II SA/Po 508/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Drzazga po rozpoznaniu w dniu 10 października 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosków K. J. i A. J. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi K. J. i A. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] 2013r. Nr [...] w przedmiocie opłaty adiacenckiej; postanawia wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. /-/ B.Drzazga K. J. i A. J.wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] 2013 r., którą organ utrzymał w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy N. z dnia [...] 2013 r. o ustaleniu opłaty adiacenckiej w wysokości 18.248,75 zł z tytułu wzrostu wartości nieruchomości oznaczonej jako działka ewidencyjna nr [...], położona w N., o pow. [...] ha, która uległa podziałowi zatwierdzonemu decyzją Burmistrza Miasta i Gminy N. z dnia [...] 2010 r. Pismami z dnia 3 kwietnia 2013 r. skarżący wnieśli o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W motywach wniosków wskazali, iż wykonanie zaskarżonej decyzji rodzi ryzyko wyrządzenia im znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podnieśli, iż oboje są emerytami, a ich emerytury nie należą do wysokich. Ponadto leczą się na przewlekłe choroby i w związku z tym znaczną część dochodów przeznaczają na zakup leków. Podali, że dokonując podziału działki nie mieli świadomości opłaty adiacenckiej, a pomimo dokonanego podziału działki od 2 i pół roku nie sprzedali żadnej z nowopowstałych działek. Dlatego nie posiadają środków na uiszczenie opłaty. Zaznaczyli, że nie są w stanie wziąć kredytu na ten cel, gdyż nie będą go w stanie spłacić. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Wnioski skarżących o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji należało uwzględnić. Stosownie do treści przepisu art. 61 § 3 zdanie pierwsze ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej: p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Wskazać również należy, że materialnoprawną podstawę dla wydania zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r., o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. nr 102, poz. 651 ze zm.), w tym przepis art. 98 a ust. 1 , oraz art. 148 ust. 1, 2 i 3 - dalej jako u.g.n. W myśl przepisu art. 9 u.g.n. w sprawach, o których mowa w przepisach działu III tej ustawy, z wyłączeniem art. 97 ust. 3 pkt 1, art. 122, art. 124 ust. 1a, art. 124b ust. 1, art. 126 i art. 132 ust. 1a u.g.n., w przypadku wniesienia skargi do sądu administracyjnego organ, który wydał decyzję, wstrzymuje z urzędu jej wykonanie, w drodze postanowienia, na które nie przysługuje zażalenie. Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy zauważyć należy, że materialnoprawną podstawą decyzji wydanych w niniejszej sprawie były przepisy art. 98 lit a ust. 1, oraz art. 148 ust. 1, 2 i 3 u.g.n. a zatem przepisy Działu III tej ustawy. Mając na uwadze powyższe oraz okoliczność, że organ nie wydał postanowienia w trybie przepisu art. 9 u.g.n., konieczne stało się ustanowienie w niniejszej sprawie ochrony tymczasowej. Zaszły bowiem przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się bowiem, że w sytuacji, kiedy organ nie wykonał obowiązku nałożonego art. 9 u.g.n., to niezależnie od argumentacji powołanej we wniosku, czy też jej braku lub lakonicznych stwierdzeniach we wniosku uzasadnione jest wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji przez sąd I instancji (por. postanowienie NSA z dnia 29 września 2010 r., I OZ 717/10, Lex nr 741971). Ponadto w ocenie Sądu skarżący wykazali, że wykonanie zaskarżonej decyzji rodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia im znacznej szkody. Zauważyć należy, że skarżący oboje są emerytami i tylko emerytury są ich comiesięcznym dochodem. Sądowi z urzędu wiadome jest, z uwagi na złożony przez skarżących wniosek o przyznanie prawa pomocy, że łącznie dochody skarżących z emerytur wynoszą miesięcznie 3.342,15 zł. Tymczasem wysokość ustalonej opłaty adiacenckiej, do której uiszczenia zobowiązani są skarżący, wynosi 18.248,75 zł. Już samo zatem porównanie kwot comiesięcznych dochodów skarżących z kwotą ustalonej opłaty adiacenckiej pozwala uznać, że wykonanie zaskarżonej decyzji stwarza niebezpieczeństwo wyrządzenia im znacznej szkody. Z tego względu i z uwagi na wyżej wskazane powody Sąd, na postawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia. /-/ B.Drzazga