II SA/Po 512/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Edyta Podrazik spr.) Sędziowie Sędzia WSA Barbara Drzazga Sędzia WSA Elwira Brychcy Protokolant sekr. sąd. Joanna Wieczorkiewicz po rozpoznaniu w Poznaniu na rozprawie w dniu 29 listopada 2006 r. przy udziale sprawy ze skargi A. D. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania I. uchyla zaskarżone postanowienie w części odnoszącej się do skarżącego A. D., II. w pozostałym zakresie skargę oddala, III. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego kwotę 100-,zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania, IV. określa, że zaskarżone postanowienie w uchylonej części nie może być wykonane. /-/ E. Brychcy /-/ E. Podrazik /-/ B. Drzazga Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] r., na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 i art. 51 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r., Nr 207, poz. 2016 ze zm.) nałożył na J. F. obowiązek przedstawienia oceny technicznej dokonanej przebudowy sporządzonej przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane w specjalności konstrukcyjno-budowlanej i wykazującą się przynależnością do właściwego samorządu zawodowego w celu doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem wykonanych robót budowlanych w zakresie przebudowy budynku przy ul. [...] w P. . Odwołania od powyższej decyzji wnieśli w dniu [...] r. uczestnicy postępowania A. D. , K. D. i J. D. . Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] r., na podstawie art. 134 kpa, stwierdził, że odwołania A. D., K. D. i J. D. zostały wniesione z uchybieniem terminu. W uzasadnieniu podkreślono, że decyzja organu pierwszej instancji została doręczona L. D. i A. D. w dniu [...] r. K. i J. D. udzielili pełnomocnictwa dla L. i A. D. , a z akt sprawy nie wynika, żeby pełnomocnictwo zostało odwołane. Skoro decyzja została doręczona pełnomocnikowi, to doręczenie to jest prawnie skuteczne. Termin do wniesienia odwołania upłynął wymienionym z dniem [...] r., dlatego odwołania skarżących wniesione w dniu [...] r. dokonano z uchybieniem terminu. Skargę na powyższe postanowienie złożył A. D. domagając się jego uchylenia w całości. Skarżący podniósł, że decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego otrzymał w dniu [...] r. Odwołanie od decyzji złożył w terminie ustawowym. Skarżący podkreślił, iż wcześniej nie otrzymał, nie kwitował decyzji. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się w części uzasadniona. Stosownie do treści art. 40 § 1 k.p.a. pisma doręcza się stronie. Zgodnie z art. 42 § 1 k.p.a. pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy. Z kolei w myśl art. 43 k.p.a. w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się za pokwitowaniem dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. Doręczenie zastępcze dokonane zgodnie normą zawartą w art. 43 k.p.a. jest skuteczne wyłącznie w przypadku spełnienia kilku warunków: Pierwszym warunkiem jest nieobecność adresata w momencie doręczania pisma. Po drugie – pismo winno zostać przyjęte osobiście za pokwitowaniem przez pełnoletnią osobą (domownika, sąsiad lub dozorcę). Po trzecie – osoby te muszą się zobowiązać do oddania pisma adresatowi. Z akt sprawy wynika, iż decyzja organu I instancji wysłana została do A. D. jako przesyłka pocztowa, w której adresatów określono jako "D. L. i A.". Przesyłkę tę odebrała w dniu [...] r. L. D. . Na przesyłce nie poczyniono żadnej adnotacji odnośnie tego, w jakim charakterze L. D. odebrała przesyłkę. Tak więc jako adresatów jednej przesyłki wskazano dwie osoby. Sytuacja taka, wobec faktu, iż fakt doręczenia potwierdziła wyłącznie L. D., de facto uniemożliwiła zasadne przyjęcie, iż dokonano skutecznego doręczenia zastępczego dla A. D.. Skoro bowiem L. D. podpisała pismo do niej adresowane, to należało uznać, iż w ten sposób to jej – jako stronie i jako pełnomocnikowi K. i J. D. – skutecznie doręczono decyzję organu I instancji. Nie sposób jednak uznać, by jednocześnie dokonano skutecznie doręczenia zastępczego dla A. D. . Zaznaczyć bowiem trzeba, iż – co wynika z treści cytowanego art. 43 k.p.a. – pokwitowanie stanowi dowód, że domownik podjął się oddania pisma adresatowi, dopiero wówczas, kiedy zawiera ono odpowiednią o tym fakcie informację (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 sierpnia 2002 r., I SA 2614/00, LEX nr 137823). Doręczenie zatem w dniu [...] r. – w zakresie dotyczącym A. D. , nie tylko nie było nieskuteczne - gdyż pismo nie dotarło do adresata - lecz zarazem wadliwe, ponieważ z potwierdzenia odbioru nie wynika, aby domownik zapewnił doręczyciela o przekazaniu pisma adresatowi. Co więcej, organ pierwszej instancji także uznał powyższe doręczenie za nieskuteczne – co wynika z notatki służbowej z dnia [...] r., w której stwierdzono, iż termin do wniesienia odwołania dla A. D. biegnie od dnia [...] r., kiedy to osobiście odebrał on odpisy decyzji. Należy uznać, iż właśnie w tej dacie skutecznie dokonano doręczenia skarżącemu decyzji organu I instancji. W tej sytuacji odwołanie A. D. , które wniesiono w dniu [...]. (data nadania na poczcie), złożone zostało w terminie do dokonania tej czynności. W konsekwencji stwierdzić należy, iż zaskarżone postanowienie w części w jakiej dotyczy wymienionego skarżącego wydane zostało z naruszeniem przepisów postępowania, a mianowicie art. 134 kpa, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) należało uchylić zaskarżone postanowienie w wymienionej części. Natomiast w pozostałej części skargę należało oddalić. W zakresie w jakim zaskarżone postanowienie odnosi się do innych uczestników postępowania administracyjnego, a mianowicie K. i J. D. , skarżący nie ma własnego interesu prawnego w rozumieniu przepisu art. 50 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi do złożenia skargi i skarga ta na podstawie art. 151 ustawy podlega oddaleniu. O kosztach sądowych orzeczono na podstawie art. 200 ustawy. O wykonalności zaskarżonego postanowienia orzeczono na mocy art. 152 ustawy. /-/ Elwira Brychcy /-/ Edyta Podrazik /-/ Barbara Drzazga