II SA/Po 481/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wiesława Batorowicz po rozpoznaniu w dniu 11 sierpnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. M. na decyzję Rektora Uniwersytetu "A" z dnia (...), Nr (...) w przedmiocie stypendium dla najlepszych studentów; postanawia odrzucić skargę. /-/ W.Batorowicz Pismem z dnia 8 czerwca 2016 r. (wniesionym do Sądu za pośrednictwem operatora pocztowego) W. M. zaskarżyła wskazaną w sentencji decyzję Rektora Uniwersytetu "A". Z akt sprawy wynika, że zaskarżona decyzja została skutecznie doręczona skarżącej w dniu 6 maja 2016 r. (k. 22 akt administracyjnych). Natomiast skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, za pośrednictwem organu, została wniesiona w dniu 8 czerwca 2014 r. (data nadania - koperta, k. 13 akt sądowych). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Zainicjowanie kontroli sądowoadministracyjnej wymaga skutecznego wniesienia skargi, aby sprawie można nadać prawidłowy bieg. Wśród bezwzględnie obowiązujących wymogów przewidziano m.in. termin do wniesienia skargi. Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718; dalej: "P.p.s.a.") skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Podkreślić należy, że termin określony w art. 53 § 1 P.p.s.a. ma charakter terminu zawitego, a czynność podjęta po jego upływie jest bezskuteczna (art. 85 P.p.s.a.). Uchybienie terminu wymaga od Sądu odrzucenia skargi bez poddania jej kontroli (art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). W świetle powołanych wyżej regulacji nie ulega wątpliwości, że wniesienie skargi po terminie skutkuje brakiem nadania jej dalszego biegu i w konsekwencji odrzuceniem skargi. Jak wynika z akt sprawy, zaskarżona decyzja Rektora Uniwersytetu "A" wraz z prawidłowym pouczeniem o sposobie i terminie wniesienia skargi do sądu administracyjnego została skutecznie doręczona skarżącej w dniu 6 maja 2016 r., a zatem trzydziestodniowy termin do dokonania tej czynności upływał z dniem 6 czerwca 2016 r. (poniedziałek). Skarga natomiast, wbrew pouczeniu, została wniesiona przez skarżącą dopiero w dniu 8 czerwca 2016 r. Oznacza to, że skarga została wniesiona z uchybieniem terminu, określonego w art. 53 § 1 P.p.s.a. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 w zw. z art. 53 § 1 i art. 16 § 2 P.p.s.a., orzekł, jak w sentencji postanowienia. /-/ W.Batorowicz