II SA/Po 520/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jolanta Szaniecka Sędziowie Sędzia WSA Elwira Brychcy (spr.) Sędzia WSA Tomasz Świstak Protokolant St. sekretarz sąd. Monika Pancewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 marca 2014 r. sprawy ze skargi P. K., I. W., A. K., M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2013 r. Nr [...] w przedmiocie podziału nieruchomości oddala skargę Prezydent Miasta decyzją z dnia [...] stycznia 2013r. na podstawie art. 93 ust. 1, art. 96 ust. 1, art. 97 ust. 3 pkt 1 ustawy z 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami zatwierdził projekt podziału nieruchomości, stanowiącej własność P. K., A. K., M. K. i I. W., każdy do 1/4 części, położonej w O. W. przy ul. P., oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka [...]ark. mapy [...] , obręb [...] o powierzchni [...]ha na działki: - nr [...]o powierzchni [...], - nr [...]o powierzchni [...], - nr [...]o powierzchni [...], - nr [...]o powierzchni [...]. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podano, że podział jest zgodny z "Miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta Ostrowa Wielkopolskiego w rejonie ulicy Przymiejskiej", zatwierdzonym uchwałą Nr XXIV/435/2001 Rady Miejskiej Ostrowa Wielkopolskiego z dnia 27 kwietnia 2001r., który dla tego terenu przewiduje częściowo tereny mieszkalnictwa jednorodzinnego - symbol terenu "M6", "M8" oraz częściowo tereny tras i urządzeń komunikacyjnych - symbol terenu "09D", "01O D", "011 D". Właściciele nieruchomości złożyli odwołanie i zarzucili wydanie decyzji z naruszeniem zasad procedury administracyjnej, a szczególnie przepisów art. 10 k.p.a. poprzez uniemożliwienie wypowiedzenia się co do zebranych materiałów i zgłoszonych żądań. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z [...] lutego 2013r. utrzymało zaskarżoną decyzję organu I instancji w mocy. W motywach uzasadniających podano , że Prezydent Miasta pismem z dnia 18 grudnia 2012r. poinformował strony postępowania o możliwości zapoznania się z dokumentami przygotowanymi do drugiego etapu postępowania podziałowego dotyczącego zatwierdzenia projektu podziału nieruchomości, stanowiącej działkę [...]. I. W. w dniu 28 grudnia 2012r. zapoznała się z dokumentami zebranymi w sprawie i równocześnie złożyła wniosek o przekazania kserokopii akt sprawy w celu wniesienia ewentualnych uwag i żądań. Zgodnie z art. 73 k.p.a. strona ma prawo wglądu w akta sprawy i sporządzania z nich notatek kopii i odpisów oraz żądania ich uwierzytelnienia, o ile jest to uzasadnione ważnym interesem strony. Przy zachowaniu należytej staranności I. W. mogła sporządzić kserokopie interesujących ją dokumentów lub sporządzić z nich notatki, a co za tym idzie wnieść uwagi co do zgromadzonego materiału dowodowego. Tym bardziej, że sprawa podziału nieruchomości była znana stronom postępowania i toczy się od dłuższego czasu, ponieważ Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] listopada 2012r. Nr [...] uchyliło do ponownego rozpoznania decyzję Prezydenta Miasta w sprawie zatwierdzenia podziału przedmiotowej nieruchomości ze względu na uchybienia proceduralne, a szczególnie naruszenie art.10 k.p.a. Co więcej zaskarżona decyzja jest identyczna w treści, co poprzednie rozstrzygniecie organu I instancji. Ponadto w odwołaniu strona w żaden sposób nie wykazała jaki wpływ na wynik sprawy mogłoby mieć sporządzenie kserokopii akt sprawy. Strony bowiem uczestniczyły w pierwszym etapie postępowania podziałowego i wyczerpały wszelkie środki procesowe w tym postępowanie kasacyjne przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w Warszawie. Przechodząc na grunt ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz.U. z 2010r., nr 102, poz.651 ze zm.) organ II instancji przywołał art. 93 ust. 1, zgodnie z którym podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli jest on zgodny z ustaleniami planu miejscowego. Przy czym dla realizacji celów publicznych podział przeprowadza się z urzędu ( art. 96 ust. 3 pkt 1 ustawy). Wydanie decyzji zatwierdzającej podział przedmiotowej nieruchomości zostało poprzedzone postanowieniem z dnia 12 maja 2009r. WAP.RAU. 7430/64/2009 