II SA/Po 496/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Edyta Podrazik Sędziowie Sędzia WSA Zbigniew Kruszewski Asesor WSA Arkadiusz Skomra (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 października 2024 r. w sprawie ze skargi R. K. na decyzję Wojewody z dnia 24 maja 2024 r., nr [...] w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych oddala skargę. Decyzją z dnia 24 maja 2024 r., znak: [...] Wojewoda (dalej jako "Wojewoda" lub "organ"), po rozpoznaniu odwołania R. K. (dalej jako "Skarżąca"), utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia 11 kwietnia 2024 r., nr: [...]. Wyżej wskazana decyzja, jak wynika z jej uzasadnienia, zapadła w następującym stanie faktycznym sprawy. W dniu 6 marca 2024 r. R. K. zarejestrowała się w Powiatowym Urzędzie Pracy w P. jako osoba bezrobotna. Decyzją Starosty [...] z dnia 11 kwietnia 2024 r., nr: [...] orzeczono o uznaniu R. K. za osobę bezrobotną z dniem rejestracji oraz o odmowie przyznania prawa do zasiłku dla osób bezrobotnych. Starosta wskazał, iż odmowa przyznania zasiłku dla bezrobotnych uzasadniona została faktem braku wymaganej ilości dni zaliczanych do nabycia prawa do zasiłku tj. 365 dni przypadających w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień rejestracji. Starosta wyjaśnił, iż do okresu uprawniającego do zasiłku zaliczono okres wykonywania umowy zlecenia od dnia 15 grudnia 2022 r. do dnia 31 maja 2023 r. (168 dni) oraz okres pobierania zasiłku chorobowego od dnia 1 czerwca 2023 r. do dnia 30 czerwca 2023 r. (30 dni), ponieważ podstawa wymiaru zasiłku stanowiła kwota [...]zł. Do okresu uprawniającego do zasiłku nie zaliczono okresu pobierania zasiłku chorobowego od dnia 1 lipca 2023 r. do dnia 29 listopada 2023 r, ponieważ podstawa wymiaru składki powinna wynosić 3.106.44 zł. Odwołanie od powyższej decyzji w zakresie odmowy przyznania prawa do zasiłku dla osób bezrobotnych wniosła R. K. wnosząc o ponowne zbadanie prawa do zasiłku. Skarżąca wskazała, że świadczyła pracę w okresie od dnia 15 grudnia 2022 r. do dnia 31 maja 2023 r., pobierała zasiłek chorobowy w okresie od dnia 1 czerwca 2023 r. do dnia 29 listopada 2023 r., następnie miała okres usprawiedliwionej nieobecności. Skarżąca wyjaśniła, że oczekiwała na przyznanie świadczenia rehabilitacyjnego przez ZUS, zatem nie mogła świadczyć pracy, była to obecność usprawiedliwiona. Skarżąca zwróciła uwagę, iż podstawa wymiaru zasiłku chorobowego w całym okresie jego pobierania jest niezmienna, dlatego do stażu naliczanego do zasiłku powinien być naliczony okres pobierania zasiłku chorobowego. Wojewoda wydając wskazaną na wstępie decyzję, po przytoczeniu treści przepisów prawa, wskazał, że do stażu uprawniającego do zasiłku zaliczono: okres wykonywania pracy na podstawie umowy zlecenia od dnia 15 grudnia 2022 r. do dnia 31 maja 2023 r. tj. 168 dni, ponieważ podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę w przeliczeniu na okres pełnego miesiąca; okres pobierania zasiłku chorobowego od dnia 1 czerwca 2023 r. do dnia 30 czerwca 2023 r. tj. 30 dni, ponieważ podstawa wymiaru zasiłku stanowiła kwota wynosiła [...], tj. podstawa wymiaru zasiłku wynosiła co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę. Minimalne wynagrodzenie wynosiło 3490,00 zł, zatem minimalna podstawa wymiaru zasiłku chorobowego z tytułu pracy w pełnym wymiarze czasu pracy wynosiła [...] zł. Do okresu uprawniającego do zasiłku nie zaliczono okresu pobierania zasiłku chorobowego od dnia 1 lipca 2023 r. do dnia 29 listopada 2023 r, ponieważ podstawa wymiaru zasiłku wynosiła [...] natomiast w związku ze wzrostem wynagrodzenia minimalnego za pracę, podstawa wymiaru zasiłku chorobowego z tytułu pracy w pełnym wymiarze czasu pracy powinna wynosić co najmniej 3.106.44 zł.. Organ wskazał, iż do zasiłku nie zaliczono również okresu od dnia 30 listopada 2023 r. do dnia 31 grudnia 2023 r. ponieważ Strona nie świadczyła pracy- nieobecność nieusprawiedliwiona w związku z oczekiwaniem na decyzję ZUS w sprawie