II SA/Po 473/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jolanta Szaniecka Sędziowie Sędzia WSA Aleksandra Łaskarzewska (spr.) Sędzia WSA Jakub Zieliński Protokolant St. sekretarz sąd. Mariola Kaczmarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 listopada 2010 r. sprawy ze skargi K. C., J. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] 2010 r. Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy; I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia [...]2010 r. Nr 02/10 (znak: [...]), II. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. /-/ J.Zieliński /-/ J.Szaniecka /-/ A.Łaskarzewska J. Z. wnioskiem z 18 kwietnia 2008 r. zwrócił się do Prezydenta Miasta K. o ustalenie warunków zabudowy dla rozbudowy istniejącego budynku mieszkalnego o pomieszczenia mieszkalne na działce nr [...], obręb [...], w K. przy ul. S.. We wniosku wskazał, że powierzchnia rozbudowy ma wynosić 63 m2, nowopowstała część budynku ma mieć 2 kondygnacje o wysokości do głównej kalenicy dachu 8,5 m, zaś szerokość elewacji frotowej 4 m. Do wniosku załączył mapę, na której naniósł planowaną lokalizację rozbudowanej części budynku. Wskutek przeprowadzonego postępowania Prezydent Miasta K. decyzją z dnia [...] 2008 r. ustalił warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji określając nieprzekraczalną linię zabudowy na 3 m od granicy z sąsiednią działką. W wyniku odwołania inwestora Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] 2008 r. uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że zamiarem inwestora była rozbudowa istniejącego budynku w odległości 1,5 m od granicy działki nr [...]. Następnie wyjaśnił, że decyzja o ustaleniu warunków zabudowy zgodnie z art. 54 pkt 3 w zw. z art. 64 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu (dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), dalej: upzp, winna określać linie rozgraniczające teren inwestycji. Również przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określają wymagania w zakresie ustalania linii zabudowy. Z powyższego wynika, że żaden przepis znajdujący zastosowanie przy ustalaniu warunków zabudowy nie wymaga określenia odległości od granic działki sąsiedniej. Ponadto przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie są przepisami wykonawczymi do Prawa budowlanego i dopiero na etapie postępowania związanego z pozwoleniem na budowę ocenia się, czy planowana budowa spowoduje ograniczenia w sposobie korzystania z nieruchomości sąsiedniej. Prezydent Miasta K. po ponownym zbadaniu sprawy decyzją z dnia [...] 2008 r. odmówił wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla przedmiotowej rozbudowy budynku. Uzasadniając rozstrzygnięcie stwierdził, że dokonana analiza wykazała, że dopuszczalna szerokość elewacji frontowej projektowanego budynku może wynosić 10,20 m, natomiast projektowana szerokość elewacji wynosiłaby 12 m. Tym samym wnioskowana inwestycja nie spełnia wymogu, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 upzp. Ponadto organ stwierdził, że projektowana rozbudowa (w odległości 1,5 m od granicy działki) nie spełnia wymagań dotyczących kształtowania ładu przestrzennego (art. 1 ust. 2 pkt 1 i 2 w zw. z art. 2 pkt 1 upzp), bowiem naruszałaby harmonijną całość, jaką tworzą sąsiednie budynki usytuowane od strony zachodniej omawianej nieruchomości. Organ zaznaczył dodatkowo, że brak jest też zgodności inwestycji z przepisami rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Odwołanie od tej decyzji wniósł J. Z. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z [...] 2009 r. uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. Organ odwoławczy uznał, że nie wyjaśniono wystarczająco kwestii dotyczącej kontynuacji szerokości elewacji frontowej. Zaznaczył, że analiza funkcji oraz cech zabudowy powinna obejmować cały obszar analizowany, nie zaś działki bezpośrednio graniczące z działką, której dotyczy wniosek. Po rozpoznaniu po raz kolejny sprawy Prezydent Miasta K. decyzją z dnia [...] 