II SA/Po 479/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu Wydział II w następującym składzie: Przewodniczący: sędzia WSA Danuta Rzyminiak - Owczarczak po rozpoznaniu w dniu 28 czerwca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. J. i M. J. na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2012 r. Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego postanawia wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. /-/ D. Rzyminiak - Owczarczak B. J. i M. J. wnieśli skargę na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2012 r., utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] 2011 r., którą organ nakazał skarżącym rozbiórkę wiaty o powierzchni zabudowy [...] m², usytuowanej na działce nr [...] w [...] gm. [...]. W skardze został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji organu I instancji, co należy uznać za równoznaczne z żądaniem wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Na jego uzasadnienie podniesiono, że wykonanie decyzji nakazującej rozbiórkę wiaty spowoduje nieodwracalne skutki finansowe dotyczące kosztów rozbiórki i odbudowy przedmiotowego obiektu oraz formalne związane z koniecznością ponownego przygotowania niezbędnych dokumentów dla spełnienia wymogów określonych przepisami prawa budowlanego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270), wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Na zasadzie wynikającej z dyspozycji przepisu art. 61 § 3 powołanej ustawy, po przekazaniu skargi sądowi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, w tym aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jako przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji ustawodawca wskazał niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazuje się, że w przepisie tym chodzi o szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (post. NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Niebezpieczeństwo wystąpienia negatywnych skutków wykonania zaskarżonego aktu występuje w sytuacji, w której zaskarżony akt zostanie wykonany, a następnie w wyniku uwzględnienia skargi zostanie uchylony. Na wnioskodawcy spoczywa obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające udzielenie ochrony tymczasowej. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażono pogląd, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie w pełni opiera na zasadzie skargowości, zatem może być uwzględniony nie tylko wówczas, gdy strona go odpowiednio uzasadni (por. postanowienie z dnia 5 maja 2011 r. sygn. akt II OZ 370/11 - orzeczenie dostępne w bazie orzeczeń jw.). Mimo to trzeba mieć na uwadze, że postępowanie w sprawie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu jest postępowaniem prowadzonym na wniosek skarżącego. W konsekwencji sąd administracyjny nie jest w tym wypadku uprawniony do działania z urzędu, a jedynie w zakresie, jaki wskazuje skarżący w treści wniosku. W ocenie tutejszego Sądu decyzja nakazująca rozbiórkę obiektu budowlanego w postaci wiaty (bliżej opisanej w zaskarżonej decyzji), utrzymana w mocy zaskarżoną decyzją, w razie jej wykonania, a następnie ewentualnego uchylenia przez sąd administracyjny, jest tego rodzaju rozstrzygnięciem, które wiąże się z niebezpieczeństwem wyrządzenia inwestorom znacznej szkody (konieczność poniesienia nakładów organizacyjnych i finansowych tak na rozbiórkę, jak i na ewentualne odtworzenie wiaty) lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (niemożność korzystania z obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem i związane z tym niedogodności). Stąd też wniosek skarżących, jakkolwiek lakoniczny, uznać należy za zasadny. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 61 § 3 powołanej ustawy orzekł jak w sentencji postanowienia. /-/ D. Rzyminiak - Owczarczak