II SA/Po 528/12

Dnia 19 września 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Zieliński po rozpoznaniu w dniu 19 września 2013 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T.K. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] 2012 r., nr [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu wobec zgłoszenia zamiaru budowy postanawia sprostować oczywistą omyłkę pisarską w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 22 sierpnia 2012 r. sygn. akt II SA/Po 528/12 poprzez usunięcie ze strony 2 uzasadnienia zdania: "Tym samym, przenosząc powyższe na grunt przedmiotowej sprawy, należy wyjaśnić stronie skarżącej, iż sąd nie jest uprawniony umorzenia należności z tytułu wypłaconego świadczeń z funduszu alimentacyjnego, a jedynie do skontrolowania czy wydanego w tym przedmiocie decyzja organu administracji odpowiada prawu." /-/ J. Zieliński Zgodnie z art. 156 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. ) sąd może z urzędu lub na wniosek strony sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki, a postanowienie w tej kwestii może zostać wydane na posiedzeniu niejawnym. W uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 22 sierpnia 2012 r. sygn. akt II SA/Po 528/12 na stronie 2 znalazło się zdanie:"Tym samym, przenosząc powyższe na grunt przedmiotowej sprawy, należy wyjaśnić stronie skarżącej, iż sąd nie jest uprawniony umorzenia należności z tytułu wypłaconego świadczeń z funduszu alimentacyjnego, a jedynie do skontrolowania czy wydanego w tym przedmiocie decyzja organu administracji odpowiada prawu." Zdanie to niewątpliwie nie dotyczyło rozpatrywanej sprawy, której przedmiotem była decyzja wydana w toku procesu budowlanego o sprzeciwie wobec zgłoszenia zamiaru budowy. Znalazło się ono w uzasadnieniu decyzji w wyniku oczywistej omyłki pisarskiej i z tej też przyczyny Sąd na podstawie art. 156 § 1 i 2 orzekł jak w sentencji postanowienia. /-/ J. Zieliński