2010 r. ustalił warunki zabudowy dla rozbudowy budynku mieszkalnego zlokalizowanego w K. przy ul. S.. Określając warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy określił, co następuje: a) nieprzekraczalne linie zabudowy – zgodnie z oznaczeniem na załączniku graficznym decyzji, b) w przypadku, gdy działka budowlana, na której ulokowana ma zostać projektowana inwestycja posiada szerokość nie mniejszą niż 16 m rozbudowa budynku mieszkalnego w odległości mniejszej niż 3 m od granicy działki nr [...] (obręb [...]), lecz nie mniejszej niż 1,5 m od tej działki, wymaga uzyskania zgody organu wydającego decyzje o pozwoleniu na budowę na odstępstwo od warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, na podstawie art. 9 Prawa budowlanego, c) intensywność zabudowy – ok. 0,35, d) powierzchnia projektowanej rozbudowy – do 65 m2, e) udział powierzchni biologicznie czynnej – min. 25 % powierzchni terenu inwestycji, f) szerokość elewacji frontowej – do 12 m, w przypadku uzyskania zgody organu wydającego decyzję o pozwoleniu na budowę na odstępstwo od warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, g) wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej rozbudowywanej części budynku – ok. 8 m, tj. na poziomie wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej istniejącego budynku, h) geometria dachu – dach płaski, i) wysokość – ok. 8 m, maksymalnie na poziomie wysokości istniejącego budynku, j) w projekcie zagospodarowania działki należy zaplanować: urządzenie zieleni przydomowej, usytuowanie śmietnika, miejsc postojowych oraz dojść i dojazdów, k) istniejące na terenie działki znaki geodezyjne należy chronić, w szczególności nie wolno dopuścić do naruszenia ich lokalizacji. W punkcie III decyzji wskazano, że linie rozgraniczające teren inwestycji zostały wyznaczone na załączniku graficznym nr 1, stanowiącym integralną część niniejszej decyzji. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że ponownie dokonał analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu. W wyniku analizy stwierdzono, że przy uwzględnieniu 20 % tolerancji przy wyznaczaniu szerokości elewacji frontowej projektowanego budynku, zgodnie z obowiązującymi przepisami, możliwa jest lokalizacja projektowanej inwestycji, na terenie położonym przy ul. S., w odległości min. 1,5 m od granicy działki sąsiedniej. Organ stwierdził, że rozpatrzył zasady lokalizacji na terenie działek budowlanych określone w przepisach rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Stwierdzono, że istnieje możliwość lokalizacji przedmiotowej inwestycji w odległości min. 1,5 m od granicy działki sąsiedniej, pod warunkiem uzyskania zgody organu wydającego decyzję o pozwoleniu na budowę na odstępstwo od warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, na podstawie art. 9 Prawa budowlanego. Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli K. i J. C. właścicieli sąsiedniej działki nr 230. Podnieśli, iż zaskarżona decyzja narusza ich interesy, bowiem odległość rozbudowanego budynku od ich budynku będzie wynosiła 4,5 m, co narusza zasady bezpieczeństwa pożarowego. Wskazali, że rozbudowa w odległości 1,5 m od granicy działki budynku o wysokości 8 m spowoduje istotne przysłonienie działki nr [...]. Ponadto odległość 4,5 od domów spowoduje powstanie podwyższonego ciągu wiatru, a zjawisko to istotnie obniży komfort mieszkania i rekreacji. Odwołujący wskazali też na naruszenie przepisów rozporządzenia o warunkach technicznych (...). Jednocześnie podali, że skoro właściciele posesji przy ul. S. pozwolili sąsiadowi – właścicielowi działki położonej przy ul. S. rozbudować dom w ich kierunku, to dlaczego sami nie kierują planów rozbudowy w tę stronę (odległość od granicy ta sama). Odwołujący podnieśli też, że istnieje spór graniczny związany z przebiegiem granicy pomiędzy działkami nr [...]