II SA/Po 479/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Izabela Paluszyńska po rozpoznaniu w dniu 4 lipca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi A. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] września 2018 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego i zasiłku okresowego postanawia: odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Pismem z dnia 15 maja 2019 r. A. M. (zwany dalej skarżącym) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na wskazaną w rubrum niniejszego orzeczenia decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej SKO) w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego i zasiłku okresowego. W skardze skarżący opisał swoją sytuację życiową, podając, że jest obywatelem [...] i od 1 września 2016 r. mieszka z rodziną w Polsce. Podał, że z wykształcenia jest prawnikiem. Opisał szczegółowo proces poszukiwania pracy i próby rozpoczęcia działalności gospodarczej w Polsce, które nie odniosły zamierzonego skutku. Dodał, że nie zgadza się z decyzją SKO, która odmówiono mu bezpodstawnie pomocy. Wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wskazując, iż jest obywatelem [...], polski język nie jest jego językiem ojczystym, nie rozumie wszystkiego co jest napisane w tym języka prawniczego i polskiego prawa. Skarga została sporządzona w języku polskim. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej odrzucenie jako wniesionej po upływie terminu lub ewentualnie oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, zważył co następuje: Wniosek należało oddalić. Zgodnie z art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. - w skrócie: "p.p.s.a."), czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. W myśl art. 86 § 1 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócić termin. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 p.p.s.a.). W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 p.p.s.a.). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 P.p.s.a.). Z powołanych wyżej przepisów jasno wynika, że przywrócenie terminu do dokonania czynności sądowej uzależnione jest od trzech przesłanek, po pierwsze: od zachowania stosownego terminu do złożenia wniosku, po drugie: od dokonania czynności, której nie dokonano w terminie, po trzecie: od uprawdopodobnienia przez wnoszącego wniosek braku winy po jego stronie w uchybieniu terminu. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru skarżący decyzję SKO z dnia 13 września 2018r. wraz z pouczeniem o terminie wniesienia skargi odebrał 20 września 2018 r., składając podpis na zwrotnym potwierdzeniu odbioru (k. 23 akt II instancji). Skargę wniósł 15 maja 2019r. Z treści skargi nie wynika aby wystąpiły jakiekolwiek okoliczności uniemożliwiające złożenie skargi w terminie 30 dni, o którym strona została pouczona. W ocenie skarżącego uchybienie terminu związane jest z tym, że nie zna języka polskiego, ani polskiego prawa, lecz całokształt okoliczności niniejszej sprawy, tego nie potwierdza. Sąd analizując akta sprawy zwraca uwagę, że skarżący prowadzi wszelką korespondencję z różnymi organami w języku polskim, formułując w sposób jasny twierdzenia i zarzuty Skarżący na wcześniejszych etapach postępowania stosował się do zawartych w rozstrzygnięciach pouczeń i terminowo składał środki zaskarżenia (np. odwołanie od decyzji I instancji). Skarżący na żadnym etapie postępowania przed organem nie wniósł o przyznanie tłumacza, ani nie wskazywał, że nie rozumie języka polskiego. Z dokumentów w aktach (kontrakt socjalny, notatka urzędowa z 9.02.2018r. ) wynika, że u skarżącego nie występuje problem bariery językowej, posiada dostateczną znajomość języka polskiego. Argumenty te przedstawił dopiero na etapie skargi jako mające uzasadniać wniosek o przywrócenie terminu. Oprócz tego nie wskazał na żadne obiektywne okoliczności uzasadniające zwlekanie z wniesieniem skargi przez prawie 8 miesięcy od dnia otrzymania decyzji w sprawie. Podsumowując, należy stwierdzić, że w rozpatrywanej sprawie nie zachodzą tego rodzaju okoliczności, które uzasadniałyby przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Mając to na uwadze Sąd na podstawie art. 86 § 1 i 3 w zw. z art. 16 § 2 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji postanowienia.