II SA/Po 492/18

Dnia 09 sierpnia 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Edyta Podrazik Sędziowie Sędzia WSA Danuta Rzyminiak - Owczarczak Asesor WSA Jan Szuma (spr.) po rozpoznaniu w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 09 sierpnia 2018 roku sprawy ze skargi M. J. na postanowienie Wojewody z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę Postanowieniem z dnia [...] marca 2018 r., [...] Wojewoda (zwany dalej "Wojewodą") orzekł o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia przez M. J. odwołania od decyzji Starosty [...] (zwanego dalej "Starostą") z dnia [...] 2017 r., [...] w przedmiocie nałożenia na odwołującego się obowiązku zwrotu nienależnie pobranego zasiłku z okres od dnia 1 sierpnia 2017 r. do dnia 30 września 2017 r. w kwocie 1234,60 zł. Powyższe rozstrzygnięcia wydano w następujących okolicznościach. Decyzją z dnia [...] 2017 r., [...] Starosta [...] orzekł o uznaniu M. J. za osobę bezrobotną z dniem 21 czerwca 2017 r. oraz o przyznaniu mu prawa do zasiłku dla bezrobotnych (k. 15 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). Dnia 29 czerwca 2017 r. przyznano M. J. bon szkoleniowy, a 24 lipca 2017 r. skierowano go na szkolenie "Kurs prawa jazdy kat. C" (k. 24 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). Pismem z dnia 16 października 2017 r. M. J. powiadomił Powiatowy Urząd Pracy [...], że od dnia 1 sierpnia 2017 r. zrezygnował ze szkolenia z powodu własnej ciężkiej sytuacji oraz problemów rodzinnych (k. 30i akt administracyjnych organu pierwszej instancji). Pismem z dnia 23 października 2017 r. skarżący wystąpił do organu o przesyłanie mu korespondencji na adres [...], [...] (k. 28 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). Decyzją z dnia [...] 2017 r., [...] Starosta [...] orzekł o utracie przez M. J. statusu osoby bezrobotnej z dniem 1 sierpnia 2017 r., utracie prawa do zasiłku z tym samym dniem i o nadaniu decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności (k. 33 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). Decyzję tą doręczono na adres skarżącego ([...], [...]) i odebrał on ją osobiście (k. 34 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). Decyzją z dnia [...] 2017 r., [...] Starosta orzekł o obowiązku zwrotu przez M. J. nienależnie pobranego zasiłku dla bezrobotnych za okres od 1 sierpnia 2017 r. do 30 września 2017 r. w kwocie [...]zł (k. 37 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). Decyzję doręczono M. J. bezpośrednio dnia 14 grudnia 2017 r., co potwierdził on własnoręcznym podpisem (k. 38 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). Pismem z dnia 23 stycznia 2018 r. M. J. wystąpił o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji z dnia [...] 2017 r. Wskazał, że ktoś działający w jego imieniu złożył wniosek o rozłożenie na raty należności orzeczonej do zwrotu tą decyzją. Tym samym – zdaniem skarżącego – na jego szkodę zamknięto mu drogę do wniesienia odwołania (k. 2 akt administracyjnych organu drugiej instancji). Wezwaniem z dnia 16 lutego 2018 r., [...] Wojewoda wezwał M. J. do nadesłania odwołania, którego dotyczy wniosek o przywrócenie terminu (k. 4 akt administracyjnych organu drugiej instancji). Odwołanie zgodnie z wezwaniem zostało przez skarżącego nadesłane w piśmie z dnia 26 lutego 2018 r. (k. 10 akt administracyjnych organu drugiej instancji). Wskazanym na wstępie postanowieniem z dnia [...] marca 2018 r., [...] Wojewoda – działając na podstawie art. 58 § 1 i 2 oraz art. 59 § 2 w zw. z art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm., dalej "K.p.a."), orzekł o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. W motywach rozstrzygnięcia bardzo szeroko opisał stan faktyczny i poszczególne czynności w toku postępowania uwypuklając jednak przede wszystkim, że M. J. 14 grudnia 2017 r. odebrał osobiście zaskarżoną decyzję z dnia [...] 2017 r. i nie uprawdopodobnił, że nie ponosi winy w uchybieniu terminu do złożenia odwołania. Wniosek o przywrócenie terminu został złożony 24 stycznia 2018 r. (termin upłynął 28 grudnia 2017 r.), natomiast samo odwołanie wniesiono do organu 27 lutego 2018 r. (po wezwaniu organu). W skardze M. J. wystąpił o uchylenie "decyzji" Wojewody (powinno być "postanowienia") oraz decyzji ją poprzedzającej zarzucając naruszenie art. 7, 8, 9 i 12, art. 14 § 2, art. 35 § 1 i 3 oraz art. 67 § 1 K.p.a. Wskazał, że nie mógł wnieść odwołania od decyzji z dnia [...] 