II SA/Po 509/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak Sędzia WSA Maria Kwiecińska (spr.) Sędzia WSA Tomasz Świstak Protokolant St. sekretarz sąd. Katarzyna Sierszeńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 września 2014 r. sprawy ze skargi A. L. na decyzję Rektora Uniwersytetu im. "A" w P. z dnia (...) Nr (...) w przedmiocie skreślenia z listy studentów; I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Rektora Uniwersytetu im. "A" na rzecz skarżącej kwotę (...),- zł (...) tytułem zwrotu kosztów sądowych, III. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. Decyzją Komisji Egzaminacyjnej z dnia (...) października 2010 r., nr (...) A. L. została przyjęta na I rok studiów niestacjonarnych 5-letnich jednolitych magisterskich Wydziału Prawa i Administracji, kierunek prawo na Uniwersytecie w P. w roku akademickim 2010/2011. Decyzją Prodziekana ds. studiów niestacjonarnych Wydziału Prawa i Administracji z dnia (...) listopada 2012 r., wydaną na podstawie § 35 pkt 1 Regulaminu Studiów wyrażono zgodę na powtórzenie przez A. L. niezaliczonych przedmiotów – Prawa cywilnego I, Prawa Unii Europejskiej oraz lektoratu z Języka angielskiego na III roku studiów, zastrzegając równocześnie, że egzaminy muszą być zdane do 15 września 2013 r., a ewentualna poprawka musi być zdana do dnia 30 września 2013 r. Wnioskiem z dnia (...) lutego 2013 r. A. L. zwróciła się o wyrażenie zgody na indywidualną organizację studiów z uwagi na konieczność opieki nad schorowaną babką. Decyzją Prodziekana ds. studiów niestacjonarnych Wydziału Prawa i Administracji z dnia (...) marca 2013 r. udzielono jej zgody na indywidualną organizację studiów w semestrze letnim roku akademickiego 2012/2013. Kolejnym wnioskiem z dnia (...) września 2013 r. A. L. zwróciła się o przedłużenie sesji egzaminacyjnej do dnia 30 listopada 2013 r. Wniosek powyższy był umotywowany okolicznościami rodzinnymi, w tym sprawowaną opieką nad babką oraz zdrowotnymi – hospitalizacją i koniecznością przebywania w domu. Jak wynika z adnotacji zawartej na złożonym wniosku, Prodziekan ds. studiów niestacjonarnych, wyraził zgodę na przedłużenie sesji egzaminacyjnej do dnia 30 października 2013 r. Wnioskiem z dnia (...) października 2013 r. A. L. zwróciła się o przedłużenie sesji egzaminacyjnej do dnia 30 listopada 2013 r. W tym przypadku na złożonym przez nią wniosku umieszczono adnotację Prodziekana ds. studiów niestacjonarnych Wydziału Prawa i Administracji, datowaną na dzień (...) listopada 2013 r., o odmowie przedłużenia sesji. Pismem Prodziekana ds. studiów niestacjonarnych Wydziału Prawa i Administracji z dnia (...) listopada 2013 r. poinformowano A. L. o wszczęciu postępowania w sprawie skreślenia jej z listy studentów. Decyzją Prodziekana ds. studiów niestacjonarnych Wydziału Prawa i Administracji z dnia (...) stycznia 2014 r., wydaną na podstawie art. 207 ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. z 2005 r., Nr 164, poz. 1365 ze zm.), art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 267), dalej jako "K.p.a." oraz § 36 pkt 3 i 4 Regulaminu Studiów orzeczono o skreśleniu A. L. z listy studentów III roku Wydziału Prawa i Administracji na kierunku Prawo – Studia niestacjonarne. W uzasadnieniu decyzji podniesiono, że z akt sprawy wynika, że Dziekan decyzją z dnia (...) listopada 2012 r. wyraził zgodę na powtarzanie przez A. L. niezaliczonych przedmiotów – Prawa cywilnego I, Prawa Unii Europejskiej oraz Lektoratu z języka angielskiego, z jednoczesnym kontynuowaniem studiów na III roku. W decyzji tej zakreślono również termin, z którym upływa możliwość dopełnienia nałożonego obowiązku oraz skutki jego niedopełnienia. Z uwagi na fakt, iż w wyznaczonym terminie A. L. nie zaliczyła powtarzanych przedmiotów, organ był obowiązany do skreślenia jej z listy studentów. