II SA/Po 489/20

Dnia 11 marca 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska - Tylewicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Edyta Podrazik Sędzia WSA Wiesława Batorowicz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 11 marca 2021 roku sprawy ze skargi T. K. na decyzję Wojewody z dnia [...] kwietnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie statusu bezrobotnego oddala skargę Decyzją z dnia [...] kwietnia 2020 r. nr [...] Wojewoda na podstawie art. 127 § 1 i 2 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256, zwanej dalej: Kpa) oraz art. 10 ust. 7 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2019 r. poz. 1482 ze zm., zwanej dalej: ustawa), po rozpatrzeniu odwołania T. K. (zwanego dalej: skarżący), utrzymał w mocy decyzję Starosty [...], z dnia [...] marca 2020 r. nr [...] o uznaniu T. K. z dniem [...] marca 2020 r. za osobę bezrobotną i odmowie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Decyzja zapadała w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu [...] marca 2020 r. T. K. zarejestrował się w Powiatowym Urzędzie Pracy w [...] (zwanym dalej: PUP; urząd) jako osoba bezrobotna. W dniu rejestracji oświadczył, że w okresie 18 miesięcy bezpośrednio przed dniem rejestracji nie przepracował 365 dni. Nadto, jak wynika z wydruku "Zestawienie okresów zaliczanych osoby", skarżący nie pracował w okresie 18 miesięcy bezpośrednio przed rejestracją. Ostatni potwierdzony przez skarżącego okres zatrudnienia trwał od [...] lutego 2001 r. do [...] marca 2002 r. Opisaną na wstępie decyzją Starosty z dnia [...] marca 2020 r., na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a i b, art. 2 ust. 1 pkt 2 oraz art. 71 ust. 1 i 2 ustawy oraz art. 104 Kpa orzeczono o uznaniu T. K. za osobę bezrobotną z dniem wydania decyzji oraz o odmowie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Odmowa przyznania zasiłku dla bezrobotnych, została spowodowana brakiem wykazania odpowiedniego okresu uprawniającego do zasiłku w ciągu 18 miesięcy poprzedzających rejestrację w PUP. W ustawowym terminie T. K. złożył odwołanie od powyższej decyzji w zakresie odmowy przyznania prawa do zasiłku. W treści odwołania skarżący wskazał na swoją trudną sytuację finansową i brak prowadzenia przez PUP skutecznego pośrednictwa pracy w okresie poprzedniej rejestracji. Odwołujący się wniósł ponadto o ustanowienie dla niego pełnomocnika z urzędu. Opisaną na wstępie decyzją z dnia [...] kwietnia 2020 r. Wojewoda utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy, po analizie przedłożonej dokumentacji, stwierdził, że brak jest podstaw prawnych do uchylenia zaskarżonej decyzji Starosty. Wojewoda wskazując na postawy prawne wydanej decyzji podniósł bowiem, że zgodnie z art. 71 ust. 1 pkt i 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucji rynku pracy prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75, tj. jeżeli: 1) nie ma dla niego propozycji odpowiedniej pracy, propozycji stażu, przygotowania zawodowego dorosłych, szkolenia, prac interwencyjnych lub robót publicznych oraz 2) w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni: a) był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, z zastrzeżeniem art. 104a-105 (w okresie tym nie uwzględnia się okresów urlopów bezpłatnych trwających łącznie dłużej niż 30 dni), b) wykonywał pracę na podstawie umowy o pracę nakładczą i osiągał z tego tytułu dochód w wysokości co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, c) świadczył usługi na podstawie umowy agencyjnej lub umowy zlecenia albo innej umowy o świadczenie usług, do których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny stosuje się przepisy dotyczące zlecenia, albo współpracował przy wykonywaniu tych umów, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę w przeliczeniu na okres