II SA/Po 50/22

Dnia 17 maja 2022 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Edyta Podrazik po rozpoznaniu w dniu 17 maja 2022 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. spółka jawna z siedzibą w B. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2021 r., nr [...] w przedmiocie wstrzymania budowy postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia Postanowieniem z dnia [...] września 2021 r., nr [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla powiatu [...], na podstawie art. 48 ust. 2 i ust. 3 ustawy z dnia [...] lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1186) w zw. z art. 25 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 poz. 471) nakazał spółce B. spółka jawna wstrzymanie budowy regałów wysokiego składowania na działce nr [...] w B. , gm. T. (pkt 1) oraz przedstawienie w terminie 40 dni ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, 4 egzemplarzy projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami oraz zaświadczeniem o wpisie projektanta na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego, oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (pkt 2). Postanowieniem z dnia [...] listopada 2021 r.., znak [...], Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego – po rozpoznaniu zażalenia B. sp. jawna – zmienił termin przełożenia dokumentów na 90 dni, utrzymując w mocy postanowienie organu I instancji w pozostałej części. Pismem z dnia [...] grudnia 2021 r. B. spółka jawna, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika będącego radcą prawnym, wniosła skargę na opisane wyżej postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu i instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje Zgodnie z art. 61 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329, dalej: p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu bądź czynności. Ustawodawca daje jednak możliwość wstrzymania wykonania tego aktu bądź czynności po przekazaniu skargi do Sądu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo (1) wyrządzenia znacznej szkody lub (2) spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych bądź czynności podjętych we wszelkich postępowaniach, prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Wstrzymanie wykonania aktu lub czynności stanowi zatem wyjątek od ogólnej zasady względnej suspensywności skargi. Z tego powodu konieczne jest wskazanie okoliczności uprawdopodabniających, że choć jedna z wymienionych wyżej podstaw faktycznie zaistniała w rozpatrywanej sprawie. Ciężar ten spoczywa na osobie, która złożyła wniosek. Wprawdzie uprawdopodobnienie wspomnianych faktów nie oznacza konieczności ich udowodnienia, niemniej jednak niewystarczające jest samo tylko oświadczenia wnioskodawcy. Powinien on wskazać na konkretne fakty, przemawiające za przyznaniem mu ochrony tymczasowej, a w miarę możności także przedstawić na tę okoliczność dokumenty źródłowe. Należy też podkreślić, że niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków oznacza, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. W szczególności będzie to miało miejsce w takim wypadku, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem. Odnosząc te uwagi do rozpatrywanej sprawy należy zauważyć, że skarżąca nie podała żadnych okoliczności, które uzasadniałyby przyjęcie, że wykonanie zaskarżonego postanowienia prowadzi do wyrządzenia jej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżąca – reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika – nie wskazała nawet czy powołuje się na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, czy na niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wymienione przesłanki nie wynikają również samoistnie z charakteru obowiązku nałożonego zaskarżonym postanowieniem. W konsekwencji skarżąca nie wykazała wystąpienia okoliczności wymienionych w art. 61 ust. 3 p.p.s.a. uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. W tym stanie rzeczy orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a.