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła A. L. W jego uzasadnieniu skarżąca przytoczyła dotychczasowy przebieg postępowania, a następnie wskazała, że wydana decyzja jest dla niej krzywdząca. Zwróciła uwagę, że w świetle § 41 Regulaminu Studiów Dziekan może wyrazić zgodne na przedłużenie sesji egzaminacyjnej na podstawie uzasadnionego wniosku. W przedmiotowej sprawie złożone wnioski były, w ocenie skarżącej uzasadnione – wynikały z przedłożonych przez nią poświadczonych zaświadczeń lekarskich. Podniosła, iż zajmuje się chorą babką oraz wskazała na swój stan zdrowia, wyjaśniając, że choruje na depresję, która uniemożliwiła jej regularne podchodzenie do egzaminów. Wskazała wreszcie, że miała indywidualny tok studiów, czego nie wzięto pod uwagę. Decyzją z dnia (...) lutego 2014 r., nr (...), wydaną na podstawie art. 207 ust. 1 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym, art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz § 54 Regulaminu Studiów, Prorektor ds. studenckich Uniwersytetu utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję Prodziekana Wydziału Prawa i Administracji z dnia (...) stycznia 2014 r. W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia wskazano w pierwszej kolejności, że skarżąca w latach akademickich 1999/2000 – 2008/2009, była 8-krotnie studentką II roku. W dniu (...) listopada 2009 r. została ona skreślona z listy studentów z uwagi na stwierdzony brak postępowców w nauce. Po ponownym przyjęciu na studia w roku akademickim 2010/2011, skarżąca skorzystała z przepisania ocen z I roku, natomiast studia w roku akademickim 2011/2012 na II roku ukończyła z trzema warunkami. W roku akademicki 2012/2013 A. L. nie podeszła do żadnego z ośmiu egzaminów, w tym do egzaminów warunkowych, i to pomimo przedłużenia sesji do (...) października 2013 r. Mając powyższe na względzie stwierdzono, że odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie. Skargę na powyższą decyzję wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu A. L. zarzucając jej naruszenie art. 207 ust. 1 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym, art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 107 K.p.a., jak również naruszenie § 24, § 54 pkt 1, § 36 ust. 3 i 4 oraz § 41 Regulaminu Studiów. We wniesionej skardze wniesiono zarówno o uchylenie zaskarżonej decyzji, jak i decyzji z dnia (...) stycznia 2014 r. oraz decyzji z dnia (...) listopada 2013 r. o odmowie przedłużenia sesji do dnia 30 listopada 2013 r. W uzasadnieniu skargi, po przedstawieniu stanu faktycznego sprawy zarzuciła, że odmowa przedłużenia sesji powinna przyjąć formę decyzji, do której stosuje się przepisy K.p.a. w oparciu o przepis art. 207 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym. Podniosła, iż przy rozstrzyganiu powyższej sprawy organ nie uwzględnił podnoszonych przez nią okoliczności faktycznych oraz wskazała, że w roku akademickim przedłużono skarżącej sesję egzaminacyjną do dnia 28 listopada 2012 r. Skarżąca wskazała również, że stosownie do § 24 Regulaminu Studiów, Dziekan nie miał prawa wpisać oceny niedostatecznej do indeksu, ponieważ skarżąca nie stawiła się na egzaminy z uzasadnionej przyczyny – choroby potwierdzonej zaświadczeniami lekarskimi. Zgodnie z § 54 Regulaminu Studiów organ miał możliwość, a nie obowiązek skreślenia skarżącej z listy studentów w związku z niezaliczeniem roku, co powoduje, że zaskarżona decyzja powinna być szczegółowo i przekonująco uzasadniono. Dodatkowo podniosła, że dla sprawy nieistotne są okoliczności dotyczące wcześniej podejmowanych przez nią studiów. