II SA/Po 485/19

Dnia 10 października 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elwira Brychcy Sędziowie Sędzia WSA Barbara Drzazga (spr.) Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Wąsik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 października 2019 roku sprawy ze skargi J. C. na decyzję Samorządowe Kolegium Odwoławcze z dnia [...] maja 2019 roku Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z [...] września 2018 r. sygn. II SA/Po [...], na skutek skargi J. C., uchylił postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego (SKO) z [...] stycznia 2018 r. nr [...] i poprzedzające je postanowienie SKO z [...] listopada 2017 r. nr [...] o odmowie wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy [...] z [...] grudnia 2012 r. nr [...] o ustaleniu dla R. O. warunków zabudowy dla budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego z instalacjami, urządzeniami technicznymi i niezbędną infrastrukturą na części działki nr [...] i działki [...], obr. [...]. Sąd stwierdził, podkreślając związanie uprzednim wyrokiem w sprawie z [...] kwietnia 2017 r. sygn. II SA/Po [...] na mocy art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm. – p.p.s.a.), że w świetle treści podania J. C. oraz treści art. 61a § 1 k.p.a. niedopuszczalna była odmowa wszczęcia postępowania, albowiem oceny, czy wnioskodawcy przysługuje przymiot strony w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. powinno się dokonać po wszczęciu postępowania i w jego toku poczynić ustalenia w celu zbadania legitymacji do złożenia wniosku, a także stwierdzenia, czy podnoszone w stosunku do kwestionowanej decyzji zarzuty uprawniały wnioskodawcę do skutecznego żądania stwierdzenia jej nieważności. W tych okolicznościach odmowa wszczęcia postępowania nie znalazła – jak błędnie oceniło Kolegium - oparcia w art. 61a § 1 K.p.a. Uznał, że Kolegium nie ustaliło istnienia interesu prawnego skarżącego, w szczególności czy oddziaływanie planowanej inwestycji na działkę skarżącego będzie skutkowało ograniczeniami w możliwości zmiany sposobu zagospodarowania jego terenu. Odstąpiło od dokonania własnych ustaleń i podjęło próbę "wyręczenia się" stanowiskiem organu gminy. Nie odniosło się do uwag wnioskodawcy dotyczących interesu prawnego, ani nie odniesiono się w żaden sposób do wywodów skarżącego zawartych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W wyniku powyższego SKO w [...] [...] marca 2019 r. zawiadomiło strony o wszczęciu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy [...] z [...] grudnia 2012 r., by następnie decyzją z [...] kwietni 2019 r. nr [...] odmówić stwierdzenia nieważności ww. decyzji. W jej uzasadnieniu wyjaśniło, że zgodnie z wytycznymi i oceną Sądu uznało, że skarżący miał legitymację w niniejszej sprawie, bowiem jako właściciel działki nr [...] wykazał, że ma interes prawny uprawniający go do bycia stroną postępowania. Zdaniem Kolegium, inwestycja wpływać będzie niekorzystnie na jego nieruchomość i będzie ograniczać możliwości rozwoju jego gospodarstwa. Zważywszy, iż działki nr [...] i [...] znajdują się w mniejszej odległości niż 100 m od granicy działki skarżącego, dopuszczenie zabudowy jednorodzinnej w sąsiedztwie jego nieruchomości spowodowałoby, że straciłby możliwość ubiegania się o ustalenie warunków zabudowy dla budynku inwentarskiego do produkcji większej niż [...] DJP, bez uprzedniego uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Przechodząc do meritum Kolegium uznało, że Wójt Gminy [...] wydając decyzję z [...] grudnia 2012 r. nie dopuścił się rażącego naruszenia prawa, ani nie wydał decyzji bez podstawy prawnej (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). SKO przytoczyło art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 647 ze zm., dalej: upzp) oraz § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588 ze zm., dalej: rozporządzenie) i wskazał, że analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu sporządzona w sprawie nie zawiera danych wyjściowych każdego parametru dla każdej działki znajdującej się w obszarze analizowanym. Jednakże analiza zawiera opis każdego parametru, łącznie ze wskazaniem wartości średniej oraz z wyjaśnieniem, w jaki sposób organ ustalił parametry dla planowanego budynku. Brak prawidłowo przeprowadzonej analizy urbanistycznej nie może stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji o warunkach zabudowy z powodu rażącego naruszenia prawa, jeżeli nie zachodzi oczywista sprzeczność pomiędzy tą decyzją, a wymaganiami zabudowy i zagospodarowania terenu wynikającymi z przepisów prawa. Zarzuty dotyczące błędnego sporządzenia analizy mogą skutkować uchyleniem decyzji o warunkach zabudowy w zwykłym toku instancji, lecz nie prowadzić do nieważności decyzji. Kolegium podkreśliło, że przeanalizowało sprawę pod kątem spełnienia przesłanki tzw. dobrego sąsiedztwa. Wskazało, że w wyznaczonym obszarze analizowanym na datę wydania decyzji z [...] grudnia 2012 r. znajdowała się zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna oraz zabudowa zagrodowa w gospodarstwach rolnych i hodowlanych (budynki mieszkalne jednorodzinne, gospodarcze, inwentarski, garaże). Inwestor we wniosku wskazał jako teren inwestycji działkę nr [...] i [...]. Szerokość frontu działki inwestycyjnej wynosi [...] m, a jej trzykrotność zgodnie z § 3 ust. 2 rozporządzenia – ok. [...] m. W takiej odległości organ powinien wyznaczyć obszar analizowany. Organ zaś błędnie wyznaczył obszar ten , co nie jest jeszcze rażącym naruszeniem prawa. Kolegium wskazało, że w obszarze analizowanym właściwych rozmiarów znajduje się zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna (np. dz. nr [...]) oraz zabudowa zagrodowa w gospodarstwach rolnych. Zatem planowana inwestycja może współistnieć na tym terenie z istniejącą zabudową, a tym samym kontynuuje funkcję zabudowy. Ponadto ustalone w decyzji z [...] grudnia 2012 r. parametry nie naruszyły istniejącego ładu przestrzennego. Ustalone dla inwestycji parametry mieszczą się w ustalonych przedziałach i nie zaburzają istniejącego ładu przestrzennego. Maksymalny wskaźnik intensywności zabudowy budynków mieszkalnych w tym obszarze wynosi [...] i organ na podstawie § 5 ust. 2 rozporządzenia przyjął dla projektowanego budynku wartość [...]%. Średnia wartość wskaźnika szerokości elewacji frontowej wynosi ok. 10 m, co przy uwzględnieniu tolerancji [...]% (zgodnie z § 6 ust. 1 rozp.) szerokość planowanego budynku winna mieścić się w przedziale 8-12 m. Organ ustalił zaś ten wskaźnik na poziomie 8-12 m. Z kolei maksymalna wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej budynków zlokalizowanych na sąsiednich działkach z dachem skośnym wynosi 4 m, a z dachem płaskim – 6 m. Wójt [...] zastosował odstępstwo zgodnie z § 7 ust. 4 rozporządzenia z uwagi na to, że projektowany budynek nie przekroczy maksymalnej wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej w obszarze analizowanym. Stąd dla planowanego budynku można ustalić ten wskaźnik na poziomie do [...] m. Kolegium wskazało, że w obszarze analizowanym budynki mieszkalne mają dachy strome, dwuspadowe lub wielospadowe o kącie nachylenia połaci dachowych [...] wysokość do głównej kalenicy dachu maks. [...] m oraz kalenicy prostopadłej lub równoległej do drogi lub do bocznych granic działki oraz dachy płaskie o wys. [...] m. Stąd dla planowanego budynku można było ustalić geometrię dachu zgodnie z wnioskiem inwestora tj. dach dwu lub wielospadowy o wysokości do górnej kalenicy do 9 m oraz kalenicy prostopadłej lub równoległej do drogi lub do bocznych granic działki. Kolegium stwierdziło też, że planowana inwestycja spełnia pozostałe wymogi art. 61 ust. 1 pkt 2-5 upzp. Kolegium nie stwierdziło też, by decyzja z [...] grudnia 2012 r. naruszała którekolwiek z pozostałych przesłanek z art. 156 k.p.a. Została wydana przez właściwy organ – Wójta Gminy [...]