II SA/Po 530/13

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu - Katarzyna Witkowicz-Grochowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 lipca 2013 r. wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi M. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] stycznia 2013 r. Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy postanawia odmówić przyznania prawa pomocy. /-/ K. Witkowicz-Grochowska Skarżąca M. C. po wyznaczeniu terminu rozprawy w przedmiotowej sprawie wniosła o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. Zarządzeniem doręczonym w dniu 5 lipca 2013 r. zobowiązano skarżącą do uzupełnienia w terminie siedmiu dni wniosku o prawo pomocy poprzez złożenie dodatkowych wyjaśnień oraz dokumentów źródłowych. W odpowiedzi na powyższe zarządzenie skarżąca złożyła dodatkowe oświadczenia co do jej stanu majątkowego i finansowego oraz oświadczyła, że cofa swój wniosek z 18 czerwca 2013 r. o przyznanie prawa pomocy w całości w niniejszej sprawie. Odnosząc się do tego oświadczenia, przyjąć trzeba, że jego jednoznaczna wymowa nie pozostawia wątpliwości co do tego, że skarżąca cofa wniosek o przyznanie prawa pomocy w całości. Zgodnie z treścią art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej "p.p.s.a.") prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek. Taki wniosek został w rozpatrywanej sprawie złożony w przewidzianej prawem formie, co uruchomiło – w ramach postępowania głównego, zainicjowanego skargą – postępowanie zmierzające do jego rozpoznania. Strona pozostała jednak wyłącznym dysponentem wniosku, co oznacza, że organ prowadzący postępowanie nie nabył uprawnienia do rozstrzygania z urzędu, tj. bez lub wbrew woli wnioskodawczyni, wyrażonej w dostatecznie jasny sposób. Skoro zatem skarżąca cofnęła wniosek, to wykluczone jest jego rozpoznanie. Cofnięcie wniosku powoduje, że postępowanie wpadkowe dotyczące prawa pomocy traci swój przedmiot. Merytoryczna ocena sytuacji majątkowej i finansowej wnioskodawczyni w kontekście jej możliwości poniesienia kosztów sądowych oraz wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika z wyboru staje się bezpodstawna. Mając na względzie powyższe, należało oddalić wniosek o przyznanie prawa pomocy w całości. Na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a. w zw. z art. 243 § 1 p.p.s.a. orzeczono jak w postanowieniu. /-/ K. Witkowicz-Grochowska