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Jak wyjaśniono, skarżąca nie zaliczyła powtarzanych przedmiotów: Prawo cywilne I, Prawo Unii Europejskiej i Lektoratu z języka angielskiego w przewidzianym decyzją z 29 listopada 2012 r. terminie. Na podstawie wskazanej decyzji, przedmioty te powinny zostać zaliczone do 15 września 2013 r., a ewentualna poprawka do dnia 30 września 2013 r. Wyjaśniono, że zgodnie z treścią § 35 Regulaminu studiów na wniosek studenta dziekan może zezwolić na powtórzenie niezaliczonych przedmiotów z jednoczesnym kontynuowaniem studiów na roku wyższym lub bez kontynuowania studiów na roku wyższym. Stosownie do treści § 36 ust. 3 i 4 Regulaminu, przedmiot raz powtarzany nie może być powtarzany po raz drugi, a zaliczenie powtarzanych przedmiotów powinno nastąpić w pełnym zakresie przewidzianym planem studiów w następnym roku studiów. W ocenie organu, zgoda na przedłużenie sesji, o którą wystąpiła skarżąca mogła dotyczyć wyłącznie przedmiotów z III roku studiów, albowiem nie można zmienić prawomocnej decyzji administracyjnej aktem rangi czynności technicznej podejmowanej w ramach toku studiów, a taką czynnością jest właśnie zgoda na przedłużenie sesji. Wobec przedstawionych przyczyn – niezaliczenia przez skarżącą powtarzanych przedmiotów konieczne było skorzystanie z uprawnienia z art. 190 ust. 2 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i § 54 pkt 1 Regulaminu studiów i skreślenie skarżącej z listy studentów. Odnosząc się do zarzutów dotyczących nieprawidłowości związanych z przedłużeniem sesji, wyjaśniono, że w przypadku szkół wyższych z zakresu stosowania przepisów K.p.a. wyłączone są, m.in. sprawy dotyczące działalności uczelni w ramach jej autonomii, organizacji roku akademickiego, ustalania programów studiów, ustalania okresów sesji, uchwalania zasad przyjęcia na studia. Powołując się na stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zwrócono uwagę, że zgoda na przedłużenie sesji egzaminacyjnej jest czynnością techniczną związaną z tokiem studiów, wobec powyższego zgoda taka, w świetle art. 207 ust. 1 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym nie jest decyzją administracyjną i nie maja do niej nawet odpowiedniego zastosowania przepisy K.p.a., a co za tym idzie nie wymaga formy wskazanej w art. 107 K.p.a. W konsekwencji zarzuty skarżącej odnoszące się do uchybień formalnych w zakresie zgody na przedłużenie sesji są w całości chybione i nie zasługują na uwzględnienie. Na marginesie podniesiono, że zgodnie z § 41 Regulaminu studiów w uzasadnionym przypadku Dziekan może zezwolić na przedłużenie sesji egzaminacyjnej, nie dłużej jednak niż o 2 miesiące. Z treści przepisu wynika, że przedłużenie sesji egzaminacyjnej ma charakter fakultatywny, a Dziekan ma możliwość, a nie obowiązek wyrażenia zgody na jej przedłużenie. Jednocześnie wskazany, w § 41 termin przedłużenia jest terminem maksymalnym. Z tego względu przedłużenie sesji o miesiąc, które zostało udzielone Skarżącej należy uznać za mieszczące się we wskazanym przepisie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga okazała się zasadna. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi w art. 1 §1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) oraz w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd obowiązany jest zatem dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji także wtedy, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Przedmiotem niniejszego postępowania jest decyzja Prorektora ds. studenckich, mocą której utrzymano w mocy decyzję Prodziekana Wydziału Prawa i Administracji z dnia (...) stycznia 2014 r. o skreśleniu A. L. z listy studentów III roku Wydziały Prawa i Administracji na kierunku Prawo – Studia niestacjonarne. Rozpoznając przedmiotową sprawę należy w pierwszej kolejności zauważyć, że stosownie do treści art. 207 ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym do decyzji podjętych przez organy uczelni, kierownika studiów doktoranckich lub dyrektora jednostki naukowej w indywidualnych sprawach studentów i doktorantów, a także w sprawach nadzoru nad działalnością uczelnianych organizacji studenckich oraz samorządu studenckiego i doktoranckiego, stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz przepisy o zaskarżaniu decyzji do sądu administracyjnego. Nie