II SA/Po 505/20

Dnia 20 października 2020 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Świstak Sędziowie Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak Asesor WSA Jan Szuma (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 października 2020 r. sprawy ze skargi E. A. na decyzję Wojewody z dnia [...] listopada 2019 roku Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. Decyzją z dnia [...] listopada 2019 r., [...] Wojewoda (zwany dalej "Wojewodą"), po rozpatrzeniu odwołania E. A., utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] (zwanego dalej "Starostą") z dnia [...] sierpnia 2019 r., [...] o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu G. W. pozwolenia na budowę budynku handlowo-usługowego wraz z infrastrukturą towarzyszącą i zagospodarowaniem terenu oraz rozbiórki istniejącego budynku usługowego i gospodarczego na działkach [...], [...] i części działki [...], ark. mapy [...] w [...] przy [...]. Powyższe rozstrzygnięcia wydano w następujących okolicznościach udokumentowanych w aktach sprawy. Wnioskiem z dnia [...] marca 2019 r. G. W. (prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą [...]) wystąpił o udzielenie pozwolenia na budowę dla wyżej opisanej inwestycji. Przedłożył między innymi 4 wymagane egzemplarze projektu budowlanego (k. 1 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). W maju 2019 r. powyższy wniosek uzupełniono o dodatkowe dokumenty, między innymi oświadczenia dotyczące prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (k. 2-9 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). W czerwcu 2019 r. utrwalono w aktach dane z rejestru gruntów dotyczące nieruchomości otaczających inwestycję, w tym także dotyczące działki [...] należącej do E. A. (obecnej skarżącej w postępowaniu sądowoadministracyjnym) (zob. k. 11-11e, zwłaszcza 11c akt administracyjnych organu pierwszej instancji). Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2019 r., [...] Starosta – działając na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (wówczas tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1202 z późn. zm., obecnie Dz. U. z 2020 r., poz. 1333, dalej "P.b.") – nałożył na G. W. obowiązek uzupełnienia, jak i skorygowania wniosku między innymi o wyjaśnienia i rysunki projektowe dotyczące emitorów hałasu, miejsc parkingowych, zjazdu z drogi, czy odległości budynku od granicy działki (k. 12 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). Wraz z pismem z dnia [...] lipca 2019 r. inwestor przedłożył wymagane dokumenty, wyjaśnienia i korekty (k. 13 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). Wśród nich znalazło się sprawozdawanie z badań akustycznych dla analogicznego obiektu handlowo-usługowego, jak obecnie projektowany (k. 13g akt administracyjnych organu pierwszej instancji). Pismem z dnia [...] lipca 2019 r., [...] Starosta zawiadomił strony, w tym E. A., o wszczęciu postępowania w sprawie pozwolenia na budowę dla obiektu projektowanego przez G. W. na działkach [...], [...] i [...] (k. 14 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). Dnia [...] lipca 2019 r. E. A. podała ustnie do protokołu, że po zapoznaniu się z projektem budowlanym budynku usługowego w [...] wnosi o nawiązanie kontaktu z inwestorem w celu dokładnego wyjaśnienia zamierzeń projektowych budynku usługowego (k. 15 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). Protokół z dnia [...] lipca 2019 r. przekazano pełnomocnikowi G. W. (k. 16 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). W dniu [...] lipca 2019 r. w Wydziale Architektury i Budownictwa Starostwa Powiatowego w [...] ponownie stawiła się E. A. przedstawiając uwagi do protokołu. Wniosła o wybudowanie od strony jej działki (wskazała, że jest właścicielem działki 287 i użytkownikiem działki [...]) płotu pełnego o wysokości minimum 2,5 m z uwagi na uciążliwość działalności, która będzie prowadzona przez inwestora. Ponadto wniosła o zapewnienie zakazu zatrzymywania się na [...] wzdłuż całej inwestycji i jej posesji. E. A. jeszcze raz poprosiła o kontakt z pełnomocnikiem inwestora (k. 17 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). Z uwagami E. A. zapoznał się pełnomocnik G. W. i wyjaśnił, że nie widzi podstaw do wykonania nowego ogrodzenia o wysokości minimum 2,5 m. W granicy działek [...] i [...] znajduje się ogrodzenie z siatki, a inwestor nie zakłada ingerencji w nie. Jeśli chodzi o samą inwestycję, to spełnia ona narzucone przepisami normy w zakresie odległości od granicy działki oraz wymagania akustyczne. Pełnomocnik inwestora dodał też, że nie jest władny decydować o dopuszczalności zatrzymywania się pojazdów na drodze. W odniesieniu do kwestii kontaktu zaznaczono, że inwestor przebywa na urlopie poza granicami kraju, jednakże zapowiedział, iż będzie próbował się osobiście skontaktować E. A. (k. 20 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). Pismem z dnia [...] lipca 2019 r. zawiadomiono strony o zebraniu materiału dowodowego i o możliwości zapoznania się z nim w trybie art. 10 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (obecnie tekst jednolity Dz. U. z 2020 r., poz. 256 z późn. zm., dalej "K.p.a.") (k. 22 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). Z powyższego prawa skorzystała E. A.. Zgłosiła do protokołu, że prosi organ o wypowiedzenie się co do jej uwag. Odnośnie samego projektu wskazała na poziom posadowienia obiektu na działce, poziom hałasu oraz kwestię zachowania możliwości nieskrępowanego poruszania się po jej działce (k. 23 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). Dnia [...] lipca 2019 r. do akt sprawy wpłynęło także pismo sporządzone przez pełnomocnika E. A.. Zawarto w nim żądania przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego z zakresu sporządzania analiz akustycznych dla projektowanych budynków z przeznaczeniem naprowadzenie działalności gospodarczej – na okoliczność poziomu hałasu z projektowanego budynku handlowo-usługowego, a w szczególności, czy poziom ten nie zostanie przekroczony dla działek sąsiednich [...] oraz czy wobec tego nie powinno być zbudowane ogrodzenie pełne o wysokości 2,5 m. Dodatkowo E. A. wystąpiła o przeprowadzenie dowodu na okoliczność emisji zanieczyszczeń z transportu samochodowego towarzyszącego inwestycji oraz wreszcie przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego z zakresu sporządzania operatów wodnoprawnych, dotyczącego wpływu inwestycji na stosunki wodne, w tym także wpływu na takie stosunki ewentualnego nasypu (k. 25 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). Wskazaną na wstępie decyzją z dnia [...] sierpnia 2019 r., [...] Starosta, działając na podstawie art. 28, 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 P.b., zatwierdził przedłożony przez G. W. projekt budowlany i udzielił inwestorowi pozwolenia na budowę. W motywach rozstrzygnięcia organ przedstawił zakres badania projektu (art. 35 P.b.), a następnie wyjaśnił, że w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę nie ma obowiązku przeprowadzania dowodu z opinii biegłego. Odnosząc się do uwag E. A. Starosta zaznaczył, że analiza akustyczna jest ujęta w projekcie budowlanym i wynika z niej, że spełnione są wymogi określone w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (tekst jednolity Dz. U. z 2014 r., poz. 112). Nadto, budynek handlowo-usługowy (taki jak projektowany) nie znajduje się w wykazie przedsięwzięć określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 