II SA/Po 532/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak Sędziowie Sędzia WSA Mirella Ławniczak (spr.) Asesor WSA Arkadiusz Skomra Protokolant st. sekr. sąd. Agata Tyll-Szeligowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 listopada 2024 r. sprawy ze skargi G. G. na decyzję Wojewody z dnia 6 czerwca 2024 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno – budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę Wojewoda decyzją z dnia 6 czerwca 2024 r. utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia 9 kwietnia 2024 r. odmawiającą zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki oraz projektu architektoniczno – budowalnego i udzielenia pozwolenia na budowę dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej w m. G. , działka nr [...] gm. S.. W uzasadnieniu organ wskazał, że po złożeniu wniosku strony organ wezwał ją postanowieniem z dnia 27 lutego 2024 r. do usunięcia stwierdzonych braków i nieprawidłowości. Pismem z dnia 20 marca 2024 r. organ poinformował stronę o niewywiązaniu się w pełni z obowiązków nałożonych pkt. 3 postanowienia z 27 lutego 2024 r. Decyzją z dnia 9 kwietnia 2024 r. organ I instancji odmówił zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki oraz projektu architektoniczno – budowalnego i udzielenia pozwolenia na budowę dwóch przedmiotowych budynków mieszkalnych jednorodzinnych. Zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane 1. Przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: 1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z: a) ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, b) wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, c) ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Zgodnie z art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego w razie stwierdzenia nieprawidłowości w zakresie określonym w ust. 1 organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia. Na obszarze przedmiotowej działki nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, wobec czego inwestor uzyskał decyzję Burmistrza Miasta i Gminy S. z 4 października 2017 r. ustalającą warunki zabudowy, dopuszczającą realizację budynków o wysokości do 2 kondygnacji ( z poddaszem nieużytkowym ). Zdaniem organu projektowane poddasze nieużytkowe stanowi w istocie 3 kondygnację, albowiem ma ono wysokość w świetle 2,19 m ( co narusza zapis cz. I ust. 2 pkt 2.8 decyzji o warunkach zabudowy ). Zgodnie z § 3 pkt 16 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz. U. z 2022 r., poz. 1225 ) przez kondygnację należy rozumieć poziomą część budynku, zawartą pomiędzy powierzchnią posadzki na stropie lub najwyżej położonej warstwy podłogowej na gruncie a powierzchnią posadzki na stropie lub warstwy osłaniającej izolację cieplną stropu, znajdującego się nad tą częścią budynku, przy czym za kondygnację uważa się także poddasze z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi oraz poziomą część budynku stanowiącą przestrzeń na urządzenia techniczne, mającą średnią wysokość w świetle większą niż 2 m; za kondygnację nie uznaje się nadbudówek ponad dachem, takich jak maszynownia dźwigu, centrala wentylacyjna, centrala klimatyzacyjna, obudowa wyjścia z klatki schodowej, kotłownia lub inne pomieszczenia techniczne. Zdaniem organu z orzecznictwa sądowego wynika, że kondygnacją jest każda przestrzeń pozioma mająca średnią wysokość w świetle powyżej 2 m – poddasze na pobyt ludzi, pomieszczenie na urządzenia czy pomieszczenie innego rodzaju. Decydujące jest nie przeznaczenie pomieszczenia, tylko jego wysokość. W tym zakresie projekt był niezgodny z decyzją Burmistrza Miasta i Gminy S. z 4 października 2017 r. ustalającą warunki zabudowy, dopuszczającą realizację budynków o wysokości do 2 kondygnacji. Z tego względu należało utrzymać decyzję organu I instancji w mocy. Organ II instancji uznał natomiast, że organ I instancji dokonał błędnej oceny sposobu zaprojektowania głównych wejść do budynków w związku z brzmieniem cz. I ust. 2 pkt 2.4 decyzji o warunkach zabudowy dotyczącym maksymalnej szerokości elewacji frontowej. Według organu I instancji wejścia główne do budynków powinny zostać zaprojektowane w elewacji zwróconej w kierunku ulicy [...]