budzi przy tym najmniejszej wątpliwości, że decyzja będąca przedmiotem skargi – decyzja o skreśleniu z listy studentów – stanowi indywidualny akt, o jakim mowa w powołanym powyżej przepisie, podlegający sądowej kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne. W okolicznościach niniejszej sprawy kwestią bezsporną pozostaje, że skarżąca, w roku akademickim 2012/2013, została warunkowo wpisana na trzeci rok studiów, przy czym spoczywał na niej obowiązek powtórzenia niezaliczonych przedmiotów – Prawa cywilnego I, Prawa Unii Europejskiej oraz lektoratu z Języka angielskiego na III roku studiów. Egzaminy powyższe miały być przez nią zdane do dnia 15 września 2013 r., a ewentualna poprawka miała być zdana do dnia 30 września 2013 r. Rozstrzygnięciem Prodziekana ds. studiów niestacjonarnych Wydziału Prawa i Administracji, wyrażono zgodę na przedłużenie skarżącej sesji egzaminacyjnej do dnia 30 października 2013 r. W zakreślonym terminie, tj. do dnia 30 października 2013 r. skarżąca nie tylko nie zdała zaległych przedmiotów z roku II, ale również nie przystąpiła do egzaminów z III roku studiów. Stosownie do treści art. 190 ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym, kierownik podstawowej jednostki organizacyjnej może skreślić studenta z listy studentów, w przypadku nieuzyskania zaliczenia semestru lub roku w określonym terminie. Redakcja powołanego powyżej przepisu jednoznacznie wskazuje, że wydawane na jego podstawie rozstrzygnięcie jest podejmowane w ramach uznania administracyjnego. Niesie to dla organu administracji określone konsekwencję, gdyż przyjęta przez ustawodawcę regulacja, znajdująca swoje oparcie w konstytucyjnej zasadzie autonomii uczelni, nakłada na organ obowiązek uwzględnienie różnych nadzwyczajnych okoliczności uniemożliwiających studentowi wywiązania się z jego podstawowych obowiązków z przyczyn od niego niezależnych (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 15 lutego 2011 r., sygn. akt II SA/Ol 886/10, Baza NSA). Pamiętać bowiem należy, że uznanie administracyjne istnieje wówczas, gdy organ, dla urzeczywistnienia stanu prawnego, może wybierać między różnymi rozwiązaniami, a więc w sytuacji, gdy norma prawna nie determinuje w sposób jednoznaczny skutku prawnego, lecz pozostawia w sposób wyraźny dokonanie takiego wyboru organowi administracyjnemu. W orzecznictwie sądów administracyjnych zauważa się przy tym, że uznaniowy charakter decyzji nie zwalnia organu od przeprowadzenia stosownego postępowania mającego na celu zebranie całego materiału dowodowego i dokonanie jego wszechstronnej oceny (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 22 lutego 2012 r., sygn. akt I SA/Gd 1231/11, Baza NSA). Organ ma więc obowiązek wypełnić zawarty w art. 7 K.p.a., nakaz dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz określony w przepisie art. 77 § 1 K.p.a. obowiązek zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący materiału dowodowego. Co więcej, sądy administracyjne wskazują, że obowiązki organu administracyjnego w zakresie postępowania dowodowego są nawet większe przy uznaniu administracyjnym niż przy ustawowym skrępowaniu, gdyż w poszukiwaniu materialnego kryterium do wydania decyzji powinien on najwszechstronniej zbadać stan faktyczny, w wymiarze wychodzącym poza okoliczności typowe w sytuacjach związania, mając na uwadze szczególną rolę w decyzji uznaniowej oraz konieczność zapewnienia jej zgodności z interesem społecznym i słusznym interesem obywatela z art. 7 K.p.a. (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 07 marca 2012 r., sygn. akt I SA/Kr 1805/11, Baza NSA). Stanowisko powyższe pozostaje również aktualne w odniesieniu do decyzji, o jakich mowa w art. 207 ust. 1 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym, wydanych w ramach uznania administracyjnego, w tym decyzji o skreśleniu z listy studentów na podstawie art. 190 ust. 2 pkt 2 powołanej