II SA/Po 51/13

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu -Katarzyna Witkowicz-Grochowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 6 czerwca 2013 r. wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi P. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] października 2012 r. Nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego postanawia ustanowić dla P. K. adwokata, którego wyznaczy Okręgowa Rada Adwokacka w Poznaniu. /-/ K. Witkowicz-Grochowska Skarżący P. K. wniósł o przyznanie prawa pomocy poprzez ustanowienie adwokata. We wniosku o prawo pomocy złożonym na urzędowym formularzu PPF podał, że prowadzi samodzielnie swoje gospodarstwo domowe. Utrzymuje się z zasiłku stałego w wysokości [...] zł miesięcznie. Skarżący oświadczył, że nie posiada żadnego majątku nieruchomego, oszczędności, czy wartościowych ruchomości. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że zamieszkuje w domu jednorodzinnym należnym do matki, gdzie zajmuje jeden pokój. Jest bierny zawodowo, nie podejmuje nawet prac dorywczych, posiada orzeczenie o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności. Korzysta również z pomocy społecznej w postaci zasiłków celowych. Zgodnie z dyspozycją art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270, dalej "p.p.s.a.") przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku w koniecznych kosztach bieżącego utrzymania jego i rodziny. Oznacza to, że prawo pomocy ma charakter szczególny i wyjątkowy, a skorzystać z tego uprawnienia mogą jedynie osoby w rzeczywiście ciężkiej sytuacji finansowej, pozbawione majątku, stałego miesięcznego dochodu lub uzyskujące go w takiej wysokości, że nie są w stanie uiścić wszystkich należności sądowych. Z przedłożonego oświadczenia o stanie majątkowym, finansowym i dochodach wynika, że sytuacja wnioskodawcy pozwala na przyznanie prawa pomocy w niniejszej sprawie w żądanym zakresie. Skarżący utrzymuje się jedynie ze świadczeń z pomocy społecznej. Dochód ten pozwala na poniesienie jedynie niezbędnych wydatków bieżącego utrzymania. Doświadczenie życiowe wskazuje, że po ich uiszczeniu nie pozostają żadne wolne środki w wysokości pozwalającej na zapłacenie wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika z wyboru. Z uwagi na brak pracy i majątku przyjąć również należy, że skarżący nie ma możliwości czerpania dodatkowych środków z innych źródeł. Z oświadczenia wnioskodawcy wynika, że nie dysponuje także oszczędnościami, z których mógłby pokryć koszty wynagrodzenia adwokata z wyboru. Przyznać, zatem należało prawo pomocy w żądanym zakresie. Podkreślić należy, że zgodnie z treścią art. 249 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy może być cofnięte w całości lub w części, jeżeli okaże się, że okoliczności, na podstawie których je przyznano, nie istniały lub przestały istnieć. Na podstawie art. 258 § 1 i 2 pkt 7 i art. 246 § 1 pkt 2 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono, jak w postanowieniu. /-/ K. Witkowicz-Grochowska