. Ich zdaniem istnieje uzasadniona obawa, że w trakcie prac geodezyjnych przyjęto granice zgodnie z usytuowaniem płotów, a nie położeniem punktów geodezyjnych. W związku z tym wątpliwa jest faktyczna długość frontowej granicy działki objętej inwestycją. W tej sytuacji zdaniem odwołujących bezprzedmiotowe jest niniejsze postępowanie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] 2010r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając decyzję organ odwoławczy wywiódł, że wskazany teren spełnia w sposób łączny określone w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 upzp. Tym samym organ I instancji zobowiązany był uwzględnić wniosek i ustalić warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Odpowiadając na zarzuty odwołania Kolegium stwierdziło, że znowelizowane przepisy rozporządzenia w sprawie warunków technicznych (...) w przepisach § 12 ust. 3 pkt 1 dopuszczają sytuowanie budynku w odległości nie mniejszej niż 1,5 m od granicy działki, na działce budowlanej o szerokości mniejszej niż 16 m. W zaskarżonej decyzji wyraźnie wskazano, że realizacja inwestycji będzie możliwa, gdy inwestor wykaże, iż działka nr [...] przy ul. S. posiada szerokość frontu mniejszą niż 16 m lub przedłoży zgodę organu wydającego decyzję o pozwoleniu na budowę na odstępstwo od warunków technicznych. Zatem dopiero na etapie postępowania o pozwolenie na budowę może być konieczne ustalenie granicy między działkami nr [...]. Również dopiero w tym postępowaniu organ administracji architektoniczno-budowlanej przeprowadzi ocenę, czy inwestycja jest zgodna z przepisami przeciwpożarowymi oraz czy usytuowanie budynku nie narusza uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym szczególnie zacienienia budynku na działce sąsiedniej. K. i J. C. wnieśli skargę na powyższą decyzję, powołując się na stanowisko zaprezentowane w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Ich zdaniem Kolegium nie odniosło się do większości postawionych w odwołaniu zarzutów, w tym informacji dotyczącej sporu granicznego. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga okazała się zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Stosownie do przepisu art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., oceniając legalność zaskarżonego aktu sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Co istotne sąd rozstrzygając stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów wydanych we wszystkich postępowania prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy (art. 135 p.p.s.a.). Mając na uwadze powołane przepisy Sąd uznał, że zarówno zaskarżona, jak i poprzedzającą ją decyzja Prezydenta Miasta K. z dnia [...] 2008r. naruszają przepisy prawa materialnego oraz przepisy postępowania, a naruszenia te miały istotny wpływ na wynik sprawy [art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a.]. Zgodnie z art. 7 kpa w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Obowiązane są przy tym – stosownie do art. 8 kpa – tak prowadzić postępowanie, aby pogłębiać zaufanie obywateli do organów Państwa. W szczególności powinny w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 kpa) i na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 kpa). W ocenie sądu powołane przepisy nie znalazły właściwego urzeczywistnienia w postępowaniu administracyjnym prowadzonym w niniejszej sprawie. Zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), dalej: upzp, wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Oceny, czy spełnione zostały przesłanki określone w powołanym przepisie dokonuje się po uprzednim przeprowadzeniu, stosownie do przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588), dalej: rozporządzenie, analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Zgodnie z § 3 ust. 1 rozporządzenia w celu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 -5 upzp. Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 upzp, tj. mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w skali 1:500 lub 1:1000, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. Warto zaznaczyć, że tylko wyznaczenie obszaru analizowanego na aktualnej mapie gwarantuje, że ocena przesłanek określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 upzp zostanie dokonana na podstawie rzeczywistego stanu zagospodarowania terenu wokół nieruchomości, na której zaplanowano inwestycję. Przeprowadzona przez organ I instancji przed wydaniem decyzji z dnia [...] 