. Sprawa nie była przedmiotem innej decyzji, decyzja została skierowana do osób mających przymiot strony, w dniu jej wydania była wykonalna, jej wykonanie nie powoduje czynu zagrożonego karą oraz nie zawiera wady powodującej jej nieważność z mocy prawa. J. C. wnosząc do SKO w [...] o ponowne rozpatrzenie sprawy zarzucił organowi, że nie zastosował się do wskazań Sądu zawartych w wydanym w sprawie wyroku. SKO w [...] utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję z [...] kwietnia 2019 r., powtórzyło argumentację zawartą w poprzedniej decyzji. W skardze do tutejszego Sądu na powyższą decyzję J. C. zarzucił Kolegium niezastosowanie się do wskazań Sądu zawartych w wyroku wydanym w sprawie. Podniósł, że organ nie wziął pod uwagę kwestii oddziaływania inwestycji, uciążliwości dla otoczenia i charakteru pobliskiej zabudowy. Skarżący wniósł o przyznanie prawa pomocy. Ustanowiony dla skarżącego pełnomocnik z urzędu w piśmie z [...] września 2019 r. zarzucił Kolegium naruszenie: - art. 28 i art. 10 k.p.a. polegające na błędnym niestwierdzeniu nieważności decyzji z [...] grudnia 2012 r. wydanej z rażącym naruszeniem prawa polegającym na pozbawieniu strony możliwości udziału w postępowaniu, - art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3 k.p.a. poprzez zaniechanie zebrania i zbadania materiału dowodowego w sposób pozwalający na merytoryczną ocenę prawidłowości decyzji, w tym wymagań dotyczących osób trzecich poprzez brak analizy oddziaływania inwestycji na nieruchomość skarżącego, - art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że decyzja Wójta [...] z [...] grudnia 2012 r. nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa, - art. 54 pkt 2 lit. d w zw. z art. 64 ust. 1 u art. 6 ust. 2 pkt 2 upzp poprzez ich błędne zastosowanie polegające na niezbadaniu i nieokreśleniu wymagań co do ochrony interesów osób trzecich w zakresie nieruchomości skarżącego, - art. 61 ust. 1 pkt 1 upzp poprzez naruszenie zasady dobrego sąsiedztwa polegającej na wyrażenie zgody na lokalizację zabudowy mieszkaniowej w zabudowie wiejskiej. Pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu wskazując, że nie zostały one uiszczone nawet w części. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga okazała się bezzasadna, albowiem SKO w [...] prawidłowo oceniło, że brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy [...] z [...] grudnia 2012 r. ustalającej warunki zabudowy dla budowy [...] budynków mieszkalnych jednorodzinnych z instalacjami, urządzeniami technicznymi i niezbędną infrastrukturą na części działki nr [...] i działki [...], obr. [...]. W pierwszej kolejności Sąd pragnie wyjaśnić, że powody, dla których dochodzi do stwierdzenia nieważności decyzji wynikają z wad samej decyzji, nie zaś wad postępowania prowadzącego do jej wydania. Przepis art. 156 § 1 k.p.a. ściśle określa, że organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która: 1) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości; 2) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa; 3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną albo sprawy, którą załatwiono milcząco; 4) została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie; 5) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały; 6) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą; 7) zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. Wbrew zatem zarzutom skarżącego i jego pełnomocnika ewentualne naruszenie przepisów procesowych prowadzące do pozbawienia możliwości czynnego uczestnictwa strony w postępowaniu (art. 28, art. 10 § 1 i innych k.p.a.) nie może być przyczyną stwierdzenia nieważności decyzji. Jest to przesłanka żądania wznowienia postępowania określona w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., który wskazuje, iż w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Przy czym zgodnie z art. 146 § 1 k.p.a. uchylenie decyzji z tej przyczyn nie może nastąpić, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło pięć lat. Sąd nie podziela zarzutów skarżącego jakoby SKO w [...] nie zastosowało się do oceny prawnej i wytycznych Sądu zawartych w wydanym wyroku z [...] września 2018 r. sygn. II SA/Po [...]. Należy zwrócić uwagę, że wyrok ten nie rozstrzygał o istnieniu bądź nie podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji Wójta [...] z [...] grudnia 2012 r., a jedynie o legalności postanowień Kolegium z [...] stycznia 2018 r. i z [...] listopada 2017 r. o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności tej decyzji. Sąd badał jedynie, czy w świetle art. 61a § 1 k.p.a. istniały podstawy, by odmówić skarżącemu wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, bez oceny, czy na gruncie art. 156 § 1 k.p.a. należało stwierdzić nieważność decyzji z [...] grudnia 2012 r. Najistotniejszym stwierdzeniem tego wyroku było uznanie, że w świetle treści podania J. C. oraz treści art. 61a § 1 k.p.a. niedopuszczalna była odmowa wszczęcia postępowania, albowiem oceny, czy wnioskodawcy przysługuje przymiot strony w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. powinno się dokonać po wszczęciu postępowania i w jego toku poczynić ustalenia w celu zbadania legitymacji do złożenia wniosku, a także stwierdzenia, czy podnoszone w stosunku do kwestionowanej decyzji zarzuty uprawniały wnioskodawcę do skutecznego żądania stwierdzenia jej nieważności. W tych okolicznościach odmowa wszczęcia postępowania nie znalazła – jak błędnie oceniło Kolegium - oparcia w art. 61a § 1 K.p.a. Mając na względzie powyższe oraz moc związania organu i Sądu oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w wyroku Sądu wydanym w sprawie (art. 153 p.p.s.a.) w ocenie Sądu SKO w [...] zastosowało się do zaleceń wyrażonych w wyrokach z [...] kwietnia 2017 r. sygn. II SA/Po [...] i z [...] września 2018 r. sygn. II SA/Po [...]. Dnia [...] marca 2019 r. zawiadomiło strony, w tym J. C. o wszczęciu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wójta [...] z [...] grudnia 2012 r., a w uzasadnieniu decyzji z [...] kwietnia 2019 r. wyjaśniło, dlaczego wnioskodawca posiada interes prawny w sprawie. Wskazało, z czym Sąd w pełni się zgadza, że planowana inwestycja na działkach nr [...] i [...] – sąsiednich względem działki skarżącego o nr [...] będzie niekorzystnie wpływać na jego nieruchomość i ograniczać możliwość rozwoju jego gospodarstwa. Przywołano przepis § 3 ust. 1 pkt 103 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia [...] listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 210, poz 1397 ze zm., dalej: r.p.m.z.o.ś.), który zalicza do przedsięwzięć mogący potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko chów lub hodowlę zwierząt, innych niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 51, w liczbie nie mniejszej niż [...] DJP, jeżeli działalność ta prowadzona będzie m.in. a) w odległości mniejszej niż 100 m od terenów (...), nie uwzględniając nieruchomości gospodarstwa, na którego terenie chów lub hodowla będą prowadzone, mieszkaniowych. I wskazano, że z mapy załączonej do akt sprawy wynika, że działki inwestycyjne nr [...] i [...] znajdują się w odległości mniejszej niż 10 m od granicy działki wnioskodawcy, co oznacza, że dopuszczenie zabudowy jednorodzinnej w sąsiedztwie nieruchomości skarżącego spowodowało, że stracił on możliwość ubiegania się o ustalenie warunków zabudowy dla budynku