. Zdaniem organu II instancji z cz. I ust. 2 pkt 2.4 decyzji o warunkach zabudowy nie wynika taki wymóg. Ponadto w toku postępowania organ I instancji nie zobowiązał inwestora do usunięcia tej nieprawidłowości w trybie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego. W skardze do WSA w Poznaniu zarzucono naruszenie : - § 3 pkt 16 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz. U. z 2022 r., poz. 1225 ) - art. 7 i art. 77 § 1 kpa - art. 79 a kpa - art. 80 kpa - art. 35 ust. 1 i 3 ustawy Prawo budowlane. Wniesiono o uchylenie decyzji organów obu instancji. Zdaniem strony projekt zakładał budowę poddasza nieużytkowego, które nie jest dodatkową kondygnacją. Treść §3 pkt 16 rozporządzenia Ministra infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r w sprawie warunków technicznych , jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie jest wadliwie interpretowana przez organ, gdyż literalny zapis przepisu wskazuje na zastosowanie alternatywy rozłącznej, co prowadzi do uznania ,że wymieniona w nim wysokość 2 m. odnosi się wyłącznie do części budynku stanowiącej przestrzeń na urządzenia techniczne. Organ II instancji wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd nie ujawnił naruszenia przepisów o charakterze materialnym i procesowym, uzasadniającego uchylenie decyzji organu II instancji. Zaskarżoną decyzją z dnia 9 kwietnia 2024 r. organ I instancji odmówił zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki oraz projektu architektoniczno – budowalnego i udzielenia pozwolenia na budowę dwóch przedmiotowych budynków mieszkalnych jednorodzinnych. Zgodnie z art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 - Prawo budowlane (Dz. U. 2023 ,poz.682 ze zm.) w razie stwierdzenia nieprawidłowości w zakresie określonym w ust. 1 organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia. W konsekwencji jego zastosowania organ 20 marca 2024 r. organ poinformował stronę o niewywiązaniu się w pełni z obowiązków nałożonych pkt. 3 postanowienia z 27 lutego 2024 r. Dalej przywołać należy treść art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, który stanowi, że 1. Przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: 1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z: a) ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, b) wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, c) ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. W świetle tego przepisu, organ II instancji prawidłowo wskazał w uzasadnieniu swojej decyzji, że na obszarze przedmiotowej działki nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, wobec czego inwestor uzyskał decyzję Burmistrza Miasta i Gminy S. z 4 października 2017 r. ustalającą warunki zabudowy, dopuszczającą realizację budynków o wysokości do 2 kondygnacji ( z poddaszem nieużytkowym ) . Następnie zasadnie ocenił na podstawie dokumentacji projektowej , że projektowane poddasze nieużytkowe stanowi w istocie 3 kondygnację, albowiem ma ono wysokość w świetle 2,19 m ( co narusza zapis cz. I ust. 2 pkt 2.8 decyzji o warunkach zabudowy ). Bez znaczenia są przy tym dywagacje strony, czy poddasze ma służyć do pobytu osób, do przechowywania przedmiotów, czy też do innych celów. Zgodnie z § 3 pkt 16 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz. U. z 2022 r., poz. 1225 ) przez kondygnację należy rozumieć poziomą część budynku, zawartą pomiędzy powierzchnią posadzki na stropie lub najwyżej położonej warstwy podłogowej na gruncie a powierzchnią posadzki na stropie lub warstwy osłaniającej izolację cieplną stropu, znajdującego się nad tą częścią budynku, przy czym za kondygnację uważa się także poddasze z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi oraz poziomą część budynku stanowiącą przestrzeń na urządzenia techniczne, mającą średnią wysokość w świetle większą niż 2 m; za kondygnację nie uznaje się nadbudówek ponad dachem, takich jak maszynownia dźwigu, centrala wentylacyjna, centrala klimatyzacyjna, obudowa wyjścia z klatki schodowej, kotłownia lub inne pomieszczenia techniczne. Organ prawidłowo uznał, że kondygnacją jest każda przestrzeń pozioma mająca średnią wysokość w świetle powyżej 2 m – poddasze na pobyt ludzi, pomieszczenie na urządzenia czy pomieszczenie innego