pkt. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Stąd, zdaniem organu odwoławczego, decyzja organu I instancji odpowiada prawu. Skargę na powyższe rozstrzygnięcie wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu R. M. zarzucając jej naruszenie zasad ogólnych postępowania administracyjnego wyrażonych w art. 7, 8, 10, 11 oraz 107 § 1 kpa oraz wnosząc o jej uchylenie, jak i uchylenie poprzedzającej ją decyzji Starosty z (...) maja 2011 r. Zdaniem skarżącego Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozstrzygając przedmiotową sprawę nie odniosło się do podnoszonych przez skarżącego w odwołaniu od decyzji I instancji zarzutów. Skarga została uzupełniona pismem procesowym z dnia 05 sierpnia 2011 r., w którym wskazano, że zarówno w akcie oskarżenia Prokuratury Okręgowej, jak i w wyroku Sądu Rejonowego podano, że skarżący przedstawił sfałszowany dokument sprzedaży samochodu (...) o numerze nadwozia (...), gdy tymczasem decyzja z dnia (...) maja 2008 r., dotyczyła samochodu osobowego marki (...) o numerze nadwozia (...). Tym samym postępowanie prowadzone przez Starostę i Samorządowe Kolegium Odwoławcze dotyczyło innego pojazdu niż pojazd wskazany przez Prokuraturę Okręgową i Sąd Rejonowy. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało swoje stanowisko i wniosło o jej oddalenie. Podczas trwania rozprawy sądowoadministracyjnej w dniu 10 listopada 2011 r. skarżący podtrzymał zarzuty skargi oraz wyjaśnił, że w trakcie prowadzenia przedmiotowego postępowania w sprawie rejestracji pojazdu były właścicielem innego samochodu marki (...), który zbył po zarejestrowaniu spornego pojazdu. Skarżący podniósł również, że zarówno w umowie sprzedaży, którą przedłożył do rejestracji, jak i w decyzji akcyzy podany był ten sam, prawidłowy numer VIN. Obecny na rozprawie prokurator Prokuratury Okręgowej– M. F., wniósł o oddalenie skargi, przyznając, że w akcie oskarżenia jak i w sentencji wyroku został podany błędny numer VIN. Jednakże w toku całego postępowania chodziło o uchylenie decyzji o rejestracji pojazdu (...) z maja 2008 r. Prokurator wyjaśnił, że w wyroku z dnia (...) listopada 2010 r. podano również błędnie numer decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia (...) kwietnia 2008 r. o potwierdzeniu zapłaty akcyzy, w której to decyzji powołano jednakże prawidłowy nr VIN. Wskazano dodatkowo, że w postanowieniu o wszczęciu postępowania administracyjnego Starosta podał prawidłowy nr VIN, co przesądza, iż nie było w postępowaniu wątpliwości, co do pojazdu, objętego postępowaniem. Wojewódzki Sad Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się niezasadna. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie w pierwszej kolejności należy wskazać, że w myśl art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sąd dokonuje kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany jej zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to konieczność dokonania przez sąd oceny zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został podniesiony. Istotą zawisłego przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym sporu jest ustalenie, czy w przedmiotowej sprawie spełnione zostały przesłanki uzasadniające wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją z dnia (...) maja 2008 r., nr (...) w sprawie zarejestrowania samochodu osobowego marki (...), nr nadwozia (...), rok produkcji (...), na nazwisko R. M. Jak wskazuje Kodeks postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe (art. 145 § 1 pkt. 1 kpa) lub też, gdy decyzja została wydana w wyniku przestępstwa (art. 145 § 1 pkt. 2 kpa). Równocześnie wznowienie postępowania jest możliwe wyłącznie w przypadku, gdy właściwy organ stwierdzi prawomocnie sfałszowanie dowodu albo popełnienie przestępstwa przy wydawaniu decyzji (por. wyrok NSA z 16 października 1991 r., sygn. akt II SA 640/91, ONSA 1992, nr 3 – 4, poz. 66). Zdaniem organów rozstrzygających przedmiotową sprawę sytuacja powyższa miała miejsce w niniejszej sprawie. Wyrokiem Sądu Rejonowego R. M. uznano za winnego przestępstwa wprowadzenia w błąd funkcjonariusza Starostwa Powiatowego, polegającego na przedłożeniu fałszywej umowy sprzedaży samochodu (...) w celu uzyskania decyzji o czasowej rejestracji pojazdu z dnia (...) maja 2008 r. oraz decyzji z dnia (...) maja 2008 r. o rejestracji pojazdu. Posłużenie się przez skarżącego sfałszowaną umową sprzedaży spowodowało, iż do wniosku o rejestrację pojazdu nie załączono dowodu własności pojazdu, o jakim mowa w art. 72 ust. 1 pkt. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym, co w konsekwencji skutkować musiało wznowieniem postępowania zakończonego ostateczną decyzją z dnia (...) maja 2008 r., nr (...). Stanowisko powyższe uznać należy za prawidłowe. W opinii Sądu, nie ulega wątpliwości, iż skarżący, składając, w dniu (...) maja 2008 r., wniosek o zarejestrowanie pojazdu marki (...), rok produkcji (...), przedłożył sfałszowaną umowę sprzedaży. Okoliczność powyższa znajduje swoje odzwierciedlenie w wyroku Sądu Rejonowego, którym uznano skarżącego za winnego przestępstwa wprowadzenia w błąd funkcjonariusza Starostwa Powiatowego, polegającego na przedłożeniu fałszywej umowy sprzedaży samochodu (...) w celu uzyskania decyzji o czasowej rejestracji pojazdu z dnia (...) maja 2008 r. oraz decyzji z dnia (...) maja 2008 r. o rejestracji pojazdu. Choć, co przyznał prokurator Prokuratury Okręgowej podczas trwania rozprawy sądowoadministracyjnej w dniu 10 listopada 2011 r., zarówno w akcie oskarżenia jak i w sentencji wyroku został podany błędny numer VIN, to jednak analiza akt sprawy wskazuje, iż nie ma wątpliwości, iż przedmiotowe postępowanie karne dotyczyło samochodu marki (...), nr nadwozia (...), rok produkcji (...). W wyroku z dnia (...) listopada 2009 r. prawidłowo wskazano daty oraz numery decyzji Starosty O., którymi dokonano rejestracji przedmiotowego pojazdu wskazując, iż chodzi o pojazd zarejestrowany przez skarżącego w dniu (...) maja 2008 r. Co więcej, fakt, iż postępowanie objęte postanowieniem Starosty z dnia (...) stycznia 2011 r. o wszczęciu postępowania zakończonego decyzją z dnia (...) maja 2008 r. dotyczy samochodu o nr VIN (...), nie było również nigdy kwestionowane przez skarżącego, który, jak sam przyznał podczas rozprawy sądowoadministracyjnej, nie był, w czasie trwania postępowania wznowieniowego, właścicielem innego samochodu marki (...). Okoliczności powyższe wskazują, że wadliwe podanie nr VIN w sentencji wyroku karnego z dnia (...) listopada 2009 r., nie miało wpływu na wynik przedmiotowej sprawy. Legitymowanie się przez skarżącego fałszywą umową sprzedaży samochodu przy dokonywaniu jego rejestracji, spowodowało, iż w sprawie ziściła się przesłanka wznowienia postępowania określona w art. 145 § 1 pkt. 1 kpa. Skarżący, wbrew dyspozycji art. 72 ust. 1 pkt. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowy, załączył do wniosku podrobiony dokument, który nie mógł stanowić dowodu własności pojazdu. W konsekwencji, jak prawidłowo orzekły organy, należało wznowić postępowanie zakończone ostateczną decyzją z dnia (...) maja 2008 r., nr (...), oraz orzec o odmowie zarejestrowania samochodu osobowego marki (...), nr nadwozia (...), rok produkcji (...). Odnosząc się do podnoszonych przez skarżącego zarzutów dotyczących naruszenia zasad postępowania administracyjnego, wskazać należy, że nie znajdują one uzasadnienia. Skarżącemu umożliwiono bowiem czynny udział w sprawie, zaś organy obu instancji w uzasadnieniu swoich decyzji wskazały przesłanki, jakimi kierowano się wydając kwestionowane rozstrzygnięcia. Podsumowując dotychczasowe rozważania Sąd wskazuje, iż organy administracji publicznej rozstrzygając przedmiotową sprawę prawidłowo orzekły o uchyleniu ostatecznej decyzji Starosty z dnia (...) maja 2008 r., nr (...), oraz orzec o odmowie zarejestrowania samochodu osobowego marki (...), nr nadwozia (...), rok produkcji (...). Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.