71, obecnie rozporządzenie to nie obowiązuje – uw. Sądu), stąd nie zachodzi obowiązek badania zamierzenia pod kątem emisji zanieczyszczeń z transportu samochodowego. Gdy chodzi o zagadnienia z zakresu prawa wodnego, to Starosta zauważył, że projektowana inwestycja nie wymaga uzyskania pozwolenia wodnoprawnego. W tym kontekście nadmieniono, że wody opadowe będą odprowadzane liniowo do kanalizacji deszczowej (k. 29 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). W odwołaniu E. A. zarzuciła naruszenie art. 78 § 1, art. 107 § 3 oraz art. 7, art. 8 § 1 i art. 11 K.p.a. domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji, względnie przeprowadzenia zawnioskowanych wcześniej dowodów z opinii biegłych. W motywach odwołania skarżąca akcentowała, że organ pominął jej inicjatywę dowodową (art. 78 § 1, art. 7 K.p.a.), nie wyjaśnił należycie powodów swego rozstrzygnięcia (art. 107 § 3, art. 11 K.p.a.), a także uchybił zasadzie proporcjonalności i równego traktowania (art. 8 § 1 K.p.a.). Zaznaczyła też, że projektowana przez G. W. inwestycja będzie oddziaływać na jej nieruchomość ponad przeciętną miarę. Wywołało to jej obawy i przez to zgłoszone wnioski dowodowe powinny być uwzględnione. E. A. podkreśliła też, że obowiązkiem organu administracji jest przeprowadzenie zawnioskowanych dowodów, chyba, że wynikają z nich okoliczności już udowodnione lub znane organowi z urzędu. Decyzją z dnia [...] listopada 2019 r., [...] Wojewoda – działając na podstawie art. 138 § 1 K.p.a. – utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Organ odwoławczy, podobnie jak Starosta, przytoczył art. 35 P.b. zaznaczając, że wyznacza on zakres badania organu architektoniczno-budowlanego w sprawie o udzielenie pozwolenia na budowę. Wojewoda, stosownie do tego przepisu przeanalizował samodzielnie projekt i stwierdził, że nie narusza on prawa. Przede wszystkim jest zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Ponadto nie można mieć zastrzeżeń, co zgodności położenia obiektów z przepisami techniczno-budowlanymi z § 12, 13, 19, 23, 36, 40, 60 i 271-273 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 1065, dalej "r.ws.w.t."). Budynek zlokalizowano ścianą bez okien w odległości 3,2 m od działki [...] (§ 12 r.ws.w.t.), w zakresie przesłaniania tego obiektu (6,68 m) nie ma innych budynków z oknami (nie naruszono więc wymogów przesłaniania - § 13 ust. 1-3 r.ws.w.t. i nasłonecznienia - § 60 ust. 1 i 2 r. r.ws.w.t.). W odniesieniu do zaprojektowanych miejsc postojowych w liczbie 45, Wojewoda nie dopatrzył się naruszenia żadnego z przepisów zawartych w § 19 r.ws.w.t. Podobnie, za zgodny z przepisami technicznymi okazał się układ obiektów względem miejsc gromadzenia odpadów uregulowany w § 23 r.ws.w.t. Inwestycja nie naruszyła także przepisów przeciwpożarowych – zwłaszcza, że najbliższa granicy ściana budynku (od strony działki [...] i w zbliżeniu do niej – 3,2 m) została zaprojektowana jako ściana oddzielenia pożarowego o podwyższonej odporności ogniowej. Odnosząc się do zakresu postępowania dowodowego Wojewoda podkreślił, że nie w każdej sprawie konieczne jest powoływanie biegłego. W sprawie o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę badaniu podlega zgodność z przepisami projektu zagospodarowania działki. Gdy chodzi o inne rozwiązania projektowe, to za nie odpowiedzialny jest projektant. W odniesieniu do oddziaływania akustycznego – czyli kwestii uwypuklanej przez skarżącą w odwołaniu – Wojewoda podkreślił, że w projekcie znajduje się analiza akustyczna inwestycji. Gdy chodzi o najintensywniejsze oddziaływania akustyczne, to pochodzi ono z jednostek skraplających (klimatyzatorów), jednakże dopuszczalne normy hałasu (na skutek spadku poziomu wraz