rodzaju. Decydujące jest nie przeznaczenie pomieszczenia tylko jego wysokość. W wyroku WSA w Poznaniu z dnia 10.02.2022 r., sygn. akt II SA/Po 664/21 wskazano, że : "Definicja kondygnacji została uregulowana w § 3 pkt 16 rozporządzenia. Powołany przepis stanowi, że przez kondygnację należy rozumieć "poziomą część budynku, zawartą pomiędzy powierzchnią posadzki na stropie lub najwyżej położonej warstwy podłogowej na gruncie a powierzchnią posadzki na stropie lub warstwy osłaniającej izolację cieplną stropu, znajdującego się nad tą częścią budynku, przy czym za kondygnację uważa się także poddasze z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi oraz poziomą część budynku stanowiącą przestrzeń na urządzenia techniczne, mającą średnią wysokość w świetle większą niż 2 m; za kondygnację nie uznaje się nadbudówek ponad dachem, takich jak maszynownia dźwigu, centrala wentylacyjna, centrala klimatyzacyjna, obudowa wyjścia z klatki schodowej, kotłownia lub inne pomieszczenia techniczne". Kondygnacją jest więc poziomą przestrzenią pomiędzy warstwą podłogową na powierzchni gruntu a posadzką na stropie (pierwsza kondygnacja naziemna) lub poziomą przestrzenią pomiędzy posadzką na stropie a warstwą osłaniającą izolację cieplną stropu będąca nad tą przestrzenią (druga kondygnacja naziemna). Jednocześnie prawodawca doprecyzowuje, że kondygnacją jest także poddasze (ze wskazaniami) oraz pozioma część budynku (ze wskazaniami), która ma średnią wysokość w świetle większą niż 2 m. Sąd zwraca uwagę na przecinek, który zastosował prawodawca w definicji kondygnacji poprzedzający część "...mającą średnią wysokość w świetle większą niż 2 m". Kondygnacją będzie zatem każda przestrzeń pozioma mająca średnią wysokość powyżej 2 m, niezależnie czy to będzie poddasze na pobyt ludzi, pomieszczenie na urządzenia, czy jakiekolwiek inne pomieszczenie. Wysokość ponad 2 m przesądza o konieczności zakwalifikowania tejże przestrzeni jako kondygnacji ". Sąd podziela to stanowisko i wskazuje ,że skoro decyzja o pozwoleniu na budowę stanowi wprost o dwóch kondygnacjach nadziemnych ,a ustawodawca z pojęcia kondygnacji wykluczył jedynie te części poziome budynku , które przeznaczone są na urządzenia techniczne i mają wysokość w świetle poniżej 2 m, to projektowane poddasze tworzy dodatkową przestrzeń pomiędzy dachem ,a ostatnią kondygnacją. Cytowany przepis § 3 pkt.16 rozporządzenia stanowi, że z wyjątkiem przestrzeni o wysokości poniżej 2 m przeznaczonej na urządzenia techniczne-każda pozioma część budynku pomiędzy dwoma stropami będzie stanowić kondygnację. W tym zakresie projekt był zatem niezgodny z decyzją Burmistrza Miasta i Gminy S. z 4 października 2017 r. ustalającą warunki zabudowy, dopuszczającą realizację budynków o wysokości do 2 kondygnacji. Z tego względu należało utrzymać decyzję organu I instancji w mocy. Co też prawidłowo uczynił organ II instancji. Organ II instancji prawidłowo zauważył przy tym, że organ I instancji naruszył przepis art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, albowiem postanowienie z dnia 27 lutego 2024 r. było faktycznie zbyt ogólnikowe i niewystarczająco precyzyjne. Zakres wymaganych czynności nie powinien budzić wątpliwości. Nie miało to jednak istotnego wpływu na wynik sprawy, gdyż organ I instancji wskazał ogólnie na sprzeczność planowanej inwestycji z zapisem o maksymalnej ilości kondygnacji. Zdaniem Sądu organ II instancji uznał też prawidłowo, że organ I instancji dokonał błędnej oceny sposobu zaprojektowania głównych wejść do budynków w związku z brzmieniem cz. I ust. 2 pkt 2.4 decyzji o warunkach zabudowy dotyczącym maksymalnej szerokości elewacji frontowej. Według organu I instancji wejścia główne do budynków powinny zostać zaprojektowane w elewacji zwróconej w kierunku ulicy [...]. Zdaniem organu II instancji z cz. I ust. 2 pkt 2.4 decyzji o warunkach zabudowy nie wynika taki wymóg. Ponadto w toku postępowania organ I instancji nie zobowiązał inwestora do usunięcia tej nieprawidłowości w trybie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego. Te uchybienia organu I instancji nie uzasadniały jednak uchylenia jego decyzji. Mając na uwadze powyższe okoliczności, na podstawie art. 151 P.p.s.a., skarga podlegała oddaleniu