pełnego miesiąca, z zastrzeżeniem art. 104b ust. 2, d) opłacał składki na ubezpieczenia społeczne z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności lub współpracy, z zastrzeżeniem art. 104b ust. 2, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, e) wykonywał pracę w okresie tymczasowego aresztowania lub odbywania kary pozbawienia wolności, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, f) wykonywał pracę w rolniczej spółdzielni produkcyjnej, spółdzielni kółek rolniczych lub spółdzielni usług rolniczych, będąc członkiem tej spółdzielni, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, g) opłacał składkę na Fundusz Pracy w związku z zatrudnieniem lub wykonywaniem innej pracy zarobkowej za granicą u pracodawcy zagranicznego w państwie niewymienionym w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. a-c, w wysokości 9,75% przeciętnego wynagrodzenia za każdy miesiąc zatrudnienia, h) był zatrudniony za granicą i przybył do Rzeczypospolitej Polskiej jako repatriant, i) był zatrudniony, pełnił służbę lub wykonywał inną pracę zarobkową i osiągał wynagrodzenie lub dochód, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy. Wskazano również, że zgodnie z ust. 2 tego przepisu - do 365 dni, o których mowa w ust. 1 pkt 2, zalicza się również okresy: 1) zasadniczej służby wojskowej, przeszkolenia wojskowego, służby przygotowawczej, służby kandydackiej, kontraktowej zawodowej służby wojskowej, ćwiczeń wojskowych, okresowej służby wojskowej, terytorialnej służby wojskowej pełnionej rotacyjnie lub służby wojskowej pełnionej w razie ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny oraz zasadniczej służby w obronie cywilnej i służby zastępczej, a także służby w charakterze funkcjonariusza, o którym mowa w ustawie z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin; 2) urlopu wychowawczego udzielonego na podstawie odrębnych przepisów; 3) pobierania renty z tytułu niezdolności do pracy lub służby, o której mowa w pkt 1, renty szkoleniowej oraz przypadające po ustaniu zatrudnienia, wykonywania innej pracy zarobkowej albo zaprzestaniu prowadzenia pozarolniczej działalności okresy pobierania zasiłku chorobowego, macierzyńskiego, zasiłku w wysokości zasiłku macierzyńskiego lub świadczenia rehabilitacyjnego, jeżeli podstawę wymiaru tych zasiłków i świadczenia, z uwzględnieniem kwoty składek na ubezpieczenia społeczne, stanowiła kwota wynosząca co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę; 4) niewymienione w ust. 1 pkt 2, za które były opłacane składki na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy, jeżeli podstawę wymiaru składek stanowiła kwota wynosząca co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę; 5) za które przyznano odszkodowanie z tytułu niezgodnego z przepisami rozwiązania przez pracodawcę stosunku pracy lub stosunku służbowego, oraz okres, za który wypłacono pracownikowi odszkodowanie z tytułu skrócenia okresu wypowiedzenia umowy o pracę; 6) świadczenia usług na podstawie umowy uaktywniającej, o której mowa w art. 50 ustawy z dnia 4 lutego 2011 r. o opiece nad dziećmi w wieku do lat 3 (Dz.U. z 2018 r. poz. 603 i 650); 7) pobierania renty rodzinnej, w przypadku gdy nastąpił zbieg prawa do tej renty z prawem do renty z tytułu niezdolności do pracy i wybrano pobieranie renty rodzinnej; 8) sprawowania osobistej opieki nad dzieckiem przez osoby, o których mowa w art. 6a ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych; 9) pobierania świadczenia pielęgnacyjnego lub specjalnego zasiłku opiekuńczego na podstawie przepisów o świadczeniach rodzinnych, lub zasiłku dla opiekuna na podstawie przepisów o ustaleniu 1 wypłacie zasiłków dla opiekunów, jeżeli utrata prawa do nich była spowodowana śmiercią osoby, nad którą opieka była sprawowana. Przenosząc powyższe rozważania prawne na grunt sprawy