świadczenia rehabilitacyjnego. Organ wyjaśnił, iż wzrost wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę wpływa na wysokość zasiłku chorobowego. Zgodnie bowiem z ustawą o świadczeniach pieniężnych z tytułu ubezpieczenia w razie choroby i macierzyństwa, minimalna podstawa wymiaru zasiłku chorobowego z tytułu pracy w pełnym wymiarze czasu pracy nie może być niższa od kwoty minimalnego wynagrodzenia za pracę, po odliczeniu kwoty odpowiadającej 13,71% tego wynagrodzenia. W praktyce oznacza to, że podstawa zasiłku chorobowego powinna wynosić co najmniej 86,29% minimalnego wynagrodzenia za pracę. Będzie to zatem kwota: [...] zł - od 1 stycznia do 30 czerwca 2023 r. i 3 106,44 zł – od lipca do 31 grudnia 2023 r. Organ wyjaśnił, że w kwestii przyznania zasiłku dla bezrobotnych brak jest podstaw do wydawania w jakikolwiek sposób decyzji uznaniowych. Do stażu pozwalającego na otrzymanie zasiłku dla bezrobotnych wliczane są tylko okresy wskazane przez ustawodawcę w art. 71 ust. 1 i ust. 2 ustawy o promocji zatrudnienia. Argumentacja przedstawiona w odwołaniu nie daje zatem podstaw do zmiany decyzji organu I instancji, ponieważ uprawnienia do świadczeń z Funduszu Pracy ustalane są na podstawie przepisów ustawy o promocji zatrudnienia i nie mają charakteru uznaniowego. Wojewoda zwrócił uwagę, że przepis art. 71 ust. 1 oraz ust. 2 ustawy promocji zatrudnienia, ma charakter bezwzględnie obowiązujący i nie przewiduje jakichkolwiek odstępstw od przewidzianych w nim zasad. Wyklucza to możliwości uznaniowego ustalania okresów, od którego zależy nabycie prawa do omawianego świadczenia. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniosła R. K. zarzucając jej naruszenie przepisów ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy poprzez niewłaściwą interpretację tychże przepisów i niewłaściwe zrozumienie, a ponadto stwierdzenie, iż mimo wezwania nie dostarczyła dokumentów niezbędnych do ustalenia prawa do zasiłku, kiedy wskazane dokumenty zostały doręczone już w dniu 10 marca 2024 r. Wskazując na powyższe Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym lub poza kolejnością. W uzasadnieniu skargi Skarżąca wskazała, iż na staż uprawniający do uzyskania zasiłku dla bezrobotnych mają wpływ: okres świadczenia pracy, okres zasiłku chorobowego oraz tzw. okres usprawiedliwionej nieobecności w pracy, który może wynosić nawet 30 dni. Z kolei zliczając te wszystkie okresy daje łącznie 380 dni, zatem nawet więcej, aniżeli jest to niezbędne do nabycia takiego prawa. Dalej Skarżąca wskazała, iż Wojewoda rozpatrując odwołanie stwierdził jednakże, iż okres zasiłku chorobowego od dnia 1 czerwca 2023 r do dnia 30 listopada 2023 r nie może zostać uwzględniony ponieważ podstawa zasiłku wynosiła [...] zł i była niższa od minimalnego wynagrodzenia za pracę. Pracodawca z kolei, że podstawy zasiłku raz ustalonego nie zmienia się, jeśli pomiędzy kolejnymi zwolnieniami lekarskimi nie nastąpiła przerwa lub nie przekroczyła jednego pełnego miesiąca. Wojewoda jednak, do tego argumentu nie odniósł się w ogóle. Przytoczył tylko ustawę o promocji zatrudnienia, ale nie wskazał czy, jeśli pomiędzy kolejnymi zwolnieniami lekarskimi nie ma przerwy to czy faktycznie ustaloną podstawę zasiłku chorobowego należy zmienić. Poza tym nie odniósł się w żaden sposób do pojęcia tzw. okresu usprawiedliwionej nieobecności w pracy, ze względu na oczekiwanie na decyzję ZUS w sprawie przyznania świadczenia rehabilitacyjnego, a biorąc pod uwagę fakt, że w tym czasie nie mogła świadczyć pracy, mimo iż pozostawała w zatrudnieniu, do dnia 31 grudnia 2023 r., jest to zagadnienie bardzo istotne. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Na wstępie wskazać trzeba, że sprawa rozpoznana została w trybie uproszczonym. Zgodnie z art 119 art. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej również jako: "p.p.s.a.") sprawa może być rozpoznana w tym trybie, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Skarżąca w petitum skargi zwróciła się o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, zaś organ w odpowiedzi na skargę nie zażądał przeprowadzenia rozprawy. Zaistniały wobec tego przesłanki do zastosowania ostatnio podanego przepisu. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) oraz art. 3 § 1 p.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd obowiązany jest zatem dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji także wtedy, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Wskazać należy, iż przedmiotem tak rozumianej kontroli jest ocena zgodności z prawem rozstrzygnięcia Wojewody utrzymującego w mocy decyzję organu I instancji orzekającą w pkt 2. o odmowie przyznania Skarżącej prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Podstawą odmowy przyznania zasiłku stanowiło ustalenie przez organ, że suma okresów, o których mowa w art. 71 ust. 1 i 2 ustawy z 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2023 r. poz. 735 z późn. zm., zwanej dalej: "ustawa o promocji zatrudnienia") przypadających w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień rejestracji jest krótszy niż wymagane tym przepisem 365 dni. Przy czym podkreślić należy, z uwagi na zarzuty podniesione w skardze, iż podstawą odmowy przyznania zasiłku dla bezrobotnych nie stanowiła okoliczność braku przedłożenia przez Skarżącą wymaganych dokumentów. W przedmiotowej sprawy organy na podstawie przedłożonych przez Skarżącą dokumentów (zaświadczenie wydane przez K. Sp. z o.o. w dniu 23 czerwca 2023 r., zaświadczenie wydane przez K. Sp. z o.o. w dniu 22 stycznia 2024 r., zaświadczenie o wynagrodzeniu z dnia 5 kwietnia 2024 r. wystawione przez A. Sp. z o.o., informację roczną dla osoby ubezpieczonej, identyfikator [...]) do okresu uprawniającego do zasiłku zaliczył okres wykonywania pracy na podstawie umowy zlecenia od dnia 15 grudnia 2022 r. do dnia 31 maja 2023 r. tj. 168 dni oraz okres pobierania zasiłku chorobowego od dnia 1 czerwca 2023 r. do dnia 30 czerwca 2023 r. tj. 30 dni. Natomiast organ do okresu uprawniającego do zasiłku nie zaliczył okresu pobierania zasiłku chorobowego od dnia 1 lipca 2023 r. do dnia 29 listopada 2023 r. oraz okresu od dnia 30 listopada 2023 r. do dnia 31 grudnia 2023 r. ponieważ Strona nie świadczyła pracy. Uzasadniając powyższe organ wskazał, iż w okresie od dnia 1 lipca 2023 r. do dnia 29 listopada 2023 r. podstawa wymiaru zasiłku wynosiła [...] zł podczas gdy z uwagi na wzrost minimalnego wynagrodzenia za pracę, podstawa wymiaru zasiłku chorobowego z tytułu pracy w pełnym wymiarze czasu pracy powinna wynosić co najmniej 3.106.44 zł.. Odnosząc się do powyższego wskazać należy, iż zgodnie art. 71 ust. 1 pkt 1 i 2 lit. c ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75. jeżeli nie ma dla niego propozycji odpowiedniej pracy, propozycji stażu, przygotowania zawodowego dorosłych, szkolenia, prac interwencyjnych lub robót publicznych oraz w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni świadczył usługi na podstawie umowy agencyjnej lub umowy zlecenia albo innej umowy o świadczenie usług, do których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny stosuje się przepisy dotyczące zlecenia, albo współpracował przy wykonywaniu tych umów, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę w przeliczeniu na okres pełnego miesiąca, z zastrzeżeniem art. 104b ust. 2. Z tych też względów organ zasadnie zaliczył do stażu uprawniającego do zasiłku okres wykonywania pracy na podstawie umowy zlecenia od dnia 15 grudnia 2022 r. do dnia 31 maja 2023 r. tj. 168 dni, ponieważ podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę w przeliczeniu na okres pełnego miesiąca. Ponadto zgodnie z art. 71 ust. 2 pkt 3 ustawy o promocji zatrudnienia do 365 dni, o których mowa w ust. 1 pkt 2, zalicza się również okresy pobierania renty z tytułu niezdolności do pracy lub służby, o której mowa w pkt 1, renty szkoleniowej oraz przypadające po ustaniu zatrudnienia, wykonywania innej pracy zarobkowej albo zaprzestaniu prowadzenia pozarolniczej