inwentarskiego do produkcji większej niż [...] DJP tylko w drodze samej decyzji o warunkach zabudowy, bez uprzedniego uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Powyższe wynika z art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2008 r. Nr 199, poz. 1227 ze zm.), który stanowi, że uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Tym samym Kolegium słusznie przyjęło, że skarżący ma interes prawny w rozumieniu art. 28 k.p.a., by występować w niniejszej sprawie. W ocenie Sądu prawidłowo Kolegium uznało i wykazało to w uzasadnieniach decyzji z [...] kwietnia i [...] maja 2019 r., że nie było podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji Wójta [...] z [...] grudnia 2012 r. Sąd podziela jednocześnie ocenę organu, że nie wystąpiła żadna z wad określona w art. 156 § 1 k.p.a., która dałaby podstawę do stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji o warunkach zabudowy. Odnośnie 1. przesłanki (art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a.) rację ma Kolegium, że Wójt Gminy [...] był właściwym organem w sprawie ze względu na zapis art. 60 ust. 1 u.p.z.p., który określa, że decyzję o warunkach zabudowy wydaje, z zastrzeżeniem ust. 3 (dot. terenów zamkniętych – wówczas wojewoda), wójt, burmistrz albo prezydent miasta (...). Co do przesłanki 2. (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.) organ trafnie wskazał, że przy wydaniu decyzji z [...] grudnia 2012 r. nie doszło do rażącego naruszenia prawa, ani rozstrzygania bez podstawy prawnej. Materialnoprawną podstawę decyzji stanowił przepis art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p., który określa (w brzmieniu na dzień wydania decyzji tj. [...].12.2012r.), że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Przepisy rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu (...) dały podstawę do badania, czy planowana inwestycja mieszkaniowa spełnia wymogi art. 61 ust. 1 upzp, zwłaszcza wymóg tzw. dobrego sąsiedztwa tj. kontynuacji funkcji istniejącej na tym terenie. Kolegium miało rację, że Wójt przeprowadzając analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu dopuścił się naruszenia § 3 ust. 2 ww. rozporządzenia poprzez błędne wyznaczenie obszaru analizowanego, który stał się podstawą dla ustalania dopuszczalnych parametrów, cech i wskaźników dla nowej zabudowy. Ów przepis nakazuje wyznaczyć granice obszaru analizowanego w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem, nie mniejszej niż 50 m. W postępowaniu o wydanie decyzji z [...] grudnia 2012 r. ów obszar wyznaczono w granicach trzykrotności frontu działki nr [...], na której inwestor zaplanował zabudowę, a nie jako trzykrotności frontu obu działek nr [...] i [...] jako terenu objętego inwestycją. Uchybienie to faktycznie narusza przepis § 3 ust. 2 rozporządzenia, jednak, jak wykazało Kolegium, nie miało wpływu na rozstrzygnięcie, a tym bardziej nie spowodowało, by należało przyjąć, że decyzja o warunkach zabudowy została wydana z rażącym naruszeniem prawa - art. 61 ust. 1 pkt 1 upzp. Kolegium wyjaśniło, że w sąsiedztwie działki inwestora znajduje się zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna (dz. 229 i 120) oraz zabudowa zagrodowa. Tym samym planowana zabudowa kontynuuje funkcję zabudowy istniejącą na tym terenie. Co do ustalenia linii nowej zabudowy wskazano, że istniejąca linia zabudowy na działkach sąsiednich tworzy uskok (odległość zabudowy od drogi w granicach 3 do 5, 5-6 m). Stosownie zatem do przepisu § 4 ust. 3 rozporządzenia linię nowej zabudowy ustalono w odległości 6 m. Ów przepis określa bowiem, że jeżeli linia istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas obowiązującą linię nowej zabudowy ustala się jako kontynuację linii zabudowy tego budynku, który znajduje się w większej odległości od pasa