Wojewoda stwierdził, że na podstawie dokumentów dołączonych do akt sprawy ustalono, że T. K. w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających rejestrację w PUP (w dniu [...] marca 2020 r.), tj. od dnia [...] września 2018 r. do dnia [...] marca 2020 r. nie wykazał ani jednego dnia zaliczanego do okresu uprawniającego do przyznania zasiłku dla bezrobotnych wynoszącego co najmniej 365 dni. Organ wyjaśnił, że w kwestii przyznania zasiłku dla bezrobotnych brak jest podstaw do wydawania w jakikolwiek sposób decyzji uznaniowych. Do stażu pozwalającego na otrzymanie zasiłku dla bezrobotnych wliczane są tylko okresy wskazane przez ustawodawcę w art. 71 ust. 1 i ust. 2 ustawy. Argumentacja przedstawiona w odwołaniu nie daje zaś podstaw do zmiany decyzji organu I instancji, ponieważ uprawnienia do świadczeń z Funduszu Pracy ustalane są wyłącznie na podstawie przepisów ustawy o promocji zatrudnienia i nie mają charakteru uznaniowego. Podkreślono, że obiektywną przyczyną odmowy przyznania skarżącemu zasiłku dla bezrobotnych było niespełnienie warunku ustawowego w postaci odpowiedniego okresu uprawniającego do nabycia prawa do zasiłku w okresie poprzedzającym rejestrację jako osoba bezrobotna. Końcowo, odnosząc się do treści odwołania, Wojewoda wskazał, że w związku z opisaną trudną sytuacją materialną, skarżący może, w celu uzyskania pomocy materialnej, zwrócić się do ośrodka pomocy społecznej właściwego ze względu na miejsce zamieszkania. Natomiast w celu uzyskania bezpłatnej pomocy prawnej, nieodpłatnego poradnictwa obywatelskiego lub nieodpłatnej mediacji, należy zgłosić się do najbliższego punktu takiej pomocy w powiecie. W przypadku zaś złożenia przez stronę skargi na decyzję organu II instancji, przysługuje jej prawo do wystąpienia z wnioskiem o ustanowienie dla niej zawodowego pełnomocnika. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na decyzję Wojewody wniósł T. K. nie godząc się z nią w zakresie odmowy przyznania prawa do zasiłku i wnosząc o jej uchylenie w tym zakresie, powołując się na swoje prawa konstytucyjne, Prawa Człowieka, w szczególności Kartę Praw Podstawowych Człowieka. W ocenie skarżącego pozbawiono go prawa do zasiłku z uwagi na pozostawanie osobą bezrobotną nie z jego winy a z winy ostatniego pracodawcy skarżącego, co z kolei spowodowało pozbawienie skarżącego środków do życia. Skarżący wskazał ponownie na "rażące zaniechanie Starosty [...] w zakresie promowania zatrudnienia i podejmowania czynności mających na celu wzmożenie tego zatrudnienia w szczególności w [...] i okolicach jak i oferowania tego zatrudnienia osobom posiadającym status osób bezrobotnych". Zdaniem skarżącego, gdyby nie te zaniedbania to po dacie uprzedniej rejestracji z dnia [...] marca 2019 roku już dawno posiadałby zatrudnienie wynikające z realizowanego pośrednictwa pracy. Według skarżącego wówczas nie tyle spełniałby obecnie warunki otrzymania zasiłku dla osób bezrobotnych, ile zapewne w ogóle nie musiałaby ponownie rejestrować się jako osoba bezrobotna. Skarżący obwiniał za zaistniały stan rzeczy mało efektywnych pracowników PUP, którzy nie potrafili znaleźć dla niego zatrudnienia. Zdaniem skarżącego Starosta i Wojewoda naruszyli art. 32 ust. 1 i 2, art. 65 ust. 5 i art. 67 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (zwanej dalej: Konstytyucja) w szczególności dlatego, że po kolejnej rejestracji z dniu [...] marca 2020 r. nie przedłożono mu jakiejkolwiek oferty pracy jaki i nie skierowano na jakiekolwiek kursy doskonalenia zawodowego a tym bardziej aktywizacji pracy lub innego rodzaju czynności, a nadto nie zrobiono czegokolwiek stosownie do art. 65 ust. 5 Konstytucji celem prowadzenia polityki zmierzającej do pełnego, produktywnego zatrudnienia poprzez realizowanie programów zwalczania bezrobocia, w tym organizowania i wspierania