działalności okresy pobierania zasiłku chorobowego, macierzyńskiego, zasiłku w wysokości zasiłku macierzyńskiego lub świadczenia rehabilitacyjnego, jeżeli podstawę wymiaru tych zasiłków i świadczenia, z uwzględnieniem kwoty składek na ubezpieczenia społeczne, stanowiła kwota wynosząca co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę. Z tych też względów organ okres pobierania zasiłku chorobowego od dnia 1 czerwca 2023 r. do dnia 30 czerwca 2023 r. tj. 30 dni zaliczył do okresu uprawniającego do zasiłku, a nie zaliczył okresu pobierania zasiłku chorobowego od dnia 1 lipca 2023 r. do dnia 29 listopada 2023 r. Odnosząc się do spornego okresu od dnia 1 lipca 2023 r. do dnia 29 listopada 2023 r. wskazać należy, iż nie jest sporne pomiędzy stronami, że podstawa wymiaru zasiłku wynosiła [...] zł. W tym miejscu odnotować należy, iż kwestie zasiłku chorobowego regulują przepisy ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (Dz.U. z 2023 r. poz. 2780). Z przepisu art. 43 powołanej ustawy wynika, że podstawy wymiaru zasiłku nie ustala się na nowo, jeżeli między okresami pobierania zasiłków zarówno tego samego rodzaju, jak i innego rodzaju nie było przerwy albo przerwa była krótsza niż 3 miesiące kalendarzowe. W rozpoznawanej sprawie Skarżąca rozpoczęła pobieranie zasiłku chorobowego w dniu 1 czerwca 2023 r. i pobierała go do 29 listopada 2023 r., co wynika z zaświadczenie o wynagrodzeniu z dnia 5 kwietnia 2024 r. wystawionego przez A. Sp. z o.o. Warto w tym miejscu wskazać, iż Skarżąca zawierając umowę zlecenia posiadała zagwarantowane prawo do minimalnego wynagrodzenia i de facto korzystała z ochrony pracowniczej przewidzianej w art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę (Dz. U. z 2020 r., poz. 2207). Wobec tego podstawa wymiaru jej potencjalnego zasiłku chorobowego odpowiadała wysokości minimalnego wynagrodzenia, przy czym stan ten istniał do 30 czerwca 2023 r. Z dniem 1 lipca 2023 r. zaczęła obowiązywać ex lege nowa, wyższa stawka minimalnego wynagrodzenia. Zmieniono bowiem wysokość minimalnego wynagrodzenia z kwoty 3.490 zł zł na kwotę 3.600 zł, co wynika z rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 13 września 2022 r. w sprawie wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę oraz wysokości minimalnej stawki godzinowej w 2023 r. (Dz.U.2022 r., poz. 1952). Zmiana minimalnego wynagrodzenia spowodowała, że począwszy od 1 lipca 2024 r. podstawa wymiaru świadczeń pobieranych przez Skarżącą nie odpowiadała już minimalnemu wynagrodzeniu. Jednakże należy mieć na uwadze, iż na powyższą zmianę Skarżąca nie miała żadnego wpływu. Co więcej, zmiana minimalnego wynagrodzenia nie objęła już Skarżącej i nie mogła spowodować podwyższenia pobieranego zasiłku chorobowego z uwagi na cytowany wyżej art. 43 ustawy o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby. Podkreślić jednak ponownie należy, że w dacie zawierania umowy przez cały okres jej kontynuowania Skarżąca pobierała wynagrodzenie, którego wysokość odpowiadała minimalnemu wynagrodzeniu, co gwarantowało dostęp do zabezpieczenia społecznego, w tym ubezpieczenia chorobowego i zabezpieczenia przeciwko bezrobociu. Wskazać należy, że przepis art. 6 ust. 1 ustawy o minimalnym wynagrodzeniu za pracę pełni ochronną funkcję wobec pracowników. Natomiast w przypadku Skarżącej, wzrost minimalnego wynagrodzenia przypadający w okresie niezdolności do pracy trwającej nieprzerwanie od 1 czerwca 2023 r. do 29 listopada 2023 r., przy akceptacji stanowiska organów zatrudnienia, zadziałałby dyskryminująco, ze skutkiem braku możliwości zaliczenia okresu niezdolności przypadającej od dnia 1 lipca 2023r. do okresu 365 dni wymaganych przepisem art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia. W ocenie Sądu w zaistniałym stanie faktycznym i prawnym sprawy pierwszeństwo winna mieć wykładnia systemowa przed literalną, zastosowaną przez organy. Skoro funkcją regulacji waloryzujących wysokość minimalnego wynagrodzenia jest regularna poprawa standardu