ze wzrostem odległości) zostaną osiągnięte w ich otoczeniu już po osiągnięciu 6 m odległości. Nie ma więc zagrożenia przekroczenia norm na działce sąsiedniej, gdyż jest ona oddalona o 8 metrów. W skardze na decyzję Wojewody E. A. ponowiła zarzuty odwołania (art. 78 § 1, art. 7 i art. 8 § 1 K.p.a.) i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm., dalej "P.p.s.a.") wniosła o uchylenie decyzji obu instancji oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania. W motywach skargi skarżąca ponownie przypomniała, że projektowany obiekt – mający docelowo stanowić sklep [...] – generował będzie nieustanny hałas. Natężenie tego hałasu należało więc badać, gdyż nie można wykluczyć, że w celu zapewnienia dochowania odpowiednich norm konieczne okazać się może zapewnienie bariery akustycznej między działką inwestora a działką sąsiednią wykorzystywaną na cele mieszkaniowe. Kolejną wątpliwość skarżącej budzi rozwiązanie wjazdu na nieruchomość, przy którym znajdować się na szeroka na 2,5 m powierzchnia wyłożona kostką brukową. Zdaniem E. A. można mniemać, że i tam znajdzie się parking, a to z kolei oznacza, że w takiej konfiguracji należy go badać pod kątem emisji hałasu. Wiele uwagi skarżąca poświęciła kwestii, która – jej zdaniem – nie została wyjaśniona, to jest wpływu inwestycji na stan wód na działkach. Podkreśliła ona, iż z posiadanych przez nią informacji wynika, że dojdzie do podniesienia gruntu, a więc nie wiadomo, czy owo odmienne ukształtowanie nie spowoduje przenikania wód na działki sąsiednie. Ponadto obawy E. A. wzbudziła kwestia zanieczyszczeń z ruchu kołowego towarzyszącego inwestycji, które to zanieczyszczenie także, jej zdaniem, należałoby zbadać zasięgając opinii biegłego. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko. Postanowieniem z dnia 17 lutego 2020 r., II SA/Po 24/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił skargę E. A. uznając, że wniesiono ją po terminie. Orzeczenie to uchylił Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 23 czerwca 2020 r., II OZ 391/20. Skardze więc nadano dalszy bieg. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Na wstępie Sąd chciałby zaznaczyć, że – w aspekcie pozaprawnym – ze zrozumieniem przyjmuje argumenty E. A., gdyż ma świadomość, że naturalnym dążeniem właściciela nieruchomości jest zabezpieczanie przedmiotu własności przed działalnością w najbliższym otoczeniu, która może przyczynić się do pogorszenia, tak czy inaczej pojmowanych, jej walorów. Skarżąca najbardziej obawia się zwiększenia uciążliwości, jakie będą zapewne wiązać się z funkcjonowaniem projektowanej inwestycji w przyszłości (sklep [...]). W szczególności dotyczy to hałasu i możliwych zanieczyszczeń ruchu kołowego. Jak wskazano, obawy skarżącej są dla Sądu zrozumiałe, niemniej trzeba stanowczo podkreślić, że nie ma podstaw prawnych, aby tylko z takiej przyczyny ograniczyć prawo inwestora do dopuszczalnej prawem zabudowy. Aby odmówić pozwolenia na budowę należy wykazać, że przedłożony projekt budowlany narusza prawo, a do tego, naruszenie dotyczy tych aspektów, które podlegają weryfikacji ze strony organu architektoniczno-budowlanego. Regułę tę akcentuje ustawodawca w art. 35 ust. 4 P.b., stanowiąc, że "w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę". Warto więc w tym miejscu także dopowiedzieć, że również ogólne klauzule zawarte w K.p.a. odnoszące się do interesu społecznego i słusznego interesu obywateli nie mogą stanowić samodzielnej podstawy odmowy udzielenia inwestorowi pozwolenia na budowę. Sąd w tym miejscu zaznacza, że oczywiście nie bagatelizuje znaczenia interesu społecznego i interesu obywateli, niemniej pragnie zwrócić uwagę, że interesów tych, w ogólności i bez wyraźnego umocowania