poradnictwa i szkolenia zawodowego oraz robót publicznych i prac interwencyjnych, w zakresie dotyczącym osoby skarżącego. Zdaniem skarżącego nie jest on traktowany równo (naruszenie art. 32 Konstytucji) z innymi osobami, którym jest przyznawany zasiłek dla bezrobotnych. Czuje się dyskryminowany. Podniósł, że w zakresie pomocy społecznej również zwracał się do stosownych organów, czego efektem jest toczące się przez Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Poznaniu postępowanie w sprawie II SA/Po 176/20). Skarżący wniósł o zwrócenie się do Trybunału Konstytucyjnego z wnioskiem o rozpoznanie zgodności lub niezgodności z Konstytucją przepisu powodującego odmówienie mu zasiłku dla bezrobotnych. Skarżący czuje się dyskryminowany przez organy tylko dlatego, że przed datą rejestracji nie miał pracy dłużej od innych osób bezrobotnych. Tymczasem, w jego ocenie, jest bardziej skrzywdzony sytuacją społeczną spowodowana brakiem pracy niż te inne osoby bezrobotne pozostające bez pracy krócej od niego. Odnosząc się do twierdzeń zawartych w zaskarżonej decyzji, skarżący oświadczył, że nie prawdziwe stwierdzenie w niej zawarte, że "ostatni potwierdzony przez stronę okres zatrudnienia: od dnia [...].02.2001 r. do dnia [...].03.2002 r.", albowiem skarżący tego nie potwierdzał, a z dostarczonych przez skarżącego do PUP dokumentów wynika, że formalnie zatrudniony na umowę o pracę był aż do dnia [...] marca 2009 r. - świadectwo pracy. Skarżący wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych i przyznanie mu pełnomocnika z urzędu, a także o wyłączenie od sprawy "prawników pozostających w sprzeczności z Reformą Wymiaru Sprawiedliwości realizowaną przez obecny Rząd Rzeczypospolitej Polskiej - jak i przeciwnych temu Rządowi" bez wskazania personaliów. Skarżący wniósł w szczególności o "wykluczenie od prowadzenia tej - sprawy wszystkich tych sędziów dotychczas - prowadzących w tutejszym sądzie moje sprawy, w których naruszyli moje prawa choćby poprzez odmowę ustanowienia pełnomocnika "z urzędu" do innej mojej sprawy, mimo że spełniałem wszelkie przesłanki przyznania mi pomocy prawnej.". W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie. W piśmie procesowym z dnia [...] lutego 2021 r. wyznaczony dla skarżącego z urzędu pełnomocnik podtrzymał stanowisko, argumentację i żądania skargi oraz wniósł o zwrócenie się przez Sąd do Trybunału Konstytucyjnego o zbadanie konstytucyjności art. 71 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o promocji zatrudnienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Na wstępie Sąd wskazuje, że badając zgodność z prawem zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji Sąd podzielił prawidłowe ustalenia faktyczne dokonane przez organy administracji publicznej przyjmując je za własne oraz czyniąc podstawą poniższych rozważań. Sąd podzielił również argumentację organów, uznając, że nie ma podstaw, by kwestionować decyzje organów obu instancji. W ocenie Sądu organy bowiem prawidłowo przeprowadziły postępowanie dowodowe, a materiał zgormadzony w aktach sprawy został przez nie prawidłowo oceniony. Prawidłowe były również wskazane i opisane przez organ podstawy prawne rozstrzygnięcia. Organ dokonał również właściwie subsumcji ustalonego stanu fatycznego do przywołanych norm prawnych. Wskazać zatem należy, że zgodnie z art. 71 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 2 ustawy o promocji zatrudnienia prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli: 1) nie ma dla niego propozycji odpowiedniej pracy, propozycji stażu, przygotowania zawodowego dorosłych, szkolenia, prac interwencyjnych lub robót publicznych oraz 2) w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni: a) był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, z zastrzeżeniem art. 104a-105; w okresie tym nie uwzględnia się