2010 r. analiza nie odpowiada powyższym wymogom. Przede wszystkim nie sposób ustalić, czy mapa ( k.94 akt adm.), na której zakreślono granice obszaru analizowanego jest aktualna. Nie wiadomo też, czy pochodzi z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Jednocześnie zaznaczyć trzeba, że na mapie tej obszar analizowany został wyznaczony w sposób prawidłowy, zabrakło jednak w tekście analizy rzetelnej oceny wszystkich czynników, w tym linii zabudowy, wskaźnika powierzchni zabudowy do wielkości działki, szerokość elewacji frontowej w stosunku do zabudowy znajdującej się w granicach obszaru analizowanego. I tak w analizie brak jakichkolwiek ustaleń co do występującej w obszarze zabudowanym linii zabudowy. Odnośnie tego parametru zawarto w niej jedynie, że została wyznaczona na załączniku graficznym. Tymczasem w myśl § 4ust.1 rozporządzenia winna ona stanowić przedłużenie linii zabudowy sąsiedniej, co do której brak w analizie ustaleń. Aby móc zweryfikować, czy organ prawidłowo przedstawił wskaźnik powierzchni zabudowanej w stosunku do powierzchni działek znajdujących się w obszarze analizowanym Sąd musiałby znać jaka jest powierzchnia poszczególnych działek w obszarze analizowanym i budynków znajdujących się na nich. Tymczasem w analizie ograniczono się jedynie do podania, ze wskaźnik ten waha się od 0,25 do 0,4 i średni wskaźnik wynosi 0,35. Takie ustalenia nie mają cechy wyczerpujących w rozumieniu art. 7, art. 77 § 1 kpa. Identyczne uwagi odnieść należy do ustaleń w zakresie szerokość elewacji frontowej rozbudowanego budynku przy ul. S. w K. Zamiast wskazać jakiej szerokości elewacje frontowe mają poszczególne budynki w granicach obszaru analizowanego, w analizie stwierdzono jedynie, że szerokość elewacji frontowej budynków w obszarze analizowanym wynosi średnio ok. 10 m. Dopuszczając zaś poszerzenie przedmiotowego domu do 12 m wskazano, że "uwzględnia się tolerancję do 20 % ". Zauważyć należy, że wprawdzie przepis §6 ust. 2 rozporządzenia dopuszcza tego rodzaju tolerancję jednakże wielkość ta winna wynikać z analizy. Tymczasem znajdująca się w aktach sprawy analiza nie zawiera jakichkolwiek ustaleń, z których wynikałaby dopuszczalność takiej tolerancji. Poza wykazanymi wadami przeprowadzonej przez organ I instancji i zaakceptowanej przez organ odwoławczy analizy Sąd pragnie również zwrócić uwagę, że zarówno zaskarżona decyzja, jak i decyzja Prezydenta Miasta K. z [...] 2010 r. zostały wydane z istotnym naruszeniem art. 107 § 3 kpa. Powołany przepis stanowi, że uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Chodzi bowiem o to, że strona może skutecznie bronić swych interesów tylko w sytuacji, gdy znane są jej przesłanki powziętej decyzji. Organ musi zatem zająć stanowisko wobec całego materiału dowodowego oraz uzasadnić jasno i należycie swoje stanowisko, w szczególności, na jakiej podstawie uznał pewne fakty za udowodnione. Pominięcie w uzasadnieniu decyzji ustalenia okoliczności faktycznych, mogących mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy nakazuje uznać, ze doszło przy jej wydaniu do naruszenia przez organ przepisów o postępowaniu administracyjnym w stopniu wywierającym istotny wpływ na wynik sprawy. Obowiązek sporządzenia rzetelnego uzasadnienia decyzji wiąże się z wyrażoną w art. 11 k.p.a. zasadą przekonywania, która zobowiązuje organy administracji publicznej do dołożenia szczególnej staranności w uzasadnieniu swoich rozstrzygnięć, zwłaszcza tych, które nakładają na strony określone obowiązki. Chodzi, więc o to, aby adresaci tych decyzji wykonali nałożone na nich obowiązki bez zbędnej zwłoki nie w obliczu groźby użycia środków przymusu, ale w przekonaniu, że obowiązki te są zgodne z prawem. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że organy orzekające w uzasadnieniach swych decyzji nie wyjaśniły przesłanek, w oparciu o które uznały, że w warunkach urbanistycznych istniejących w obszarze analizowanym dopuszczalna jest rozbudowa przedmiotowego budynku. Organ I instancji poza opisem przebiegu postępowania ograniczył się do stwierdzenia, że "w wyniku analizy stwierdzono, że przy uwzględnieniu 20 % tolerancji przy wyznaczaniu szerokości elewacji frontowej projektowanego budynku, zgodnie z obowiązującymi przepisami, możliwa jest lokalizacja projektowanej inwestycji, na terenie położonym przy ul. S., w odległości min. 1,5 m od granicy działki sąsiedniej". Z kolei w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Kolegium przytoczyło przepis art. 61 ust. 1 upzp, następnie stwierdzając, że " z akt sprawy wynika, że wskazany