2017 r. ponieważ nie otrzymał korespondencji, którą odbierali jego rodzice (byli informowani przez kuzynkę ojca skarżącego o korespondencji trafiającej pod adres [...]). Zwrotki podpisywała matka skarżącego, z którą jest w konflikcie. Skarżący podkreślił, że na zwrotce od decyzji datowanej na [...] 2017 r. nie ma daty odbioru, a organ nie wniósł reklamacji na Pocztę Polską. M. J. poniósł także, że ktoś podszył się pod niego i złożył wniosek o rozłożenie na raty należności wynikającej z decyzji z dnia [...] 2017 r. Wszystkie te okoliczności przyczyniły się do tego, że wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania skarżący złożył 24 stycznia 2018 r. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Przedmiotem kontroli jest postanowienie z dnia [...] marca 2018 r., [...], w którym Wojewoda orzekł o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia przez M. J. odwołania od decyzji Starosty z dnia [...] 2017 r., [...]. Podstawą powyższego proceduralnego rozstrzygnięcia był art. 58 § 1 i 2 oraz art. 59 § 2 K.p.a. Zgodnie z pierwszymi z dwóch wymienionych jednostek redakcyjnych "w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy" (art. 58 § 1 K.p.a.). Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin (art. 58 § 2 K.p.a.). Z kolei art. 59 § 2 K.p.a. stanowi, że "o przywróceniu terminu do wniesienia odwołania lub zażalenia postanawia ostatecznie organ właściwy do rozpatrzenia odwołania lub zażalenia". Z akt administracyjnych niniejszej sprawy wynika, że decyzję Starosty z dnia [...] 2017 r., [...] M. J. odebrał osobiście dnia 14 grudnia 2017 r., co zostało potwierdzone jego własnoręcznym, czytelnym podpisem na pocztowym potwierdzeniu odbioru. Co więcej, odnotowano także miejsce doręczenia i datę ("[...], dnia 14.12.17"). Zwrotne potwierdzenie odbioru posiada także adnotację o znaku sprawy, który bez wątpienia odpowiada znakowi decyzji ([...]). Mając na uwadze powyższe termin do wniesienia odwołania upłynął dla skarżącego w czwartek – 28 grudnia 2017 r. Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania został złożony przez skarżącego dopiero 23 stycznia 2018 r., a następnie 26 lutego 2018 r. uzupełniony o odwołanie. W ocenie Sądu M. J. nie przedstawił przekonującego uzasadnienia, które mogłoby pozwolić na uznanie, że bez swojej winy uchybił terminowi do wniesienia odwołania od decyzji Starosty z dnia [...] 2017 r., [...]. Prezentowane w pismach i skardze argumenty dotyczące okoliczności odbioru korespondencji przez członków rodziny pod innym adresem, aniżeli miejsce zamieszkania skarżącego, nie są w ocenie Sądu przekonujące. Istotne jest bowiem to, że konkretna przesyłka, której doręczenie zainicjowało bieg terminu do wniesienia odwołania, doręczona została z całą pewnością prawidłowo: dotarła na właściwy adres ([...], [...]), który skarżący sam wyraźnie wskazał (k. 28 akt administracyjnych organu pierwszej instancji), a co więcej – osobiście odebrał ją M. J.. To wszystko oznacza, że problemy związane z doręczeniami korespondencji administracyjnej, nawet jeżeli takowe miały miejsce w odniesieniu do innych postępowań, z całą pewnością nie dotyczą prawidłowo doręczonej przesyłki zawierającej decyzję z dnia [...] 2017 r., [...]. Mając na uwadze powyższe Sąd nie stwierdził naruszeń zarzucanych przez M. J.. Te skądinąd zdają się zresztą nawet nie przystawać do stanu faktycznego sprawy. Dotyczą one zasad ogólnych postępowania administracyjnego (art. 7, 8, 9 i 12 K.p.a.), zasady pisemności (art. 14 § 2 K.p.a.), terminów załatwiania spraw (art. 35 § 1 i 3 K.p.a.) oraz podstawy sporządzania protokołu (art. 67 § 1 K.p.a.). Sąd podkreśla, że zasadniczo kwestią istotną w sprawie pozostawało to, czy skarżący uprawdopodobnił, że nie poniósł winy w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania. Tego jednak nie uczynił. Powołał się natomiast na okoliczności, które zdaniem Sądu nie pozwalają na inną ocenę sprawy. Na marginesie Sąd podkreśla, że zupełnie niezrozumiałym jest argument skarżącego, że o braku winy w uchybieniu terminu może świadczyć fakt, że ktoś w jego imieniu złożył wniosek o rozłożenie na raty należności wynikającej z decyzji z dnia [...] 2017 r., [...]. Z akt sprawy wnika niezbicie, że M. J. decyzję Starosty odebrał 14 grudnia 2017 r., a w okresie do 28 grudnia 2017 r. bez żadnej usprawiedliwionej przyczyny nie wniósł odwołania. Zdaniem składu orzekającego, okoliczność taka jak to, że ktoś inny podjął czynności w postępowaniu (zakładając nawet hipotetycznie, że do tego doszło) w najmniejszym stopniu nie usprawiedliwia bierności strony zainteresowanej wniesieniem odwołania. Mając to wszystko na uwadze Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.).