okresów urlopów bezpłatnych trwających łącznie dłużej niż 30 dni, b) wykonywał pracę na podstawie umowy o pracę nakładczą i osiągał z tego tytułu dochód w wysokości co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, c) świadczył usługi na podstawie umowy agencyjnej lub umowy zlecenia albo innej umowy o świadczenie usług, do których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny stosuje się przepisy dotyczące zlecenia, albo współpracował przy wykonywaniu tych umów, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę w przeliczeniu na okres pełnego miesiąca, z zastrzeżeniem art. 104b ust. 2, d) opłacał składki na ubezpieczenia społeczne z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności lub współpracy, z zastrzeżeniem art. 104b ust. 2, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, e) wykonywał pracę w okresie tymczasowego aresztowania lub odbywania kary pozbawienia wolności, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, f) wykonywał pracę w rolniczej spółdzielni produkcyjnej, spółdzielni kółek rolniczych lub spółdzielni usług rolniczych, będąc członkiem tej spółdzielni, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, g) opłacał składkę na Fundusz Pracy w związku z zatrudnieniem lub wykonywaniem innej pracy zarobkowej za granicą u pracodawcy zagranicznego w państwie niewymienionym w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. a-c, w wysokości 9,75% przeciętnego wynagrodzenia za każdy miesiąc zatrudnienia, h) był zatrudniony za granicą i przybył do Rzeczypospolitej Polskiej jako repatriant, i) był zatrudniony, pełnił służbę lub wykonywał inną pracę zarobkową i osiągał wynagrodzenie lub dochód, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy. Do 365 dni, o których mowa w ust. 1 pkt 2, zalicza się również okresy: 1) zasadniczej służby wojskowej, przeszkolenia wojskowego, służby przygotowawczej, służby kandydackiej, kontraktowej zawodowej służby wojskowej, ćwiczeń wojskowych, okresowej służby wojskowej, terytorialnej służby wojskowej pełnionej rotacyjnie lub służby wojskowej pełnionej w razie ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny oraz zasadniczej służby w obronie cywilnej i służby zastępczej, a także służby w charakterze funkcjonariusza, o którym mowa w ustawie z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin; 2) urlopu wychowawczego udzielonego na podstawie odrębnych przepisów; 3) pobierania renty z tytułu niezdolności do pracy lub służby, o której mowa w pkt 1, renty szkoleniowej oraz przypadające po ustaniu zatrudnienia, wykonywania innej pracy zarobkowej albo zaprzestaniu prowadzenia pozarolniczej działalności okresy pobierania zasiłku chorobowego, macierzyńskiego, zasiłku w wysokości zasiłku macierzyńskiego lub świadczenia rehabilitacyjnego, jeżeli podstawę wymiaru tych zasiłków i świadczenia, z uwzględnieniem kwoty składek na ubezpieczenia społeczne, stanowiła kwota wynosząca co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę; 4) niewymienione w ust. 1 pkt 2, za które były opłacane składki na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy, jeżeli podstawę wymiaru składek stanowiła kwota wynosząca co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę; 5) za które przyznano odszkodowanie z tytułu niezgodnego z przepisami rozwiązania przez pracodawcę stosunku pracy lub stosunku służbowego, oraz okres, za który wypłacono pracownikowi odszkodowanie z tytułu skrócenia okresu wypowiedzenia umowy o pracę; 6) świadczenia usług na podstawie umowy uaktywniającej, o której mowa w art. 50 ustawy z dnia 4 lutego 2011 r. o opiece nad dziećmi w wieku do lat 3 (Dz. U. z 2019 r. poz. 409 i 730); 7) pobierania renty rodzinnej, w przypadku gdy nastąpił zbieg prawa do tej renty z prawem do renty z tytułu niezdolności do pracy i wybrano pobieranie renty rodzinnej; 