ustawowego, nie można skutecznie przeciwstawić prawom przyznanym przepisami szczególnymi, na przykład ustawowemu prawu zabudowy. Przechodząc do kontroli legalności działania organów architektoniczno-budowlanych w niniejszej sprawie rozpocząć należy od wyłuszczenia pewnej zasady obowiązującej w sprawach o udzielenie pozwolenia na budowę, której to zasady zdaje się nie dostrzegać skarżąca. Otóż w tych sprawach nacisk położony jest na badanie i weryfikację przedłożonej dokumentacji projektowej podlegającej formalnemu zatwierdzeniu. Oznacza to, że nie można inwestorowi czynić zarzutów ze sfery przyszłościowych obaw co do wykonawstwa, wykraczających ponad założenia projektowe. Tymczasem tak czyni E. A., na przykład – jak to zostało podniesione w części sprawozdawczej niniejszego uzasadnienia – formułowała ona wobec G. W. zarzuty: że jego zamierzenie doprowadzi do zmiany ukształtowania terenu, że zrealizowany zostanie nasyp na działce czy, że stworzone zostaną miejsca parkingowe w okolicy wjazdu na posesję. Sąd zdaje sobie sprawę, iż w rzeczywistości przy budowie wielu inwestycji dochodzi do zmian na etapie wykonawstwa, a czasami nawet do nadużyć czy prób obejścia prawa. To jednak, co do zasady, nie jest przedmiotem zainteresowania organów architektoniczno-budowlanych (weryfikują one projekty), tylko organów nadzoru budowlanego (weryfikują rzeczywiste roboty budowlane). Na etapie udzielania pozwoleń na budowę organy architektoniczno-budowlane odpowiedzialne są za weryfikowanie projektów zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego pod kątem zgodności z ustaleniami planu miejscowego oraz wymaganiami ochrony środowiska (art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b.; nadmienić trzeba, że w tym miejscu i dalej Sąd odwołuje się do brzmienia przepisów Prawa budowlanego z daty zaskarżonej decyzji; warto na to zwrócić uwagę, zważywszy, iż w ostatnim czasie Prawo to uległo istotnie znowelizowano). Dalej projekt zagospodarowania działki lub terenu sprawdzany jest pod kątem zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi (art. 35 ust. 1 pkt 2 P.b.), natomiast cały projekt budowlany także pod kątem kompletności, uzgodnień oraz wykonania go przez uprawnione osoby (art. 35 ust. 1 pkt 3 i 4 P.b.). W niniejszej sprawie przedłożony do zatwierdzenia projekt budynku handlowo-usługowego wraz z infrastrukturą towarzyszącą i zagospodarowaniem terenu (oraz rozbiórki istniejącego budynku usługowego i gospodarczego) na działkach [...], [...] i części działki [...] nie budził zastrzeżeń organów obu instancji, jak i również Sąd nie dopatrzył się, aby miał on jakiekolwiek braki lub był niezgodny z prawem. Przede wszystkim projekt zamierzenia, którego dotyczy niniejsza sprawa, jest kompletny aspekcie formalnym w świetle rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 2 września 2004 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy dokumentacji projektowej, specyfikacji technicznych wykonania i odbioru robót budowlanych oraz programu funkcjonalno-użytkowego (Dz. U. poz. 1129 z późn. zm.). Projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z uchwałą Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] grudnia 2001 r., [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...] ([...]). Treści planu zostały szczegółowo rozpisane przez Wojewodę i jako bezsporne między stronami nie wymagają w tym miejscu ponownego przytaczania. Projekt zagospodarowania terenu nie narusza także przepisów r.ws.w.t., w tym zwłaszcza tych, których zastosowanie jawi się jako najbardziej aktualne z uwagi na charakterystykę inwestycji (obiekt kubaturowy) oraz jego położenie względem granicy działki, w tym granicy działki E. A.. Jak trafnie wywiódł i ocenił Wojewoda, projekt