opiniującym zgodność projektu podziału z planem miejscowym. Postanowienie to w związku z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 marca 2012r. sygn. akt I OSK 507/11 jest prawomocne i przesądza o zgodności podziału z ustaleniami planu miejscowego. Ustalenia planu miejscowego, zatwierdzone w sposób prawem przypisany, stają się prawem miejscowym powszechnie obowiązującym. Jeżeli zatem w obowiązującym planie przewidziano na wskazanym terenie realizację drogi dojazdowej o symbolu "09D" (działka nr 81/8 z dzielonej nieruchomości) oraz drogę dojazdową o symbolu terenu "010D" i "011 D" (działka nr 81/6 z dzielonej nieruchomości) to brak jest podstaw do uwzględnienia odwołania ze względu na sprzeciw właścicieli dzielonej nieruchomości. Skargę do sądu na powyższą decyzję złożyli P. K., I. W. i A. K. domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji w całości. W ocenie skarżących zaskarżona decyzja narusz przepis art. 93 ust.1 i 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami. W skardze zarzucono nie ustosunkowanie się przez Kolegium do § 4 ust. 2 pkt c obowiązującego planu miejscowego. Powołując się na ten zapis skarżący skierowali pod adresem organów zarzut, że nie zbadały możliwości innej propozycji podziału działki nr [...], która także zapewniałaby zgodność z obowiązującym planem miejscowym. Nie zgodzili się także ze stanowiskiem, iż proponowany podział działki nie przesądza o sposobie podziału sąsiednich nieruchomości, a co za tym idzie o przebiegu projektowanej ulicy. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację . Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga nie ma uzasadnionych podstaw. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrole działalności organów administracji publicznej. Jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem – art. 1 § 2 powyższej ustawy. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do ustalonego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. W świetle z kolei z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 poz.270), Sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, przy czym – jak wynika z treści art. 145 § 1 – Sąd uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie i orzeka o ich uchyleniu w sytuacji, gdy stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Na wstępie należy wyjaśnić, że Prezydent Miasta trzykrotnie wydawał w sprawie postanowienia, w których pozytywnie opiniował projekt podziału (postanowienie z dnia [...] maja 2009 r. i postanowienia z dnia [...] sierpnia 2009 r.), jednakże podlegały one uchyleniu przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze na skutek zażaleń i po raz trzeci wydał postanowienie z dnia [...].04.2010 r., które to postanowienie się uprawomocniło po oddalenie skargi kasacyjnej przez NSA w wyroku z dnia 16.3.2012 r. I OSK 507/11. Powyższe rozstrzygnięcie przesądza w sposób ostateczny, że projekt podziału przedmiotowej działki jest zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Nie trafne są więc ponownie zgłaszane zarzuty, że należy inaczej wytyczyć drogę publiczną . Na części działki nr [...], oznaczonej w projekcie jako działka nr [...], przewiduje się realizację drogi publicznej. Droga ta w dalszej części - przyjmując założenie, że będzie ona wyznaczana i budowana na całej szerokości pasa i w linii prostej w kierunku ulicy P. - rzeczywiście przebiegać będzie w bliskości budynku na działce [...]. To jednak nie jest przesądzane w zaskarżonym postanowieniu. Opinia Prezydenta Miasta dotyczy bowiem odcinka do wysokości narożnika działki [...], który nie determinuje bezwarunkowo dalszego przebiegu planowanej drogi. Należy w tym miejscu powtórzyć za wyrokiem NSA , że Sprawa administracyjna o podział nieruchomości jest ograniczona przestrzennie do dzielonej nieruchomości. Ocenie podlega tylko dopuszczalność podziału w świetle regulacji planu miejscowego, względnie w przypadku braku planu w świetle przesłanek określonych w art. 94 u.g.n. Ocena ta jest dokonywana w odniesieniu do dzielonej nieruchomości. Nie ma więc jakiegokolwiek znaczenia dla przedmiotowego podziału ewentualny przebieg drogi publicznej na sąsiednich nieruchomościach. Treść