8) sprawowania osobistej opieki nad dzieckiem przez osoby, o których mowa w art. 6a ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych; 9) pobierania świadczenia pielęgnacyjnego lub specjalnego zasiłku opiekuńczego na podstawie przepisów o świadczeniach rodzinnych, lub zasiłku dla opiekuna na podstawie przepisów o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów, jeżeli utrata prawa do nich była spowodowana śmiercią osoby, nad którą opieka była sprawowana. Z powyższego przepisu wynika, że bezwzględnym warunkiem uzyskania prawa do zasiłku dla bezrobotnych jest kumulatywne spełnienie dwóch przesłanek, z których pierwszą jest posiadanie okresu zatrudnienia i okresów zaliczanych wynoszących co najmniej 365 dni w okresie 18 miesięcy poprzedzających rejestrację, natomiast drugą jest ustalenie, że podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę w przeliczeniu na okres pełnego miesiąca. Organ odwoławczy dokonał zatem prawidłowej wykładni art. 71 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy i zasadnie ocenił, że prawo do uzyskania zasiłku dla bezrobotnych nie przysługuje skarżącemu, gdyż nie legitymuje się on okresem uprawniającym do zasiłku wynoszącym łącznie 365 dni (art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. c ww. ustawy). Sam skarżący w żaden wiarygodny sposób nie podważył tych ustaleń, a jedynie wskazywał na - w jego ocenie – przyczyny nie wypełnienia przesłanki zatrudnienia. Podnoszona przez skarżącego okoliczność zatrudnienia w 2009 r., nawet gdyby okazała się rzeczywista, to i tak nie miałaby żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia organów, albowiem w sposób oczywisty w kontekście przepisu art. 71 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, jest okolicznością nieistotną prawnie. Odnosząc się natomiast do argumentacji skarżącego o ponoszeniu winy przez PUP za pozostawanie skarżącego bez pracy, Sąd pragnie podkreślić, że ustawa o promocji zatrudnienia określa zadania państwa w zakresie promocji zatrudnienia, łagodzenia skutków bezrobocia oraz aktywizacji zawodowej. W żadnej mierze nie można utożsamiać tej państwowej pomocy z prawnym zagwarantowaniem zatrudnienia obywatelom. Pomoc państwa – z istoty rzeczy ma polegać na wspieraniu osób bezrobotnych w ich zawodowym rozwoju, finansowym wspieraniu na skutek utraty pracy, jednak nie ma zastępować osobistych starań bezrobotnych w poszukiwaniu źródeł utrzymania i zatrudnienia. Skarżący zdaje się oczekiwać, że PUP ma zapewnić skarżącemu pracę i zwalnia go to od odpowiedzialności za własny byt. Sam skarżący odwołuje się do toczących się (dodajmy licznie) przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Poznaniu postępowań zainicjowanych skargami skarżącego. Sądowi wiadomym jest zatem z urzędu, że podobnie roszczeniową postawę skarżący wykazuje w stosunku do organów pomocy społecznej. Czym innym jest jednak dbanie o respektowanie prawa i obrona swoich praw przed Sądem, a czym innym oczekiwanie na wyręczenie osoby w jej osobistych staraniach o poprawę bytu. Sposób rozumowania skarżącego, który abstrahuje w całości od jakiejkolwiek odpowiedzialności za własne zatrudnienie i całkowity ciężar w tym zakresie przerzuca na organy, nie jest prawidłowy. Tym bardziej, że wydawana w niniejszym postępowaniu decyzja ma charakter związany i organ nie ma żadnego marginesu decyzyjnego ustaliwszy brak spełnienia ustawowych przesłanek do przyznania świadczenia. W opisanych okolicznościach skarga nie zasługiwała na uwzględnienie i Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.,), orzekł o jej oddaleniu. Niniejsza sprawa została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z zarządzeniem Zastępcy Przewodniczącego Wydziału II z dnia [...] lutego 2021 r., wydanym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j. Dz. U. poz. 1842 z późn. zm.).