jest zgodny z § 12, 13, 19, 23, 36, 40, 60 i 271-273 r.ws.w.t. Kwestia lokalizacji względem granicy, jako taka, oceniana powinna być przez pryzmat § 12 ust. 1 pkt 2 r.ws.w.t., który stanowi o dopuszczalności budowy budynków ścianą bez okien w zbliżeniu do granicy sąsiedniej działki budowlanej, z zachowaniem jednak 3 m odległości. Budynek zlokalizowano ścianą bez okien w odległości 3,2 m od działki [...], co oznacza, że wskazanej tu wyjściowej regulacji techniczno-budowlanej nie narusza. Gdy chodzi o przesłanianie okien innych budynków, to także należy je wykluczyć (6,68 m), gdyż w przestrzeni przesłanianej (w rzucie) nie ma innych budynków z oknami (nie naruszono więc wymogów przesłaniania - § 13 ust. 1-3 r.ws.w.t. i nasłonecznienia - § 60 ust. 1 i 2 r. r.ws.w.t.). W odniesieniu do zaprojektowanych miejsc postojowych również nie sposób dopatrzyć się naruszenia żadnego z przepisów zawartych w § 19 r.ws.w.t. Nie narusza przepisów technicznych sposób zlokalizowania miejsc gromadzenia odpadów uregulowany w § 23 r.ws.w.t. Inwestycja nie naruszyła także przepisów przeciwpożarowych – zwłaszcza, że najbliższa granicy ściana budynku (od strony działki [...] i w zbliżeniu do niej – 3,2 m) została zaprojektowana jako ściana oddzielenia pożarowego o podwyższonej odporności ogniowej. Jak zaznaczono, cały projekt budowlany, a więc nie tylko projekt zagospodarowania działki, weryfikuje się w kontekście wymagań ochrony środowiska. Pamiętać przy tym należy, że szczegółowe badanie środowiskowe inwestycji nie jest domeną postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę, ale spraw z zakresu środowiskowych uwarunkowań. Inwestycja G. W. nie zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, a więc nie wymagała decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Nie wymagała zatem rozbudowanego i restrykcyjnego badania następującego w takim postępowaniu środowiskowym. Wprawdzie organy architektoniczno-budowlane sprawdzały projekt pod kątem wymagań ochrony środowiska, niemniej w ocenie Sądu nie ma żadnych podstaw, aby projekt w tym zakresie zakwestionować. Gdy chodzi o tak eksponowaną przez E. A. kwestię hałasu, to zwrócić należy uwagę, że w projekcie poświęcono jej szerokie opracowanie, będące integralną częścią dokumentacji projektowej (s. 18a-18d). Jest to część przygotowana przez dr inż. arch. B. S., który posiada uprawnienia budowlane w specjalności architektonicznej do projektowania bez ograniczeń. W ocenie Sądu opracowanie architekta jest kompletne, logiczne i przekonujące, a jako przygotowane przez osobę uprawnioną – ma walory zbliżone do opinii biegłego. Warto też w tym miejscu zauważyć, że analiza akustyczna nie jest wyłącznie teoretyczna. Zasadza się ona na parametrach niniejszego przedsięwzięcia, którego charakterystykę architekt zna. Co więcej, nawet źródła hałasu (jednostki skraplające) są przez autora opracowania nazwane według nazw producenta, co pozwala przyjąć, że posługiwano się danymi pewnymi o konkretnych urządzeniach, jeśli chodzi o potencjał źródeł hałasu po ich zainstalowaniu. Podsumowując, Sąd rozumiejąc obawy skarżącej i analizując w ich kontekście opracowanie projektowe, nie znalazł jednak podstaw, aby uznać, że projekt nie wyjaśnia kwestii oddziaływania akustycznego. Zagadnienie to jest przedstawione w nim szczegółowo i przekonująco. Na marginesie tylko można zaznaczyć, że jeżeli w przyszłości okazałoby się, że z działek inwestora emitowany byłby hałas o poziomie przekraczającym dopuszczalne normy dla terenów mieszkalnych (na przykład w związku ze zmianami w parametrach urządzeń emitujących), to skarżącej będzie przysługiwać prawo zgłoszenia tego faktu Wojewódzkiemu Inspektorowi Ochrony Środowiska, który wdroży stosowne postępowanie