II SA/Po 480/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Danuta Rzyminiak - Owczarczak po rozpoznaniu w dniu 23 lipca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. J. na akt Prezydenta Miasta K. z dnia (...) Nr (...) w przedmiocie zwrotu opłaty za kartę pojazdu postanawia odrzucić skargę /-/ D. Rzyminiak - Owczarczak Pismem z dnia (...) kwietnia 2009 r. P. J. zwrócił się do Urzędu Miasta w K. z wnioskiem o zwrot różnicy pomiędzy uiszczoną, z tytułu wydania karty pojazdu, opłatą w wysokości 500,00 zł a kwotą, którą winien był uiścić, w wysokości 425 zł wynikającą z § 1 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie opłaty za kartę drogową (Dz. U. z 2003 r. Nr 137 poz. 1310). W uzasadnieniu wnioskodawca powołał się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 stycznia 2006 r. (sygn. U 6/2004, OTK-A 2006/1/3), orzekającego niekonstytucyjność § 1 ust. 1 wskazanego powyżej rozporządzenia Ministra Infrastruktury, który przewidywał za wydanie karty pojazdu przy pierwszej rejestracji pojazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej opłatę w wysokości 500 zł. Zgodnie z powyższym wyrokiem, określenie w drodze rozporządzenia opłaty za wydanie karty pojazdu, które nie pozostawała w związku z kosztami świadczonej usługi, było sprzeczne z art. 217 Konstytucji. Prezydent Miasta K. pismem z dnia (...) maja 2009 r., poinformował wnioskodawcę, że nie ma podstaw do zwrotu opłaty za kartę pojazdu. Organ wskazał, że opłata za wydanie karty pojazdu została uiszczona na podstawie rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 04 marca 2002 r. w sprawie wysokości opłat za wydanie karty pojazdu (Dz. U. z 2002 r. Nr 18, poz. 177), tymczasem wyrok Trybunału Konstytucyjnego odnosił się do niezgodności z Konstytucją rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie opłaty za kartę drogową. W dniu (...) maja 2009 r. P. J. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, podnoszą iż prosi o zwrot dokonanej nadpłaty. Zdaniem skarżącego wyrok Trybunału zmienił stan prawny obowiązujący w przedmiotowej sprawie i dowodził wadliwości odmowy wydanej przez Prezydenta Miasta K. Prezydent Miasta K. w odpowiedzi na skargę podniosł, iż zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 152, poz. 1270 ze zm.) skarga winna zostać odrzucona, bowiem skarżący nie wyczerpał środków zaskarżenia. Podkreślono, że wniesienie skargi na pismo z dna (...) maja 2009 r. byłoby możliwe jedynie w przypadku uprzedniego wezwania organu, z zachowaniem 14 dniowego terminu liczonego od dnia, w którym pismo z dnia (...) maja 2009 r. zostało mu doręczone, do usunięcia naruszenia prawa. Stąd wniesienie skargi bezpośrednio po otrzymaniu pisma do Sądu, bez wcześniejszego wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa, uzasadniało odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Jednocześnie, jak wskazuje § 3 powyższego artykułu, w przypadku, gdy ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do usunięcia naruszenia prawa. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest pismo Prezydenta Miasta K. z dnia (...) maja 2009 r., którym to organ stwierdził iż nie ma postaw do zwrotu opłaty za kartę pojazdu w wysokości 425 zł. Tym samym skarżący wniósł skargę na akt dotyczący uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, o którym mowa w art. 3 ust. 2 pkt 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W konsekwencji dopuszczalność wniesienia skargi do sądu administracyjnego musi zostać poddana ocenie wyczerpania środków zaskarżenia, ze szczególnym uwzględnieniem art. 52 § 3 powyższej ustawy. Jak wynika z akt sprawy istotnie skarżący, przed wniesieniem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, nie wyczerpał środków zaskarżenia w sprawie – nie wezwał Prezydenta Miasta K. na piśmie, w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżącemu doręczono pismo, do usunięcia naruszenia prawa. Tym samym wniesioną skargę uznać należało za niedopuszczalną i podlegającą odrzuceniu. Wskazać przy tym należy, iż skierowane do skarżącego pismo Prezydenta Miasta K. nie zawierało żadnego pouczenia o możliwości zaskarżenia stanowiska w nim wyrażonego. Okoliczność ta skutkuje koniecznością uznania, iż skarżący nie może ponosić ujemnych konsekwencji działań tego organu, stąd w przypadku podtrzymania woli dochodzenia od organu przedmiotowej nadpłaty, winien wraz z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa złożyć wniosek o przywrócenie terminu do skierowania takiego wezwania. W tym stanie rzeczy skarga jest niedopuszczalna i na mocy art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi podlega odrzuceniu. /-/ D. Rzyminiak - Owczarczak