teren spełnia w sposób łączny określone wyżej wymogi i tym samym organ I instancji zobowiązany był uwzględnić wniosek i ustalić warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji". W ocenie Sądu wyjaśnienia organów orzekających są niewystarczające. Przede wszystkim organy nie przedstawiły ustaleń dokonanych w trakcie analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Nie wyjaśniły dlaczego zgadzają się na rozbudowę istniejącego domu mieszkalnego w takiej wielkości w jakiej wskazano we wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Nie wyjaśniły, dlaczego dopuszczają "20-procentową tolerancję" przy wyznaczeniu szerokości elewacji frontowej projektowanej rozbudowy budynku. Powyższych uchybień nie sankcjonują rozważania organów w zakresie zasad lokalizacji budynków określone w rozporządzeniu w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W ugruntowanym w tym zakresie orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że w postępowaniu o ustaleniu warunków zabudowy nie bada się zarówno spornej w niniejszej sprawie kwestii odległości budynku od granicy działki i sąsiedniego budynku, jak i kwestii zacienienia działki sąsiedniej przez nowopowstałą zabudowę. Zagadnienia te są badane przez organ architektoniczno-budowlany na etapie ubiegania się przez inwestora o pozwolenie na budowę. Stwierdzić należy, że określony w art. 61 ust. 1 pkt 5 upzp warunek zgodności decyzji o warunkach zabudowy z przepisami odrębnymi nie dotyczy przepisów określających warunki techniczne, jakie powinny spełniać budynki, lecz przepisów, przez pryzmat których jest dokonywana ocena zgodności zamierzenia inwestycyjnego, a to zależy od położenia terenu będącego przedmiotem ustaleń. Do takich przepisów zalicza się regulacje dotyczące ochrony środowiska, przyrody, zabytków, uzdrowisk, granic, obszarów morskich, przepisy sanitarne, itp. Zbadanie, czy planowana rozbudowa w sposób istotny przysłoni działkę sąsiednią i usytuowany na niej dom mieszkalny, jak również czy zostaną spełnione warunki bezpieczeństwa przeciwpożarowego jest możliwe dopiero na etapie oceny konkretnego projektu budowlanego przy wydawaniu pozwolenia na budowę. Na tym dopiero etapie ocenia się bowiem zgodność przedstawionego projektu z wymaganiami technicznymi (por. wyrok NSA z dnia 23 kwietnia 2010 r., II OSK 672/09, dostępny na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W związku z powyższym nieuprawnione było wskazanie jako jeden z warunków decyzji o ustaleniu warunków zabudowy wskazanie w decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] 2010 r., że "w przypadku, gdy działka budowlana, na której ma zostać ulokowana projektowana inwestycja posiada szerokość nie mniejszą niż 16 m rozbudowa budynku mieszkalnego w odległości mniejszej niż 3 m od granicy działki nr [...], lecz nie mniejszej niż 1,5 m od tej działki, wymaga uzyskania zgody organu wydającego decyzję o pozwoleniu na budowę na odstępstwo od warunków technicznych...". Przy czym stanowisko sądu odnieść należy także do przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w brzmieniu nadanym mu przez rozporządzenie zmieniające z dnia 12 marca 2009r. Mając na względzie wykazane naruszenia prawa materialnego i procesowego Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. orzekł jak w punkcie I sentencji wyroku. O wykonalności zaskarżonej decyzji rozstrzygnięto w oparciu o przepis art. 152 p.p.s.a. Ponownie rozpoznając sprawę organ I instancji winien raz jeszcze przeprowadzić analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, uwzględniając zastrzeżenia Sądu zawarte w niniejszym wyroku (art. 153 p.p.s.a.). Organ powinien przy tym mieć na uwadze, że analizy tej nie należy ograniczać do działek bezpośrednio sąsiadujących z działką objętą inwestycją, uwzględnienia wymaga charakter zabudowy w granicach obszaru analizowanego. Analiza winna zawierać parametry istniejącej zabudowy, tak aby możliwe było skontrolowanie, czy planowana zabudowa odpowiada zabudowie istniejącej zgodnie z wymaganiami art. 61ust.1pkt.1 upzp oraz postanowieniami rozporządzenia. Poczynione ustalenia winny mieć odzwierciedlenie w uzasadnieniach wydanych decyzji. /-/ J. Zieliński /-/ J. Szaniecka /-/ A. Łaskarzewska