planu miejscowego jednoznacznie określa przeznaczenie części działki nr [...] pod urządzenie drogi. Granice projektowanej do wydzielenia działki nr [...] pokrywają się z granicami terenu przeznaczonego pod realizację drogi publicznej. Przy tym organ nie miał obowiązku stosowania powołanego przez skarżących § 4 ust. 2 pkt 3 planu miejscowego, który ma charakter fakultatywny. Sprawa administracyjna o geodezyjny podział nieruchomości – na podstawie art. 97 ust. 3 pkt 1 u.g.n. - nie rozstrzyga w ogóle o zakresie realizacji inwestycji publicznej, w tym przypadku drogi. Jest to tylko i wyłącznie wydzielenie terenu przeznaczonego w planie na cel publiczny. Zagadnienie zaopiniowania wstępnego projektu podziału nieruchomości w okolicznościach przedstawionego stanu faktycznego mamy ostatecznie przesądzoną. Można więc przejść do kolejnego etapu postępowania , a mianowicie podziału nieruchomości w trybie art. 93 ust.1 ustawy. Zgodnie z tym przepisem podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli jest on zgodny z ustaleniami planu miejscowego. Wyjaśnić należy, że wydawane w trybie art. 93 ust. 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm. dalej ugn) postanowienie opiniujące wstępny projekt podziału nie jest wydawane w odrębnym postępowaniu administracyjnym, ale jest etapem postępowania podziałowego, w trakcie którego organ dokonuje oceny wstępnego projektu co do spełnienia przesłanki dopuszczalności podziału określonej w art. 93 ust. 1-2 ugn (względnie art. 94 ust. 1 ugn). Zresztą potwierdza to również treść art. 97 ust. 1b ugn, z którego wynika, że do wniosku o podział dołącza się wstępny projekt podziału. W tych okolicznościach zarzut skargi naruszenia przepisów art. 93 ust.1 i 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami jest niezasadny. Odnośnie zarzutów naruszenia przepisów kodeksu postępowania administracyjnego , a w szczególności art. 10 kpa w ocenie sądu są one nieuzasadnione. Art. 10. § 1 kpa stanowi, że organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Przepis ten ustanawia zasadę ogólną czynnego udziału strony w postępowaniu. Z zasady tej wynika dla organu obowiązek zagwarantowania stronie czynnego udziału strony przed wydaniem decyzji i umożliwienia wypowiedzenia się co do zebranych materiałów dowodowych. Realizując obowiązek z art. 10 §1 kpa organ pierwszej instancji pismem z dnia 18.12.2012 r. powiadomił strony, że zostały przygotowane dokumenty do drugiego etapu postępowania podziałowego. Powyższe zawiadomienie wszyscy zainteresowani odebrali , a skarżąca I.W. zapoznała się w urzędzie z zebranym materiałem w dniu 28.12.2012 r. Strona nie złożyła nowych wniosków dowodowych, wobec czego organ był uprawniony do merytorycznego załatwienia sprawy i wydania decyzji , co uczynił w dniu 10.01.2013 r. Okoliczność, że strona złożyła wniosek o doręczanie kserokopii akt sprawy bez sprecyzowania bliżej o jaki konkretnie dokument z akt sprawy chodzi , nie jest podstawą do przyjęcia zarzutu naruszenia przepisu art. 10 §1 kpa. Nawet jeśli uwzględnić ,że jest to czas świąteczno- noworoczny to w ocenie sądu strona miała wystarczająco dużo czasu aby mogła realnie skorzystać ze swojego uprawnienia i merytorycznie wypowiedzieć co do zebranego materiału dowodowego. Jest to uprawnienie strony, a nie jej obowiązek i tylko od strony zależy czy z tego uprawnienia zechce skorzystać. Skuteczność zarzutu naruszenia art. 10 k.p.a. uzależniona jest od wykazania przez podnoszącego go, iż uchybienie organu pozbawiło go możliwości dokonania konkretnej czynności. Jak wykazano powyżej strony miły zagwarantowana możliwość wypowiedzenia się co zebranego materiału, ale z tej możliwości nie skorzystały . Reasumując postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone w oparciu o obowiązujące przepisy, poczynione ustalenia faktyczne znajdują oparcie w zebranym materiale dowodowym , a zaskarżona decyzja znajduje umocowanie we wskazanych przez organ przepisach prawa materialnego. Sąd nie znalazł więc podstaw pozwalających na wzruszenie zaskarżonej decyzji i na podstawie art. 151 ustawy z 30.08.2012 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 poz. 270) orzekł o oddaleniu skargi.