drogowego. Odnośnie określenia wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki (terenu) dopuszczono – zgodnie z § 5 ust. 2 rozporządzenia - ustalenie wskaźnika zabudowy na poziomie maksymalnym występującym w obszarze analizowanym (13%), choć w analizie nie wskazano jaki jest średni wskaźnik. Nie doszło jednak w tym zakresie do naruszenia przepisów § 5 ust. 1 i 2 rozporządzenia, bowiem odwołano się do wskaźnika zabudowy o charakterze tożsamym (zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna) istniejącej na działce nr [...], co przy uwzględnienie okoliczności, że w obszarze tym istnieje również zabudowa zagrodowa, gospodarcza, było racjonalne. Szerokość elewacji frontowej ustalono zgodnie z § 6 ust. 1 rozporządzenia na podstawie średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym, z tolerancją do 20%. Średnia szerokość elewacji w obszarze wynosiła bowiem 10%, co przy tolerancji 20% umożliwiło ustalenie szerokości elewacji frontowej w granicach między 8 a 12 m. Sąd nie ma też zastrzeżeń co do oceny Kolegium, że prawidłowo (zgodnie z § 7 rozporządzenia) Wójt [...] określił geometrię dach dla nowej zabudowy. Wskazano, że analiza pokazuje, iż wysokość budynków wynosi maksymalnie 4 m z dachem skośnym, a 6 m z dachem płaskim. Wprawdzie organ nie wskazał, jaka jest wysokość zabudowy na działkach sąsiednich, ani przyjętego wyniku w wyznaczaniu tego parametru, to jednak przyjął parametr na poziomie, który nie stoi w sprzeczności z zabudową sąsiednią. Określił, że wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej może mieć maks. 4 m do okapu, maks. 9 m w szczycie. Podobnie rzecz się ma z ustaleniem geometrii dachu. Przepis § 8 rozporządzenia określał, że geometrię dachu (kąt nachylenia, wysokość głównej kalenicy i układ połaci dachowych, a także kierunek głównej kalenicy dachu w stosunku do frontu działki) ustala się odpowiednio do geometrii dachów występujących na obszarze analizowanym. Kolegium wskazało, że w obszarze analizowanym budynki mieszkalne mają dachy strome, dwuspadowe lub wielospadowe o kącie nachylenia połaci dachowych 25-45ş, wysokość do głównej kalenicy dachu maks. 9 m oraz kalenicy prostopadłej lub równoległej do drogi lub do bocznych granic działki oraz dachy płaskie o wys. 7 m. Stąd dla planowanego budynku można było ustalić geometrię dachu zgodnie z wnioskiem inwestora tj. dach dwu lub wielospadowy o wysokości do górnej kalenicy do 9 m oraz kalenicy prostopadłej lub równoległej do drogi lub do bocznych granic działki. Kolegium stwierdziło też, że projekt decyzji Wójta Gminy [...] – zgodnie z art. 60 ust. 4 upzp – został sporządzony przez osobę wpisaną na listę izby samorządu zawodowego urbanistów albo architektów – W. B. członka [...] (nr rej. [...]). Odnosząc się do zarzutów pełnomocnika strony odnośnie naruszenia przepisów art. 54 pkt 2 lit. d0 w zw. z art. 64 ust. 1 upzp co do niezagwarantowania ochrony interesów osób trzecich, Sąd wyjaśnia, że zgodnie z art. 63 ust. 2 upzp, w decyzji zawarto zapis, iż decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Reasumując uznać należy, że prawidłowe są decyzje SKO w [...] z 2 maja i [...] kwietnia 2019 r. odmawiające stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy [...] z [...] grudnia 2012 r. o ustaleniu warunków zabudowy na rzecz R. O. dla budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z niezbędną infrastrukturą na części działki nr [...] i części działki nr [...] w [...]. Kolegium wykazało w obszernych i rzetelnych uzasadnieniach swych rozstrzygnięć, że decyzja o warunkach zabudowy nie tylko nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa, ale co więcej nie narusza zastanego ładu przestrzennego dla tego terenu. Dlatego skargę J. C. należało oddalić, o czym Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł w sentencji.