II SA/Po 514/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stanisław Małek Sędzia WSA Aleksandra Łaskarzewska Asesor sąd. Edyta Podrazik (spr.) Protokolant st.ref.sąd. Mariola Kaczmarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 lutego 2005 r. przy udziale sprawy ze skargi M.K. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego; oddala skargę /-/ E. Podrazik /-/ S. Małek /-/ A. Łaskarzewska II SA/Po 514/03 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...]r., po rozpoznaniu odwołania M. K., Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa w zw. z art. 48 ustawy z dnia 07.07.1994 r. Prawo budowlane, utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]r., nakazującą M. K. rozbiórkę stalowej konstrukcji nośnej budynku (hali), o wymiarach 5,70 m na 9,05 m, znajdującej się na działce przy ul. [...] w P. W uzasadnieniu podano, iż zgodnie z wykonaną w 1999 r. inwentaryzacją, w tym rzutem przyziemia, fundamentów, dachu, rysunku elewacji, istniejąca wówczas na powyższej nieruchomości zabudowa garażowo-gospodarcza była jednakowej wysokości, w miejscu przedmiotowych konstrukcji stalowych znajdował się garaż o posadzce zagłębionej 0,50 m poniżej poziomu terenu, dach garażu był jednospadowy, z kierunkiem spadu na działkę skarżącego, wysokość garażu wynosiła 3,60 m licząc od poziomu terenu. Istniejąca obecnie konstrukcja stalowa znacznie przewyższa pozostałą część zabudowy gospodarczo-garażowej, wynosi ponad 5 m, obiekt został podwyższony z użyciem innych elementów konstrukcyjnych, dach jest dwuspadowy. Przedmiotowa konstrukcja powstała po roku 1999 i stanowi nowy obiekt w miejscu poprzednio istniejącego. Zgodnie z art. 28 ustawy Prawo budowlane roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, inwestor takiej decyzji nie posiada, zachodzi więc obowiązek rozbiórki obiektu przewidziany w art. 48 ustawy. Od powyższej decyzji skargę złożył M. K., domagając się jej uchylenia i zarzucając naruszenie przepisów postępowania przez niewyjaśnieni stanu faktycznego sprawy, zaniechanie zgromadzenia pełnego materiału dowodowego niezbędnego do prawidłowego rozpatrzenia sprawy, nie odniesienia się do zarzutów podniesionych w odwołaniu, tj. art. 7, 8, 11 i 77 § 1 kpa. W uzasadnieniu skarżący podniósł, iż bezzasadnie nie dano wiary jego wyjaśnieniom, że dokonano jedynie demontażu elementów osłonowych hali, nie uwzględniono zarzutów odnośnie niekompletności inwentaryzacji sporządzonej na zlecenie poprzedniej właścicielki, na jej podstawie nie można z całą pewnością stwierdzić faktycznej wysokości konstrukcji, odrzucono sugestię, iż nie można wykluczyć pomyłki w graficznym opracowaniu dokumentacji inwentaryzacyjnej, nie przeprowadzono innych dowodów, np. wizji lokalnej stwierdzającej czy istniejąca konstrukcja stalowa lub podłoże wskazują na możliwość dokonywania zmian, nie przesłuchano w charakterze świadków sąsiadów skarżącego. Ustalenia organów obu instancji różnią się od siebie, organ I instancji stwierdził wybudowanie nowego obiektu w miejscu dotychczasowego, organ II instancji zaś jedynie podwyższenie poprzedniego obiektu, wysokość poprzedniego obiektu organ I instancji ustalił na 3,60 m, a organ odwoławczy na 4,10 m, żaden z organów nie ustalił rzeczywistej wysokości istniejącego obecnie obiektu podając jedynie przypuszczalną wysokość ponad 5 m, nie ustalono także w sposób nie budzący wątpliwości czy po 1999 roku w kwestionowanym obiekcie istotnie wykonano roboty budowlane i w jakim zakresie. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na skargę podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Dodatkowo dodał, iż w dniu [...].1999 r. wydano decyzję o pozwoleniu na użytkowanie obiektu budowlanego, jej integralną częścią była inwentaryzacja architektoniczno-budowlana wykonana przez W. P. Z części opisowej tej inwentaryzacji wynika, iż zespół garażowo-gospodarczy był obiektem jednokondygnacyjnym, z dachem płaskim jednospadowym, z opisem tym zgodne są rysunek rzutu dachu i rysunek elewacji budynku (elewacja od strony ul. [...]). Z opisu konstrukcji oraz z rzutu przyziemia wynika, iż konstrukcję nośną stropodachu stanowiły z jednej strony rygle oparte na słupach murowanych z cegły, ściana od strony granicy działki wykonana była z cegły, wzmacniana wspomnianymi słupkami murowanymi, ściana ta jednocześnie stanowiła parkan oddzielający obie posesje, na murze granicznym oparte były dźwigary dachowe. Z dokumentacji fotograficznej wynika, iż obecnie dźwigary dachowe są dwuspadowe, nie opierają się na ścianie granicznej, wysokość obiektu znacznie przewyższa wysokość innych obiektów. Stąd nie ma żadnych wątpliwości, iż przedmiotowy obiekt jest nową budową, zrealizowany został po rozbiórce dotychczasowego garażu i miało to miejsce po wykonaniu inwentaryzacji z 1999 r. Różnice w wysokości obiektu poprzednio istniejącego wynikają stąd, iż organ I instancji obliczał ją od poziomu terenu, zaś organ odwoławczy od