powyżej ustawy. Jak bowiem zauważono w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 lipca 2011 r., sygn. akt I OSK 2006/10, Baza NSA, decyzje wydawane w ramach uznania administracyjnego, a taką jest decyzja o skreśleniu z listy studentów na podstawie art. 190 ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym, jest poddana szczególnym rygorom w zakresie uzasadnienia, które powinno zawierać wszechstronną analizę zgromadzonego materiału dowodowego i wyczerpująco uargumentowane stanowisko organu. Z uzasadnienia decyzji uznaniowej powinno wynikać, że wszystkie okoliczności istotne dla sprawy zostały rozważone i ocenione, a ostateczne rozstrzygnięcie jest ich logiczną konsekwencją. Niedopuszczalne jest uchylanie się od oceny zarzutów podnoszonych przez stronę, natomiast organ w przypadku rozstrzygnięcia negatywnego dla strony powinien wykazać, że nie mógł inaczej orzec z uwagi na konkretne okoliczności prawne lub faktyczne. Przenosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy zauważyć należy, że zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja nie spełnia wymogów, jakie stawiane są decyzjom uznaniowym, w zakresie ich wyczerpującego uzasadnienia oraz oceny zgromadzonego materiału dowodowego. I tak, w pierwszej kolejności zauważyć należy, że z analizy zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji nie wynika wprost, jaka była bezpośrednia przyczyna skreślenia skarżącej z listy studentów. W decyzji organu I instancji z dnia (...) stycznia 2014 r. wskazano, że podstawą skreślenia skarżącej był brak zaliczenia w terminie do dnia 30 września 2013 r. powtarzalnych przedmiotów z roku II. Natomiast w zaskarżonej decyzji podniesiono, że skarżąca w roku 2012/2013 była warunkowo na III roku, ale nie podeszła do żadnego z ośmiu egzaminów, w tym do egzaminów warunkowych (mimo przedłużenia sesji do 30 października 2013 r., ostateczny termin egzaminów warunkowych – 30 września 2013 r. – zgodnie z decyzją z dnia (...) listopada 2012 r.). W powyższym świetle nie wiadomo więc, czy podstawą skreślenia był brak zaliczenia egzaminów z II roku, czy też roku III, co rodzi wątpliwość, czy organy obu instancji w ten sam sposób oceniają podstawy faktyczne uzasadniające skreślenie skarżącej z listy studentów. Kwestią jednakże podstawową dla oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji jest fakt, iż w toku całego postępowania administracyjnego nie odniesiono się w jakikolwiek sposób do argumentów podnoszonych przez skarżącą, a dotyczących niemożności przystąpienia przez nią do egzaminów, co miało związek zarówno z opieką nad babcią, jak i wcześniejszą hospitalizacją i okresem rekonwalescencji. Skarżąca przedstawiała również stosowne zaświadczenia lekarskie obejmujące okres do końca lipca 2013 r. oraz część października 2013 r., jednakże zarówno w uzasadnieniu decyzji organu I instancji, jak i w zaskarżonej decyzji nie dokonano jakiejkolwiek krytycznej oceny przedstawionych przez nią dowodów. Brak wypowiedzenia się, co do podnoszonych przez skarżącą zarzutów stanowi w ocenie Sądu naruszenie zasad wydawania decyzji uznaniowych, gdyż powoduje, że w istocie organy zaniechały rozważenia, czy w sprawie nastąpiły nadzwyczajne okoliczności uniemożliwiających studentowi wywiązania się z jego podstawowych obowiązków z przyczyn od niego niezależnych, a więc oceny, czy w sprawie zachodzą przesłanki wydania decyzji, o jakiej mowa w art. 190 ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym. Organy nie przeprowadziły tym samym wszechstronnej analizy zgromadzonego materiału dowodowego, a w zaskarżonych decyzjach zabrakło wyczerpującego uargumentowane przyjętego stanowiska. Okoliczność powyższa powoduje również, że zaskarżona decyzja uchyla się spod kontroli Sądu. Przechodząc natomiast do podnoszonego w skardze zarzutu, dotyczącego konieczności uchylenia decyzji Prodziekana ds. studiów niestacjonarnych Wydziału Prawa