bytowania pracowników (osób ubezpieczonych, opłacających składki na Fundusz Pracy i Fundusz Ubezpieczeń Społecznych), stosownie do wzrastających cen towarów i usług, to te same regulacje nie mogą w sferze zabezpieczenia społecznego równolegle prowadzić do pogarszania sytuacji prawnej beneficjentów pomocy publicznej w stosunku do tej, w jakiej znajdowali się przed aktualizacją minimalnego wynagrodzenia. Prawne mechanizmy ochrony ekonomicznej pracowników czy osób zatrudnionych w oparciu o umowy zlecenia, czy umowy o dzieło, de facto będących pracownikami nie mogą prowadzić do wyzuwania ich z praw służących odzyskaniu utraconego bez własnej winy zatrudnienia, z wykorzystaniem zorganizowanej pomocy publicznej przewidzianej w prawie administracyjnym. Przeciwny wniosek byłby nie do pogodzenia z racjonalnością ustawodawcy, a odmienna wykładnia godziłaby w zasadę demokratycznego państwa prawnego, wyrażoną w art. 2 Konstytucji PR. Jak przyjął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 22 września 2010 r., sygn. akt I OSK 765/10 (http:orzeczenia.nsa.gov.pl), zmiana stanu prawnego powodująca podwyższenie wysokości minimalnego wynagrodzenia służyła zwiększeniu społecznej ochrony pracowników, to w okolicznościach rozpatrywanej sprawy uprawnienia skarżącej chociaż zatrudnionej w ramach umowy zlecenia, nie mogły być uszczuplone skutkiem takiej zmiany stanu prawnego, która służyła zwiększeniu ochrony tych uprawnień. Powyższe daje podstawę do przyjęcia, że zmiana z dniem 1 lipca 2023 r. minimalnego wynagrodzenia, przypadająca w okresie pobierania zasiłku chorobowego, nie może odnosić się do Skarżącej i skutkować pozbawieniem zaliczenia okresu zasiłkowego za okres od dnia 1 lipca 2023 r. do dnia 29 listopada 2023 r. Tym samym do okresu uprawniającego do zasiłku dla bezrobotnych organ winien zaliczyć cały okres pobierania zasiłku chorobowego tj. 182 dni. Jednakże powyższe uchybienie organu nie wpłynęło na prawidłowość wydanego rozstrzygnięcie. Należy mieć na uwadze, iż łączny okres pobierania zasiłku chorobowego (182 dni) i okresu zatrudnienia (168 dni) daje łącznie 350 dni, a więc jest mniejsze niż wymagane 365 dni. Natomiast Sąd za prawidłowe uznał brak zaliczenia okresu od dnia 30 listopada 2023 r. do dnia 31 grudnia 2023 r. ponieważ Strona nie świadczyła pracy, wskazując, iż oczekiwała na decyzję ZUS w sprawie świadczenia rehabilitacyjnego. W ocenie Skarżącej organ powinien doliczyć tzw. okres usprawiedliwionej nieobecności w pracy, który może wynosić nawet 30 dni. Odnosząc się do powyższego stanowiska wyjaśnić należy, iż art. 71 ustawy o promocji zatrudnienia nie przewiduje takiej możliwości. Przepis art. 71 ust. 1 i ust. 2 ustawy o promocji zatrudnienia ma charakter bezwzględnie obowiązujący i nie przewiduje jakichkolwiek odstępstw od przewidzianych w nim zasad. Okoliczność ta wyklucza możliwości uznaniowego ustalania okresów, od którego zależy nabycie prawa do świadczenia (zasiłku dla bezrobotnych) i zaliczenia do stażu zasiłkowego innych niż enumeratywnie w nim wymienione okresy zatrudnienia i innej pracy (działalności) zarobkowej. Sąd miał przy tym na uwadze, iż zgodnie z art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o promocji zatrudnienia prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy od dnia zarejestrowania się we właściwym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, z zastrzeżeniem art. 104a-105; w okresie tym nie uwzględnia się okresów urlopów bezpłatnych trwających łącznie dłużej niż 30 dni. Powyższy przepis jednoznacznie wskazuje wyłącznie, iż do okresu zatrudnienia, o którym mowa wyżej zalicza się urlop bezpłatny do 30 dni. Natomiast z przepisu tego w żadnym wypadku nie można wysnuć wniosku, iż w przepadku innej nieobecności w pracy, w szczególności, że w niniejszej sprawie Skarżąca zatrudniona była na podstawie umowy zlecenia, do okres uprawniającego do zasiłku należy zaliczyć okres oczekiwania na świadczenie rehabilitacyjne. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.