kontrolne i może – w zależności od ustaleń – określić korzystającemu ze środowiska dopuszczalne poziomy hałasu. W skardze poświęcono część argumentacji potrzebie pozyskania opinii biegłego w odniesieniu do możliwych zanieczyszczeń powietrza, jakie generować będzie inwestycja. Zdaniem Sądu nie ma ku temu podstaw. Obiekt usługowo-handlowy, taki jak będący przedmiotem sprawy, niesie za sobą pewne standardowe, obiektywne uciążliwości, niemniej przez ustawodawcę nie został zaliczony do kategorii inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Przy zatwierdzaniu projektu budowlanego nie bada się więc emisji zorganizowanych i niezorganizowanych przedsięwzięcia oraz wystarczy poprzestać na zapewnieniu przez architekta o zgodności inwestycji z wymaganiami ochrony środowiska (patrz s. 9 projektu – część opisowa dla projektu zagospodarowania terenu). Także w powyższym zakresie, jeżeli – jak obawia się skarżąca – doszłoby do przekroczenia prawem określonych norm stężeń substancji w powietrzu, osoby zainteresowane mogą zgłosić ten fakt Wojewódzkiemu Inspektorowi Ochrony Środowiska. Nie zasługują na uwzględnienie te zarzuty skargi, które odnoszą się do braku badania w drodze opinii biegłego kwestii stosunków wodnych. Po pierwsze błędne są założenia wyjściowe, które przyjmuje E. A.. Twierdzi ona bowiem, że według jej wiedzy inwestor planuje zmiany w ukształtowaniu gruntów. Tymczasem – jak już akcentowano – w sprawach o udzielenie pozwolenia na budowę bierze się pod uwagę nie to co być może inwestor ma zamiar wykonać niezgodnie z projektem – ale weryfikuje się tylko przedłożony projekt budowlany. Gdy chodzi o ukształtowanie terenu i stosunki wodne, to kwestie z tym związane zostały bardzo szczegółowo opisane na s. 22-28 projektu. Sąd nie dostrzegł w opracowaniu projektowym żadnego elementu, który mógłby świadczyć o zmianach w stosunkach wodnych wyrażających się w ukierunkowaniu wody na grunt E. A.. Warto nadmienić, że zmiany w poziomie gruntów nastąpią, ale będą one minimalne (projektowany poziom terenu 109,65 m.n.p.m.). Co jednak najistotniejsze, wody deszczowe i roztopowe będą odprowadzane do kanalizacji deszczowej. Założenia projektowe nie tworzą więc warunków do kierowania wód deszczowych i roztopowych w kierunku nieruchomości skarżącej. Podsumowując całość przedstawionych powyżej rozważań Sąd stwierdza, że nie zasługują na uwzględnienie zarzuty skargi, jako, że skoncentrowane są one na potrzebie poszerzenia postępowania dowodowego (art. 78 § 1 i art. 7 K.p.a.). Tymczasem wykazano, iż ze względu na charakter postępowania (udzielenie pozwolenia na budowę, gdzie zatwierdzany jest projekt budowlany) oraz uwarunkowania tej konkretnej sprawy, nie sposób było uznać, że istnieją okoliczności niewyjaśnione i wymagające dowodów. Wszystkie kwestie budzące obawy skarżącej zostały w projekcie nakreślone. Zdaniem Sądu nie doszło także do naruszenia zasady proporcjonalności i równego traktowania (art. 8 § 1 K.p.a.). Wprawdzie inwestor projektuje obiekt zakładający bardziej intensywne wykorzystanie terenu (działalność handlowo-usługowa) aniżeli skarżąca (miejsce zamieszkania), niemniej to jeszcze nie oznacza, że w warunkach miejscowych o dopuszczenie założonego sposobu zagospodarowania inwestor nie mógł się ubiegać. Pozwalał mu bowiem na to zwłaszcza plan miejscowy (UC – usługi komercyjne). W tym stanie rzeczy Sąd – uznając, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa – orzekł o oddaleniu skargi na podstawie art. 151 P.p.s.a. Niniejszą sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym stosownie do art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374), po uprzednim skierowaniu jej do takiego trybu przez Przewodniczącego Wydziału (k. 98 akt sądowych).