i Administracji, datowaną na dzień (...) listopada 2013 r., o odmowie przedłużenia sesji, wskazać należy, że nie znajduje on uzasadnienia. Zauważyć bowiem należy, że decyzji administracyjnych nie wydaje się w przypadku aktów organów uczelni ze sfery aktów administracyjnych wewnętrznych, a więc jednostronnego działania prawnego organów zakładu skierowanych na wywołanie konkretnego, indywidualnie oznaczonego skutku prawnego w ramach stosunku zakładowego, który nie wypływa na sam byt tego stosunku (E. Ochendowski, Zakład administracyjny jako podmiot administracji państwowej, Poznań 1969, s. 214). Wynika to z faktu, że uniwersytet, jako zakład administracyjny (publiczny), jako jedna z form decentralizacji nie podlega władzy hierarchicznej organów administracji rządowej i sprawuje funkcje administracji publicznej samodzielnie, korzystając z władztwa zakładowego. Jego istota sprowadza się do możliwości jednostronnego kształtowania stosunków prawnych z użytkownikami zakładu, jak również z osobami, które znalazły się na jego terenie w innym charakterze. Sąd podziela stanowisko zawarte w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 września 2012 r., sygn. akt I OSK 1583/12, Baza NSA, gdzie zauważono, że jeżeli ustawa Prawo o szkolnictwie wyższym nie przesądza o tym że dane rozstrzygnięcie zapada w formie decyzji administracyjnej, to rozstrzygnięcie to jest aktem wewnątrzakładowym, na który nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Sytuacja powyższa ma miejsce w niniejszej sprawie, gdyż rozstrzygnięcie w przedmiocie wyrażenia zgody na przedłużenie sesji egzaminacyjnej jest wydawane na podstawie § 41 Regulaminu Studiów. Podstawą jego wydania nie jest więc powszechnie obowiązujący przepis prawa, lecz akt wewnątrzzakładowy – regulamin, którego adresatami są jedynie studenci, a więc użytkownicy zakładu administracyjnego. Sąd wskazuje, że choć w oparciu o przepis art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd może stosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia, to jednak w realiach przedmiotowej sprawy kontrola rozstrzygnięcia w przedmiocie odmowy przedłużenia sesji egzaminacyjnej stanowiłaby naruszenie konstytucyjnej zasady autonomii uczelni wyższych. W świetle art. 207 ust. 1 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym sąd administracyjny nie jest uprawniony do kontrolowania rozstrzygnięć podjętych na podstawie aktów wewnątrzzakładowych nie wywołujących skutków na zewnątrz, a więc nie mających bezpośrednio wpływu na stosunek administracyjno – prawny łączący studenta z uczelnią. Podsumowując dotychczasowe rozważania wskazać należy, że zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie spełniała wymogów stawianych decyzjom uznaniowym, gdyż przy ich wydawaniu organy dopuściły się naruszenia określonego w art. 7 K.p.a., nakazu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz określonego w art. 77 § 1 K.p.a. obowiązku zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący materiału dowodowego. Naruszenia powyższe stanowiły naruszenia przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, stąd Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, działając w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Ponownie rozpoznając sprawę organy uczelni zobowiązane są do wszechstronnego wyjaśnienia, czy w świetle podnoszonych przez skarżącą argumentów, dotyczących obiektywnej niemożności przystąpienia do egzaminów, w sprawie spełnione zostały przesłanki określone w art. 190 ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym uzasadniające skreślenie jej z listy studentów. Zajęte przez nie stanowisko musi zostać przy tym w sposób wyczerpujący odzwierciedlone w uzasadnieniu wydanych decyzji, zgodnie z wymogami określonymi w art. 7, art. 77 § 1 oraz 107 § 3 K.p.a. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O wykonalności orzeczono na podstawie art. 152 powyższej ustawy.