poziomu wjazdu do garażu, który był zagłębiony w gruncie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się niezasadna. Wbrew twierdzeniom skargi organy obu instancji zebrały wystarczający materiał dowodowy i w oparciu o niego wyjaśniły stan faktyczny w sposób pozwalający na prawidłowe rozstrzygnięcie sprawy. Protokół kontroli z dnia [...]r. wraz z dokumentacją fotograficzną oraz inwentaryzacja architektoniczno-konstrukcyjna obiektu garażowo-gospodarczego, na którą składa się część opisowa, rysunek rzutu przyziemia i fundamentów, rysunek rzutu dachu, rysunek przekroju, rysunek elewacji budynku, sporządzona przez W.P. i stanowiąca załącznik do decyzji Prezydenta P. z dnia [...]r. udzielającej pozwolenia na użytkowanie, pozwalają ustalić istotne i charakterystyczne cechy obiektu istniejącego w 1999 r. i obiektu istniejącego obecnie oraz w pełni uzasadniają stanowisko organów obu instancji, iż obiekt garażowy z 1999 r. i obecna konstrukcja stalowa to dwa różna obiekty. Różnice między tymi obiektami są oczywiste. Posadzka obiektu garażowego, stanowiącego część zespołu garażowo-gospodarczego, znajdowała się o 0,5 m poniżej poziomu terenu, a wysokość obiektu wynosiła 3,60 m od poziomu gruntu (4,10 m od poziomu posadzki) i była nieznacznie większa od reszty obiektów gospodarczo-garażowych. Posadzka obecnej konstrukcji znajduje się na poziomie równym z poziomem gruntu, a wysokość obiektu wynosi około 5 m i w sposób znaczny przewyższa resztę budynków gospodarczych. Dach obiektu garażowego był jednospadowy ze spadkiem na działkę skarżącego, obecnie zaś konstrukcja dachu jest dwuspadowa. Konstrukcja nośna stropodachu obecnego obiektu opiera się wyłącznie na słupach stalowych, od strony granicy z działką sąsiednią słupy stalowe znajdują się przy murowanym ogrodzeniu, dźwigary stropodachu nie są połączone konstrukcyjnie z murem granicznym (nie opierają się na nim), obecny obiekt nie ma w ogóle pokrycia ścian i dachu. Natomiast garaż istniejący w 1999 r. miał jedną ścianę murowaną z cegły wapienno-piaskowej, ściana ta znajdowała się w granicy i stanowiła jednocześnie mur graniczny, była ona wzmocniona słupami murowanymi z cegły, konstrukcja nośna stropodachu od granicy z sąsiednią działką oparta była na wspomnianej murowanej ścianie granicznej i murowanych słupach, przy ścianie tej nie było usytuowanych stalowych słupów, dach i pozostałe ściany pokryte były płytami Pw. Okoliczności powyższe nie pozostawiają wątpliwości, iż istniejąca obecnie w miejscu obiektu garażowego stalowa konstrukcja nośna jest zupełnie innym obiektem, niż istniejący w 1999 r. garaż. Konstrukcja ta powstać musiała najwcześniej w roku 1999 i po uprzedniej rozbiórce ówczesnego obiektu garażowego. Organy obu instancji prawidłowo więc ustaliły, iż na nieruchomości skarżącego znajduje się obiekt budowlany wybudowany po roku 1999. Wbrew twierdzeniom skarżącego ustalenia te są spójne. Ustalony stan faktyczny znajduje pełne oparcie w zgromadzonym materiale dowodowym, a jednocześnie brak jest okoliczności, które uzasadniałyby wątpliwości co do wiarygodności zebranych dowodów. Twierdzenia skarżącego, kwestionującego ich wiarygodność, są całkowicie gołosłowne, opierają się na niczym nie popartych przypuszczeniach. Zgromadzony materiał dowodowy uznać należy za dostatecznie wyjaśniający stan faktyczny sprawy. Podkreślić należy, iż w toku całego postępowania administracyjnego skarżący nie domagał się przeprowadzenia innych dowodów, w tym wskazanych w skardze. Żądania takiego nie zawierało także jego odwołanie. Zaskarżone rozstrzygnięcie oraz poprzedzająca je decyzja organu I instancji znajduje oparcie w treści przepisu art. 48 ustawy z dnia 07.07.1994 r. Prawo budowlane. W myśl tego przepisu (w brzmieniu obowiązującym w dacie wydawania zaskarżonej decyzji) istnieje obowiązek rozbiórki obiektu budowlanego lub jego części wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę lub zgłoszenia. Zgodnie z art. 28 powyższej ustawy roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem wyjątków przewidzianych w art. 29 i 30 ustawy. Budowa przedmiotowej konstrukcji nośnej wykonana na nieruchomości należącej do skarżącego nie zalicza się do wyjątków zwolnionych od tego obowiązku. Skarżący nie przedstawił decyzji o pozwoleniu na budowę przedmiotowego obiektu. Przedmiotowe roboty wykonane zostały więc w warunkach samowoli budowlanej uzasadniającej zastosowanie art. 48 ustawy Prawo budowlane, a skarżący jest podmiotem wymienionym w przepisie art. 52 ustawy, zobowiązanym do dokonania rozbiórki. Reasumując powyższe rozważania stwierdzić należy, iż zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego odpowiadają prawu, a skarga nie jest zasadna. Z wymienionych przyczyn na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 z 2002 r.) w zw. z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1271 z 2002 r.) należało oddalić skargę. /-/ E. Podrazik /-/ S. Małek /-/ A. Łaskarzewska